Antoon Roks, Roosendaler in Spanje

Wie ben jij? Waar kom je vandaan?

Hallo mede-motorliefhebbers, mijn naam is Antoon Roks, 62 jaar jong en ik woon in het Brabantse Roosendaal, maar tussendoor ook in Torrevieja, Spanje.

Dat laatste niet geheel toevallig, de Costa Blanca is de regio waar ik niet alleen mijn hart aan heb verpand, maar waar ik ook de kost verdien met de verkoop van woningen aan Nederlanders en Belgen. Kijk maar eens op Masa International. Overigens ook een prachtige regio om te toeren, kijk bijvoorbeeld maar eens naar de routes die de Vuelta, Ronde van Spanje, jaarlijks volgt.

Heb je vroeger eerst brommer gereden?

In mijn jonge jaren prutsten we al aan brommers en crosten hierop rond. Op mijn zestiende jaar kwam er een knalrode Zündapp GTS 50 op de oprit te staan waar het nodige aan “werd verbouwd”. Andere uitlaat, kick start, grotere carburateur en 70cc cilinder, totdat… tsja, altijd weer die politie…

Wanneer kocht jij jouw eerste motorfiets en wat voor een motor was dit?

Mijn eerste motor was een tweedehands Yamaha XV920J die ik in 1989 heb gekocht, dit was de Amerikaanse versie van de latere populaire Yamaha Virago serie. Digitaal dashboard, start-relais wat regelmatig vernieuwd moest worden, maar hiermee werd de basis gelegd voor meerdaagse motortrips met een vriendengroep waarmee we tegenwoordig 2x per jaar op stap gaan en dat al weer 30 jaar.

Ben jij een “mooiweer-rijder” of een “door-rijder”?

Ik ben iemand die niet zomaar in de regen zal vertrekken, maar als het me overkomt dan is het maar zo en weerhoudt het me niet om door te rijden. In de winter, zeker als er strooizout is gebruikt, zal je mij in Nederland echter niet op de motor tegenkomen, daarvoor ben ik te zuinig op mijn machine.

Stel: je wint een flinke prijs in de loterij. Wat voor motorfiets zou je dan kopen?

Er is op dit moment zoveel moois te koop dat ik het echt niet echt zou weten. Overigens heb ik de Harley Pan American Special ook sinds januari ’22, heel iets anders dan de Harley Street glide en Road Kings waarop ik jaren heb gereden. Voorlopig ben ik er erg blij mee en staat het nodige gepland om veel kilometers te maken.

Wat was de mooiste rit die je ooit reed?

Een lastige vraag omdat er toch heel wat gedachten naar boven komen als je deze vraag stelt… Ik denk dat onze eerste Oostenrijk trip, naar Voralberg, met een aanloop door Duitsland, Zwarte Woud bij een temperatuur van 24 graden me het meest bij zal blijven. Het gaat immers niet altijd om de hoeveelheid kilometers, maar vooral de schoonheid, de bochten, hoogteverschillen en voor mij is ook “de après-motorrit” erg belangrijk. Lekker met de mannen eten/drinken en praten over wat we die dag al dan niet hebben gezien, waar er iemand de fout inging, vervelende of juist leuke medeweggebruikers etc. Kortom een avondvullend programma.

Staat er nog een bijzondere toertocht op je bucket-list?

Ik zou nog heel graag de Noordkaap willen doen, maar die komt over enkele jaren wel aan de beurt. Eerst maar eens wat meer tijd zien over te houden, er zijn naast de motor ook zoveel andere leuke dingen en hobby’s waar ik graag mijn tijd aan wijd. Dit jaar ga ik in Maart voor het eerst deelnemen aan een georganiseerde groepsreis naar Andalusië en natuurlijk in September een uitstapje met de maten naar Duitsland/Oostenrijk.

Denk je al aan een volgende motorfiets?

Tegen mijn motormaatjes heb ik altijd gezegd dat ik na mijn 65e op een BMW motor zou overstappen, prachtige machines maar wel erg veel look-alikes. Zeker als je in Duitsland rondtoert, lijkt het wel of de halve wereld op een BMW GS rondrijdt. Dus voorlopig nog maar eens zien, ik heb nog een paar jaartjes voor het zover is.

Wat heeft motorrijden jou gebracht in je leven?

Vooral vrijheid is het eerste wat bij mij opkomt, lekker met een avondritje mijn hoofd leegmaken, of zonder telefoon een dag rondrijden, heerlijk. Anderzijds ook de makkelijke omgang met andere motorrijders als je ergens terecht komt voor een overnachting, kopje koffie of op een terrasje neerstrijkt.

Wat heb ik je niet gevraagd, en wil jij mogelijk toch nog kwijt?

