Hans den Ouden leed aan MMS (het Multiple Motorcycle Syndrome)

Wie ben jij? Waar kom je vandaan?

Ik ben Hans den Ouden en ik ben geboren in Rotterdam in 1953. Ik ben getogen op Curaçao en door toeval weer in de buurt van Rotterdam terecht gekomen. Ik ben sinds anderhalf jaar met pensioen, dat had ik jaren eerder moeten doen. Ik kom uit een reislustig nest. Mijn ouders waren allebei gaan varen na de oorlog. Mijn vader voer zo’n negen keer van Nederland naar Indonesië als scheepsarts. Mijn ouders hebben elkaar op een schip ontmoet en zijn in Indonesië getrouwd in 1949. Na een korte interval in Nederland zijn we vervolgens naar Curacao verhuisd. De rest van mijn familie is ook vertrokken in die jaren, deels naar Canada en een broer van mijn moeder woonde jaren in Japan en later in Hong Kong.

 Ik was altijd meer met de zee bezig dan met het land. In mijn jeugd was ik vooral aan het zeilen en later aan het duiken. Mijn toenmalige schoonvader was duikinstructeur en ik werd dus al gauw ingezet als assistent.  Ik wilde in die tijd marien-biologie studeren, maar een bezoek aan de Calypso van Jacques Cousteau deed mij daar van afzien. Dat ging uiteindelijk negen maanden per jaar om olieboren. Vervolgens wilde ik met een zeilboot de wereld over. Maar daar kwam gezin en werk tussen. Ik vaar nog wel steeds graag en dan vooral op schepen van anderen op de Noordzee, maar ik heb ook wel op de Atlantische Oceaan en de Middellandse Zee gevaren.

Daarna wilde ik in de ontwikkelingshulp gaan werken in Kenia. Maar dat verhaal liep ook dood.

Op enig moment had ik een collega en diens man was helemaal lyrisch over motorrijden en zo sloeg de vonk over en ben ik ook gaan rijden. Daarnaast las ik veel reisverhalen, zoals Zen and the Art of Motorcycle Maintenance van Robert M. Pirsig en het boek van Ted Simon, Jupiter’s Travels. Dat leidde er allemaal toe dat ik ben gaan rijden.

Heb je vroeger eerst brommer gereden? Wat voor bromfiets was dat toen?

Ja ik heb een NSU gehad met drie versnellingen en daarna nog twee andere waarvan ik me niet meer kan herinneren van welk merk ze waren. Een was groen en de laatste geel. Dat brommer rijden had niets met motorrijden te maken maar meer met onafhankelijkheidsdrang. We woonden toen op Curaçao waar nauwelijks openbaar vervoer was en fietsen was niet te doen in de warmte. Dus tussen 16 en 18 reed bijna iedereen in mijn vriendenkring op een brommer. Velen hadden er een NSU want dat waren afdankertjes van de Shell.

Wanneer kocht jij jouw eerste motorfiets en wat voor een motor was dit?

Mijn eerste motor was een BMW K100, de “flying brick” van 1984. Ik kocht hem in 1993. Eigenlijk vond ik het niks, topzwaar en hij reed ook niet fijn. Na een jaar begon er van alles aan te mankeren en dacht ik “weg ermee” Ik was een keer ergens en daar hing zo’n grote poster van een nieuwe motor, een BMW R1100 RS, een fel rode. Dat was de nieuwe boxer toen, begin jaren 90. Ik kreeg die poster mee en die heb ik in mijn werkkamer opgehangen. Nadat ik er een jaar naar gekeken had, heb ik hem gekocht, inderdaad een rode. Dat is de motor die ik het langst gehad heb, acht jaar. Op een gegeven moment ging ik met een Amerikaanse vriendin een tocht maken van 8000 km aan de oostkant van de VS, ik mocht van een vriend van daar een BMW R1100 GS lenen. Toen ik thuiskwam heb ik meteen mijn toenmalige motor ingeruild voor een BMW R1200 GSA en sindsdien is dat “mijn” motor. Ik ben inmiddels aan de zesde bezig, want er zijn er twee gestolen uit mijn eigen garage nota bene.

