Categoriearchief: Uit de oude doos!

Klassieke motoren als belegging?

Beleggen als kansspel?

Klassieke motoren als belegging? Welnee joh! Doe maar wat aandelen Thalys of zo. Natuurlijk is er een  aantal motoren waaraan een stevig prijskaartje hangt. Motoren die misschien nog wel duurder worden. Of niet.  Maar zelfs dat is vaak in de waan van de dag. Koester dus de droomwaarde en verkoop niet. Klassieke motoren zijn leuk omdat ze leuk zijn. Niet omdat ze ooit heel veel waard worden. 

En toen de Z1300 die al meer dan anderhalf jaar in diverse bladen werd geadverteerd weer eens voorbij kwam werd het tijd voor actie. De man was een liefhebber. De Kawasaki was een fraai exemplaar dat in een keurige garage onder een voorbeeldige motorhoes sliep. Het motorblok was alibi-loos  koud. De vers opgeladen accu werd in zijn hok gestopt. Fuel, Ignition. GO! De startmotor van de zescilinder jengelde er vrolijk op los. Verder gebeurde er overtuigend niets in de machinekamer. Tijd om te controleren of er vonkjes waren. Er waren vonkjes. Bougie er weer in. Weer dat zeurderige gejengel. Er werd gecontroleerd of de brandstof in elk geval ongeveer op zijn plek kwam. Dat leek het geval te zijn. De Kawasaki eigenaar was in de loop der tijd blijkbaar vergeten dat de zescilinders een vreemd karaktertrekje hadden. Wanneer zo’n ding – toen nog met echte ouderwetse benzine er in – een week of twee had gesluimerd, dan startte hij altijd bij de eerste keer. Of niet. We hadden hier een ernstig geval van never nooit niet. Dat vroeg om zwaardere middelen. Feitelijk om de demontage en reiniging van het hele carburatiegedoe. De Verkoper was intussen al wat aangeslagen. Een spuitbus met start pilot – ether dus – is doorgaans goed genoeg om een dood paard weer aan de gang te krijgen. Na de derde shot begon het in de garage aardig naar ziekenhuis te ruiken, maar de lompe schoonheid had nog geen kik gegeven. De starterij werd een teamsport: “Als jij gas geeft en start, dan spuit ik nog wat ether in het luchtfilter”. We gingen voor goud. Tijdens de volgende actie daalde de toonsoort waarin de startmotor jengelde en werden de etherdampen in de schuur zowat bedwelmend. De hoopvolle potentiele aanstaande ex-eigenaar zat met zijn hoofd bijna in het luchtfilter. Toen viel er, ergens in het vettige duister van het blok blijkbaar toch een vonkje in zijn bedje van etherdamp. Er klonk een holle ‘WHHHOEPP!” en vanuit de luchtfilterkast steeg er een mooi ronde, witte vuurbol omhoog. Het hoofd van de Kawaliefhebber werd volledig door de vuurwolk omsloten. Hij kwam verrassend soepel vanuit de hurken omhoog en kletterde tegen een kast achter hem. Uit de kast klonken geluiden van vallende dingen. De vuurwolk had de vrolijke etherpiraat beroofd van kuif, wenkbrauwen, snor en baard. Zijn brilleglazen waren matglasachtig aangeslagen. Dat leek het juiste moment om eens een Kawa te kopen. Zwijgend en in alle rust werd de helft van de vraagprijs plus een beetje in kleine coupures  op de buddy gestapeld. De eigenaar smeulde nog na. “Het is goed. Ik pak de papieren, zet hem maar vast buiten”.

Dit artikel is geschreven door Dolf Peeters. Als je hier op zijn naam klikt dan vind je nog meer artikelen van hem op Ikzoekeenmotor.nl

Hou je van heerlijke (echte papieren) boeken over onze passie voor motoren? Je bestelt zijn boek via deze link.

Politie perikelen

Dit verhaal kwamen we op Facebook tegen en mochten wij met toestemming van de schrijver René Konter hier publiceren. 

“Het moet in 1983/84 zijn geweest dat ik na een dag verhuizen van mijn broer samen met een vriend terug reed, komend vanaf Harderwijk.

Hij op een Yamaha XS 1100 ik op mijn Honda 900 Bol d’or.

We reden net ter hoogte van het Shell tankstation met redelijk hoge snelheid, ruim 175 km/u.
Net achter het muurtje stond politie met een Porsche. We zagen hem beide. We knikten naar elkaar en besloten gas bij te geven.

In onze spiegels zagen we de Porsche komen. Nog iets meer gas erbij en toen werden de lichtjes kleiner achter ons. We vervolgden onze weg met deze snelheid; we voelden ons helden. Echter bij Azelo richting Enschede zaten ze toch in 1 keer achter ons en kwamen ze voorbij bij Borne.

Het pannenkoekje kwam uit het raam. Wij volgden. De heren spraken ons aan op ons rijgedrag en of we wisten dat we zo hard reden. We ontkenden dit niet. Dat waardeerden ze wel. Toen vroeg de bestuurder van de Porsche hoe mijn Bol d’or beviel en hoe het rijgedrag was bij deze snelheden. Hierop antwoordde ik, prima, en of hem dat niet was opgevallen. Jazeker antwoordde hij. Ik ben zelf aan het overwegen er 1 aan te schaffen en nu ik dit gezien heb,  moet ik dat maar doen.

Ik bood hem nog aan een proefrit te maken op de mijne maar dat hoefde niet. Vervolgens kregen we het advies om de weg wat rustiger te vervolgen met een hele grote knipoog. Kijk zo kon het toen nog.”

Motorreizen, het komt weer op gang

Het motorreizen komt weer op gang. Van lieverlee gaan landen hun grenzen weer open zetten. Van een trouwe lezer kregen we op de redactie@ikzoekeenmotor.nl deze ‘ingezonden brief’ als reactie.

Deze foto hebben we even geleend uit een aflevering van onze serie Coos op Reis. Foto: dit is de BMW van Coos van der Spek, bepakt aan de grens van Portugal.

“Blijkbaar zijn er al vakantiebestemmingen (o.a. Griekenland, Portugal, Ierland etc.) die hun restricties opheffen om het toerisme aan te zwengelen. Soms is het te omslachtig, riskant, vermoeiend om er met de eigen motorfiets naar toe te rijden. Zelf heb ik verschillende keren in een vakantieland ter plaatse een motor gehuurd (Portugal, Mallorca, Kreta, Rhodos, enz.) en rondgetoerd. In combinatie met een goedkope vlucht, hotelpromotie(s) en een motorverhuurder die niet te ver van de luchthaven of hotel is, kon ik dankzij een goede planning en timing leuke motorreizen maken binnen een bepaald budget. Ik had natuurlijk het voordeel dat ik al gepensioneerd was, dus kon het hoogseizoen vermeden worden en het plannen van zo’n reis was voor mij al zeker de helft van mijn vakantieplezier! Ik reed dan met mijn eigen motor naar de luchthaven (gratis en overdekt parkeren). Mijn bagage was mijn rugzak met trolley-functie die ik dus kon gebruiken op mijn rondreis ter bestemming. “Travelling light” is wel aanbevolen.

Ik heb maatjes die een East to West trip maakten in de US op rent-Harleys. Zij hadden in ieder geval de trip van hun leven, zoals ik dat hoorde. Weer eens iets anders dan een rondje Zeeland!”

Tips van de ANWB over vakantiereizen en motorreizen, je vindt ze hier: //www.anwb.nl/vakantie/reiswijzer 

Motorjournalisten hebben een perfect leven

“Motorjournalisten hebben een perfect leven. Ze reizen de wereld rond, worden fantastisch onthaald, maken van alles mee en ze krijgen er nog voor betaald ook.”

(redactie:) We plaatsen hier een column van Dolf Peeters die hij een paar jaar terug schreef. Een verhaal wat we jullie niet willen onthouden. Meer lezen van Dolf?

Hij heeft een prachtig boek geschreven. Een politiek incorrect boek over motorrijden, motorrijders en motoren. 

Mannen, motoren, en (wat) meisjes.)

 

Het gaat in ons voorbeeld om de introductie van een nieuwe productlijn van een ambitieuze Italiaanse fabrikant.

Er wordt dus een freelancer M/V ingehuurd. Freelancers M/V zijn gedreven mensen die de hang naar aardse rijkdom ontstegen zijn.

DAG 1:

Voor de incheckbalie van Ryanair staat een hele slang mensen. Er staat iemand in de rij met een complete achtpersoons bungalow tent. Hij kan het maar niet vatten dat zijn vracht niet als handbagage mee mag. De freelancer checkt geroutineerd in. De poort piept op de Leatherman.

Die gaat uit zijn houdertje en in de handbagage tussen de laptop en andere elektronica.

De passagiers stromen via het vliegtuig in. Een stewardess die Engels spreekt met het accent uit een Britse comedy serie repeteert in snelvuurtempo dat ieder vrij is om een stoel uit te zoeken. Dat geeft gedrang bij de raamplaatsen. De twee andere stoelen in de rij van drie worden gevuld door een enorm dikke Italiaanse en haar minuscule echtgenoot. Een dikke Italiaanse voelt aan als een weldoorvoede airbag.

De captain heeft een loodzwaar Iers accent. De stewardessen draaien met een doodse blik in hun ogen de veilgheidsroutines en lopen daarna dingen te verkopen en vuil op te halen. Er worden krasloten verkocht. Het landen gaat prima. Buiten is het dertig graden. In de aankomsthal staat een bezwete man met een papiertje waarop met pen de bedrijfsnaam is geschreven. Naast hem staat al een andere genodigde. Het is een jonge vrouw in zomerkleding. In tussen heeft de chauffeur, die net als alle Italianen een aan zijn hand vastgegroeide GSM heeft, contact met de hele wereld en de zaak.

Er blijken ook nog een Griek en wat Fransen zoek te zijn. We stappen in en rijden de file in. Langs een soort doorgaande weg staan tientallen luchtig geklede meisjes vriendelijk naar automobilisten te zwaaien. Het hotel staat op een desolaat industrieterrein. In het hotel is er tijd voor een vlugge douche. Want om acht uur is de pers genodigd voor een diner. Maar voorlopig bestaat de pers dus uit een tweepersoonsdelegatie uit Nederland. Er missen nog een mannetje of 38.

Om ongeveer half tien is bijna iedereen er. De spokesmanager van de fabriek vertelt al gs-emmerend dat de bus er nu ook elk moment kan zijn. En jawel… De buschauffeur krijgt ruzie met zijn GPS en het verdwaalt… Erg laat komt de ploeg aan bij het beloofde restaurant. Er liggen drie onweersbuien om onze lokatie de manager vertelt dat een van zijn personeelsleden de zaak via de buienradar in de gaten houdt. De man kijkt tevreden naar zijn gasten en de hoosbui barst onverwacht los. Iedereen wordt nat. Om een uur of half twee worden de nog natte, maar voldane gasten voor het hotel gelost. Ondanks het late uur zijn er nog meisjes die de na dampende gasten maar wat graag willen troosten De harde kern duikt de hotelkelder in. Daar is de bar. Tijd voor werkoverleg en de laatste bedrijfs- en vak roddels.

DAG 2:

De excursie staat geplanned vanaf 9.30 uur. Om een uur of half elf komt de Sales Director in Armani vragen of iedereen er klaar voor is. Hij zwaait naar buiten. Het publiek ziet dat een bus zijn deuren sluit en weg rijdt. De Verkoopdirecteur rent buiten, start zijn zwarte Alfa Romeo en verdwijnt ook. Er komt een wat kleinere touringcar aanrijden. Het ding stopt en er stappen twee Italianen uit die gister ook al gezien waren. In correct Engels wordt de pers uitgenodigd om in de bus plaats te nemen. Het is weer een uurje rijden. Het bedrijfspand ziet er van buiten kaal-strak uit.

Maar binnen is te zien waarom Italianen zo’n reputatie op het gebied van schoonheid hebben. Allemaal setting & design. Top! Er loopt een cameraploeg. Er is een podium met twee enorme flatscreens. Fotomodellen. Macho mannelijke Italianen. Rank gesneden dames.! De presentatie is helemaal goed. De persmappen zijn zo mooi dat het bijna niet meer hinderlijk is dat ze alleen in het Italiaans zijn. Eerst krijgt iedereen cappucino of espresso. Een echte espresso veegt alle vermoeidheidsflarden van een volle week zinderend weg. Het journaille loopt tevreden keuvelend rond. Beginnende verslaggevers haal je er zo uit. Met de mooie pen uit persmap maken ze als waanzinnigen aantekeningen in het design kladblok dat in de map zat. De veteranen kijken geïnteresseerd naar de activiteiten. Ze schrijven niet. Ze weten dat alle info, inclusief de foto’s op de CD’s in de persmap staan.

Een product directeur houdt intussen een betoog over zijn product. In het Italiaans. Hij laat zich meevoeren door zijn emoties.

Zijn tsunami van produkt informatie valt stil. De man kijkt naar de vertaalster die het hele betoog met groeiende verbijstering heeft aangehoord. De dame is Engels. Ze kiest dus voor een aanpak die geen Italiaan in zijn hoofd zal halen. Ze vat de verbale storm van krap tien minuten lang samen in het meesterlijke: “This is a very good and modern product”.

De helft van de aanwezigen spreekt geen Italiaans of Engels. De stemming is ontspannen. Een Spaanse journalist zit te flirten met een duitse fotografe. De communicatie man van het bedrijf spreekt goed Engels en neemt het woord. Hij stelt ons voor aan de verantwoordelijke van de wedstrijd afdeling. De man is een doodnerveuze, spichtige zuid Italiaan. Hij morrelt wat aan zijn stapel aantekeningen. Hij begint te praten. Loopt vast. Grijpt verbeten naar zijn teksten Maar de bladen liggen niet op volgorde. Hij slaat de handen ten hemel. Pakt zijn papieren en verdwijnt.

Bij het presentatieteam heerst enige consternatie… De race verantwoordelijke komt weer terug.

Hij kijkt boos het publiek in en herstart zijn verhaal. Hij praat razendsnel en zonder stoppen. De vertaler heeft geen kans. Als de man toch buiten adem raakt probeert de communicatiebaas hem af te serveren. De circuitspecialist kijkt met dodelijke haat in zijn ogen de zaal in en ratelt zeven minuten door. Hij besluit zijn betoog met een hoofdknik en verdwijnt weer.

Daarna is de officiële presentatie voorbij. Er kan inter-gevjoewd worden met de gesponsorde rijders. Ze laten zich gewillig fotograferen. Er is een fantastische lunch op het dak van het bedrijf. Later blijkt dat het grootste deel van de produktie- in China en de Oekraine wordt gemaakt. De wereld is een dorp. Een Italiaanse redacteur heeft zijn ogen constant op de Duitse fotografe die al eerder werd genoemd gericht. De Germaanse is er een kanjer. Minstens 1 meter 85. Rondborstig. Vol in de heupen. De Italiaan rukt zijn ogen van haar af en zegt met een onnavolgbaar accent tegen de Britse redacteur naast hem “Big girls frighten me”.

Er zijn een paar journalisten die kenbaar hebben gemaakt dat ze sommige 2016 items wel heel vet vinden. Met een samenzweerderig gebaar worden ze meegenomen naar ‘achteren’. Daar staat een hele stapel weggeefdingesten.

Dan blijken er nog drie journalisten over te zijn. Die zijn vliegtechnisch geplanned voor de volgende dag. Helaas heeft de organisatie vergeten nog een extra hotelnacht voor ze te boeken. En de mensen van de fabriek zelf hebben absoluut geen tijd meer voor de drie overblijvers De extra overnachtingen zijn geen probleem. Er wordt afgesproken dat er op kosten van de zaak ook in de stad gedineerd kan worden. Het eten is matig. De oberes heeft een vijfpuntige ster onder haar rechteroor getatoeëerd. Het stadje zelf is om 21 uur 30 net zo uitgestorven als Maasmechelen bij nacht.

Terug bij het hotel krijgt iedereen ruzie met de taxichauffeur De gerant komt naar buiten en maakt kenbaar dat het niet aanvaardbaar is om toeristen op kosten van een Italiaans bedrijf harteloos te bestelen. De taxichauffeur wordt zo boos dat hij een deuk in zijn auto schopt. Bedtijd.

DAG 3:

Na het opstaan kijkt de free lancer de terugreis documenten in. Het blijkt dat er de avond ervoor een vlucht was geplanned naar Stuttgart. Een ander papier meldt dat de teugreis twee dagen later om 6.30 uur naar Amsterdam geboekt is. De derde boeking is blijkbaar gedaan op dezelfde vlucht als die van de andere Hollandse collega. Een uurtje later dan afgesproken worden de overblijvers opgehaald.

De chauffeur van de bedrijfsbus doet er alles aan om de verloren tijd in te halen. Daarbij steekt hij de ene sigaret na de andere op. Zijn andere arm is vergroeid met zijn GSM. Met een derde arm pakt hij constant snoepjes uit het dashboardkastje. Op het vliegveld blijkt dat er nog twee andere stoelen op dezelfde naam geboekt staan. Bij de douane blijkt de Leatherman nu een echt probleem. De beveiliger adviseert ‘Dzjoekenne zrow iette away’.

Een voordelig vormgegeven dame vraagt “Ga je ook naar Eindhoven?” Op het ‘ja ‘zegt ze: “Dan geef je dat ding toch gewoon aan mij mee. Omdat er voor de free lancer in elk geval drie zetels waren geboekt is er wat ruimte. Er nestelt zich alleen nog een mollige, bleke en zwetende twintigster. Ze is Spaans. Haar vriend woont in Vlaanderen. Ze heeft vliegangst. De free lancer praat haar door de start heen en vraagt de haar of ze bij het raam wil zitten. Ze slaat haar zorgvuldig gemanicuurde handen voor haar gezicht en huivert: “Never!” De vlucht verloopt voorspoedig. Na de landing wordt er geklapt. De Spaanse bedankt voor de coaching.

Bij de lopende band wordt de vriendelijke Katelijne opgespoord. Ze blijkt het fenomeen Leatherman niet te kennen, maar is na verduidelijking gepast onder de indruk. en heupwiegt volkomen naturel weg. Daar kan geen Italiaanse tegen op. Buiten staat de Guzzi van de free lancer. Nog 114 kilometers Dan: Thuis. Bijpraten…. Chinees halen. Morgen de tekst maken. En faktureren.. Het leven is een feest.”

Waar droom jij van?

Misschien ken je dit oude verhaal al, maar we geven het graag door. Het betreft een groep Taiwanezen van gemiddeld 81 jaar. Zij maken een road trip van meer dan 1.000km en niet met fancy 1500cc fully dressed touring bikes! Het is een beetje te vergelijken met de man die solo van de US naar Vuurland reed en terug, op zijn Honda’tje. Hier gaat het vooral over de ontroerende kameraadschap en loyaliteit tussen oude vrienden die nog eens op de proef wordt gesteld via de motorfiets. Let tijdens het filmpje onder op wat ze achterop de motor hebben. De foto die mee reist… 

Check “Dream Rangers” op Youtube. Er zijn verschillende versies!

Fari Soeleimansjah kocht zijn eerste motorfiets in 1969

Wie ben jij? Waar kom jij vandaan?

Mijn naam is Fari Soeleimansjah en ik woon in Antwerpen.

Bijgaand een foto uit de oude doos. We maakten ze toen nog zwart-wit. Hier zit ik op mijn Suzuki GT750. Dit was een water gekoelde drie-cilinder motorfiets, die door Suzuki werd gemaakt in de jaren 1971 tot 1977.

Heb je vroeger brommer gereden?

Vroeger één keer een paar honderd meter op een Zundapp KS100 gereden van een maatje. Ook op Peugeotjes, Mobyletjes en zelfs Solex. Beviel me niet echt, droomde al van een echte motorfiets. Buren hadden een oude Sarolea en  Ariel four square.

Wanneer kocht jij je eerste motorfiets en welk merk was dat?

Kocht een tweedehands Kawasaki Samurai A1 250cc 2-takt met roterende inlaten in december 1969.

“Mooi-weer” rijder of een “door-rijder”?

Tot 1980 een “door-rijder”. Ben toen gestopt met motorrijden wegens gebrek aan tijd. Weer opgestapt in 2005 op een Moto Guzzi V11 LeMans. Nu enkel droog-weer rijder in de stad en droog “vrij rijden” tijdens circuitdagen.

Stel loterij-winst, welke motor?

MV Agusta Superveloce Alpine naast een Triumph Moto2 765 Ltd Edition.

Wat was je mooiste rit?

Op de Suzuki GT750 met mijn vrouw tijdens de zomer 1978 naar Lapland via Duitsland, Denemarken, Noorwegen, Zweden en Finland.

Staat er nog een bijzondere toertocht op de bucket-list?

Neen, niet meer. Op mijn 72ste kampeer ik al lang niet meer en dat maakt eigenlijk integraal deel uit van het beleven van een echte motortoertocht. Ik heb echter genoten van de twee boeken van Simon Gandolfi (Old man on a bike en Old men can’t wait) waarin hij zijn reis beschrijft (op 73-jarige leeftijd) van Vera Cruz (Mexico) naar Ushuaia (Vuurland) en terug naar New York op een Honda 125cc!

Denk je al aan een volgende motorfiets?

Ervan dromen doe ik altijd: MV Agusta Superveloce, Triumph Moto2, Aprillia RS660 Tropheo, ..  Maar ik blijf bij mijn oudjes (old man, old bikes): Honda VFR800 Fi (103.000 km) en Triumph Daytona T595.

Wat heeft motorrijden jou gebracht in je leven?

Motorrijden is mijn passie. Ik heb die volledig beleefd tijdens lange motortoertochten, een 24-uurs wedstrijd op Zolder (toen nog alleen met 2 rijders per motor), als team-lid van een Endurance-team verschillende beroemde race-circuits bezocht, Daytona Speedweek in 1976 geweest, enz. Zoals met elke passie beleef je die pas echt als je van diepe ellende naar (overwinnings-) euforie gaat via fantastische (levens-) ervaringen en vriendschappen. Ik had de gelegenheid om te rijden met een rally-wagen, een formule Junior- en een formule Martini-eenzitter: motorrijden is mijn passie gebleven.

Wat heb ik je niet gevraagd, en wil je toch mogelijk toch nog kwijt?

Ik probeer nog altijd een tiental circuitdagen (langzaamste groep) per jaar te rijden. Een uitstekende manier om reflexen,  fysiek, mentale conditie en sociaal contact op peil te houden. Ik las ook met veel interesse jullie artikel over Arie Hogerwaard. Mijn voorbeeld/rolmodel is de Engelsman Ted Fenwick die op zijn 87ste de pre-TT Classic 250cc mono-cilinder race won op Isle of Man met een Ducati. Met die leeftijdsmarge in gedachte heb ik nog wat vooruitzicht om toch nog even te kunnen blijven rondrijden!

André Verwijmeren en een oude Jawa

De winters waren wit en koud
er was schaatsplezier voor jong en oud
na school gingen we bij ‘t Sluiske kwallen
en grote keien in het water laten vallen.

We hadden kapotte duimen van het repen
de knikkers waren toen niet aan te slepen
lekker sjekkie draaien om de hoek van het gymlokaal
en verbaal protesteren in je eigen straattaal.

In de Verfraaiing de meiden ‘n bietje klieren
Carnavalsleut bij de Witte Rosieren
spruitjes, bloemkool en rabarber uit eigen tuin
de Philipsfabriek lag nog lang niet in puin.

Op een ouwe Jawa op het cross terreintje rijen
en stiekem achter het schuurke vrijen
met de maten trokken we langs de kroegen
voor de pilskes en het algemeen genoegen.

Kleinkinderen zijn niet in vroeger geïnteresseerd
voor hun jeugdplezier hebben ze andere dingen geleerd
op het schermpje staren naar Vloggers en Instagram
tegen heug en meug eten ze een belegde boterham.

Maar misschien moeten wij wat ruimer denken
en aan hun gedrag wat meer aandacht schenken
om te weten te komen wat hen zoal beweegt
zodat al onze vooroordelen van tafel worden geveegd.

Dit gedicht mochten we plaatsen in overleg met de schrijver:
André Verwijmeren.

Uit de oude doos!

Vorige week zondag kreeg ik via Andrew Thijssen (een trouwe Facebook vriend) een zeer bijzondere verzameling aangeboden. Hij was namelijk zijn huis aan het verbouwen en hield dus een grote schoonmaak.

Hier wat voorbeelden van Moto 73.

Vanaf 1980 tot 2006 was hij geabonneerd op Moto 73, en in de 70er jaren had hij ook jarenlang een abonnement op KicXStart. Verder zaten er nog andere oudere motorbladen bij. Daarover binnenkort meer. Al met al haalden we die zelfde middag een Toyota Corolla VOL met bladen op. Bij elkaar staan er nu 8 verhuisdozen hier. Voor sommige mensen misschien oud papier. Voor ons een bron aan inspiratie uit de historie van motorfietsen in Nederland.

Drie stuks kicXstart bladen uit de zeventiger jaren.

Een geschiedenis die begint vanaf de eind 60-er jaren met zwart-wit tijdschriften nog. We hebben meteen een magazijnstelling gebouwd. De bladen zijn we nu aan het rubriceren tot een archief, waarin we ze gemakkelijk kunnen zoeken en gebruiken. Ze staan natuurlijk vol met de klassiekers van nu, wat toen nieuwe motorfietsen waren. Hoe gaaf is het bijvoorbeeld om uit een blad van 1993 een artikel over mijn oude BMW R80R te kunnen lezen. Het testrapport, met de nieuwe motor van toen, de prijs in guldens etc. Aan de reacties van de trouwe leden in onze BESLOTEN FACEBOOKGROEP zag ik al dat mensen genieten van dit “oude nieuws”. We hebben contact gehad met een aantal nog bestaande uitgevers en het plan is om voortaan wekelijks een verhaal “UIT DE OUDE DOOS” te gaan delen. We plaatsen er wat foto’s dan bij uit de bladen, uiteraard met doorlink en bronvermelding. De nieuwe rubriek is dus bij deze geboren. Wordt vervolgd!

 

Tom Boudewijns geeft ons gratis zijn professionele toertochten weg.

We hadden vandaag contact met Tom Boudewijns. Rond 1986 is Tom al begonnen met het uitzetten van motortoertochten. Internet was nog geen echt communicatie middel in die tijd. De tijd van papier en inkt dus nog.

Eerst waren het wat ritjes in de omgeving van zijn woonplaats, maar spoedig kwam heel Nederland in beeld. Langzaam kwamen de Eifel en de Ardennen in zicht. De eerste grote vakantie werd in 1992 een trip van 14 dagen naar Oostenrijk met 26 motoren, waarna het volledige VTO vakantieprogramma volgde. Inmiddels heeft Tom 36 boeken geschreven met toertochten door Europa, diverse cd-roms en memorysticks uitgebracht met een dikke duizend toertochten door 20 Europese landen.

“Omdat ik vanaf 01-01-2020 gestopt ben met VTO Total Care en met vier jaar schrijven in Moto73, wil ik jullie zoveel mogelijk laten genieten van de afgelopen ruim 30 jaar”, zo vertelde Tom onze redactie.

SONY DSC

Binnenkort gaat hij alle tochten plaatsen op zijn website TomBoudewijns.nl, zowel in gpx, gpx track als in itn bestand.

Gratis professionele toertochten kun je ook downloaden, zie
zijn Facebook. 

Tom wenst iedereen veel vakantie- en toerplezier. We gaan vaker van hem horen op Ikzoekeenmotor.nl.