De enige keer dat ik gevallen ben was afgelopen september in Duitsland, nota bene op de eerste dag van onze 5-daagse trip. Na pakweg 500 km gereden te hebben, ben in een sloot geëindigd. Dit nadat een tegemoetkomende automobilist op mijn weghelft aan kwam denderen en ik op een natte weg aan het slippen raakte. Achteraf gezien ben ik enorm blij geweest met mijn beschermende kleding en helm. Daar heb ik nooit zo bij stil gestaan maar het is zeker een waarschuwing waard voor collega motorrijders, om goed beschermd op pad te gaan.

Coos op Reis: de regen is voorspeld

DE BALKAN – DE REGEN IS VOORSPELD ÉN …. IS GEKOMEN!

Dinsdag 28 mei. Jôh, ik ben om 08:00 uur al wakker. Nog vóór de wekker. Het moet niet gekker worden.

Ouwe mensen hebben minder slaap nodig, schijnt. Zou het ouder worden dan eindelijk vandaag begonnen zijn?

Het heeft vannacht heel hard en heel lang geregend. Verder voorspelde de weerman voor vandaag meer dan 90% kans op regen. Wat denk je? Het is droog!

Om 08:40 uur wandel ik blinkend schoon, okselfris, met mijn duurste aftershave op en in mijn motorpak, de ontbijtzaal in. Er zijn verder geen ontbijters aanwezig.

Chagrijnig personeel schuift tijdens het dweilen van de vloer alle houten stoelen van de ontbijtruimte van links naar rechts over de harde vloer. Nou, gezellig, tijdens het ontbijt… Een hels kabaal trekt door het luxe hotel. Waar verder niemand last van heeft. Want alle Mitarbeitern zijn met hun stropdassen om in alle vroegte al in grote stofwolken met hun peperdure bolides naar hun belangrijke vergaderingen in hun anonieme glazen kantoren vertrokken. Alleen één of andere sufgepikte ouwe Nederlandse kale motorrijder hoeft hier nog maar even te ontbijten. Geef de lul een sneetje brood. Owja, let op hoor, zegt mevrouw twee: de stenen vloer is nat en spekglad. Ja, duh.. Reeds vijftien minuten later onttakelt het ongeïnteresseerde personeel ook vast het buffet. Hallo, ik ben hier nog en zit nog te eten!

Ik tik bij de receptie € 135,- af en vertrek. Zonder een dubbeltje fooi uiteraard. Ik kom hier nóóit meer. En ik weet trouwens zeker dat het allemaal familie van elkaar is dat daar werkt. Ze hebben dezelfde gedrongen bouw en zijn op dezelfde manier chagrijnig. Zo’n half boze, vanaf de geboorte ingebouwde, sikkeneurigheid. En niemand roept daar iemand ter verantwoording. Er is ook geen leiding. Niemand rekent daar met iemand af.

Het kan zó anders, denk ik. Het runnen van hotels moet toch leuk zijn? Vraag maar aan mijn oude Amerikaanse vriend Tommy Abrams. Hij heeft dat 30 jaar gedaan. Jôh, en dan is je leven zóveel leuker. Get a life! Nou, genoeg gezeikt. Haha. Ik vind zeikend schrijven zo leuk. Het hoort ook echt bij ouwe mensen. Zoals ik, sinds vandaag.

Ik zoek mijn route weer op en tuf de stad uit. Rond 11:00 uur komt de voorspelde regen. Met bakken uit de hemel. Ik stop bij een overdekte benzinepomp, trek mijn regenpak aan en wissel mijn handschoenen. Ik gooi mijn hoofd achterover, bal mijn vuist en roep naar de goden: kom maar op dan met dat water. Bring it on, babe!

De temperatuur valt op dit moment nog wel mee. De hoogte is 300 meter. Ik moet echter nogal door wat lagen plastic kijken om alles droog en scherp te blijven zien: mijn bril, mijn anticondens vizier, mijn vizier en het ruitje van mijn loketje. En blijven proberen om langs alle druppeltjes te kijken en niet naar de druppeltjes op mijn vizier. Als ik mijn scherm iets lager draai, dan blaast de wind wat meer mijn vizier schoon. Het blijft een machtsstrijd.

Een uit de kluitengewassen merrie werpt zich ruggelings in het natte gras en kronkelt glunderend met vier benen in de lucht. “Wellustig wijf!”, roep ik in mijn potje. Ze kijkt niet eens.

Ik meander van dorp naar dorp en rijd voorbij een grote bouwmarkt van de Hornbach. Gelijk zing ik heel hard in mijn potje: VanJeAaaaiAaaiJippieJippieJeeee… Haha, dat hebben de reclamemakers toch mooi voor elkaar. Net zoals: toettoet, zó, dat is snel, dat lijkt Overtoom wel. Weet je nog? Of zou ik gewoon een neuro-psychiatrische aandoening hebben? Het Syndroom van Gilles de la Tourette? Kan best hoor, ik heb wel meer neigingen die ik niet kan bedwingen… Dat zegt Janny-zonder-Facebook altijd, tenminste.