Ben jij een “mooiweer-rijder” of een “door-rijder”?

Ik heb jaren lang woon-werk gereden, het hele jaar door en daarnaast nog de pretkilometers. Zodoende kwam ik aan 50-55.000 km per jaar. Soms was het lastig want ik hield er nooit zo van om te rijden als het sneeuwde en het gebeurde wel eens dat je na een nachtdienst naar huis moest en dan het intussen gesneeuwd. Dan is het wat  minder leuk. Ik had wel een pekelfiets in die tijd. Nu ben ik een mooiweer rijder, mits we niet op reis zijn. Want we zijn eigenlijk meer reizigers op de motor dan toerrijders of toeristen.

Stel: je wint een flinke prijs in de loterij. Wat voor motorfiets zou je dan kopen?

Ik heb een fantastische motor. Weliswaar een Jack of all Trades, Master of none. Een BMW R1250 GSA. Toen ik jonger was had ik altijd meerdere motoren, want ik leed aan het MMS, ofwel het Multiple Motorcycle Syndrome. Maar ik kan er toch maar op een tegelijk rijden, dus daar beperk ik me nu toe en ze zijn duur genoeg. Vorig jaar zijn we in totaal vijf maanden onderweg geweest.

Wat was de mooiste rit die je ooit reed?

Ik ben al op veel plekken geweest in Europa en daarbuiten zodat dit een lastige vraag is om te beantwoorden. Onze reis door Canada en de USA vorig jaar, 26.000 km in drie maanden- daar waren wel heel mooie stukken bij. Vooral Monument Valley en de Valley of the Gods waren spectaculair. Maar ook de tochten met Siem Edink in de Himalaya waren heel bijzonder. Eigenlijk zouden we nu ook in India zijn, in Himachal Pradesh en Kashmir, samen met Siem en David. Maar ja de corona crisis maakt dat onmogelijk.

Je maakt wel wat mee zo onderweg, in India sprong er een kalf voor mijn motor met wat blikschade tot gevolg. Toevallig was net iemand ons aan het filmen dus ik heb er ook nog beeld van. In Nepal trof ik een tegenligger, die in blinde bocht, vier vrachtwagens inhaalde. Dat was pijnlijker en gaf wel wat gedoe en pijn.

Op de Dempster Highway in het noorden van de Yukon in Canada reden we in twee dagen 7 keer lek. We kunnen nu dus heel goed banden pluggen en ook langs de kant van de weg de banden vervangen als het nodig mocht zijn.

Staat er nog een bijzondere toertocht op je bucket-list?

Wat ik heel graag wil doen is van Tierra de Fuego naar Alaska rijden. Het plan was om dit najaar te vertrekken als het voorjaar begint in Patagonië. De overtocht van de motoren is al geboekt. Alleen zit ook hier de corona in de weg.  Er zit eigenlijk geen tijdslimiet aan deze reis want we komen aan als we aankomen en we kunnen desnoods altijd de reis een tijdje onderbreken, mocht dat noodzakelijk zijn.

 

Denk je al aan een volgende motorfiets?

Ik heb serieus gekeken om de volgende reis te gaan maken met de Yamaha Tenere 700. Maar de totale investering voor twee motoren er bij vond ik te ver gaan en de BMW’s hebben we nu eenmaal. Ik had het idee om die Yamaha’s dan bij mijn familie in Canada te stallen, zodat we nog eens terug kunnen. Ik heb veel motorrijdende neven daar, dus dat zou wel lukken. Maar uiteindelijk staan de BMW’s in Nederland  weer af te waarderen als we daar zijn.

Wat heeft motorrijden jou gebracht in je leven?

