Categoriearchief: Gastcolumns & blogs

“Wheeler dealers”

“Wheeler dealers” – is een GAST COLUMN van Dolf Peeters.

Omdat het tijdens ritten in en om de Randstad niet opschoot, heb ik een aantal jaren geleden mijn auto verkocht. Daarna scoorde ik goedkope, motoren die het liefst voorzien moesten zijn van: 1) Een cardan, 2) elektronische ontsteking en 3) kleppen die ik zelf zonder veel moeite kan stellen. Want wanneer je een motor als auto in zet, dan draai je kilometers en gaan officiële werkplaatsbezoeken op uurtarief er nogal inhakken. Bovendien: ik heb een hefbrug, nogal veel gereedschap en ik heb schik in het sleutelen. Toen liep ik weer tegen een dikke ouwe Guzzi aan. Uit ervaring weet ik dat die leuk, lomp en taai zijn. En ‘leuk’ is de toegevoegde waarde voor een werkpaard. Want doorgaans was de insteek dat het alleen maar om mijn ‘auto’ ging en ik dus geen emotionele binding met zo’n tweewieler hoefde te hebben. Onder mijn gebilte had zo’n werkpaard een beter leven dan een Grieks ezeltje, dat alleen op slaag en geen vreten liep. Maar de knuffelfactor ontbrak bijna per definitie aan mijn werkfietsen.

Dolf Peeters, gastcolumnist op Ikzoekeenmotor.nl

Tot de aanschaf van de Guzzi. En die viel alleen binnen mijn budget omdat de motorfietsen momenteel wel heel consumentenvriendelijk zijn geprijsd. De Suzuki VX800 die bijna drie jaar mijn ‘auto ’was, had een aantal sterke punten. Alleen al het feit dat ik hem van een 82 jarige ex politie motor rijinstructeur had gekocht die er al jaren maar één keer per jaar mee naar de officiële Suzuki dealer was gereden voor een beurtje. Het feit dat de tweecilinder VXsen niet erg gevraagd waren – en zijn – telde ook zwaar mee. Dat resulteerde in een lage prijs en in meer geld voor motorfietsen waar mijn hart wel ‘BoemBoem” van deed. Kortom: de 82jarige vroeg € 2600 euro. Toen ik na een poosje nog eens belde werden we het eens op € 1600, – Op Marktplaats zijn prijzen vraagprijzen. En de zoon van de ex rijinstructeur had eens gekeken hoe de verzameling aangeboden VXsen op Marktplaats zich gedroeg. Het best is de verkoopsituatie van de gestrekte Suzuki’s nog te omschrijven met ‘Marktplaats is het clubblad voor de Suzuki VX Club en de clubleden zijn er trouw’. Hoe veel onrecht dat de wat eigenzinnig sturende Vtwins ook aan doet. Zo’n Vtwin is doorgaans goed voor meer dan een ton probleemloos rijplezier. Affijn. Ik gooide mijn VX dus na 30D kilometer terug in de digitale vijver. En het bleef oorverdovend stil. Misschien ook wel omdat ik een kop had bedacht waar de  Suzuki zoekmachines van Marktplaats het wat moeilijk mee had een: “Hoera! Ik heb weer een Guzzi”. Een tweede poging op marktplaats gaf sneller reactie: iemand die Edwin of zo heette bood 220 euro, terwijl ik 750 euro als minimale prijs had opgegeven. Daarna kwam er een Engelstalige reactie van Thelma Louise. Ze vroeg wat gegevens die ik opstuurde naar haar G.mail account. Per ommegaande ging ze akkoord met de prijs. Ik hoefde alleen maar even de voertuiggegevens en mijn naam, adres en bank gegevens te sturen. Dan zou zij via Western Union betalen en de motor wel laten ophalen. Dat leek me geen goed idee. Ik heb hoe dan ook mijn bedenkingen tegen hulp aan Afrika, zeker als het Nigeriaanse oplichters betreft. Martin mailde “lijkt me wel wat. Ik kom kijken. Adres graag”. Martin kwam. Van af de andere kant van het land. De Suzuki stond buiten de garage op het pad. Vanaf de voordeur keek Martin er naar. Hij greep in zijn broekzak en hield drie biljetten van 100 uit gestoken. “Geef me de papieren maar, dan ben ik weg.” Ik zei hem dat ik het eens was met dat “weg zijn”. Hij keek me glazig aan en zei: “Lul. Je mist je kansen.” Exit Martin. Nu staat die VX me niet in de weg. Ik blijf hem gewoon voor lokaal werk gebruiken waar ik mijn nieuwe aanwinst toch weer net te lief voor vindt. En met Marktplaats en Speurders is het zo beroerd nog niet. Want kameraad Henk zette zijn motor er op en kreeg per ommegaande de reactie: “Dat is precies de motor die ik zoek. Hou hem vast. Ik kom er nu aan!” En inderdaad, dik twee uur later kwam er een blije man uit Schagen die bij binnenkomst direct het geld op tafel legde en zei: ”Zo. Nu ben ik aan een kop koffie toe!” Henk’s motor was dan ook geen VX 800 maar een Honda CB 450 uit 1966. Een motor die nooit gerestaureerd was, maar gewoon meer dan een halve eeuw rustig en zorgvuldig onderhouden was.

