Categoriearchief: Gastcolumns & blogs

We zoeken unieke motorverhalen!

We zoeken unieke motorverhalen. We deden deze oproep een half jaar terug al. Daardoor hebben we een paar motorcolumnisten leren kennen, die ons bijvoorbeeld prachtige motorreis-verhalen konden vertellen.  

Het afgelopen anderhalf jaar heeft ons geleerd dat wij met ikzoekeenmotor.nl een bijzonder publiek hebben opgebouwd. Via onze gezellige besloten Facebookgroep “PASSIE VOOR MOTOREN” (met inmiddels bijna 2300 leden) hebben we wat onderzoek gedaan. Hieruit blijkt dat de grootste groep leden bestaat uit motorrijders die een voorkeur hebben voor toermotoren en choppers. De helft van onze leden in deze groep bleken tussen de 40 en 60 jaar te zijn. Dit zijn ook degenen die het vaakst reageren op de artikelen of zelf foto’s en filmpjes plaatsen. Maar ook de racers of elektrische rijders komen aan bod. Liefhebbers, je hebt ze in allerlei leeftijden. Jongeren van tussen de 20 en 30 die op motorrijles gaan en nadenken over hun eerste motorfiets. Tot en met 70 en zelfs 80plussers. Die hun motorfiets soms helaas moeten inruilen voor een scootmobiel, maar nooit die enorme passie verliezen. Mannen en vrouwen die omkijken bij elke motor die ze langs horen komen. Het zijn allemaal trouwe lezers van onze website.

We delen die passie graag. We herkennen onze vrienden aan het motorgeluid wat de straat in komt rijden. Voor zover je vandaag de dag nog gezellig over een ‘virus’ mag spreken is de motorfiets voor velen een virus wat nooit meer weggaat. Een ritje van anderhalf uur tijdens een zwoele zomeravond op je trouwe bike kan soms voelen als of je een week op vakantie bent geweest.

Juist om onze bezoekers te plezieren zijn wij op zoek naar unieke verhalen. Kijk, nieuws, en rariteiten komen toch wel op ons pad. Maar, we doen vanuit de redactie@ikzoekeenmotor.nl hier een oproep:

Ken jij een motorrijder met een uniek verhaal? Of ben jij zo iemand….? We zoeken verhalen over die unieke schuurvondst, de motorrijder ‘ver van huis’, die we tegenkwamen op vakantie, of de man die een jaar lang bouwt aan zijn eigen wensdroom. Waarbij we vaak denken dat we dit ook nog eens willen…

Heb jij of ken jij een uniek motorverhaal? Heb je er foto’s of een filmpje bij? Neem dan svp per e-mail contact op met redactie@ikzoekeenmotor.nl. We helpen uiteraard met het schrijven en de uitvoering van dit verhaal.

Hans en Dia, onderweg naar Alaska

“Let’s go North- The Northern Rockies & de YukonTerritories.”

Hier het volgende reisverslag van onze vaste columnist Hans den Ouden, die samen met zijn vrouw Dia deze reis maakte in 2019:

In 2019 reden we vanuit Vancouver naar het noorden. Van Teslin naar Takhini Hotsprings en voorts naar Dawson City.

We reden rustig aan, een kleine 250 km. We kwamen langs de Miles Canyon, vlak voor Whitehorse. De Miles Canyon is een prachtige plek waar je leuk kan wandelen, zoals we dan ook gedaan hebben. De wanden bestaan uit gestolde lava. De lavawand is 110 meter diep en 8.5 miljoen jaar gelden ontstaan. Een indrukwekkend stukje van de Yukon Rivier.

Grappig was dat er midden in het bos een stel muziek zat te maken, een gitarist en een violiste. Niet voor het geld, maar gewoon voor de lol.

 

Iets noordelijker rij je dan Whitehorse binnen en na korte tijd kom je langs de SS Klondike II. Dat was het tweede schip met die naam. Deze schepen werden gebruikt op de Yukon voordat de weg van Whitehorse naar Dawson City er was. Begin jaren 50 werd het schip overbodig en werd er een cruiseschip van gemaakt, alleen daar bleek geen vraag naar. Uiteindelijk werd het, net voor de sloop, gered en nu is het een National Historic Site of Canada.

Whitehorse ligt op km 1426 van de Alaska Highway in het zuiden van de Yukon. Het is de provinciehoofdstad en de plaats waar veel mensen komen om boodschappen te doen. Er zijn veel buitensportzaken en andere winkels.  Er zijn ook meerdere motordealers (o.a. Honda en Yamaha).

De eerste (westerse) bewoners in dit gebied waren overigens Russen en Aziaten. Dat waren pelsjagers.

Weer een klein stukje noordelijker kom je bij de Takhini Hotsprings waar we gingen kamperen en in het warme water wilden dobberen.

Een leuke camping met veel ruimte.

Er liep zelfs een vosje over de camping. In de middag gingen we in de Hotsprings liggen. Nu waren we reeds in de Liard Hotsprings geweest waar je echt in een natuurbad ligt en dit is meer een zwembad met warm bronwater. Een deel was zo warm dat je het er maar een paar minuten volhoudt, dan zwem je naar het volgende bad waar het wat minder heftig is. De bron is al ruim 100 jaar bekend en in gebruik om in te baden. Al luierend daar spraken we twee dames die onderweg waren naar het zuiden en net van de Dempster Highway afkwamen. De Dempster is een onverharde weg en Dia moest daar tot dan toe niet zoveel van hebben. Evenwel, het enthousiasme van de dames was zo groot, dat we besloten die weg te gaan rijden. De Dempster is 740 km lang en eindigt in Inuvik.

Dan kan je nog een eindje verder naar de Arctic Ocean, daar ligt Tuktoyaktuk (in de volksmond Tuk geheten). Grappig is dat Tuk vroeger Port Brabant heette. Er wonen ongeveer 1000 mensen in 283 huizen, vrijwel allemaal mensen van inheemse stammen. Dit stuk van 140 km werd gepland in de jaren 70 van de vorige eeuw, maar was uiteindelijk pas in November 2017 klaar, het kostte $300 miljoen!

Hoe de tocht over de Dempster verliep beschreef ik reeds in een andere column.

Na twee nachten op de Takhini camping gingen we verder de Alaska Highway op richting Dawson City, na korte tijd buigt de Alcan af naar het westen en ga je verder op de Klondike Hwy. Onderweg zagen we grote bosbranden en zelfs vlak langs de weg. Best wel spannend als het zo dichtbij komt.

Er zijn veel bosbranden in Canada. De grootste oorzaak daarvan is de hogere temperaturen tegenwoordig, vooral in de winter. Daardoor gaan de “Mountain Pine Beetles” niet dood en deze kevers hebben veel naaldbomen gedood, die dan vervolgens makkelijk afbranden.

Tegenwoordig zijn er regelmatig bosbranden ten noorden van de poolcirkel, dat kwam vroeger zelden voor. Je ziet ook hele bossen die er bruin uitzien, je denkt het lijkt wel herfst, maar het zijn dus dode bomen. Het viel me trouwens deze zomer in Frankrijk ook op dat er daar ook zo veel dode naaldbomen waren. Naar ik begreep is dat ook het gevolg van een kever.

De afstand van Whitehorse naar Dawson City is 532km over de Klondike Highway.

Dawson City is een goudkoorts stadje. De Klondike Goldrush. Nu wonen er nog 1375 mensen maar in 1898 waren hier kampen van goudzoekers met 40.000 mensen. Een van de beroemdste inwoners was Jack London, die er The Call of the Wild schreef (dat stond op mijn eindexamen boekenlijst Engels op de HBS). Er wordt nog steeds goud gedolven overigens, maar niet zoals vroeger.

Het stadje leeft nu vooral van het toerisme. Het is nog grotendeels in de oorspronkelijke staat. Door het ontdooien van de permafrost zijn er wel flink wat huizen aan het wegzakken, die staan daardoor helemaal scheef. Je kan je in de zomer nauwelijks voorstellen dat het 9 maanden per jaar winter is en de temperatuur daalt tot rond de -25°C en zelfs -40°C.

We zagen toevallig een aankondiging van een lezing in het dorpshuis van een gezin met drie jonge kinderen, dat een jaar in het achterland had gewoond. We besloten om er heen te gaan. Ze toonden veel prachtige natuurfoto’s en vertelden over hun belevenissen.

Het gezin besloot om een jaar samen in de wildernis te gaan wonen, in een zelfgebouwde hut om eens goed tot elkaar te komen en omdat het kon. De hut moesten ze zelf bouwen en de reis er heen werd gemaakt in een paar rubberbootjes. Indrukwekkend.

Vlak buiten Dawson City kan je een stukje de heuvels in rijden en daar vind je nog een gouddelfmachine. De Dredge No.4, zie foto, was de grootste van deze drijvende fabrieken. Het principe is hetzelfde als zeven met een pan, alleen dan in het groot want deze “dredge”kon 4.000 m3 per dag zeven. In totaal werd er met deze machine 8 kubieke ton goud gedolven in 46 jaar. Op het hoogte punt wasten ze 23kg goud uit per 3 à 4 dagen.

Er zijn twee campings in Dawson, de ene is in het stadje zelf maar die is totaal ongeschikt om te tent-kamperen. Wel kan je er douchen voor $2.- Het is gewoon een geasfalteerd parkeerterrein voor RV’s. De andere camping is aan de overkant van de Yukon en je moet dus met de pont naar de overkant. Daar is dan een camping zonder faciliteiten, zelfs geen kantoortje of park ranger. Je moet een formulier invullen op een enveloppe met de data van aankomst en vertrek en het verschuldigde geld stop je in die enveloppe. Een stukje scheur je er af en dat bevestig je aan de paal bij je plek zodat iedereen weet dat die plek bezet is.

De hoeveelheid muggen was ook hier weer heftig. Daarom gingen we snel koken en dan de tent in. Door die muggen lagen we dan wel weer vroeg in bed.

Het plan was om hier vandaan de Dempster Highway op te rijden. Daarom gingen we naar het Tourist Office voor advies en ontmoeten daar een Fries die er werkte en tevens een motorrijder bleek te zijn.  Over de Dempster schreef ik een aparte column. Een van de dingen die we leerden was dat de afstand tot de eerste benzinepomp 400 km was- in Eagle Plains. Daar we niet zeker wisten of Dia dat zou redden op een tank, stelde hij voor dat we na zijn werk bij hem thuis kwamen om een jerrycan op te halen voor 5 L reservebenzine. Na de tocht zouden we hem weer terugbrengen. Zo gemakkelijk zo als dat gaat met alles daar en hoe bereid iedereen is om te helpen, dat vind je in West-Europa zelden meer.

Volgende keer: Alaska!

Van Vancouver naar Alaska op de motor

“Let’s go to the other side. We’re going all the way up!”

Weer een prachtig reisverslag van onze vaste columnist Hans den Ouden, die samen met zijn vrouw Dia deze reis maakte in 2019:

Veel familie van mij emigreerde na WO II naar Canada en allen gingen in het westen wonen. Het gevolg is dat ik nu in BC zo’n 50 familieleden heb, zowel van mijn vaders als moederskant. Dus we gingen eerst uitgebreid op familiebezoek en dat was dan ook meteen goed voor de jetlag. We kregen veel hulp met het afhalen van de motoren en er werd ons onderdak geboden, waar we uiteraard graag gebruik van gemaakt hebben. Uiteraard moesten er ook nog wat boodschappen gedaan worden want voor het koken moest er gas gekocht worden en we wilden ook een spuitbus “Bearspray” meenemen. Bearspray is hetzelfde als traangas, maar dat is dan weer verboden in Canada. We hebben het steeds bij ons gehad maar nooit nodig gehad al zagen we wel beren, zelfs van dichtbij.

Na een kleine week gingen we noordwaarts, uiteindelijk was dat de reden van onze reis.
Vanuit Vancouver reden we de Sea to Sky Highway, een leuke slingerende bergweg richting Whistler en daarna naar Lytton. Ooit was ik daar met mijn kinderen om te raften met Kumsheen Rafting op de Thompson River. Dat is echt “White Water Rafting”, erg spectaculair om te doen. Alleen toen we er aankwamen bleek dat ze tot eind juni alleen met motorboten voeren en de concurrent was gesloten. Jammer, maar daarom hebben we dat rondje later nog een keer gereden en de tweede keer ging het wel door en wat meer is, dat was op Labour Day en konden we voor de halve prijs mee. Dat was wel fijn want het is niet goedkoop.

Gelukkig is er wel een camping. De campings in de National Parks zijn veelal vrij primitief. Er zijn geen toiletgebouwen en alleen chemische toiletten, dat is geen feest want ze stinken enorm. Gelukkig is er meestal wel water, maar meestal alleen een kraan en geen douche.

De volgende dag deden we rustig aan, immers stond er geen raften op het menu. In Spences Bridge ontbeten we in een leuk zaakje aan de rivier en kwamen daar iemand tegen die onderweg terug was uit Alaska. Hij had er 24 dagen getoerd op zijn KTM en hij was er nog stil van.

We reden naar het noorden langs Kelowna en Lake Okaganan naar Shuswap Lake. Daar woont ook familie. Tegenover mijn neef Norm woont iemand die oude A Fords verzamelt en restaureert. Van alle ooit uitgebrachte modellen heeft hij er een en de meeste zijn inmiddels klaar.

Na een gezellige avond met Norm en Pauline gingen we verder richting Nakusp. We kregen onderweg een paar flinke buien over ons heen. Tegen de avond zagen we wel veel bliksem en regen in de bergen maar wij kampeerden droog. De volgende dag echter was zo nat dat we in Golden besloten om een hotel te nemen. De ferry’s die we onderweg namen waren allemaal gratis want in Canada maken die gewoon deel uit van het wegennet, zo is de filosofie.

Na 4 dagen van gemiddeld 400 km rijden waren we in Jasper. De week voor we aankwamen op 30 juni, bleek het er nog gesneeuwd te hebben. Onderweg kwamen we langs de Columbia Icefields aan de Icefields Parkway. Uiteraard was het daar erg druk. Grappig was het om te zien hoeveel mensen zich voor serieus geld (CA$ 87 pp) de gletsjer op laten vervoeren waar ze dan een kwartier een rondje mogen lopen. Na het boodschappen doen zaten we op het terras met twee andere bikers, ze hadden er zelfs Hefeweizen van de tap. Gezelligheid alom. We verbleven er in een cabin bij Beckers die €150 per nacht kostte. De campings waren er allemaal vol en het was ook de laatste cabin die we konden boeken.

Onderweg van Jasper naar Hythe zagen we de eerste beer, een Grizzly, kariboe’s en een elk. De kariboe’s zijn de neefjes van de rendieren.

 

De elk was net zo schuw als de elanden in Noorwegen, dus die was al weg voor ik de camera had getrokken.
In Hythe was de camping dan weer helemaal leeg en inclusief gratis hout voor een kampvuur betaalden we €10.-

Na een stevige regenbui in de nacht, met een kleddernatte tent tot gevolg, klaarde het ’s morgens op en bleef het verder droog die dag. Voor we erg in hadden waren we Mile Zero van de Alaska Highway gepasseerd. Zo’n plek waar iedereen een, die er langs komt, een foto van maakt.

De Alascan Highway is 2237 km lang. De eerste 450 km is tamelijk desolaat. Je komt er een benzine pomp en een winkeltje tegen, maar verder niets. Dan arriveer je in Fort Nelson, een dorpje met 4500 inwoners. Grappig is dat je steeds dezelfde motorrijders tegenkomt bij elke benzine pomp. Voorts door naar de Liard Hotsprings weer 500 km. Op dat hele traject is geen enkele winkel dus we konden ook geen eten in slaan. Gelukkig is er wel een indiaans restaurant waar je een buffalo burger kan eten. De tijd heeft daar flink stil gestaan. Bij de benzinepomp moet je zelf onthouden hoeveel liter je getankt hebt en dan binnen gaan afrekenen. Warbij met zo’n jaren 80 rekenmachientje vastgesteld wordt hoeveel je moet betalen.

Na een dagje relaxen in de Liard Hotsprings (waar de week daarna een aantal mensen werd vermoord door een stel gekken) gingen we naar Teslin Jct. Een spectaculaire rit want we zagen buffalo’s, meerdere beren, een wolf, herten en een racoon. Allemaal vrij dicht langs de kant van de weg. Helaas zijn sommigen dieren zo schichtig dat je niet de kans hebt om de camera te pakken voor ze verdwenen zijn.

Onderweg naar Teslin kom je langs Watson Lake waar het Signpost Forest is. Dat werd gestart door de bouwers van de Alcan Highway in 1942 en bevat nu duizenden nummerplaten en andere bordjes uit de hele wereld, een leuke lunch plek.
De camping daar in de buurt was vergeven van enorme muggen, die door je motorbroek heen steken. Daarom zijn we verder gereden en na 200 km kwamen we een hotel tegen.

André Verwijmeren en een oude Jawa

De winters waren wit en koud
er was schaatsplezier voor jong en oud
na school gingen we bij ‘t Sluiske kwallen
en grote keien in het water laten vallen.

We hadden kapotte duimen van het repen
de knikkers waren toen niet aan te slepen
lekker sjekkie draaien om de hoek van het gymlokaal
en verbaal protesteren in je eigen straattaal.

In de Verfraaiing de meiden ‘n bietje klieren
Carnavalsleut bij de Witte Rosieren
spruitjes, bloemkool en rabarber uit eigen tuin
de Philipsfabriek lag nog lang niet in puin.

Op een ouwe Jawa op het cross terreintje rijen
en stiekem achter het schuurke vrijen
met de maten trokken we langs de kroegen
voor de pilskes en het algemeen genoegen.

Kleinkinderen zijn niet in vroeger geïnteresseerd
voor hun jeugdplezier hebben ze andere dingen geleerd
op het schermpje staren naar Vloggers en Instagram
tegen heug en meug eten ze een belegde boterham.

Maar misschien moeten wij wat ruimer denken
en aan hun gedrag wat meer aandacht schenken
om te weten te komen wat hen zoal beweegt
zodat al onze vooroordelen van tafel worden geveegd.

Dit gedicht mochten we plaatsen in overleg met de schrijver:
André Verwijmeren.

De Mustang Valley

Trouwe bezoekers van ikzoekeenmotor.nl kennen inmiddels de prachtige reisverslagen van onze vaste motorcolumnist Hans den Ouden. Hans heeft momenteel, door de pandemie weinig ruimte om te reizen, maar via zijn motorverhalen van de afgelopen jaren laat hij ons meekijken in de prachtige motorreizen die Hans en Dia samen gemaakt hebben. Hier een verslag van De Mustang Valley.

De Mustang Valley

Nadat we half september 2019 terug waren uit Canada, resteerde er nog een reis dat jaar. We hadden ergens onderweg besloten dat deze reis er ook nog bij kwam dat jaar. Met Siem Edink en Daviprasad Sahoo besloten we naar Nepal te gaan.

Eind 2018 had Siem een oproepje gezet op de Facebook groep “de motorrijder” met de vraag of er mensen belangstelling hadden voor een reis door India en eventueel ook Nepal. Zo gingen we in het voorjaar naar India en in het najaar naar Nepal.

Siem en David zijn gestart met een bedrijf (Bikers for India) om motorreizen naar India en Nepal te organiseren.  O.a. te vinden op Facebook: //www.facebook.com/groups/389844315144464/

De reis naar Nepal begint in New Delhi omdat daar de motorfietsen gehuurd worden. Het zijn Royal Enfield Motoren. Je kan zelf kiezen met welk model je wil rijden. Ik koos voor de Himalayan, maar mijn vrouw, Dia reed op een Classic 350. De Himalayan is een Adventure model en de Classic is een laag model. Verder waren Gertjan en Gerry mee, op respectievelijk een Thunderbird en een Classic. De reis begint in Delhi omdat Nepal een enorme importheffing op motoren van meer dan 250cc hanteert en daardoor is huren daar veel duurder dan in India.

Je ziet veel van het land met Siem, hij weet heel erg veel te vertellen over de cultuur en het land en hij kan je meenemen naar plaatsen waar buitenlandse toeristen zelden komen. Hij trekt al jaren rond in India en Nepal en de afgelopen jaren deed hij dat op de motor. Mocht je pech krijgen, dan neemt David het op zich om dat op te lossen en je kan dan op zijn motor verder rijden. Zodoende hebben de reizigers geen oponthoud. Er is dus geen volgauto en dat scheelt aanzienlijk in de kosten.

Dit verhaal gaat over de Mustang Valley om precies te zijn het stuk van de weg van Pokhara tot aan Kagbeni. Je kan nog verder noordwaarts, naar de Upper Mustang, maar voor dat laatste stukje van 50-75 km moet je een entree betalen van US$ 500. Voor het eerste stuk moet je ook wel betalen, maar dat is maar €35.-

De reis duurde 28 dagen en bevatte enkele reserve dagen voor het geval er oponthoud zou zijn. De weersvoorspelling was dat er veel regen werd verwacht in de Mustang Valley en dus werd het programma aangepast en bezochten we eerst Katmandu. Desondanks was de weg nog erg nat en modderig.

In Pokhara is een gezellige wijk aan het meer waar je prima kan eten en ook leuk kan winkelen want er zijn heel veel buitensport zaken. De Annapurna ligt in de buurt en veel trekkings in dat gebied beginnen in Pokhara. De prijzen zijn van een andere orde dan in Europa.

Eenmaal op weg verandert na korte tijd het asfalt in een waar off-road traject met grote keien en ook, doordat het immers kort tevoren flink geregend had, veel modder. We waren om 6:00 u. opgestaan en hadden om 17:00 u. 60 km afgelegd. De weg doet denken aan een wat breed geitenpad. Vroeger was er ook nog een rivier waar je door heen moest, maar daar is nu een omweg en een brug voor gemaakt. Overigens zal over enkele jaren de weg geasfalteerd zijn en dan is er weer een stukje spektakel minder.

De reis verliep niet zonder problemen, de Himalayan heeft geen kickstarter i.t.t. tot de Classic en ergens halverwege hield de dynamo van mijn motorfiets het voor gezien zodat de accu leeg liep.Het starten lukte dan ook niet meer. Gelukkig heb ik bij de Bush Mechanic training bij //berrt.nl geleerd hoe je een motor aan kan slepen, want aanduwen is in de modder geen optie. Een sleepkabel hadden we dan weer niet. Siem ging op onderzoek uit en kwam na tien minuten terug met een stevig stuk elektriciteitskabel. Dat hebben we tussen de steps vastgemaakt en daarmee de motorfiets aangesleept. Dat lukt wonderwel vlot. Later, na het tanken startte hij natuurlijk weer niet. Er kwam toevallig een local aangelopen, die zei dat hij dat wel voor elkaar kreeg zonder de sleep. En inderdaad, met een kleine run sprong hij er op ende motor sloeg aan en we konden weer verder.

Tegen zonsondergang waren we nog niet op de bestemming aangekomen en rijden in het donker is te gevaarlijk en ik had natuurlijk ook geen licht meer. Op de plek waar we stonden waren twee hotels. We besloten naar het White Mountain hotel te gaan dat door twee Nepalese zussen werd uitgebaat. Ze hadden voldoende kamers en zorgden voor prima eten. Bishnu de oudste was een gezellige dame. Ze nodigde ons uit om op de terugweg weer bij haar te komen en dan zou ze ons meenemen naar een hotspring. Dat hebben we inderdaad gedaan. We hebben trouwens nog steeds contact op Facebook.

In Kagbeni zouden we twee dagen blijven, dus dat gaf de mogelijkheid om de motor te laten repareren zonder tijdsverlies.

Wel reed er nog iemand lek en de Royal Enfields hebben tubes, dus even een plug steken gaat niet. Er zijn echter overal mensen die snel een band kunnen repareren, alleen moet je de motor daar dan wel zien te krijgen. Dat gaat daar niet met de wegenwacht. Je houdt een vrachtwagentje aan en de motor wordt ingeladen en vervoerd naar een reparateur, dat kost maar een paar euro.

Tussen Kagbeni, waar we sliepen, en Muktinath, het verste punt van deze reis, ligt opeens weer een prachtige asfaltweg. Muktinath is een heilige plek voor hindoes en boeddhisten. De afstand is maar 12 km vanaf Kagbeni maar het is wel 800 meter hoger. Muktinath ligt op 3800 meter. Zo hoog kan je in Europa nergens komen met de motor. En je rijdt in een betoverend landschap. Tussen bergen van meer dan 8000 meter. De laatste 2 km reden we te paard, een noviteit voor mij.

De terugweg verliep makkelijker dan de heenweg want de weg was nu een stuk droger. We kwamen langs het Dutch Café. Sinds 1998 woont de Nederlander Patrick Maas daar met zijn Nepalese vrouw Purda. Je kan er Douwe Egberts koffie drinken en appeltaart eten. Grappig hoe je die dingen toch weer waardeert als je een tijd alleen maar Indiaas en Nepalees eten hebt genoten.

Ook op de terugweg verbleven we in Pokhara en reden daarna door naar Butwal om daarvandaan naar Kailai te vertrekken. De weg tussen Pokhara en Butwal is een prachtige bergweg met strak asfalt. De weg meandert langs een rivier en heeft fraaie uitzichten. Na de overnachting in Butwal reden we verder westwaarts over een mooi geasfalteerde weg, het traject was 335 km. Echter na 38 km besloot een tegenligger in een blinde bocht 4 vrachtwagens te gaan inhalen. Ik reed voor en uiterst links aan de buitenkant van de bocht naar rechts en zag de auto op eens recht voor me. Ik dacht “wegwezen en bermvlucht”, maar op min of meer hetzelfde moment lag ik voorbij de motor op mijn buik in de berm. Ik zag pas later dat ik de auto op het rechter voorspatbord geraakt moet hebben. Zelf mankeerde ik gelukkig weinig anders dan wat schaafplekken en een gekneusde duim. Het pak met goede bescherming en motorlaarzen bewees zijn dienst. Aan de motor was aanzienlijke schade, die was niet meer rijdbaar.

De politie kwam snel ter plaatse en stelde vast dat de Nepalees de enige schuldige was en dat ik schadeloos gesteld moest worden. Naast de politie kwam ook het leger en er liepen uiteindelijk zo’n 20 man rond. Er werd een vrachtwagen aangehouden en zowel de motor als ik werden naar Butwal gebracht naar de Royal Enfield dealer waar de motor gerepareerd zou worden. Onderdelen daarvoor moesten echter uit Kathmandu komen en daar ging een week mee heen.

Uiteraard hebben we die dag een rustdag ingebouwd want ik was er behoorlijk van slag van en mijn hand was flink gezwollen evenals mijn linker knie.  De volgende dag gingen we weer verder. Het kostte wat moeite om mijn handschoen aan te krijgen over de zwelling van mijn hand maar verder ging het rijden goed.

De arme David heeft daar een week op moeten wachten, terwijl wij met zijn motor doorreden.

De reis naar Delhi verliep verder ongestoord. We brachten nog een dag door in Delhi en daarna vlogen we weer naar Nederland.

Wil je nog wat bewegende beelden bekijken over het rijden in India en Nepal? Check dan deze Youtube filmpjes:

en

 

 

Je motor verschepen naar Noord-Amerika, hoe doe je dat?

Met regelmaat publiceren we verhalen van vaste columnisten. Vandaag weer een leerzaam verslag van Hans den Ouden:

“Ik wilde graag een rondreis maken in Canada en Alaska en daarna nog naar de andere staten van de VS. Ik heb heel wat tijd besteed aan het uitzoeken wat de beste manier was omdat te doen. De eerste gedachte was natuurlijk om dan daar een motor, of in ons geval twee motoren te huren. Dia, mijn partner rijdt zelf en gaat niet achter op. Bovendien zijn wij kampeerders en voor twee personen een complete kampeeruitrusting en overige bagage op een motor meenemen, dat is een uitdaging. Huren blijkt echter erg kostbaar, vooral als je langere tijd gaat. Het goedkoopste adres wat ik kon vinden was een verhuurder in Seattle. De prijs kwam dan op US$18.000 voor twee GS’sen 75-800 voor drie maanden.

Een alternatief is natuurlijk kopen, maar dat heeft ook zo zijn problemen want op de meeste plaatsen moet je een lokaal adres hebben om de motorfiets te naam te stellen. Ook is verzekeren voor buitenlanders langere tijd vrijwel onmogelijk geweest. Ook daarvoor moest je een lokaal adres hebben. Inmiddels in 2020 gaat dat weer makkelijker, maar in 2018-2019 was het erg moeilijk, zo niet onmogelijk. Ook moet je die motor weer zien te verkopen onder de tijdsdruk van je vertrek. Of je moet de motor terug kunnen verkopen aan een dealer waar je hem gekocht hebt. Dat zijn allemaal zaken die best lastig zijn.

Ik wilde uiteindelijk het liefst op mijn eigen motor kunnen rijden want die ken ik en ook waren de motoren opgetuigd voor lange reizen en met extra bescherming voor off-road gebruik. Een aantal dingen daarbij zijn in Europa wellicht overbodig, maar je moet er rekening mee houden dat schade aan een cilinderkop, of een lekke radiator door steenslag niet eenvoudig is op te lossen als de afstanden groot zijn. Immers in de VS en Canada is er bijv. meestal maar één BMW dealer per staat en dat geldt voor veel andere merken ook. Dus je kan zomaar 500 km moeten rijden naar een dealer.

Nadat het besluit genomen was de motoren te verschepen naar de overkant, volgde uiteraard de vraag: hoe dan? Je kan het per schip doen (dat lijkt goedkoper), maar ook per vliegtuig. Dat laatste kan zelfs meestal in hetzelfde vliegtuig als waar je zelf zit. Doe je dat, althans vlieg je met die zelfde maatschappij als waarmee de motor is verscheept, dan krijg je vaak korting.

Per schip moet de motor meestal in een kist in een container, hetgeen tot extra kosten leidt, zowel aan de ene kant van de oceaan als aan de andere. Wil je ook weer terug, dan moet die kist immers ergens opgeslagen worden. Ook krijg je te maken met de onregelmatigheid van het scheepsvervoer. Schepen krijgen nog al eens te maken met omwegen omdat ze elders nog een vracht moeten ophalen. De kosten van opslag in de haven van aankomst en de kosten voor de douane zijn ook hoger dan bij reizen per vliegtuig. Het is meer dan eens voorgekomen dat een motor pas arriveerde toen de reiziger al weken in het land was. Dat soort ongerief heb je niet bij luchtvracht. Immers het vliegtuig gaat van A naar B- dat is tegelijk een voorwaarde want er mogen geen tussenstops gemaakt worden met “dangerous goods” aan boord.

Kies je voor het overvliegen, dan ga je met je motor naar de luchthaven (ook Amsterdam Schiphol is mogelijk), je geeft de motor af en gaat naar de vertrekhal en vliegt naar de overkant. Daar ga je weer naar de luchtvrachtafdeling en je haalt je motor op. Het meest aantrekkelijk is om te vliegen naar Canada en niet naar de VS. Dat is qua papieren en tijdelijke import veel makkelijker. Je kan dan wel gewoon de grens over en daarvoor hoef je ook niet tevoren een ESTA aan te vragen. Als je aan de grens komt, dan wordt e.e.a. geregistreerd en krijg je een Visa Waiver in je paspoort waarmee je voorts zonder problemen de grens iedere keer over kan. Je moet er wel opletten dat je die bij de laatste grensovergang achterlaat, anders heb je bij een volgende reis een uitdaging. Het is overigens wel handig om een ESTA te hebben, want wordt je a priori geweigerd, dan kan je je de moeite verder besparen.

Uiteraard zitten er wel wat haken en ogen aan de procedure van de luchtvracht. Er mag maar een paar liter benzine in de motor zitten en soms moet de accu losgekoppeld zijn. De motor moet huishoudelijk schoon zijn, maar hoeft niet ontsmet te worden. Wij hebben ze door de wasstraat gehaald de dag tevoren, zoals we ze altijd schoon maken. Ook is er wat papierwerk. Het belangrijkste is de Airway Bill en een aantal stickers die je op je motor moet plakken. Die papieren worden allemaal verzorgd door de transporteur. Je motor wordt op een pallet neer gezet en vastgemaakt met spanbanden zoals eigenlijk ook op een ferry gebeurt. De bagage mag er op blijven, maar er mogen geen batterijen en ook geen spuitbussen in de bagage zitten.

Het kostte ons in 2019 ongeveer €2500 per motor voor een retour en dan natuurlijk nog je eigen ticket. Maar daarvoor kan je dan ook ongelimiteerd rijden en net zo lang als je zelf wilt, binnen de voorwaarden van je toelating zonder Visum. Voor Canada moet je wel een ETA aanvragen en dan mag je er 180 dagen blijven, in de USA onder het VISA waiver programma mag je 90 dagen blijven.
Wij maakten gebruik van motorcycleexpres.com een bedrijf dat niet anders doet dan motoren over de wereld over laten vliegen en het bleek ook nog eens de goedkoopste optie. Ze verzorgen desgewenst ook de verzekering. Dat was toen wij weggingen nog even moeizaam, want er waren toen geen verzekeringsmaatschappijen die zgn. Foreign Nationals wilden verzekering. Die situatie was het gevolg van de Europese Privacy wetgeving. Twee weken voor vertrek was het rond. In Canada is een WA verzekering verplicht, in de VS wisselt het per staat.

Hou er rekening mee dat veel Amerikanen niet verzekerd zijn en dat een Casco (All Risk) verzekering de moeite waard is. Voor relatief weinig geld kan je er ook nog Roadside Assistance bij nemen. In geval van pech of schade is een Tow truck niet goedkoop.
Een andere bekende motor transporteur is JamesCargo.com, maar dan vertrekt je motor van uit de UK. Ik weet niet of en hoe dat gaat na de Brexit.”

Motorreizen is leren

Onderstaand verhaal is geschreven door motorreiziger Hans den Ouden, één van de vaste motorcolumnisten van Ikzoekeenmotor.nl. Samen met zijn vrouw Dia maakt Hans prachtige reizen!

LET’S GO TO THE OTHER SIDE: De Dempster Highway in Canada

(Reizen is leren.) Eind 2018 ging ik met pensioen na bijna 40 jaar gewerkt te hebben als kinderarts. Ik kom uit familie met veel reizigers.

Dia houdt gelukkig ook van reizen en motorrijden. Ik had al jaren het plan om na mijn pensioen op reis te gaan en het leek ons fantastisch om dan om te beginnen een reis te maken naar Canada en Alaska. Maanden van plannen en routes bedenken gingen vooraf aan dit project. Nou ja, we kwamen eerst nog een maand in India terecht, dus helemaal gepland was alles ook niet.

De motoren werden overgevlogen naar Vancouver in BC, Canada en na enkele familiebezoeken gingen we naar het noorden. Dit verhaal gaat over de Dempster Highway in de Yukon.

De motoren waren van nieuwe banden voorzien toen we vertrokken en de reis verliep zonder problemen. In een andere column zal ik daar over schrijven.

Op een middag zaten we in een hotspring en raakten aan de praat met twee dames die helemaal enthousiast waren over de Dempster Highway en vonden dat we die zeker moesten rijden.

Bij aankomst in Dawson City hadden we er inmiddels 5000 km opzitten. We gingen naar de Tourist Information Center en spraken daar uitvoerig met een van de medewerkers. Het bleek een Fries te zijn, die ook nog eens motorreed. Hij reed de Dempster elke jaar wel een keer. Het is een 740 km lange gravelweg en je moet de zelfde weg terug. De weg eindigt in Inuvik en dan kan je nog een kleine 150 km verder naar Tuktoyaktuk aan de Arctic Ocean. Dat laatste stuk is diepe gravel en er zijn geen hotels, dus je moet dezelfde dag weer terug naar Inuvik.

De eerste benzinepomp bleek in Eagle Planes te zijn, na 400 km. Op de hele weg is er geen telefoon ontvangst, er woont ook niemand op dat stuk. De Fries leende ons een jerrycan met 5 liter benzine, voor het geval Dia’s R1200 GS tekort zou komen. Mijn R1200 GSA had uiteraard voldoende actieradius.

De volgende ochtend vroeg gingen we vroeg op pad want 400 km gravel op een dag is een beste afstand.

Eagle Plains haalden we zonder problemen. We hadden besloten een hotelkamer te nemen, maar het hotel bleek vol. Er naast ligt ook een camping, dus sloegen we de tent op. De volgende dag reden we verder en al vrij snel hadden we de eerste lekke band en daar zouden er nog een aantal van volgen.

We hadden ons verkeken op wat de gewone all-road banden konden verdragen op de scherpe gravel en waarschijnlijk hebben we ook wat te hard gereden, hetgeen de kans op lekrijden vergroot. Het landschap is overigens betoverend en ik zou het zo weer doen, maar dan wel beginnen met verse banden.