Motorrijden is voor mij een manier van reizen, geen enkele andere manier van reizen brengt je het zelfde. Ik heb ook wel eens naar een campertje gekeken, maar het probleem is dat ik aan autorijden weinig plezier beleef. Ik zal nooit een stukje gaan toeren met de auto. We hebben een tijdje een cabrio gehad, we zijn er een keer mee weggeweest naar de Eifel. Het was prachtig weer en ik zat continu te denken, waarom ben ik hier niet met de motor? Vroeger reed ik veel harder dan nu, ik heb nu meer plezier in het reizen dan alleen maar zo hard mogelijk te rijden. Reizen is geen wedstrijd en een ongelukje tijdens een reis in  een afgelegen gebied heeft heel andere consequenties dan in Europa. Ik ben erg blij dat mijn vrouw net zo dol is op reizen en motorrijden als ik. En ook niet voor een kleintje vervaard is, zowel op de motor als daarbuiten.

Wat heb ik je niet gevraagd, en wil jij mogelijk toch nog kwijt?

Het is heerlijk om te rijden, maar daarnaast hebben we ook nog andere hobby’s. We duiken samen en deden al menige duikreis, ook naar verre buitenlanden. Ook proberen we onze conditie op peil te houden door veel te lopen en te fietsen, want hoe ouder je wordt, hoe belangrijker het is om op kracht te blijven. Ik wil me ook nog eens meer toeleggen op off-road rijden. Immers 80% van de wegen buiten Europa is onverhard en zo’n zware all-road is ideaal voor reizen, maar vergt wat meer van je techniek en rijvaardigheid dan een lichter apparaat.

Wie onze reizen wil volgen kan terecht op de FB pagina “Motorcycle Travels” (ook wel hansendiaopreis)

Je kunt ook terecht op mijn Youtube Kanaal.

 

 

Andrew Thijssen zal de passie voor motoren nooit verliezen!

Wie ben jij? Waar kom je vandaan?

Andrew Thijssen, 4-7-1963; geboren Ottawa Canada en ik ben woonachtig in Stevensbeek.

Heb je vroeger eerst brommer gereden? Wat voor bromfiets was dat toen?

Ja, ik ben opgegroeid in St Anthonis in de jaren 70 en 80, daar vond toen jaarlijks de “motocross der Azen” plaats. De oudere jongeren onder ons kennen dat vast nog wel. Wij waren altijd in de weer met cross brommers. Toen ik 16 werd wilde ik natuurlijk een wegbrommer, dat moest en daar keek je maanden naar uit. De eerste was een Benelli T50. Ik was zo trots als een pauw, ik voerde hem op en reed hem meteen total loss tegen een auto. Daarna kreeg ik een Fantic Gran turismo … we spreken over 1979. Toen bestond de brommer wereld  uit Puch, Kreidler en Zundapp.  Deze Fantic  was een heel bijzonder Italiaantje met een heus buizenframe. Dat was toen heel “echt ”in vergelijking met de geperste plaat frames van de meeste andere bromfietsen.

Wanneer kocht jij jouw eerste motorfiets en wat voor een motor was dit?

Ik moest van mijn ouders eerst mij auto rijbewijs halen, dat betaalden zij. Mijn motorrijbewijs liever niet, maar als ik dat toch wilde moest ik dat zelf betalen. Dat deed ik dus. Mijn eerste motor was een Honda CB750 uit 1976, een omgebouwd exemplaar naar een racer .. zo ging dat toen.. we schrijven 1984, ik was net 21 jaar. Binnen 2 weken werd de grote schrik van mijn ouders waarheid. Ik knalde frontaal op een afdraaiende auto … heel veel geluk gehad dat ik er nu nog ben.

Ben jij een “mooiweer-rijder” of een “door-rijder”?

Ik rijd het hele jaar door, al die jaren. De laatste jaren is dat geen enkel bezwaar meer.