Wil je meer lezen over klassiekers? Check op facebook.

een dag elektrisch

Blog via Marc Wijtkamp

Zero

Van een vriend met motorrijschool de Jong kreeg ik een dag een Zero mee, dat is een 100% elektrische motor en hier mijn ervaringen.

Uiterlijk

Het eerste wat mij opvalt is dat de Zero er uit ziet als een motor en dat is iets wat lang niet van alle elektrische motoren gezegd kan worden. Je valt hiermee zeker niet uit de toon. Zelf rij ik een BMW R1200RT, een 2 cylinder boxer met iets over 100pk. Geen kleine of lichte motor en dan is de overstap naar de compacte Zero best even wennen. De zit is uiteraard totaal anders. Bij de beamer zit ik rechtop en achter een verstelbaar groot windscherm. Op de Zero zit je wat meer voorover maar zeker niet zo ver dat mijn eh “stroomlijn” (lees buik) in de weg zit zoals bij racemotoren wel het geval. De zit was even wennen maar was daarna eigenlijk goed te noemen.

Rijervaring

Het “starten’ omhelst niet meer dan de contactschakelaar omzetten. Het display komt tot leven en de motor is klaar om weg te rijden. Je hoeft de eerste minuten na een koude start niet rustig aan te doen zoals bij een brandstofmotor. Geen onderdelen die eerst op temperatuur hoeven te komen ofzo. Dat wegrijden is overigens wel een feestje. Je komt snel, heel snel en direct met maximaal koppel van zijn plek. De Zero acceleert als als een kanon, als je te enthousiast de gashendel (kuch, elektriciteitshandel) bedient kan dat een wheelie tot gevolg hebben. Door de wat voorover zicht gebeurd dat ook weer niet (te) snel maar wel iets om rekening mee te houden als je voor de eerste keer wegrijdt. Uiteraard geeft het display niet alleen je snelheid aan maar ook de tijd en belangrijker de status van je accu en of je aan het ontladen bent of, tijdens remmen, energie terugwint. Verder kent de Zero 3 rijstanden: eco, sport en custom. Ik reed ik de sport stand. Overigens het bochtenwerk is prima, al moest ik wel oppassen, de steps raakte een enkele keer het asfalt.

Het afwezige motorgeluid heeft plaatsgemaakt voor een soort gierend geluid van de elektromotor met snaar-aandrijving. In de stad miste ik wel dat motorgeluid. Het niet hoeven schakelen went trouwens wel erg snel en vond ik eigenlijk best prettig. De remmen zijn zonder twijfel prima, binnen zeer acceptabele afstand sta je weer stil. Op de snelweg miste ik het motorgeluid niet, genoeg windgeruis en ook op de snelweg heb je tot ongeveer 120-130 km p/uur die acceleratie.

De Zero is helemaal in te stellen via een app en achteraf bleek dat de motor ingesteld was op ongeveer 30% van zijn maximale vermogen maar wees gerust, de Zero is dan nog steeds sneller met optrekken dan mijn BMW. Boven de 130 km p/uur merkte ik de begrenzing wel. Je voelde dat de motor minder enthousiast reageert.

Actieradius

En dan de vraag die iedereen aan mij stelde: Hoe ver kom je nou met zo’n ding? Het makkelijke antwoord: ongeveer 200km. Het minder makkelijke antwoord: Dat hangt van veel factoren af, rij je stad of snelweg. Hoe hard rij je en trek je rustig of sportief op maar ook het weer (warm/koud) heeft zijn invloed op de actieradius. Ik ben van Rotterdam op en neer naar Maasland gereden en laten we zeggen sportief gereden en ik had toen ongeveer 50% van de capaciteit van de accu  aangesproken. Ik begon niet met de volle 100% maar misschien met 95% omdat ik ook lokaal wat rondjes had gereden maar ik was met mijn rijstijl en grotendeels snelweg dus de helft kwijt op zo’n 50km. Het was ongeveer 5-7 graden toen ik reed.

Conclusie

Mijn conclusie na één dag elektrisch rijden is dat het een prima alternatief is voor woon-werk verkeer en dergelijk gebruik. Ik zie mij er niet mee op vakantie gaan en in Duitsland de heuvels trotseren of er toertochten mee rijden. Daarvoor is de actieradius gewoon (nog) te weinig. De Zero kan met een extra accupack worden uitgerust en dat je ‘m met een hele gewone stekker kan laden geeft laadmogelijkheden voor onderweg.

Zou ik ’t weer doen? Jazeker, de acceleratie en het niet meer hoeven tanken is wel erg prettig. Net zoals het uiterlijk van de motor en de rij-eigenschappen.

Ik heb de Zero S gereden en die kost vandaag de dag rond de €13.000,=