Jan Draijer, passie voor motoren en bruggen

Wie ben jij? Waar kom je vandaan?

Mijn naam is Jan Draijer, opgegroeid langs de Noord-Hollandse kust in Zandvoort en ben werkzaam binnen de afdeling Operations Security bij de OPCW in Den Haag, daarnaast hou ik mij bezig met brandveiligheid en het opleiden en getraind houden van de BHV organisatie.

Heb je vroeger eerst brommer gereden? Wat voor bromfiets was dat toen?

Nadat mijn broer het brommer rijden voor gezien hield, kocht ik zijn Yamaha FS2… die  natuurlijk binnen enkele dagen werd omgebouwd tot een FS1. Ik reed door weer en in wind (zelfs met sneeuw) naar Schalkwijk (Haarlem) waar ik een Grafische opleiding volgde. Het was een prima brommertje maar eigenlijk te klein voor mijn lengte en postuur, het voelde als een reus op een Solex. Omdat ik toch een grotere buddyseat wilde, reed ik het laatste half jaar van mijn brommer carrière op een Yamaha RD. Dat is toch handiger voor het meenemen van een vriendin, helaas liet de betrouwbaarheid van deze Japanse naaimachine het vaak  afweten op de méést cruciale momenten… in het donker, in de regen, in de kou of tijdens een ruige zuidwester storm. Alsof het over mij werd afgeroepen stopte dat kreng altijd  midden op de Zeeweg tussen Bloemendaal en Zandvoort. Dat betekende maar één ding, bij gebrek aan een telefooncel… duwend en vooral scheldend naar Zandvoort.

Wanneer kocht jij jouw eerste motorfiets en wat voor een motor was dit?

Nadat ik het rijbewijs B in 1984 had gehaald, besloot ik pas in 1992 bij Wim van der Veld (de postbode) mijn motorrijbewijs te halen. Wim runt overigens samen met zijn vrouw nog steeds een zeer succesvolle rijschool in Zandvoort. Afijn, de A stond voor de B en er moest een motor komen! Waar het vandaan kwam weet ik niet, maar dat het een BMW moest worden stond als een paal boven water. Na grondig speurwerk en het bezoeken van tientallen showrooms, liep ik tegen mijn droomfiets aan. Dat  BMW destijds als oersaai en duur te boek stond boeide mij niet en viel bij Rinus Weijers in Hillegom de keus op een perfect onderhouden BMW K100LT. Een prima toermotor om mee te beginnen, hij zat mij als gegoten… lekker beschermd achter een kuip en hoog scherm. Tot 2001 heb ik hier heerlijk op rondgetoerd waarna hij voor een R1100RT werd ingeruild die na een proefrit binnen 3 maanden het veld moest ruimen voor een kakelverse R1150RT.

Ben jij een “mooiweer-rijder” of een “door-rijder”?

Ik rij door bijna alles heen. “Pas wanneer het begint te ijzelen, dan begin ik te twijfelen!” Door de vele kilometers en ervaringen tijdens toertochten in binnen- en buitenland maken de weersomstandigheden mij niet zoveel meer uit. Ik ben nogal van de voorbereiding, check vooraf de meteo, kan ruimschoots beschikken over extra (regen)kledingstukken. Alleen wanneer Pluvius besluit de kranen helemaal open te draaien gaat alsnog het regenpak aan en rij ik naar mijn bestemming. Ik ben ook van mening dat “afzien” op de motor bij noodweer erbij hoort zodat je ’s avonds aan de bar er een stoer verhaal over kan vertellen.

Stel: je wint een flinke prijs in de loterij. Wat voor motorfiets zou je dan kopen?

Na een noodzakelijk medische rustperiode ben ik 2009 overgestapt (als proef) naar een R1150GS met als gevolg dat ik nu alleen nog maar een GS wil besturen. Nadat mijn eerste GS Adventure vlak voor een toertocht uit de garage werd gestolen, rij ik sinds 2017 op een R1200GS Adventure DOHC uit 2010. Wanneer ik in de loterij een flink bedrag zou winnen dan staat er heel snel de nieuwste R1250GS Adventure in de garage.. uitgerust met alle denkbare opties en accessoires.

Wat was de mooiste rit die je ooit reed?