Op het laatste stuk van de terugweg ging het mis. Dia had een gat in haar achterband dat zo groot was dat het niet meer geplugd kon worden. Ook twee pluggen hielden het niet, het bleef lekken. We reden een uitwijkplaats op en gingen onze opties afwegen. Na korte tijd reed er een campertje de parkeerplaats op. De camper was van Oskar en zijn vrouw Ursula. Zij hadden hun spullen achter moeten laten tijdens een trektocht en gingen die ophalen, dat was een tocht van 4 dagen lopen. Ze waren al drie jaar onderweg met hun Toyota Landcruiser camper vanuit Ushuaia naar Alaska.

Ursula kookte voor ons en we mochten hun camper lenen, zodat we enigszins mugvrij de dag door konden brengen terwijl we wachtten op de tow-truck. Die tow-truck ben ik gaan bellen in het wegwerkers station, 160 km verderop. Ze kwamen de volgende dag om 17:00 uur en we waren zodoende om 23:00 weer in Dawson City, op een vrijdagavond.  Gelukkig was er nog een hotelkamer voor een nacht beschikbaar. Uiteraard was er geen band van de juiste maat te krijgen in Dawson. Wel in Whitehorse, 400 km verderop.

Op maandag zou die besteld worden en dan zou hij er dinsdag zijn met de lijnbus. Alleen stuurde de jongen van de bandenservice in Whitehorse een goede en een verkeerde maat op. Daar Dia’s band er het ergst aan toe was hebben we die vervangen en zijn we naar Whitehorse gereden. Onderweg moest er nog een keer een plug in mijn achterband gestoken worden, het was het zevende lek. Gelukkig werden de banden vlot vervangen en konden we onze reis voortzetten. Uiteindelijk zijn een week zoet geweest met dit probleem. Daarna zijn er geen lekke banden meer geweest, ondanks dat we nog flink wat gravel hebben gezien. Een, eventuele, volgende keer gaan er dus eerst verse banden op de motoren alvorens we aan de Dempster beginnen en zeker geen all-road banden. We hebben in Whitehorse gekozen voor Heidenau Scout 60’s met Ride-on er in. Die hebben ons in de volgende 20.000 km geen problemen meer gegeven.

Vanaf Whitehorse zijn we de Alaska Highway opgereden richting Fairbanks, Alaska en we hebben de route dus wat verlegd.

Wil je de beelden ook via Youtube bekijken, dat kan via:

 

René Spruijt en zijn tweewielers

Van Berini M21 naar FLSTN.

Met 12 jaar (1960) fietste ik met mijn vriendje de omgeving van Roosendaal af, om alle motorcrossen op Bosbad Hoeven en wegraces op het stratencircuit van Etten-Leur te bekijken. Voor motorsensatie hoefde je niet ver weg.

Mijn eerste kennismaking als berijder van een gemotoriseerd voertuig was in 1963, de Berini M21 (automaat) van mijn oudste broer. Die zette ik zijdelings tegen de muur tot stilstand. Geen schade alleen een vreemde schaafplek op de rubber zijkant van de voorband. Het leukste vond ik het sleutelen aan het apparaat, er was nogal eens iets stuk en mijn broer had twee linkerhanden. Af en toe wat vervangen en proberen dat apparaat sneller te krijgen, vond ik een uitdaging.

En als ik 1964 dan eindelijk 16 word, ga ik een zomervakantie lang (5 weken) werken om een Puch VS50 met zo een platte knalpotuitlaat te kopen. Pijpjes eruit, afzagen en terug zetten voor de sound. Hoeveel sturen ik erop heb gehad weet ik niet meer maar meer dan 7 exclusief het oorspronkelijk stuur. Hoe hoger, hoe beter; verstelbare sproeier erop en draaien en rijden maar.

Als ik 18 word ga ik mijn A- rijbewijs halen,  gaat de brommer weg en komt er een Vespa 160GS, spierwit met een schoolbord zwart voorspatbordje waarop ik regelmatig nieuwe teksten schreef.

Dan schaft mijn jongste broer een Moto Guzzi V7 750 ook wit en later een Harley-Davidson FLH duo-glide aan. Daar mocht ik niet op, maar wel aan poetsen. Ook echt wel leuk.

In 1973 wil ik niet meer telkens nat aankomen op feestjes en schaffen we een Citroën 2CV aan.

Maar het bloed kruipt en dus komt er als Teun nog klein is toch een Yahama XT250 voor papa. In de bossen crossen was toen  nog niet echt verboden, maar het zou niet lang duren of het off-road rijden werd toch te hinderlijk bevonden voor natuurvoetgangers en bosfietsers. Er komen nog twee broertjes voor Teun en de auto moet groter/de motor weg.

Maar werkend in het basisonderwijs zijn er vakanties genoeg waarin ik een paar dagen/weekjes een motor kan huren om te toeren. Van alles gereden, geen japanner was mij heilig.

Dan komt mijn oudste zoon, als ik de 60 ben gepasseerd, of pa mee wil zoeken naar een motor, want hij heeft zijn A-rijbewijs gehaald. Dat doen we dus maar al te graag en kopen uiteindelijk een sportster 833 bij OIT in Breda.

Als ik een half jaartje met pensioen ben wil hij inruilen en ik neem hem over voor de inruilwaarde en word lid van DLHDC (Dutch Lighttown Harley Davidson Club). Elk Pinksterweekend mee op reis, want de ritten op zondag vanuit Roosendaal kosten te veel extra rijdtijd op 1 dag. Dan ruil ik de Sportster in voor een HD-FLSTN 1995 en geniet van het gekende ploffen van het 1340cc EVO-blok. Gelukkig heeft die  nog een choke en soms wat olie te veel. Zo blijft motorrijden toch wat het voor mij moet zijn, niet altijd als vanzelfsprekend en luxe hoort helemaal niet in dat rijtje. Nou ja, het windscherm dan, maar dat is ook alleen maar omdat het bij dat model hoort.

Gisteren spraken wij (redactie@ikzoekeenmotor.nl) met René Spruijt  , de schrijver van dit artikel. We gaan hopelijk in de toekomst vaker verhalen en motorgedachten van hem lezen. Wie meer wil lezen van hem kan deze site eens bekijken wellicht: //spruijt-n-spruyt.nl/

 

Een ode aan de klant!

Een ode aan de klant.
Deze column is geschreven door Rene Bruinsma, eigenaar van Perfect Dream Bikes.

Ondanks mijn leeftijd van 55 heb ik soms heimwee. Heimwee naar de tijd dat ik net was begonnen in een klein schuurtje, waar de motorzaak als hobby is ontstaan.

Elke klant, vriend of kennis die toen binnenkwam, ging een avontuur tegemoet,.. een leuke paar minuten, of soms zelf uren. Er werd gepraat over motoren, een probleem en oplossing of de aankoop van een product wat het motorrijden leuker maakte.
Elk product had een prijs en meer dan eens een levertijd. Dat kon een dag zijn, maar vaak ook een week en als het tegenzat; dan wachtte je een maand, ja toch ?

Mits je natuurlijk wel gewoon door kon rijden, was wachten helemaal niet erg. Het begeren is immers leuker dan het hebben.

Langzaamaan kwamen echter de bekende namen in de markt. Bolpuntcom, coolblue, aliexpres, je kent ze vast wel. Deze zaken zijn geen concurrenten te noemen, maar geven de consument wel een andere state of mind.

Als je nu wat wil hebben, dan moet dat vandaag, het moet vaak (te)goedkoop en het moet gratis weer retour als je er achter komt dat je het eigenlijk toch niet nodig had, niet mooi vindt, of gewoon wat beter en langer na had moeten denken voordat je op de “koop nu” button klikte. En uiteraard, ondanks dat je er al bijna niets voor betaalde, moet de service achteraf ook van ongekend niveau zijn.

Kocht je vroeger een uitlaat, dan werd die gewoon even tussendoor gratis voor je gemonteerd,( doen wij nog steeds ) …. maar wel uiteraard na het wachten op de levertijd en het maken van een afspraak in de werkplaats.

De klant die nu binnenkomt, wil dat de demper op voorraad is, wil minimaal 30% korting, en verwacht dan dat de demper stante pede gemonteerd wordt.
Uiteraard voorzien van een gratis bakje koffie en geen montage kosten. De slimme rekenaar snapt dan, dat na een simpele rekensom er geen winst meer overblijft.
Komt de beste klant dan thuis bij moeder de vrouw, die ook een mening heeft over de demper, dan blijkt de aankoop ineens toch een impuls aankoop geweest te zijn en moet de demper weer retour afzender.

En als je dan als dealer aangeeft, dat dat niet meer kan…. Tja, dan ben je aan de beurt. De klant vindt immers dat hij “rechten” heeft. Hij dreigt je overal zwart te maken, zowel mondeling als online en belooft dat al zijn “vrienden” nooit meer bij je zullen kopen. Dus ga je maar weer aan de slag met je rateltje en steeksleutels.

De klant die daarna komt, vraagt voordat hij zijn kroonplaatsticker van 12.95€ af wil rekenen, eerst hoeveel korting hij krijgt. “Nee meneer, daar kan ik geen korting op geven, vraagt u dat standaard ook bij de Albert Hein waar u elke week voor 100€+ euro boodschappen doet? Gun me die 30% bruto winst, zodat ik ook volgend jaar nog gewoon die leuke winkel heb, waar u zo leuk spullen en motoren kunt bekijken, gratis koffie kunt drinken… een technische vraag kunt stellen of toch eigenlijk wel tegen hele scherpe prijzen producten kunt kopen.”

Nooit in mijn leven heb ik van een half uur werk op de factuur een uur gemaakt (in tegenstelling tot verhalen over sommige grote concullega’s). Is er een duur onderdeel stuk, en kan ik dat gebruikt voor je bestellen, dan doen we dat.

Kortom…. Misschien ben ik een dromer, maar ik behandel je nog steeds, zoals ik zelf ook behandeld wil worden !

Hoe mooi zou het zijn, als iedereen eens een paar minuten nam om na te denken, over wat er nou echt belangrijk is in het leven.
Ik heb liever dat je die internet bestelling niet doet, of even uitstelt. Zodat je zeker weet dat je hem niet terug hoeft te sturen.
Dat je niet om korting vraagt op een prijs die eerlijk is,  maar geniet van het moment dat je in de winkel / shop bent, koffie drinkt en met je hobby bezig bent.
Dat je gewoon (gratis) antwoord krijgt op een vraag, die je niet online beantwoord krijgt.
Dat je je beseft, dat je anders misschien wel onderdeel bent van die groep mensen, die (te) vaak zei (bij een collega motorzaak die er mee stopte)…
Goh… wat jammer… het was zo’n leuk zaakje!

Zo!
En dan ga ik nu lekker genieten van een goede bak koffie en even snuiven aan de heerlijke geur die bij ons uit de werkplaats komt!

Want als ik heel eerlijk ben, dan gaat het bij ons gewoon heel goed en blijven we elk jaar groeien, ondanks dat (veel van) de klanten veranderen.
Wij als motorbedrijf groeien en veranderen natuurlijk gewoon mee, want met de stroom meezwemmen is nog altijd de makkelijkste weg.

Het neemt niet weg, dat ik soms even wegdroom naar die 20M2 garage, achter in een steegje waar het ooit begon. Jong en vol dromen, alles delend met mede motorrijders.

Dit verhaal heeft natuurlijk wel raakvlakken met elke kleine ondernemer. Dus, ik hoop dat als je de tijd hebt genomen om dit te lezen, dat je het misschien zelfs wel wil delen. Dan kan iedereen die dit leest heel even stilstaan, en naar zichzelf kijken om te beslissen welke klant  hij of zij wil zijn.

Want ik geloof heel eerlijk dat de klant waar ik elke dag een beetje gelukkiger van word, zelf ook een gelukkiger mens is!

Fijne dag nog. Groet, René Bruinsma

Eric Pont en zijn gouden motorrijbewijs

Soms moeten mensen heel veel moeite doen om een motorrijbewijs te mogen halen. Op de redactie kregen we dit levensverhaal van Eric Pont binnen. Ongelooflijk wat mensen soms kunnen doorstaan of over moeten hebben voor onze passie. Lees en verbaas je.

‘Dat er een kick is met motorrijden dat zal aan het eind van het verhaal wel duidelijk zijn.

Als de jongste in het gezin was het voor mij een mooie ervaring erbij toen beide broers bezig waren met motorrijbewijs en motor. Mijn oudste broer wilde een motor die na veel denkwerk en naslagwerk werd aangeschaft. Het was een Honda 500cc, daar begon hij mee. De andere broer was daar wat makkelijker in en vond dat het moest rijden en niet duur moest zijn. Tja, het studentenleven vereiste veel en al snel stond er toch een Jawa 350cc  in de garage.

Heerlijk om de motoren te zien. Mijn broers gingen er vaak mee op stap en maakten genoeg km’s. Snel werd de Honda 500 vervangen door een BMW 100rs. Een van de eerste uitvoeringen. Wel een hartstikke gave machine.

Er werden zelfs stappen ondernomen om naar evenementen te gaan. Veel werd toen ook door de KNMV georganiseerd en daar werd ook regelmatig naar toe gegaan. Als je dan de motoren zag, begon je daar natuurlijk helemaal van te kwijlen. Ja dat wilde ik gaan doen, motorrijden. Pa en ma vonden dat niks, veel te gevaarlijk en vooral voor mij, want het was het geval dat ik epilepsie had en dat ik motor rijden maar eens uit m’n hoofd moest zetten!

Tijdens mijn jeugd was de epilepsie onder controle. De insulten werden minder, medicatie werd verminderd. Dat ging de goede kant op, dacht ik. Het werk als kok in de restaurant keuken was mijn passie maar het was ook een heftige tijd. Lange werkdagen en de spanningen kunnen goed oplopen wat natuurlijk niet altijd goed is in combinatie met epilepsie. Maar dat was allemaal goed onder controle.

Totdat ik op 15-jarige leeftijd op de fiets werd aangereden door een persoon die net 2 weken zijn rijbewijs had. Het was een flink ongeval. Ik werd meegesleept onder de auto door met als gevolg flink letsel aan mijn gezicht en linker been. Mijn gezicht lag half open en mijn linker been was aan de binnenkant geheel weggeslagen. De chirurgen hadden genoeg werk om mijn spieren aan mijn been om te leggen zodat ik weer voldoende kracht had om te lopen. Helaas bleef mijn linker been voor een gedeelte verlamd en moest ik een spalk om. Mijn gezicht had ook de nodige schade. Dit is gelukkig na voldoende operaties zo goed als genezen. Daarna volgde nog meer dan genoeg bezoeken aan artsen, neurologen en revalidatie om toch fatsoenlijk te kunnen lopen. Maar eigenwijs als ik was ging ik door met veel sporten en oefeningen. Dit gaf wel een kleine beweging terug in m’n voet…das al iets. Weer een stapje vooruit, yyeess!

Ondertussen mocht ik beginnen met autorijles, wel in een automaat, omdat het linkerbeen nog niet voldoende gebruikt kon worden. Gelukkig waren er nog geen medische keuringen voor het rijbewijs, dat was toen nog niet nodig.

Aangezien de epilepsie goed onder controle was kon dat geen kwaad, en verzekeringen hadden er geen probleem mee. Maar, troost je, dat is niet van lange duur geweest. Het ongeval had de epilepsie nu heftiger gemaakt…vele aanvallen kwamen en medicatie liep flink omhoog. De auto was in de prak gereden en dit had weer de nodige gevolgen. Dan zat ik ook in een zwart. Na 3 ongelukken besloot ik dan ook zelf om mijn auto rijbewijs in te leveren. Nu waren er nog geen gewonden gevallen maar je wist maar nooit. Ik zou mezelf ook niet kunnen vergeven als ik iemand anders iets aandeed. Vele onderzoeken, scans en bezoeken aan neurologen is altijd het gevolg van een aanval. Helaas veranderde er niks…

Van de neuroloog kreeg ik vaak als antwoord dat ik die paar insulten per jaar maar moest accepteren. Maar het beheerste mijn leven totaal. 20 jaar lang heb ik geen auto gereden en was ik afhankelijk van anderen om op afspraken te komen. Altijd moest ik iemand lastig vallen als ik ergens heen wilde en het openbaar vervoer is echt geen pretje. Toen de aanvallen steeds vaker voorkwamen ben ik terug naar de neuroloog gegaan. Deze keer kwam ik bij een arts die ik nog nooit gezien had en ook zij had het idee om helemaal van voren af aan te beginnen en alle onderzoeken opnieuw te doen. Per toeval kwam er een arts langs van Kempenhaeghe die meteen op de MRI zag waar het epilepsie gedeelte zat.

Hij gaf aan dat het te opereren was!

WWWWAAAATTTT?! Ja, er ging een nieuwe wereld ging open …kan dat…? Wanneer  kan begonnen worden? Zou ik dan toch kunnen gaan motorrijden…?

Enfin, eerst beginnen met onderzoeken, veel onderzoeken een heel jaar. Hersenscans, EEG, MRI, CTscan en vele andere onderzoeken vonden plaats. Ook moesten er onderzoeken intern in Kempenhaeghe gedaan worden. Op naar het epilepsiecentrum een week lang observatie zonder medicaties om de “aanvallen” op te wekken om ze te kunnen onderzoeke. De hele dag liep ik met electrodes op mijn hoofd om alles te registreren voor het onderzoek. Het was een spannende tijd.

JJJAA, ik kon geholpen worden!  Dat zou gaan lukken, geloof me, er gaat zoveel veranderen, maar … dan gaat die motor er ook aan komen. Dat was een streefpunt.

Een jaar na het onderzoek, en allerlei bezoeken aan de specialisten, komt de oproep binnen om een hersenoperatie te laten doen om de epilepsie weg te nemen. Daarna zou een genezing volgen, het klonk zo eenvoudig.

De operatie was heftig en had veel gevolgen. Ik wilde niet bijkomen uit de narcose, mijn ogen bleven dicht. Een ingrijpende tijd voor ons gezin, die ons een hele sterke band van saamhorigheid heeft gegeven.  Gelukkig was dat niet bijkomen niet van lange duur en kon de genezing verder gaan. Het was een zware revalidatie. Ik kon wel denken wat en hoe ik iets wilde maar ik moest opnieuw leren schrijven en praten. Het formuleren van zinnen was een enorme uitdaging. Het zou tijd kosten en dat heeft het gedaan.

Veel dingen hebben nog gevolgen. Kracht in mijn armen had ik niet. Creatieve bezigheden lukte niet omdat ik me niet kon concenteren. Mijn karakter had ook een verandering doorgemaakt. Lachen en huilen had ik niet onder controle en ik kon zo maar uit het niets een ander persoon worden. Slapen ging gewoonweg niet; ik bleef klaarwakker soms wel een paar dagen achter elkaar. Mijn geheugen had ook problemen. Ik kon de eenvoudigste dingen niet onthouden. Dat zag er niet goed uit.

Vele bezoeken aan de ARBOdienst volgden. Vervanging van je werk door iemand anders. Vele gesprekken met mijn werkgever die gelukkig alle begrip had en me vaak moest zeggen dat ze liever een gezonde Eric terug hadden dan een halve Eric. Ik voelde me enorm gesteund door hem. Ondertussen zijn we een jaar verder en gaat het zelfs ter sprake komen of ik nog wel kan gaan werken. De nodige godvers zijn bij mij door m’n hersens gegaan, geloof me. Dit was de bedoeling niet van de operatie!

Gelukkig is in de loop van de tijd veel veranderd. Mijn geheugen is goed terug gekomen .De kracht van mijn lichaam is er ook weer volop en ik had weer genoeg energie om weer langzaam op te starten met m’n werk. Dat was vrij snel onder controle en ik kon weer aan het werk.

Na al die ellende was er voor mij nog maar een streven: het motorrijbewijs.

Dus ging ik uitzoeken wat de mogelijkheden waren om met het motorrijbewijs te beginnen. Heel veel communicatie met het CBR gehad, ze hadden van alles nodig, allerlei verslagen van chirurgie en neurologie.  De telefoon is vaak in de handen geweest en via de computer ook veel contact gehad. Ik was er heel enthousiast mee begonnen maar de moed is me vaak in de schoenen gezakt. Ik kreeg de ene tegenslag na de andere. Ondanks dat bleef ik toch heel positief en vriendelijk (met een berg geduld) tot het bericht binnen kwam: Ik mocht een testrit gaan maken in een auto.

“Nou we gaan eerst een testrit in de auto om te kijken of dat wel ging”…..en een tweede testrit. Het ging prima. Nu eens een testrit op een motor en ook deze verliep naar tevredenheid. Ik mocht verder. Eerst dan eens de theorie gaan doen en als ik die heb kunnen we beginnen met de praktijk. Flink blokken en examen doen, oké 2 x dan….

Maar het is een feit ik mocht gaan beginnen met motorrijles. En dat gaf me toch een kick om op een motor te rijden. De instructeur met de auto achter je aan. Het motorrijden ging naar mijn gevoel goed en een examen ging volgen. De nerveusiteit werd enorm voor het examen en dat was ook te verwachten dat ik ging zakken. Dat is balen.

De lessen op zich gingen prima alleen de examens opgeteld waren pittig. Aangezien je na een paar keer zakken (4  keer!) een ander examen krijgt van het CBR. Dat was een echte traktatie, en rust en relaxed dat examen doen. Dit werd beloond met het rijbewijs, weliswaar voor 2 jaar. Ik moest dan weer alles opnieuw aanvragen en weer veel dingen regelen.

Inmiddels zijn we een hele tijd verder. Ondertussen ben ik 56 jaar en heb nu 3 jaar m’n rijbewijs. Tussendoor heb ik m’n rijbewijs moeten verlengen en opnieuw testritten moeten maken. Ik noem mijn rijbewijs dan ook mijn “gouden rijbewijs”.

Ik heb het er allemaal voor over gehad. Ik heb al vele kilometers op de weg gezeten en het is iedere keer een beloning voor alle ellende die ik achter me heb gelaten. De vrijheid, de zelfstandigheid en de ontspanning die ik iedere keer weer beleef kan niemand me meer afpakken. Hoe lang ik nog motor kan rijden, dat weet niemand. Als het aan mij ligt dan nog wel tot ik dik in de 80 ben.’