Stel: je wint een flinke prijs in de loterij. Wat voor motorfiets zou je dan kopen?

Nu zou ik de allernieuwste elektrische motor kopen die er op dit moment verkrijgbaar is. Dat zou op dit moment de laatste versie van een Energica Ribelle + zijn, of een Zero SR/S met  12 Kw lader. De voorkeur gaat uit naar de Zero SR/S.

Wat was de mooiste rit die je ooit reed?

Ik heb heel veel mooie ritten gereden, een van de bijzonderste was wel de motorrit via het toen nog “oostblok” naar Turkije. Dat was nog in de tijd van het ijzeren Gordijn. Het jaar ervoor (1987) naar Kreta.  Maar ook net na de val van de muur …  naar de Ukraine … of door het binnen land van Spanje naar de Pico Veleta .. of de vele ritten door de Oostenrijks, Zwitsres , Franse Alpen, Dolomieten, Pyreneeën  … Wales .. noem maar op. Maar één die toch wel tot de  “bijzondere’ toppers genoemd wag worden is de 1000 km in 24 uur op een elektrische Energica Ego, samen met Marchel Bulthuis importeur va deze motorfietsen . Dit deden we in 2015.

Staat er nog een bijzondere toertocht op je bucket-list?

Ik wil nog een keer naar de Noordkaap, dat was een paar jaar geleden het plan, maar door omstandigheden uitgesteld. Nu zou ik het heel leuk vinden dat elektrisch te gaan doen.

Denk je al aan een volgende motorfiets?

Nee, ik heb vorig jaar een elektrische Zero gekocht naast mijn FJR … die laatst genoemde gebruik ik nu nauwelijks meer. Alleen nog als we een lange tocht gaan maken met mijn (petrol) motorvriendjes. Zo gauw er een elektrische motorfiets beschikbaar is waar ik overal mee kan snelladen is die van mij.

Wat heeft motorrijden jou gebracht in je leven?

Ik heb heel veel mooie plekken gezien, binnen en buiten Europa middels mooie motorfiets vakanties. Ik hoop dat er nog veel mogen volgen. Er staan weer een paar leuke vakantie tochten op de agenda. Een daarvan is inmiddels geschrapt door de COVID-19. Maar ook het besef dat je als motorrijder bijzonder kwetsbaar bent. Ik heb leuke mensen ontmoet, maar geldt voor alle passies en gelijkgestemde zielen. Verder ben ik door het motorrijden flink wat decibellen in mijn gehoor kwijtgeraakt. In de jaren 80 en begin 90 was er nog geen aandacht voor gehoor bescherming. En als jong mens denk je dat het jou niet overkomt.

Wat heb ik je niet gevraagd, en wil jij mogelijk toch nog kwijt?

Wat ik zelf nog wel leuk vind om te vertellen. Ik reed de meeste van mijn motorfietsen helemaal op.  D.w.z dik over de 100.000 km. Pas later kwamen huisje, boompje en beestje. Een van die motorren was een Yamaha FZ 750 van 1990. Deze had ik met schade gekocht en zelf (en wat hulp) opgeknapt. Eerste helft jaren 90 kwam Triumph met de Daytona … in de gele kleur. Ik vond hem prachtig, maar had er geen geld voor. Dus mijn FZ werd er een met “Daytona look”. Deze Fz had op een gegeven moment ook 150.000 + km gereden en deed begin 00’s mee aan de Marathon motor van Moto 73. Veder heb ik een jaar of 13 samengewerkt met een paar motorfiets websites en daarvoor onder andere reviews voor motorfietsen geschreven. Dat was een leuke tijd, maar op een moment liepen de interesses niet meer parallel en ben ik ermee gestopt.

De passie voor motoren zal ik nooit verliezen!

( TIP redactie: zoek je meer info over ELEKTRISCH rijden; check dan electricmotorbikes.nl )

Rij extra veilig, juist dit paasweekend!

Gisteren, donderdag maakte ik (redactie, John) in de middag een ritje door West-Brabant. Ik moest iets afgeven in Sprundel en daarom reed ik als vanzelf een mooi rondje door de regio. De dorpen-route rondom de regio Roosendaal met oostgrens Breda en westgrens Bergen op Zoom. Bij thuiskomst had ik er toch een prachtige 90 kilometer op zitten. Regelmatig kwam ik motorrijders tegen. Die reden allemaal alleen, en enkelen met twee. Het leek wel of de groet meer betekende dan anders. Ik zag geen groepen, ze reden veilig en hielden afstand. Bij deze doe ik motorrijders graag een oproep om (gezien de Corona maatregelen), extra veilig te rijden en liefst niet in groepen. Juist ook in het komende paasweekend. Zorg dat je gezien wordt!! Het is niet alleen een stuk veiliger voor jezelf maar je zorgt daarmee ook dat wij ons imago als verkeersdeelnemers niet verder zelf beschadigen. Dat doen de overige media namelijk toch wel.

Zittend voor mijn tent met de kou van de nacht nog in het metaal van mijn motor gevangen

Bert, we kennen jou van een eerder interview op ikzoekeenmotor.nl. We hebben vernomen van je nieuwe zakelijke plannen in de reizen wereld, kun je ons vertellen wat je gaat doen?

Ik ben reisorganisator. Een duidelijk verschil met een reisbureau of reisagent. Een operator stelt zelf de reizen samen (i.s.m. de klant) en een reisbureau verkoopt bestaande reizen (van bv een reisorganisator) al overlapt dit elkaar soms. Kort gezegd wil ik mooie reizen samenstellen die nog lang bijblijven en smaken naar meer. Ik ontwerp actieve reizen (duiken, fietsen, wandelen, motorrijden, kajakken) en reizen voor rolstoelgebruikers. Ook voor actieve rolstoelgebruikers! Alles op maat, naar wens van de reiziger. De meeste van mijn bestemmingen zijn trouwens buiten Europa, met uitzondering van Ierland en IJsland. Ook bied ik reizen aan naar de Zuidpool.

Wat ik zonder meer wil proberen is mensen ervan te doordringen dat je je vakantiebestemming niet moet willen omtoveren in een tweede Nederland maar je juist de lokale cultuur moet ondergaan. Eet wat daar gegeten wordt. Voeg je naar de gebruiken. Jij bent daar te gast. Pas je aan en sta open. Pas dàn ben je er echt geweest. Of dat nu te voet, per motor of op de fiets is maakt niet uit.

Niet het aantal klanten maar het goede contact telt voor mij. Wanneer ik met iemand door de bocht kan ga ik me ook inzetten voor een onvergetelijke vakantie. Want dan wordt het persoonlijk. En persoonlijk ga ik graag goed voorbereid op reis, haha!

Uiteraard ga je met jouw achtergrond je dan verdiepen in de speciale reizen voor motorrijders. Hoe ga jij je onderscheiden t.o.v. al de bedrijven die zich al bezig houden met reizen en motorreizen?

Die motorspecialiteit ligt voor de hand, zou je zeggen. Maar naast hartstochtelijk motorrijder ben ik ook (rugzak-) wandelaar, heb ik MTB ervaring en ooit peddelde ik rond met een kajak, deed aan klimmen en abseilen. Het onderscheidende ligt bij mij op het onverwachte: vette motortochten in Australië of Oeganda. Die landen liggen minder voor de hand en daar kies ik juist voor: noch het massatoerisme, noch het extreme. Je moet het met je partner, familie of vriendenclubje kunnen doen. Bereikbaar en toch bijzonder. Kijk, er zijn supermooie motortochten naar het verre oosten te rijden of een Route 66 op een dikke Harley. Maar voor velen is een barre rit door de Oriënt conditioneel gewoon niet weggelegd. En een Route 66 op de brommer is vast wel leuk maar…ikzelf heb weinig met de States. Daarom organiseer ik mijn motortochten op minder voor de hand liggende bestemmingen maar wel met WOW!-gevoel en naar kunnen van de reiziger. Wat ik wil geven is dat je je motorhobby op een unieke manier met je vakantie kunt verbinden en daarnaast nog andere leuke dingen kan doen.

Waar zou je over 5 jaar ongeveer willen staan met je bedrijf?

Vanwege de Coronacrisis moet ik een slag om de arm houden, we weten nog lang niet hoe dit zich ontwikkelt en wanneer we er vanaf zijn. Ik meende toch mijn bedrijf per 1 april 2020 te openen om al bekendheid te krijgen. De hele wereld vertraagd even, mijn groei dus ook. Maar laten we deze vraag even aanhouden…

Over 5 jaar wil ik veel mensen een onvergetelijke vakantie hebben bezorgd! Maar wat wil ik nog meer? Een stabiel pakket bestemmingen en een klantenkring waar ik blij mee ben en die blij is met mij. Ook wil ik de zakenwereld gaan bedienen. Zakenreizigers zoeken ook ontspanning tijdens langere verblijven ver weg van huis. Zo ken ik enkele motorrijders die zakelijk nogal eens langer en verder weg moeten. Is het dan niet heerlijk om tussendoor eens op twee wielen de verplichtingen achter je te laten door 1 of 2 dagen met een huurmotor te cruisen? Ik zorg dat die al klaar staat, je hoeft niet zelf de plaatselijke Gouden Gids uit te pluizen.

Wat zou voor jou persoonlijk, niet zo zeer voor je klanten, maar voor je zelf de ULTIEME droomreis nog zijn?

Diep in mijn hart wil ik heel graag nog eens terug naar Australië en daar een maand rondreizen, op de motor uiteraard. Bekende plekken van toen bezoeken, de veranderingen zien, nieuwe plekken bekijken… Het lijkt me fascinerend om op 2 wielen de Nullabor Plains over te steken naar West-Australië of door de Blue Mountains te slingeren, uitkijkend voor carpet-snakes die zich op het asfalt liggen te warmen. Kamperen in de woestijn en die geluidloos exploderende zonsopkomst weer mee te maken, zittend voor mijn tent met de kou van de nacht nog in het metaal van mijn motor gevangen. Onder het stof mijn jiffy uitklappen bij een roadhouse, naast trucks van dik 50 meter lang en een koele XXXX (Four X, biertje) te drinken en aan de truckers te vragen: How’s the road up ahead? Natuurlijk krijg je steevast te horen: ‘She’ll be right…’

Wat wil je tot slot de lezers van ikzoekeenmotor.nl nog mee geven?

Mijn visitekaartje, hihi. Maar nee, ik wil iedereen, motorrijder of niet, meegeven om altijd goed je reizen te plannen. Naar Amsterdam, naar de Ardennen of Afrika. Naar Zeebrugge, Zweden of Zuid-Korea. Van A tot Z dus. Naar de Ardennen en Zweden zal wel gaan. Maar wil je brommeren buiten Europa? Neem een ervaren specialist in de hand. Op eigen houtje organiseren, dat betekent ook: op eigen houtje de shit oplossen wanneer je daar onverhoopt in terecht komt. Daar kan iedere ondernemer je over vertellen. En sinds Covid-19 ook duizenden reizigers die ‘het wel op eigen houtje konden regelen…’ Maar van een reisorganisatie weet je dat die er alles aan doet om hun klanten te helpen wanneer ze in nood zijn.

Ik wens iedereen een droomreis maar nog meer een behouden aankomst. Hou je 2 wielen op de grond. We zien elkaar vast nog!

Bert Harte,    //www.bharte-reizen.eu/