Er staat een groot veld met hop langs de weg. Ik maak op mijn motor een diepe buiging. Hop is een belangrijk ingrediënt voor bier. En dat Duitse bier is zo tadeloos lekker.

Een stukje verderop tref ik, gewoon op een doodstille landweg en zomaar aan de kant van de weg, aardbeien uit de automaat aan. Net als een kroketje bij de Febo. Das nou boerenslimheid. Zo grappig. Heb ik een foto? Wat dacht je..! Ik neem een doosje vitamientjes mee, want ‘a box of strawberries a day, keeps the doctor away’. Of was dat nou met appels?

Het regent nog steeds. Volle bak met gratis water uit de hemel.

Maar ik blijf messcherp achter mijn loketje. Ik zit hier niet om postzegels te verkopen, maar om in leven te blijven.

Ik zit droog en ik maal er niet om. Ik geniet en zing The Chamber of 32 Doors van Genesis: I’d rather trust a countryman than a townman, you can judge by his eyes, take a look if you can. Maar dan….

In een dorp steekt een stokoud dametje, tussen twee hoge heggen door, de neus van haar piepkleine autootje vast een stukje de straat op. Het is net het neusje van een muis, die uit haar holletje komt. Ik voel mij medium veilig, want ik rijd immers op een voorrangsweg. Ik schuif naar links. De oude dame kijkt naar links, ziet mij, kijkt naar rechts, ziet op redelijke afstand een grote vrachtauto naderen, is in haar korte termijngeheugen mij inmiddels al weer vergeten, en draait zo de weg op. Huppekeee! Zonder mankeren. Godskelere, ik rem de knalroze, zijdezachte en op maat gemaakte oordoppies van Hoorhuis Diemen uit mijn oren! Volle bak in de ankers: knijpen in hengsels en stampen op stangen. Alles wat ik in huis heb, want mijn leven hangt ervan af. Onderbroekies en sokkies vliegen naar voren. ABS aan. En tegelijk vloeken en tieren in mijn potje. Dat helpt. Echt. Ik – haal – het – net. Het scheelt heel erg weinig.

Omaatje kijkt mij met haar blauwe kapsel en rood gestifte lippen vriendelijk aan. Ik knik vriendelijk terug, want ik heb een zwak voor omaatjes. Koelere, mijn ‘bijna’ eerste ongeluk in 1000 kilometer. Ze hadden mij zowat uit een Fiat Pinda moeten zagen… I’d rather trust a countryman, maar géén ouwe dorpstantes met blauw haar.

Aan de Starnberger See word ik in Seeshaupt geflitst: 5 km te hard. Ik ben ook echt hardleers. Ik rijd met twee actieve radarwaarschuwingssystemen en geen enkel systeem waarschuwt mij op tijd. Je hebt ook geen reet aan die elektrieke meuk. De flitser staat langs de weg in een tuin! Ja hallo, als ik nu ook nog langsrijdend én ouwe omaatjes én de geraniums in Duitse tuinen moet scannen… Gelukkig flitst hij mij aan de voorkant. Dan heb je als motorrijder, zonder kentekenplaat aan de voorkant, best wel geluk.


Bij het vervolg van de route moet ik kiezen: neem ik de voorkeurroute via de Grossglockner Hochalpenstrasse of neem ik de Felbertauerntunnel. Het weer is echter nog bar en boos. Ik vrees op de hoge Grossglockner in dikke mist en verse sneeuw terecht te komen. Het is vragen om problemen. Ik moet verstandig zijn: ik kies de tunnel. Jammer, maar het is niet anders.


Rond zessen kom ik bij mijn hotel. Ik ben nat en heb het koud. Het was een zware dag. Het is vandaag … Ruhetag. Ja, wanneer niet, als ik ergens kom. Koelere. Ik maak mij bekend als de organisator van een grote motortrip en vertel dat ik op 16 juni met 20 motormaatjes hier terugkom. Dat helpt.

Ik krijg een mooie kamer met een prachtige regendouche en ze bakken zelfs een grote Wiedergutmachungschnitzel voor mij.

Met pommes en mayo. En een grote bier. Een beetje ouwehoeren lukt mij altijd wel…

Mwah. Ze voorspellen hier nog meer slecht weer. Ik ga vannacht nadenken wat ik morgen ga doen.

THE CATCH OF THE DAY

Nog teenentander met de camera gevangen vandaag. Trusten!

Itchy Boots vast in de modder

In aflevering 20 van deze serie van Itchy Boots besluit ze in Colombia een alternatieve route te nemen. Onderweg ernaar toe zien we eerst hoe ze een local met een lekke band aanbiedt om te helpen. Even later zit ze compleet vast in de modder. Kijk eens hoe zit dit in haar eentje oplost.