Oei… dat is een moeilijke! Het zijn er velen geweest met elk zijn specifieke ervaringen, ik ben geneigd om de toertochten naar de voormalige Slagvelden van Verdun en het bergmassief Picos de Europa in Spanje te noemen. Verdun was in 2003 voor mij de eerste buitenlandse rit, je kunt het je nu meer voorstellen… maar zonder navigatie tuften we van plaats naar plaats met de kaart in het transparant van de tanktas… wat een armoede! Die rit duurde in mijn beleving wel 20 uur! De rit naar Picos de Europa in 2010 was ook heel bijzonder. De bedoeling was om in Düsseldorf met de slaaptrein naar Narbonne scheuren en daar de rit beginnen, om via de Pyreneeën en langs de rivier de Ebro naar het plaatsje Potes af te reizen. Echter 1 dag voor vertrek werden verrast door een spontaan georganiseerde Franse spoorwegstaking. Plan B trad in werking, dan maar het pokkeneind rijden en denderden we 1 dag later bij Hazeldonk de grens over. Eenmaal in de Pyreneeën werden de plannen bijgesteld, de Picos bleek qua planning te optimistisch. Tijdens één van de slechtste ontbijten ooit, belde ik na het weg slurpen van de slechtste koffie ooit, Johan van de Wal in Andorra of hij nog 7 bedden vrij had. We hadden geluk we konden bij hem terecht voor een aantal dagen! Niet alleen verre reizen genieten mijn voorkeur, ook voor een lang weekend Sauerland, Teutoburgerwald of Luxemburg ben ik altijd wel te porren. Maar de allermooiste en meest emotionele rit was mijn laatste tocht door de Franse Alpen. Een 10 daagse trip die extra lading kreeg omdat mijn motormaat, oud-collega en goede vriend Klaas.. begin 2018 werd getroffen door een hartstilstand. Door  kordaat optreden van zijn vrouw, buren en de hulpdiensten wist hij zijn “incident” te overleven. Wat niemand meer voor mogelijk hield, reden we in de verzengende hitte in juni 2019 alsnog onze toertocht door de Alpen.

Staat er nog een bijzondere toertocht op je bucket-list?

Voor mij is elke toertocht bijzonder, of dit nu in het binnen- of buitenland is maakt voor mij geen verschil. De voorpret begint al achter de computerschermen, links Basecamp en de rechts Google Earth/Streetview en dan wordt het weleens nachtwerk. Scandinavië staat hoog op de lijst… in het bijzonder Noorwegen. De route heb ik al op de plank liggen, het enige struikelblok wat mij weerhoud om niet te gaan is de lengte van de trip, mijn  verlofdagen-saldo of de knalblauwe ogen van mijn dochter. Wil je Noorwegen goed ontdekken en wellicht een ook Zweden en Finland dan ben je minimaal 14 dagen onderweg. Op de voet gevolgd staan toertochten naar Roemenië, Marokko, IJsland, Corsica en de USA op mijn emmerlijst genoteerd.

Denk je al aan een volgende motorfiets?

Ik denk altijd aan de volgende motorfiets, maar de huidige GSA rijdt zo ongelooflijk lekker soepel en vertrouwt.. dat ik eerlijk gezegd geen reden heb om deze nu in te ruilen. Maar die gedachten kunnen morgen zo maar weer anders zijn!

Wat heeft motorrijden jou gebracht in je leven?

Heel veel plezier, ontspanning, een totaal ander verkeersinzicht en een andere kijk op Europa. Het is heel bijzonder wanneer je in Nederland na slechts 1 uur hebt gereden, in welke richting dan ook, je in een totaal andere omgeving beland. Wanneer ik eenmaal de grens over ben.. dan ben ik pas echt in mijn element, is elke kilometer raak, snuif ik geuren die je in Nederland niet zal ruiken, het eten, het uitzicht, de natuur, de mensen en vooral veel minder verkeerslichten! Echter het kan ook frustratie opleveren bij technisch ongenoegen; na maanden aftellen en in de vroege ochtend op de dag van het vertrek naar de Franse Alpen in 2019, viel om 07:20 uur kort na het verlaten van Zandvoort mijn hydraulische druk weg van de koppeling.  Met het laatste beetje druk kon ik nog door Haarlem rijden en de A9 bereiken. Op de A9 was de druk compleet verdwenen en strompelde ik drukloos de garage van Harry Meijer binnen. Onder eeuwige dankzegging en met slechts anderhalf uur vertraging kon ik alsnog de reis voortzetten. Om nog maar te zwijgen over mijn andere trauma toen in 2017 mijn R1200GS Adventure (2006) uit de garage was gestolen. Je hoort het meestal van andermans motordiefstal, maar nadat ik mijn garagedeur opende en in dat lege gat keek.. dat gevoel.. lastig uit te leggen, gewoon onwerkelijk. Na de vele administratieve plichtplegingen kon ik gelukkig een maandje later weer hele mooie gebruikte R1200GSA DOHC (2010) aanschaffen, dat dan weer wel!