Meat Loaf en zijn liefde voor motoren

Gisteren werd bekend dat de Amerikaanse rockzanger Meat Loaf op 74 jarige leeftijd is overleden. Wie heeft er niet enorm genoten van zijn geweldige nummers? Het nummer “I will do anything for love” is een rockklassieker die het bij motorfans geweldig doet. Je ziet in de video clip al snel dat de zanger niet zelf reed, dit werd gedaan door een stunt man. Waarom? Omdat Marvin Lee Aday wel gek van motorfietsen was maar niet zelf reed. Hij had een Harley Davidson Roadking en een Triumph Bonneville in zijn garage staan. Puur om er op te kunnen zitten. De passie voor motoren was er, vooral in zijn muziek dus.

 

Itchy Boots, van Ecuador naar Colombia

Als Noraly de grens tussen Ecuador en Colombia nadert, dan lijkt het dat de grensposten gesloten zijn. Normaal gesproken regelt de douane een tijdelijke invoervergunning voor je motorfiets. Uiteindelijk ontdekt ze dat ze wel heel gemakkelijk de grens kan passeren, maar het regelen van de invoervergunning is een andere zaak. Alles bij elkaar heeft ze bijna 6 uur oponthoud aan de grens. Je moet er dus wel wat geduld voor hebben.  Kijk zelf maar wat ze allemaal moet regelen.

We liepen iets achter met het publiceren van de filmpjes van Itchy Boots dus doen we er in dit artikel twee. In haar inmiddels 6e serie op YouTube zijn dit de afleveringen 18 en 19. Haar eerste dag rijden door Colombia is veelbelovend. Uiteraard neemt ze weer een uitdagende route door de bergen. Wanneer het daar regent, op de onverharde wegen, dan komen er toch wat uitdagingen bij om je motorfiets op de weg te houden.

Ton Eppenhof over passie voor Royal Enfield

Onze motorcolumnist Ton Eppenhof schreef ons eerder over zijn zoektocht naar zijn Royal Enfield en bijbehorende accessoires.

Soms mijmert hij wat hardop, en wij vroegen hem of hij deze herinneringen dan aan ons wilde schrijven, enfin, lees mee:

Ton Eppenhof, jaren terug, sleutelend in zijn achtertuin

“Er was eens een leerling monteur die werkte bij een Mercedes en Honda dealer. Ik ga terug naar de jaren 70. Om precies te zijn 1975 en het was mijn eerste baan, al kreeg ik er niet voor betaald in het begin. Het ging slecht in de garages en een leerling monteur kon amper een betaalde baan vinden . De eis om de cursus te kunnen blijven doen was dat je wel een baan had en die baan kreeg ik bij de Mercedes en Honda dealer. Ik had weinig met Mercedes in die tijd al waren ze toen eigenlijk veel meer bijzonder dan nu. Ik kreeg steeds meer belangstelling voor Honda omdat het merk echt in de lift zat. De S800 zag ik nog amper maar de Civic werd zo goed verkocht en elk jaar werd die auto weer wat beter. Dat was nodig ook. Ik had vaak medelijden met de kopers van de Honda Civic. Maar Honda groeide verder en werd uiteindelijk net zo betrouwbaar als een Toyota.

Ik mocht toen met een collega op cursus naar Ridderkerk en onze cursusleider was Frans Visbach, nestor en erelid van de Sparta Motorclub. Al snel kwam ik er achter dat Frans echt een passie voor motoren had. Hij had niet alleen de passie maar ook de kennis om alles te maken wat in zijn handen terecht kwam. Zelfs op late leeftijd reed hij nog met zijn vrouw op zijn Honda CB400F als ik het mij goed herinner. Frans overleed overigens in 2016 op 98-jarige leeftijd.

Ik haalde Frans regelmatig uit zijn concentratie tijdens onze auto cursussen en begon telkens weer over motoren met hem. Ik vond dat Honda Ridderkerk met Frans echt een geweldige man binnen gehaald had. Wat een passie voor motoren had die man. En hoe belangrijk is het voor een merk om een man met zo’n passie in je bedrijf aan te nemen. Frans kon ons overtuigen dat er voor bijna alle fouten een oplossing zou komen met de tijd. Die passie deed me geloven in het merk. Ik heb in al die jaren daarna maar weinig mensen ontmoet die die passie en kennis hadden. Als je echt iets hebt met een merk voelt het werk niet eens aan als werk vaak. Okay op het eind van de dag ben je moe maar genieten van je passie voor het werk moet net zo belangrijk zijn als geld verdienen.

Ik heb natuurlijk sinds die tijd veel motorfietsen gehad en aangezien mijn oudste broer ooit een Enfield Bullet had, besloot ik om ook eens een gebruikte Bullet te kopen. Niet omdat die motor kwalitatief zo geweldig was. Die motor had een mooi kloppend hart. Een blok dat bij een enorm laag toerental nog lekker rond draaide. Het geluid wat veel Britse één cilinders hadden.

Helaas deed de importeur in die tijd niet veel moeite om Enfield ‘s te verkopen. Ja het was mogelijk maar ik voelde de passie niet echt. Misschien was er die passie wel ooit maar voor mij ontbrak er veel aan. Mijn enthousiasme voor de Bullet werd wel op de proef gesteld omdat je moest blijven sleutelen en ik wilde toch ook graag wel een eind rijden. Uiteindelijk gingen onze wegen uit elkaar en ik kocht een BMW F650Strada . Eigenlijk was er weinig BMW te vinden aan deze motor. Met een super motorblok van Rotax. Tussendoor had ik nog wat meer motoren natuurlijk en uiteindelijk kwam ik weer terug bij BMW. Ik had nooit gedacht dat ik afscheid kon nemen van de BMW.

Maar waarom viel ik dan uiteindelijk vorig jaar op die Royal Enfield terwijl het zo’n probleem motor was in het verleden. Enfield mocht uiteindelijk de naam Royal Enfield weer gebruiken. De kwaliteit van nu is niet te vergelijken met de oude Bullet. Wat wel te vergelijken is, dat is dat mooie kloppende hart.

En dan kom ik eens terug op die passie. Ikzoekeenmotor is een website die nog maar enkele jaren bestaat, maar ze gooien zoveel passie voor motoren in deze website! Ze hadden contacten met diverse RE dealers, en publiceerden regelmatig verhalen over de mooie Interceptor.

Ik dacht even terug aan mijn oude Bullet en dacht die fout maak ik niet weer. Ik zei toen meteen tegen mijzelf: begin er niet aan je krijgt er spijt van. Maar toch, de nieuwsgierig was aangewakkerd en ik ging me verdiepen in de RE Interceptor en de Himalayan. De goede punten en de minder goede punten. Hoe meer ik las, hoe meer zin ik kreeg en hoe vaker ik bij de dealers binnen liep. Bij sommige RE dealers was er die passie voor het merk in mijn ogen niet maar bij andere duidelijk wel. John had de naam Gebroeders van Doorn in Ammerzoden al meerdere keren vermeld en ik wist niet eens dat we Royal Enfield dealers hadden in Nederland. We hadden er zelfs meerdere en Axel’s Bike Shop was ver weg maar toch zocht ik daar ook contact mee. Hier waren plotseling twee enthousiaste dealers.

Ik ging toch eerst bij van Doorn langs in Ammerzoden. Eerst dacht ik wat een klein bedrijfje totdat ik die trap op ging. Ik was aangenaam verrast. Wat een mooie showroom en winkel. Ook de werkplaats was geweldig. Ik droomde helemaal weg en na de proefrit was ik eigenlijk al verkocht toen ik de startknop indrukte. Het was bijna liefde op het eerste gezicht. Dat geluid alleen al. Al de eventuele foutjes zou ik gewoon zo vergeten. Sjaak vertelde mij wie de nieuwe importeur was en ik had nooit eerder van Motomondo gehoord. Als motorliefhebber had ik toch eigenlijk moeten weten dat we een nieuwe importeur hadden. En dat we nu een mooi dealer netwerk hebben. Nu moest ik bij de dealer horen dat we een Royal Enfield importeur hadden. Daar ben ik blij mee hoor. Sjaak gaf me veel informatie en ik had bijna de motor daar meteen gekocht na de proefrit. Lekker dichtbij voor mij. Echter, ik had Axels bike shop beloofd tijdens de zomervakantie dat ik na de vakantie eerst bij hem zou langskomen omdat ik van hem als eerste een bod kreeg op mijn motor. Ook bij Axels bike shop kwam ik diezelfde passie tegen voor het merk en toen ik daar die mooie Sunset strip Interceptor zag staan. was ik verkocht.

Binnen een paar weken stond die prachtige Royal Enfield Interceptor bij mij thuis. Beide dealers hebben een geweldige indruk achter gelaten bij mij. Ik zal bij allebei nog regelmatig spulletjes voor mijn motor bestellen. Ga bij deze heren kopen mensen, want ja, ze zijn er nog mensen met echte passie voor motoren.

Wat nu echter wel blijkt uit dit alles dat ik zonder de site Ikzoekeenmotor.nl en hun facebook groep Passie voor motoren nooit had geweten dat we Royal Enfield dealers hebben en een importeur die Motomondo heet. Toevallig werd ik vandaag gebeld door Motomondo (met wat goed nieuws over een vraag) en dus alvast bedankt voor de aangeboden oplossing. Ik heb vertrouwen in mijn Royal Enfield Interceptor en eigenlijk moet ik de redactie van deze website bedanken want zonder zijn site had ik nooit in contact gekomen met al deze mensen en dan had ik nu deze RE niet gehad.

Mijn tip is dus ga vooral een keer proefrijden op een Royal Enfield en je zal niet teleurgesteld zijn. Nou lijk ik verdorie wel een verkoper dat was nou ook weer niet de bedoeling.”

Coos op Reis: romantiek in de avond

DE BALKAN – ’S AVONDS TOCH NOG ROMANTIEK

Het is maandag 27 mei. Het is bewolkt en het heeft vannacht geregend. We gaan weer verder in onze serie “CoosOpReis”. Het miezert nog een beetje. Het is om 09:00 uur 13 graden. Uiteraard weet ik niet hoeveel graden het om bijvoorbeeld 07:00 uur was…

Tijdens het ontbijt raak ik in gesprek met een ouder Duits echtpaar. Het zijn bootjesmensen. Hij verplettert mij in het Duits met uitdrukkingen vanuit zijn waterwereld. Zoiets als: de beste stuurlui staan aan wal, overstag gaan, zijn ra is lam geschoten, het loopt de spuigaten uit etc. Ik snap er niks van. Maar als hij doceert dat er altijd ‘een handdikte water onder de kiel moet zijn’, reageer ik dat we in mijn motorwereld zeggen ‘hou de gepoetste kant altijd boven!’ Hij snapt het meteen. Mijn conclusie is nu dat mijn Duits beter moet zijn dan het zijne. Kijk, dat heet nu omdenken….

Ik monteer mijn navigatiesysteem en laad rap de route. Omdat er op dat moment op de binnenplaats nog net geen satellietontvangst is, berekent de Garmin de complete route opnieuw: 1%, 2%, 3% etc. Dat is de tweede keer in mijn leven dat ik daar in trap. Opletten dus: wachten tot de satellieten in beeld zijn. En dan pas je route starten. Kijk op je scherm.


Ruim voor tienen (ik schat 3 minuten..) rijd ik weg. Lekker op tijd. Af en toe miezert het. Soms is het ff droog. De weg is nat. Ik heb een pittige dag voor de boeg. Een stuk snelweg van 60 km brengt mij rap om Frankfurt heen. Ik rijd achter de file aan. Dat schiet op zo. Regeren is vooruitzien. Een stukje vóór mij rijdt een Audi A3. Plotseling zie ik een gigantische rookontwikkeling in zijn auto. Ik houd altijd ruim afstand, zeer zeker met de motor, maar ik schrik mij de tandjes. De rook komt met vette pluimen uit zijn geopende raam. Ik denk dat de airbag is afgegaan. Ik snap niet waarom. Als ik er voorbij rijd, zie ik dat de bestuurder zit te ‘dampen’. Dat is het nieuwe roken. De Shell in Pernis is er niks bij. Die Duitsers blijven overigens maar stug doorroken. Heel opvallend. Overal sigarettenautomaten aan de muur. In elk dorp. Een land vol rokers. Het lijkt hier 1955 wel. Longkanker? Hoe bedoel je?

Verderop rijd ik Seeheim in. Voor mijn gevoel gewoon één of ander dorpje in Duitsland. Maar … er ligt tramrails. Echt waar. Net als op de Coolsingel. Gekkenhuis hiero!

Af en toe is het droog en af en toe komt de zon door. Het is een mooi schouwspel. Ik dender door het heuvelachtige en bochtige landschap. Het is hier super.

Plots zie ik twee reetjes in het veld staan. Ze richten zich op. De beestjes hebben respect voor de machtige brom van mijn dikke tweecilinder. Terecht. Ze twijfelen… Steken we de weg nog ff over vóór die Nederlandse bromnozem met die vette grijns op zijn ponem of lopen we terug? Ik claxonneer. Luid! Ik heb bij de aanschaf van de motor een extra luide claxon laten monteren…

Ze kiezen gelukkig voor ‘terug’.  Het is alsof iemand de beesten in hun reetjes prikt. Ze draaien zich om en schieten als kogels terug naar hun bossies. Staartjes omhoog. Ik kijk ze zó in hun reetjes… Haha. Dit was wel erg makkelijk stoeien met de tekst….

Na circa 110 km rijden kom ik in de buurt van Feuchtwangen op mijn route een traject van 4 km tegen dat in het weekend verboden is voor motoren.

Maar het is maandag. Joepie! Het circuit is geopend. En ik hoef zelfs geen kaartje te kopen. Ik ben coureur en toeschouwer. Het is een stoer en uiterst bochtig stuk van 10 km met prachtig asfalt. Wat een lol. Subliem. Ik heb werkelijk genoten. Leden van mijn motorclub: stuur straks op zaterdag één rijder vooruit en bel even naar de rest of er überhaupt een smeris staat. Het is het mooiste stuk van deze dag. Mis het niet.

In een stuk bos vind ik ook De Limes van de oude Romeinen nog. Leuk! Tot in Woerden en omgeving zijn daar nog resten gevonden. Gewoon, van 2000 jaar terug. En daar sta ik dan, lullo, met mijn flesje water.

Precies in een haarspeldbocht kom ik een hele grote vrachtauto-met-aanhanger met omgezaagde bomen tegen. Man, wat een ding! Ik heb één meter ruimte. Tóch moet ik lachen. Tja, die bomen moeten natuurlijk ook af en toe eens afgevoerd worden, hè?

Rond 11:00 is het droog en komt het zonnetje. Ik zie al 22 graden. Ik pruttel door Ahorn. Zou daar de naam Ahornsiroop vandaan komen? Mwaw, vast niet.

In Bad Mergentheim is het lunchtijd. Ik toer de Altstad in en vind een bakker met een terras. Weet je wat er nog lekkerder is dan een lekker broodje? Twéé lekkere broodjes!

Na de lunch zit ik vrolijk te zingen in mijn helm. Ik heb het vreselijk naar mijn zin. De weg kronkelt als een woeste slang door het diepe dal. Links, rechts, links, rechts. Het zicht is optimaal. Ik kan de bochten met zeer hoge snelheid nemen. Dorpjes wisselen de route af. Even van het gas af en dan daarna, weer vol er op. Gas!

Een reuzenhand werpt schaduwen over het groene land en haar heuvels. Een meesterlijk spel van licht en donker. En het verandert steeds. Het is prachtig! Wat een mooie toeristische route. Zelf gemaakt. Ahumm…

En als ik dan langs een kweekvijver van kerstbomen rijd, dan mijmer ik vast over de Kerstdagen. Best gezellig. Maar dan ligt er vast pekel. Gas! Gas! Gas!

Ik eet een appeltje aan de kant van de weg. De auto’s suizen mij voorbij. Het valt mij op hoe oerendhard iedereen hier rijdt. Maar … ik passeer ze onderweg allemaal. De hele dag door.

Vrooeemmm! Haha.

DE ROMANTISCHE STRASSE

Ik rijd vandaag hele stukken van de Romantische Strasse. Vroeger was mijn beeld dat aan deze weg allemaal jonge dames met dirndls stonden om bloemen te strooien, als ik langs reed. Zó romantisch. Maar het is gewoon een ordinair stuk zwart asfalt met witte strepen en bomen ernaast. Net als de rest hier.

Maar … als ik dan op mijn hotelkamer kom ….😍

Continental Circus

“Continental Circus” is een Franse documentaire van 102 minuten over motorracen, gemaakt in 1969 en 1970 door Jérôme Laperrousaz.  De film werd uitgebracht in 1972 en ontving hetzelfde jaar de Jean-Vigo-prijs voor “de kwaliteit van zijn regie en de onafhankelijkheid van zijn geest”.  Een waargebeurd verhaal over de motorsport en al zijn facetten, zoals geld, sponsors, marketing enz. We zijn nu 50 jaar verder…

Geweldige muziek (Gong).  Geen acteur, alleen echte mensen in deze film, geen speciale effecten, de races zijn echte races.  Het verhaal van Jack Findlay weerspiegelt de levensomstandigheden van alle particuliere motorrijders in dit tijdperk.  Giacomo Agostini verschijnt als een soort voorspelling van wat we vandaag meemaken in de autosport.

Itchy Boots, tijd voor nieuwe motorbanden

Onze Nederlandse vlogster Noraly Schoenmaker maakt zoals jullie inmiddels weten prachtige YouTube uitzendingen over haar motorreizen. In deze aflevering van Itchy Boots (onder deze naam is zij inmiddels wereldberoemd) rijdt zij naar de Cotopaxi vulkaan in Ecuador. Een hele mooie rit met adembenemende uitzichten. Haar motorbanden zijn inmiddels echt aan vervanging toe en gelukkig zit ze in de buurt van een stad waar ze vers rubber kan scoren.

Coos op Reis: ijs in Katzenelnbogen

DE BALKAN – IJS IN KATZENELNBOGEN

Dit is aflevering 2 in de BALKAN serie Coos op Reis. De eerdere 70 verhalen kwamen uit Zuid-Europa, de komende (ongeveer) 30 verhalen gaan over de Balkan. Dit reisverslag schrijft Coos van der Spek over zijn avonturen een tijdje terug en gelukkig deelt hij ze weer met ons op Ikzoekeenmotor.nl.

Het is zondag 26 mei. Precies om 09:00 uur trek ik de garagedeur in Linschoten open en maak vervolgens mijn trouwe blauwe dikke tweecilinder wakker. Zij is al gepakt en bezakt en wacht gepoetst en verlangend in haar hoekje. Donkerronkend komt zij met een druk op haar knop tot leven.

Ik vind 09:00 uur nou eens echt een hele mooie tijd voor een pensionado. Potver, de matineuze medemensen regeren de wereld. Hoe bedoel je, om 06:50 uur starten met heipalen heien? Of zand brengen om stenen te metselen? Of een vergadering om 08:00 uur! Of op de motor stappen? In de winter is het dan zelfs nog pikkedonker.

Enfin, 09:00 uur dus. Het is bewolkt. Droog. En 16 graden. Ik ga vandaag in Duitsland 24 graden zien. Prima weer om motor te rijden. De wintervoering is gelukkig al uit mijn Stadler-pak…

Ik dender met mijn motor de A2 af. Ik heb Flitsmeister op mijn iPhone gestart en de smartphone aan de 12 volt-stekker gekoppeld. Ik voel mij voor 95% veilig voor bekeuringen en durf best een extra poepie gas te geven. Soms tik ik even de 150+ km per uur aan. Dat schiet op. En ik ga zeker nooit tussen de slaperige koekblikken hangen. Das levensgevaarlijk. Vroemmm…

Kort na Budel, daar komen die mooie overhemden van LeDûb met mouwlengte 7 vandaan, ze draaiden gewoon de letters van het gehucht om, ga ik bij Nederweert de snelweg af. Vanaf nu pruttel ik heerlijk binnendoor. Het echte motorrijden is begonnen. Op de snelweg rijden is niks aan.

In Roermond zoek ik een koffiestop. Ik rijd een piepklein stukje de verkeerde kant in van een straat met eenrichtingsverkeer. Onmiddellijk staat een oud mannetje op het stoepie druk te gebaren. O, ik ben in de buurt van Duitsland hoor, denk ik. Het land van de regeltjes en de wetjes met ijverig gepeupel om je de les te lezen als je iets overtreedt. Duitsers… Maar toch haal ik opgelucht adem als ik de grens oversteek: de komende weken geen verkeersdrempels meer. In Afrika heten ze spoedhobbels. Leuk, hè? Dat leerde ik van Itchy Boots. Maar fijn om die hobbels eens een poossie te missen.

Eerst even tanken.

De E10 kost hier € 1,45 per liter. Het kan dus best, Den Haag. Stelletje dieven!

Onderweg geniet ik van het zacht glooiende landschap en de vergezichten.

Ik steek een paar keer de Rijn over, één van de belangrijkste rivieren voor Nederland.

En natuurlijk gluur ik even bij Klooster Arnstein. De weg daarheen is 16%!

Het wordt in de middag wat warmer. Ik verwijder nog een voering uit mijn jas en zet wat ritsen open. De voering berg ik vlot op in een waterdichte zak, snel bereikbaar op mijn topkoffer. Die zak zit met robuuste elastieken spanbandjes van The Rok vast. Ik schreef er al eerder over. Die dingen zijn werelds. Koekel op ‘Rokstraps’. Goedhart Motoren in Bodegraven heeft ze.

Tja. En dit jaar dus geen kampeerspullen bij mij. Dat scheelt veel volume en veel gewicht. En die twee zware zijtassen op mijn zijkoffers heb ik vorig jaar gelijk verkocht. Daar begin ik niet meer aan. Het rijdt echt beter zo. Ik heb ook minder spullen en kleding bij mij. Ik ga nu gewoon wat vaker wassen. Maar ja: nog wel twee paar schoenen, twee e-readers, twee slaapzakken, een elektrische bandenpomp, een sleepkabel en een doorzichtige benzineslang. Dat bedoel ik…

Vandaag ruim 450 km te gaan. Ik ontwierp in Basecamp voor vandaag wat meer routes over doorgaande wegen. Anders kom ik wel heel laat in het hotel aan.

En zo is er straks voldoende tijd voor een lekkere lunch en .. ijs in Katzenelnbogen. Kom je daar ooit in de buurt? Rijd daar dan persé NIET voorbij. En maak er gelijk een waypoint van. Voor drie grote kogels betaal ik slechts € 2,70. En ze hebben hier zoveel smaken. Heerlijk. En ze hebben er óók spaghetti-ijs. Aardbeismaak, met verse aardbeien. Oei, oei, alsof er een engeltje over je tong piest… Héééérlijk!

Ik arriveer rond 18:30 uur in het familiehotel Kern in Idstein. Het is meer dan prima hier. Het is nog heerlijk weer, dus ik geniet eerst van een biertje en dan van een glas droge witte wijn en asperges met gerookte ham op het buitenterras in het hof. En een kopje koffie. Wat een genot. Vannacht mag mijn BMW daar lekker veilig op het terras slapen.

De eerste dag is bijna voorbij. En mijn verlangen is al een beetje bevredigd. Een heel klein beetje. Ik ben immers onderweg. Mijn dromen achterna. Het was een mooie dag. En ik heb heerlijk relaxed gereje en genoeg gevangen voor The Catch Of The Day….😍

PASSIE voor MOTOREN! Tips, tricks, verhalen en filmpjes. Motorbedrijven om de hoek. Je leest hier alles over motorrijden. Motoroccasions, interviews, motorjobs, motorreizen, hier vind je alles!