Wat heb ik je niet gevraagd, en wil jij mogelijk toch nog kwijt?

Ik moet iets bekennen… ik ben in 2012 begonnen met het plaatsen op Facebook van een paar foto’s op de inmiddels roemruchte Almense brug. Voor een hobby fotograaf zoals ik met een passie voor motoren, techniek en geschiedenis heb ik kennelijk een beweging in gang gezet en denderen er jaarlijks een bovenmatig aantal GS-en over de Ehzerbrug. Velen volgden wat mij en een motormaatje inspireerden om in 2017 een toertocht te organiseren, met als blijvende herinnering een foto op de brug. De populariteit verdubbelde in het kwadraat en meer GS rijders bezochten de brug. Opmerkelijk genoeg zijn er ook rijders die zich hieraan irriteren aan deze FB-berichten, plaatst men reacties of zelf gemaakte filmpjes van een bedenkelijk niveau. Naar mijn mening doet dit geen recht aan het saamhorigheids-gevoel en het enthousiasme van rijders die het wel leuk vinden om deze brug te bezoeken. Afijn, we zijn inmiddels 3 tochten verder en werd op 29 april jl. 4e editie gereden. De opkomst was enorm! Na een schitterende dagvullend programma stonden wel meer dat 30 GS’sen bij de brug hun opwachting te maken voor de fotoshoot. Wil je meer weten over de Ehzerbrug ga dan naar:
//www.facebook.com/groups/1884660121747019/

Ehzerbrug Tour 2019

Naast deze toertocht probeer ik jaarlijks een toertocht te organiseren naar voormalige slagvelden van de Franse plaats Verdun. We vluchten dan bij Luik zo snel mogelijk de Belgische grens over, voor een hapje en een drankje maken we de eerste stop in La Roche-en-Ardenne en zetten dan koers naar het zuiden, over de mooiste en kleinste binnenwegen van onze Zuiderburen. Om zeker te zijn van o.a. mooie vergezichten, dorpjes en natuurlijk bruggetjes bekijk ik vooraf  de gehele route via Google Streetview om enkele uren later in Verdun te finishen. De dagen opvolgend voeren 2 routes langs immens grote Franse, Amerikaanse en Duitse begraafplaatsen, gedenkstenen, standbeelden, Forten, bunkers en de nog steeds zichtbare loopgraven en kraters van granaten en mijn-explosies. Het gebied rondom Verdun is prachtig, de lijnzaadvelden kleuren in het voorjaar de heuvels knalgeel en moet je goed oppassen voor rondvliegen kamikaze bijen en hommels. Er liggen strakke asfaltwegen die worden afgewisseld met hobbelige en stoffige landweggetjes die hier en daar bestaan uit onverharde stukken. Ideaal voor een all-road motor, maar met wat stuurmankunst en gezond verstand kan iedere motor daar terecht.

Bezoek aan Hill 304Binnen deze groep heerst een hoog BMW GS gehalte, een exotisch, Brits of Amerikaans merk van partners, vrienden of vriendinnen zijn natuurlijk ook van harte welkom.

Gegroet, Jan Draijer

Delen op

Een gedachte over “Jan Draijer, passie voor motoren en bruggen”

  1. Haha. Ik wist het wel! Geef die Jan een vragenlijssie en dan struikelen alle verhalen vanzelf in zinnen en woorden het web op. Noemen ze mij de route-ingenieur binnen de motorclub MC Zegveld, Jan is de route-professor! Hij steekt daar zóveel energie in! Fantastisch.

    Volgende week kan je met hem mee! Een rondje Zeeland. Bruggen zat daar!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *