Categoriearchief: Motorreizen

Jan Draijer, passie voor motoren en bruggen

Wie ben jij? Waar kom je vandaan?

Mijn naam is Jan Draijer, opgegroeid langs de Noord-Hollandse kust in Zandvoort en ben werkzaam binnen de afdeling Operations Security bij de OPCW in Den Haag, daarnaast hou ik mij bezig met brandveiligheid en het opleiden en getraind houden van de BHV organisatie.

Heb je vroeger eerst brommer gereden? Wat voor bromfiets was dat toen?

Nadat mijn broer het brommer rijden voor gezien hield, kocht ik zijn Yamaha FS2… die  natuurlijk binnen enkele dagen werd omgebouwd tot een FS1. Ik reed door weer en in wind (zelfs met sneeuw) naar Schalkwijk (Haarlem) waar ik een Grafische opleiding volgde. Het was een prima brommertje maar eigenlijk te klein voor mijn lengte en postuur, het voelde als een reus op een Solex. Omdat ik toch een grotere buddyseat wilde, reed ik het laatste half jaar van mijn brommer carrière op een Yamaha RD. Dat is toch handiger voor het meenemen van een vriendin, helaas liet de betrouwbaarheid van deze Japanse naaimachine het vaak  afweten op de méést cruciale momenten… in het donker, in de regen, in de kou of tijdens een ruige zuidwester storm. Alsof het over mij werd afgeroepen stopte dat kreng altijd  midden op de Zeeweg tussen Bloemendaal en Zandvoort. Dat betekende maar één ding, bij gebrek aan een telefooncel… duwend en vooral scheldend naar Zandvoort.

Wanneer kocht jij jouw eerste motorfiets en wat voor een motor was dit?

Nadat ik het rijbewijs B in 1984 had gehaald, besloot ik pas in 1992 bij Wim van der Veld (de postbode) mijn motorrijbewijs te halen. Wim runt overigens samen met zijn vrouw nog steeds een zeer succesvolle rijschool in Zandvoort. Afijn, de A stond voor de B en er moest een motor komen! Waar het vandaan kwam weet ik niet, maar dat het een BMW moest worden stond als een paal boven water. Na grondig speurwerk en het bezoeken van tientallen showrooms, liep ik tegen mijn droomfiets aan. Dat  BMW destijds als oersaai en duur te boek stond boeide mij niet en viel bij Rinus Weijers in Hillegom de keus op een perfect onderhouden BMW K100LT. Een prima toermotor om mee te beginnen, hij zat mij als gegoten… lekker beschermd achter een kuip en hoog scherm. Tot 2001 heb ik hier heerlijk op rondgetoerd waarna hij voor een R1100RT werd ingeruild die na een proefrit binnen 3 maanden het veld moest ruimen voor een kakelverse R1150RT.

Ben jij een “mooiweer-rijder” of een “door-rijder”?

Ik rij door bijna alles heen. “Pas wanneer het begint te ijzelen, dan begin ik te twijfelen!” Door de vele kilometers en ervaringen tijdens toertochten in binnen- en buitenland maken de weersomstandigheden mij niet zoveel meer uit. Ik ben nogal van de voorbereiding, check vooraf de meteo, kan ruimschoots beschikken over extra (regen)kledingstukken. Alleen wanneer Pluvius besluit de kranen helemaal open te draaien gaat alsnog het regenpak aan en rij ik naar mijn bestemming. Ik ben ook van mening dat “afzien” op de motor bij noodweer erbij hoort zodat je ’s avonds aan de bar er een stoer verhaal over kan vertellen.

Stel: je wint een flinke prijs in de loterij. Wat voor motorfiets zou je dan kopen?

Na een noodzakelijk medische rustperiode ben ik 2009 overgestapt (als proef) naar een R1150GS met als gevolg dat ik nu alleen nog maar een GS wil besturen. Nadat mijn eerste GS Adventure vlak voor een toertocht uit de garage werd gestolen, rij ik sinds 2017 op een R1200GS Adventure DOHC uit 2010. Wanneer ik in de loterij een flink bedrag zou winnen dan staat er heel snel de nieuwste R1250GS Adventure in de garage.. uitgerust met alle denkbare opties en accessoires.

Wat was de mooiste rit die je ooit reed?

Oei… dat is een moeilijke! Het zijn er velen geweest met elk zijn specifieke ervaringen, ik ben geneigd om de toertochten naar de voormalige Slagvelden van Verdun en het bergmassief Picos de Europa in Spanje te noemen. Verdun was in 2003 voor mij de eerste buitenlandse rit, je kunt het je nu meer voorstellen… maar zonder navigatie tuften we van plaats naar plaats met de kaart in het transparant van de tanktas… wat een armoede! Die rit duurde in mijn beleving wel 20 uur! De rit naar Picos de Europa in 2010 was ook heel bijzonder. De bedoeling was om in Düsseldorf met de slaaptrein naar Narbonne scheuren en daar de rit beginnen, om via de Pyreneeën en langs de rivier de Ebro naar het plaatsje Potes af te reizen. Echter 1 dag voor vertrek werden verrast door een spontaan georganiseerde Franse spoorwegstaking. Plan B trad in werking, dan maar het pokkeneind rijden en denderden we 1 dag later bij Hazeldonk de grens over. Eenmaal in de Pyreneeën werden de plannen bijgesteld, de Picos bleek qua planning te optimistisch. Tijdens één van de slechtste ontbijten ooit, belde ik na het weg slurpen van de slechtste koffie ooit, Johan van de Wal in Andorra of hij nog 7 bedden vrij had. We hadden geluk we konden bij hem terecht voor een aantal dagen! Niet alleen verre reizen genieten mijn voorkeur, ook voor een lang weekend Sauerland, Teutoburgerwald of Luxemburg ben ik altijd wel te porren. Maar de allermooiste en meest emotionele rit was mijn laatste tocht door de Franse Alpen. Een 10 daagse trip die extra lading kreeg omdat mijn motormaat, oud-collega en goede vriend Klaas.. begin 2018 werd getroffen door een hartstilstand. Door  kordaat optreden van zijn vrouw, buren en de hulpdiensten wist hij zijn “incident” te overleven. Wat niemand meer voor mogelijk hield, reden we in de verzengende hitte in juni 2019 alsnog onze toertocht door de Alpen.

Staat er nog een bijzondere toertocht op je bucket-list?

Voor mij is elke toertocht bijzonder, of dit nu in het binnen- of buitenland is maakt voor mij geen verschil. De voorpret begint al achter de computerschermen, links Basecamp en de rechts Google Earth/Streetview en dan wordt het weleens nachtwerk. Scandinavië staat hoog op de lijst… in het bijzonder Noorwegen. De route heb ik al op de plank liggen, het enige struikelblok wat mij weerhoud om niet te gaan is de lengte van de trip, mijn  verlofdagen-saldo of de knalblauwe ogen van mijn dochter. Wil je Noorwegen goed ontdekken en wellicht een ook Zweden en Finland dan ben je minimaal 14 dagen onderweg. Op de voet gevolgd staan toertochten naar Roemenië, Marokko, IJsland, Corsica en de USA op mijn emmerlijst genoteerd.

Denk je al aan een volgende motorfiets?

Ik denk altijd aan de volgende motorfiets, maar de huidige GSA rijdt zo ongelooflijk lekker soepel en vertrouwt.. dat ik eerlijk gezegd geen reden heb om deze nu in te ruilen. Maar die gedachten kunnen morgen zo maar weer anders zijn!

Wat heeft motorrijden jou gebracht in je leven?

Heel veel plezier, ontspanning, een totaal ander verkeersinzicht en een andere kijk op Europa. Het is heel bijzonder wanneer je in Nederland na slechts 1 uur hebt gereden, in welke richting dan ook, je in een totaal andere omgeving beland. Wanneer ik eenmaal de grens over ben.. dan ben ik pas echt in mijn element, is elke kilometer raak, snuif ik geuren die je in Nederland niet zal ruiken, het eten, het uitzicht, de natuur, de mensen en vooral veel minder verkeerslichten! Echter het kan ook frustratie opleveren bij technisch ongenoegen; na maanden aftellen en in de vroege ochtend op de dag van het vertrek naar de Franse Alpen in 2019, viel om 07:20 uur kort na het verlaten van Zandvoort mijn hydraulische druk weg van de koppeling.  Met het laatste beetje druk kon ik nog door Haarlem rijden en de A9 bereiken. Op de A9 was de druk compleet verdwenen en strompelde ik drukloos de garage van Harry Meijer binnen. Onder eeuwige dankzegging en met slechts anderhalf uur vertraging kon ik alsnog de reis voortzetten. Om nog maar te zwijgen over mijn andere trauma toen in 2017 mijn R1200GS Adventure (2006) uit de garage was gestolen. Je hoort het meestal van andermans motordiefstal, maar nadat ik mijn garagedeur opende en in dat lege gat keek.. dat gevoel.. lastig uit te leggen, gewoon onwerkelijk. Na de vele administratieve plichtplegingen kon ik gelukkig een maandje later weer hele mooie gebruikte R1200GSA DOHC (2010) aanschaffen, dat dan weer wel!

Wat heb ik je niet gevraagd, en wil jij mogelijk toch nog kwijt?

Ik moet iets bekennen… ik ben in 2012 begonnen met het plaatsen op Facebook van een paar foto’s op de inmiddels roemruchte Almense brug. Voor een hobby fotograaf zoals ik met een passie voor motoren, techniek en geschiedenis heb ik kennelijk een beweging in gang gezet en denderen er jaarlijks een bovenmatig aantal GS-en over de Ehzerbrug. Velen volgden wat mij en een motormaatje inspireerden om in 2017 een toertocht te organiseren, met als blijvende herinnering een foto op de brug. De populariteit verdubbelde in het kwadraat en meer GS rijders bezochten de brug. Opmerkelijk genoeg zijn er ook rijders die zich hieraan irriteren aan deze FB-berichten, plaatst men reacties of zelf gemaakte filmpjes van een bedenkelijk niveau. Naar mijn mening doet dit geen recht aan het saamhorigheids-gevoel en het enthousiasme van rijders die het wel leuk vinden om deze brug te bezoeken. Afijn, we zijn inmiddels 3 tochten verder en werd op 29 april jl. 4e editie gereden. De opkomst was enorm! Na een schitterende dagvullend programma stonden wel meer dat 30 GS’sen bij de brug hun opwachting te maken voor de fotoshoot. Wil je meer weten over de Ehzerbrug ga dan naar:
//www.facebook.com/groups/1884660121747019/

Ehzerbrug Tour 2019

Naast deze toertocht probeer ik jaarlijks een toertocht te organiseren naar voormalige slagvelden van de Franse plaats Verdun. We vluchten dan bij Luik zo snel mogelijk de Belgische grens over, voor een hapje en een drankje maken we de eerste stop in La Roche-en-Ardenne en zetten dan koers naar het zuiden, over de mooiste en kleinste binnenwegen van onze Zuiderburen. Om zeker te zijn van o.a. mooie vergezichten, dorpjes en natuurlijk bruggetjes bekijk ik vooraf  de gehele route via Google Streetview om enkele uren later in Verdun te finishen. De dagen opvolgend voeren 2 routes langs immens grote Franse, Amerikaanse en Duitse begraafplaatsen, gedenkstenen, standbeelden, Forten, bunkers en de nog steeds zichtbare loopgraven en kraters van granaten en mijn-explosies. Het gebied rondom Verdun is prachtig, de lijnzaadvelden kleuren in het voorjaar de heuvels knalgeel en moet je goed oppassen voor rondvliegen kamikaze bijen en hommels. Er liggen strakke asfaltwegen die worden afgewisseld met hobbelige en stoffige landweggetjes die hier en daar bestaan uit onverharde stukken. Ideaal voor een all-road motor, maar met wat stuurmankunst en gezond verstand kan iedere motor daar terecht.

Bezoek aan Hill 304Binnen deze groep heerst een hoog BMW GS gehalte, een exotisch, Brits of Amerikaans merk van partners, vrienden of vriendinnen zijn natuurlijk ook van harte welkom.

Gegroet, Jan Draijer

Motorreizen, het komt weer op gang

Het motorreizen komt weer op gang. Van lieverlee gaan landen hun grenzen weer open zetten. Van een trouwe lezer kregen we op de redactie@ikzoekeenmotor.nl deze ‘ingezonden brief’ als reactie.

Deze foto hebben we even geleend uit een aflevering van onze serie Coos op Reis. Foto: dit is de BMW van Coos van der Spek, bepakt aan de grens van Portugal.

“Blijkbaar zijn er al vakantiebestemmingen (o.a. Griekenland, Portugal, Ierland etc.) die hun restricties opheffen om het toerisme aan te zwengelen. Soms is het te omslachtig, riskant, vermoeiend om er met de eigen motorfiets naar toe te rijden. Zelf heb ik verschillende keren in een vakantieland ter plaatse een motor gehuurd (Portugal, Mallorca, Kreta, Rhodos, enz.) en rondgetoerd. In combinatie met een goedkope vlucht, hotelpromotie(s) en een motorverhuurder die niet te ver van de luchthaven of hotel is, kon ik dankzij een goede planning en timing leuke motorreizen maken binnen een bepaald budget. Ik had natuurlijk het voordeel dat ik al gepensioneerd was, dus kon het hoogseizoen vermeden worden en het plannen van zo’n reis was voor mij al zeker de helft van mijn vakantieplezier! Ik reed dan met mijn eigen motor naar de luchthaven (gratis en overdekt parkeren). Mijn bagage was mijn rugzak met trolley-functie die ik dus kon gebruiken op mijn rondreis ter bestemming. “Travelling light” is wel aanbevolen.

Ik heb maatjes die een East to West trip maakten in de US op rent-Harleys. Zij hadden in ieder geval de trip van hun leven, zoals ik dat hoorde. Weer eens iets anders dan een rondje Zeeland!”

Tips van de ANWB over vakantiereizen en motorreizen, je vindt ze hier: //www.anwb.nl/vakantie/reiswijzer 

Coos op Reis: SPEECH TO TEXT

(Aflevering 40 in onze serie Coos op Reis.)

Het is zwaar bewolkt en het heeft vannacht ‘alvast’ wat geregend. Er komt vandaag nog meer en de weermannen voorzien heel veel regen de komende periode. Whoeiii!

Ik wandel vandaag, ondanks de dreigende wolken, naar het volgende kustplaatsje Bermeo, een kleine 10 kilometer verderop.

Parapluutje bij mij natuurlijk.

Elke motorrijder heeft immers…

Maar voor ik vertrek, moet ik eerst even aan het werk. Op mijn iPhone heb ik een app van de ACSI. Erg handig om onderweg op de iPhone te zien waar de campings-met-caravans-en-voorzieningen zitten. Omdat ik morgen hier weer vertrek en Frankrijk in ga, koop en download ik het kaartmateriaal van Frankrijk. Ik koop en download gelijk ook maar alle andere landen. Voor € 13 heb je alles, inclusief de testrapporten, openingstijden, adresgegevens, coördinaten etc. Aanrader voor zwervend campingvolk. Tip van Coos!

Ik ontbijt in Mundaka. Dat lijkt op Amsterdam: ook hier hebben de bewoners geen parkeerplaats voor hun auto. Er is gewoon geen ruimte. Veel families hebben dan ook geen auto. Grappig voor zo’n dorpje aan zee, met nog geen 2000 inwoners.

Tijdens het ontbijt aan de haven in het dorp, lees ik een artikel van Paul van Hooff. Ik las zijn boek ‘Man in het zadel’. Het artikel gaat over de schrijver en zijn trouwe Laverda 750.

Een paar geweldige herinneringen borrelden in mijn oude brein omhoog. Want die helse Laverda was voor mij óóit de moeder aller motoren. Die vette tweecilinder herinnert mij aan Peter van Duin. Peter woonde samen met zijn vrouw in een oud arbeiderswoninkje dat tegen de Lindtsedijk in Heerjansdam, gezellig onder de rook van Rotterdam, was aangezakt.

Peter van Duin en ik werkten in 1970 (!) samen als computer-operator bij Alpha Computer Diensten in de Spaanse Polder in Rotterdam. Aan een enorm mainframe, de GE 415 van General Electric. En toen al met een verbinding en Time Sharing naar Engeland. Knappe koppen in dienst van een fabrikant van veevoeder gebruikten o.a. computercapaciteit om op basis van de temperatuur, kracht van de zon, de kleur en de vochtigheid van het gras, wat weersvoorspellingen en wat geluk, de juiste en meest economische samenstelling van het veevoeder te berekenen. Jôh, ik was net 18 jaar. Mán, wát een mooie tijd. En wát een avontuur!

We werkten met zijn drietjes in een 24-uurs ploegendienst. De andere collega was een Fries en heette Peet de Jong. We waren alle drie ruim boven de 1.90 meter en daarom noemden ze ons de DeLangeDweilenPloeg.

Als we in de nachtdienst werkten, dan zeiden we altijd tegen elkaar: de nacht is voor dieven, hoeren, taxichauffeurs EN voor computer-operators….

Enfin. Terug naar die motor. Mijn collega Peter van Duin reed in 1970 zo’n Laverda 750. In het oranje. Toen ik hem voor het eerst zag, was ik direct smoorverliefd. Als door de bliksem getroffen bleef ik op het smalle stoepie aan de Industrieweg 130 staan. Wát een enorme machtige machine. En dan die twee vette cilinders! Als gigantische schuingeplaatste heipalen onder die fraai gevormde tank. Wat een vreselijk oerding. Ik kon er alleen maar overdag van kwijlen en ‘s nachts met mijn handen boven de dekens van dromen.

Door Peter van Duin ben ik gaan motorrijden.  En dát kwam zo:

Als het werk ‘s nachts eerder klaar was, dan mochten we naar huis. We deden een keer rond 03:00 uur het systeem uit en Peter zou mij op zijn motor wel even thuis brengen. Het was augustus en de nacht was zwoel. Ik stapte in een colbert en zónder helm bij hem achterop. Dat mocht nog in die tijd (1970).

Wôw! En zo raasden we om 03:15 uur met 150 km per uur door een verlaten Maastunnel in Rotterdam. Peter in zijn lederen jas, met zijn oranje potje en zo’n klassieke motorbril. En ik zonder enige bescherming. Whoeiii…

De witte middenstrepen op het zwarte asfalt veroorzaakten eerst een stroboscopisch effect maar vormden al snel door de toenemende snelheid één doorgetrokken streep. De gele tegeltjes tegen de muur vervaagden tot een grote gele, wollige waas. Het was zo’n enorme sensatie en demonstratie van brute kracht en snelheid. En dat kolossale geronk van die dubbele uitlaten, het geluid van die twee rauwe cilinders dat tegen de keramische tegeltjes aanroffelde.  We gingen op topsnelheid héééélemaal plat door de flauwe bocht die daar halverwege in de tunnel zit… Ik was in een poep en een zucht thuis in Lombardijen.

Peter, wat gebeurt er nu als er in die flauwe bocht een auto met panne staat?, vroeg ik hem de andere dag. Uh … tja, dán …. worden we helaas gelanceerd, zei Peter nuchter. Dát moet je kunnen accepteren, anders kan je beter geen motor gaan rijden, voegde hij er glimlachend aan toe.

De week daarop vond ik ergens in het Oude Westen van Rotterdam een motorrijschool. De instructeur zat met dubbele bediening bij mij achterop. Voor negen gulden per uur behaalde ik met vijf rijlessen mijn motorrijbewijs, het werkelijk allerbelangrijkste diploma dat ik ooit in mijn leven haalde…

Ik denk nog regelmatig aan Peter van Duin en aan zijn enorme Laverda, Zou hij nog leven? Nog motor rijden?  En wáár zou zijn MOEDER ALLER MOTOREN dan zijn?

Ik zit al een kwartier gedachteloos in mijn koffie te roeren. Ik ben helemaal terug in de tijd. Joh, ik moet nodig gaan wandelen. Ik wil naar Bermeo, het volgende dorp. Ik ga gauw op weg!

Baskenland (Euskal Herria) is tweetalig. De Baskische taal is erg afwijkend, nauwelijks verwant aan andere talen en zeker heel anders dan Spaans. Het is voor de Spanjaarden onverstaanbaar. Ik zie op veel borden dan ook twee talen staan. Sommige theorieën gaan zelfs zo ver dat ze de Basken als directe afstammelingen van de cro-magnonmensen classificeren, op basis van fysieke kenmerken en skeletbouw.

De Basken zelf beweren in elk geval dat zij de eerste en tevens oorspronkelijke bewoners van Spanje zijn. Zij voelen zich duidelijk superieur aan de Spanjaarden.

Nou, tweetalig dus. Kijk maar op de verkeersborden. Maakt voor mij trouwens niks uit, want ik snap allebei de talen niet.

De letter X wordt hier opvallend veel gebruikt. En de tilde.

Maarruh….ze nemen mij niet in de maling hoor, als ze een bank slecht vinden, dan noemen ze hem hier ook gewoon een….

Dorpen in de omgeving strijden hier jaarlijks wie het hardst kan roeien. Ze oefenen flink in Bermeo. Aan de haven tref ik een prachtig standbeeld van een vader en zoon, dat symboliseert dat vader zijn zoon al vroeg leert roeien. Prachtig en ontroerend.

Even na 13:00 uur begint het zachtjes te regenen en rond 14:00 uur gaat het los. Een mooie tijd om onder een luifeltje te lunchen. Je moet het geluk een klein beetje blijven helpen.

Later ontdek ik onderweg nog een reuze handige paraplu-installatie bóven de was. Super.

SPEECH TO TEXT / TIP VAN COOS

Het elke dag handmatig intypen van mijn reisverslag is best veel werk en kost een hoop tijd.

Daar heb ik wat op gevonden. En wellicht gebruik jij het al járen en ben ik de enige op de hele wereld die nog typt. Maar toch…..het is reuzehandig en wellicht heb jij er ook iets aan.

Naast de spatiebalk op het toetsenbord van je iPhone, zie je een klein microfoontje. Wellicht druk je er wel eens per ongeluk op en krijg je dan de vraag of je wilt dicteren. En meestal zeg je nee en ga je verder met typen.

Als je nu op het microfoontje drukt en je activeert het dicteren eenmalig, dan kun je voortaan het microfoontje gebruiken en je teksten dicteren. Je kunt het dicteren ook in INSTELLINGEN aanzetten.

Je kunt het microfoontje voortaan gebruiken als je mail typt, als je notities maakt, in WhatsApp, in Facebook etc. Probeer het maar eens. Het is reuzehandig en het werkt razendsnel.

De zinnen sluit je af door aan het einde van de zin gewoon ‘punt’ te zeggen. Je zult zien dat het programma dan netjes een punt achter de zin plaatst. Tussenzinnen kun je maken door gewoon komma te zeggen. Of je zegt haakje open, blablablabla en haakje sluiten. Of je kunt een vraagteken toevoegen door vraagteken te zeggen. Uiteraard werkt uitroepteken ook. Je gaat weer terug naar het toetsenbord door even op het kleine toetsenbordje te tikken, rechts onder in het scherm. Je kunt trouwens gelijk zien of je goed articuleert. Als je mompelt, dan mompelt hij ook onverstaanbare woorden op je scherm. Koekel maar even op ‘dicteerfunctie iPhone’ en lees daar de rest.

Morgen reis ik weer verder. In de regen. Mijn favoriete muzikant Steven Wilson maakte er met Porcupine Tree in 1992 al een waanzinnig nummer over: It Will Rain For a Million Years. Prachtig nummer over kut-regen. Ik haat regen!

THE CATCH OF THE DAY

De meeste foto’s maak ik in landscapeformat. Dat vind ik mooier. Ik benut thuis zo mijn 29” monitor in de volle breedte. Alle echte oude fotografen maken hun foto’s in landschapeformat. Let maar eens op.

De jongelui willen de foto’s op portraitformat. Ze kijken er alleen maar op hun iPhone naar. De meesten hebben thuis niet eens een computer meer. Grappige ontwikkeling, vind ik.

De weg naar de hel, op de motor

Terwijl wij hier ons afvragen wanneer we in Europa weer mogen reizen op de motorfiets, neemt Itchy Boots in Zuid-Afrika de “Road to Hell”. We zien prachtige beelden als ze door de Swartberg Pass rijdt. Ze filmt meerkatten in de vroege ochtend. Het is weer een aflevering waar we ademloos van kunnen genieten. Voor de liefhebbers: haar kanaal vind je ook in de rechterkolom onder onze ‘favoriete YouTube kanalen’.

Coos op Reis: VERS MAALTJE VIS

VERS MAALTJE VIS

Vandaag publiceren we het 39e verhaal van onze motorreiziger en verhalenmaker Coos van der Spek. Coos reisde  na zijn pensioen (voor Corona tijd) een 3-tal maanden door Zuid-Europa. Wij zijn op 9 februari begonnen met publiceren dus het “uitzenden” van de verhalen in onze serie “Coos op Reis” zal bij ons wellicht tot ergens in juli duren. We genieten wat langer door dus. Coos rijdt niet alleen wat rond. Coos luistert naar mensen, maakt overal en altijd vrienden, deelt zijn passie en verzamelt verhalen…  Enfin, laten we naar Coos luisteren: 

Het is 6 april. Ik ben in Mundaka, aan de noordkust van Spanje.

Ik heb sinds gisteren spiksplinternieuwe Spaanse banden, maar toch ga ik lekker naar het strand wandelen. Het is strakblauw en de weervrienden beloven 23 graden. Dat ga ik meemaken! Ik neem mijn draagbare Helinox stoeltje en e-book mee.

Voor mijn ontbijt moet ik werken: éérst de berg naar het dorp op wandelen voor de supermarkt. Dat jullie niet denken dat ik hier een luizenleventje heb, hè? Het valt soms echt niet mee. Soms dan, hè…. soms…. nou ja, heel soms dan….

Ik heb de laatste weken zoveel gelopen, dat mijn wandelsokken versleten zijn.

De gaten zitten er in. Natuurlijk heb ik nog een paar extra wandelsokken bij mij. Echte motorrijders hebben dat. Anders ben je …..

Het strandje van Mundaka valt mij tegen. Ik vind het niks. De provinciale weg gaat bijna over mijn hoofd, de kleur van het zand staat mij niet aan, er liggen hondendrollen, ik vind het water een beetje laf en er staat een vals windje. Nou, veel meer commentaar heb ik niet op dat KUT-strandje, geloof ik.

Ik wandel nog een stuk door de omgeving en verzamel vast wat materiaal voor The Catch of the Day. Anders durf ik niet naar bed vanavond.

Verderop in het dorp vind ik een trap naar zee, met een extra stukje beton. Voor mij, denk ik. En helemaal prima voor mijn opvouwbare stoel. Uit de wind, zicht op het water en een lekker rustig plekkie om een boekje te lezen. De koning te rijk.

Ik zit er de hele middag. Ik moet er nu nog van gapen: A Lazy Friday Afternoon.

Ik sluit de vrijdagmiddag in het dorp af met een biertje en een schoteltje olijven, lekker tussen de vreselijk lawaaiige locals met hun ontiegelijk drukke blèrende koters, op een heerlijk intiem pleintje met oude, schaduwrijke bomen, aan de haven bij de zee. Een heel apart en aangenaam sfeertje. Hier ontmoeten de dorpsgenoten elkaar aan het einde van de werkweek. In Mundaka is geen reet te doen en dat is precies
haar charme.

Het restaurant bij de camping heeft in de wijde omtrek een meer dan uitstekende naam. Ik besluit om daar te gaan eten. Het is zo’n restaurant waar ze tussendoor de kruimeltjes brood van je tafellaken komen vegen. Ik voel mij altijd snel overal thuis, maar helemaal in dit soort restaurants… Lekker jôh. Ik geniet altijd erg van luxe.

Een groot bord houdt haar gasten bij de ingang tegen: het restaurant gaat pas om 21:30 uur open. Als je sjiek bent, dan moet je je ook sjiek gedragen, nietwaar? Alleen werkvolk heeft eerder honger. Die hebben immers hard gewerkt. Zoiets…

Ik ben te vroeg, dus ik bestel een kopje koffie en ga aan een tafel in de bar vast aan mijn reisverslag knutselen. Anders krijg ik van mijn vrienden op mijn kop.

Even vóór 21.30 uur verwijdert de manager met een theatrale zwaai het bord en gaat vol verwachting bij de trap staan wachten. Ik heb nog genoeg aan mijn verslag te knutselen, dus ik blijf nog even aan mijn tafel zitten. En ik vind het wel grappig om hem te jennen natuurlijk.

De manager draalt eerst wat in het rond, maar komt dan toch naar mij toe en nodigt mij uit om naar het restaurant te komen. Met een theatraal gebaar toon ik hem de klok van mijn iPhone. Het is 21:29 uur. Dat is mij nog te vroeg…. Whoehaaa…! Echt gebeurd.

We schieten allebei in de lach en zijn gelijk vrienden. Binnen praten wij geruime tijd over het Baskenland en de Basken. Hij vergelijkt het met Ierland en ik vergelijk het met Friesland. Dat zijn ook van die deugnieten… Het bommengooiensmijttijdperk in Baskenland is al lang voorbij, beweert hij. Maar echte vrienden worden ze echter nooit.

Als ik vraag hoe het komt dat de Basken een lichtere huidskleur hebben dan de Spanjaarden in het zuiden, dan vertelt hij mij lachend dat het komt omdat de Basken altijd aan het werk zijn en de Spanjaarden tijd hebben om in de zon te zitten. Ik moet zoooo lachen. Het is ook overal hetzelfde.

We praten over motorfietsen. Hij knalt met zijn crossmotor al tien jaar daar in de buurt door de natuur. De politie laat dat oogluikend aan de bewoners toe. Vaak hebben ze met elkaar op school gezeten of komen ze uit hetzelfde dorp. De manager is bezig om van een BMW K100 een soort caféracer te maken. Een erg bijzondere combinatie in mijn ogen.

Ik hoef de door mij bestelde tien jaar oude port niet te betalen. Invitación, staat er op de rekening. Krijg ik kado van hem. Dat is leuk. Een goeie Bask!

Mooie dag. Geen reet gedaan. Schaamteloos geleefd. Ledigheid is des duivels oorkussen. Nou en?

VERS MAALTJE VIS

Ik zit dus op mijn stukje beton in de zon mijn e-boekje te lezen. Blijkt het helemaal niet mijn stukje beton te zijn!

Ik hoor iemand achter mij zingen en er stapt geroutineerd een gebronsde Spanjaard in een zwembroek voorbij. In zijn ene hand heeft hij een duikbril en zwarte zwemvliezen en in zijn andere hand een lange stok met twee ijzers aan het einde en een groot mes. Hij trekt zijn zwemvliezen aan, schuift de duikbril voor zijn ogen en zonder een halve seconde te aarzelen duikt hij het steenkoude water van de oceaan in.

Tien minuten later stapt hij weer op de kant met twee grote vissen. Zo, lekkere verse en gratis vis voor vanavond, zingt hij in het Spaans….

Teringjantje, wat een mooi leven heb je dán…!

Coos op Reis: ALTIJD NATTE SOKKEN OF NOOIT MEER SEKS?

Ik ben in San Vicente de la Barquera. Het is best wel bewolkt, maar ik zie tegelijk een zonnetje. Het is nog fris. Het is ook ietsje vroeger dan normaal: ik sta vandaag zelfs vóór half tien al buiten op mijn terras, schoon, geknipt en geschoren. De wind komt onbarmhartig over de baai aanwaaien. De jongens van het weer voorspellen regen. Ik trek echter boordevol vertrouwen mijn sexy afritsbroek aan en, met factor 50 op mijn kale knar en een trui om mijn bast, scoor ik een riant ontbijt op de camping.

Vandaag maak ik een strandwandeling. Zo’n ruim 20 kilometer staat op het programma. Net als gisteren verrast de warmte aan het strand mij. Het zonnetje schijnt en er dreigen donkere wolken. Niks van aantrekken. Gewoon doen alsof je gek bent. Mwâh, dat lukt mij altijd aardig…

Ik zie de lokale vissersboten tussen de pieren door de haven in file binnenkomen. Zouden ze dat zo van tevoren met elkaar afspreken? Via radiocontact? Of wordt het gewoon eb en hebben ze weinig keus, vraag ik mij af? Ook alle surfers verdwijnen als bij afspraak uit het water. Maar die gaan vast even koffiedrinken en opwarmen.

In de verte hangt een bijzondere mist boven zee en een intensief hel licht boven het strand. Erg fraai om te zien.

De mensen kijken mij op het strand een beetje raar aan. Zou het soms komen omdat ik mijn afritsbare pijpen in mijn sokken hebt gestopt? Daarmee krijg ik een soort klompvoeten. Ik trek ze maar even uit, geloof ik…

Aan het strand vind ik drie piepkleine zoetwaterwatervalletjes (woordwaarde?). Best bijzonder, maar ook wel logisch met al die besneeuwde bergen achter mij. Het water moet ergens heen.

Halverwege mijn wandeling tref ik, in een verstild dorp, een terras aan met een luifeltje en, op de menukaart, een lekkere salade met tonijn.

Ondertussen valt de eerste bui van die dag. Ik blijf droog. Je moet natuurlijk ook geen luifeltjes voorbij lopen als er donkere wolken aankomen. Want dan ben je een sufferd…

Achteraf valt de regen die dag wel mee. Rond zessen gaat het echter los en wordt het koud. Maar dan zit ik reeds in een café, warm en droog aan de expreszo. Geen koffietjes voorbijlopen als er donkere luchten aankomen…

Op advies van de app TripAdvisor (!) kom ik bij het verstopte restaurant Boga-Boga. Van tevoren bedenk ik dat, als hun buitendeur dicht (koud!!) is en er geen televisie aan staat, ik dáár ga eten. Het komt allemaal uit zoals ik hoopte. Lekker warm en een oase van rust. Ongevraagd krijg ik, als amuse, een grote kop dampende vissoep. Heerlijk. Mijn hoofdgerecht, aan de lijn gevangen heek met grote garnalen in twéé teentjes meegebakken knoflook, komt borrelend van de kook in de olijfolie in een ovenschaal aan tafel. Ik kwijl er een beetje van. Er zit acht uur tussen mijn lunch en diner, dus ik lust wel iets.

Heerlijk gegeten daar. Toptent. Aanrader.

Het was een mooie, sportieve dag. Het weer viel erg mee. Geen parapluutje nodig gehad. Wel koud aan het einde van de dag. Brrr…

Morgen stap ik weer op de motor en reis ik verder. Naar Bilbao. Daar heb ik een BMW-dealer gevonden die een set nieuwe motorbanden kan monteren. Teringjantje, ze kosten 350 euro. Tóch weer duurder dan bij Sabra Motorbandenservice in Alblasserdam, die blijft de beste en de goedkoopste, maar in dit geval toch ietsje te ver weg…

ALTIJD NATTE SOKKEN AAN OF NOOIT MEER SEX?

Het strand lijkt dood te lopen, maar als ik de voetsporen van iemand volg, dan vind ik, via wat rotsblokken, toch een doorgang naar een nieuw breed strand.

Op de vloedlijn liggen enorme stukken vervormd hout, die daar door een woeste storm een keer zijn neergesmeten. Vlak voordat het volgende strand eindigt, zie ik een kiezelweg omhooglopen. Dáár wil ik heen! Vraag mij niet waarom. Ik wil het.

Ik moet dan echter over een stuk strand met hele grote stenen. En alleen maar stenen! En net als ik met twee wiebelige spillebenen wijdbeens op twee spekgladde stenen sta, rolt een extra hoge golf mijn gebied in. Ik hoor het water achter mij ruisen. Ik hoor het aankomen. Ik durf niet om te kijken, want dan val ik vast. Springen is geen optie. Dat is paniek en dan breken er botten. Ik kan alleen maar duimen dat ik hoog genoeg op die twee stenen sta. Het water komt en komt ….uh…jammer… ik sta NIET hoog genoeg! Het water komt tot mijn enkels. Kut. Twee natte zeikerds.

De Volkskrant presenteerde in 2014 een boek over dilemma’s. Er is zelfs een Facebookpagina van: Dilemma op Dinsdag. Dilemma’s zijn onaantrekkelijke alternatieven. Dan moet je bijvoorbeeld kiezen tussen “altijd natte sokken aan of nooit meer sex”.

Klote, heb ik weer, ik heb nu ff allebei…

DE KEUKEN

Owja, ik ging jullie nog iets vertellen over de keuken in mijn huis.

Ik was gisteren eigenlijk al een paar uur in mijn nieuwe huis. Ik mistte iets, maar ik wist niet wat. Toen ik echter een glas water uit de kraan in de badkamer stond te tappen, wist ik het: verrek, ik heb nog helemaal geen keuken gezien. Een keuken mis ik natuurlijk niet gelijk, omdat ik nooit kook. Maar … ik heb ‘m gevonden. Ik was er al vijf keer langsgelopen. Briljante oplossing! Zooo leuk!

Zie de foto’s in The Catch of The Day

Op de motor naar de Pyreneeën?

IN JUNI GAAN DE GRENZEN VAN FRANKRIJK WEER OPEN!

Fotograaf: //commons.wikimedia.org/wiki/User:Jean-Christophe_BENOISTGisteren stond in de krant dat vanaf 9 juni de grenzen waarschijnlijk weer open gaan in Frankrijk. Dat betekent dat motorrijders die van plan waren naar (hun droombestemming) de Pyreneeën te toeren, weer op pad kunnen. Daar gaan wij ze bij helpen. Onze trouwe schrijver Coos van der Spek praat ons bij.

We kennen hem van onze serie COOS OP REIS, hier even een artikel van hem tussendoor, vol met TIPS EN TRICKS!

Lees mee hoe Coos van der Spek voor zijn motorclub MC Zegveld een compleet draaiboek in elkaar zette en talloze fraaie routes en scenario’s bedacht. Je kunt zélfs je motor met een lijndienst per vrachtauto vanaf Klundert door Nord Cargo naar de Pyreneeën laten vervoeren. Daarna stap je met je meisje op het vliegtuig naar Barcelona. Dat is uiteraard de méést luxe manier om een weekje Pyreneeën te doen. Zelf rijden is avontuurlijker en stoerder maar kost meer tijd. Je kunt dan wél onderweg op een sappig veldje in je tentje overnachten, een stacaravan huren of je kiest onderweg voor een mooi hotel. Plan en reserveer niks. Je vindt overal altijd wel een kamer. Dat is en blijft het leukst en het avontuurlijkst en het geeft je maximale vrijheid. Dus snelwegvreters, toertuffers, vrije reizigers met een eigen programma, aanhanger-huurders en -bezitters met een er aan vast geknoopte romantisch-erotische vakantie, snelle solorijders, vliegtuighoppers, strandliefhebbers: pak je kans en creëer je eigen vakantie! In Spanje heeft Coos een prima hotel voor je gevonden, een mooie uitvalbasis voor fraaie dagtochten. En alles lekker op eigen gelegenheid. Vrijheid-blijheid!

Uniek voor de lezers van IKZOEKEENMOTOR:

  • Lees het gratis uitgebreide draaiboek Pyreneeën 2021 van 31 pagina’s dik. Coos neemt je in zijn draaiboek mee in een verhaal hoe je naar de Pyreneeën gaat, verblijft, rondtoert, wandelt en weer vertrekt. Er zijn talloze scenario’s. Het wordt in elk geval altijd een machtige, stoere tocht met een hele berg bochten!
    De link naar dit draaiboek in PDF staat ook nog onderaan dit artikel.
  • Download vanaf maandagavond a.s. via onze besloten Facebook-groep PASSIE VOOR MOTOREN (via bestanden) alle ROUTE BESTANDEN IN GPX.

Wil je alvast even een hele snelle en korte blik op het plan werpen?

Alle heen-routes beginnen en eindigen bij Hendrik Ido Ambacht aan de A16. Als je met elkaar wilt afspreken, dan zou dat dáár kunnen. Of spreek af aan de grens bij Hazeldonk. Deze waypoints zitten in de routes.

In Nederland en in België maak ik gebruik van de snelwegen. Het échte mooie leven begint immers in Frankrijk. Trek tussen de één en zeven dagen uit voor de heenreis naar de Pyreneeën. Mik op vier dagen. Er zijn verschillende scenario’s om straks bij het hotel in de Pyreneeën te komen. Het kan heel snel, maar ook erg toeristisch.

Vanaf de éérste zondag na je aankomst ga je je tourritjes in de Pyreneeën rijden. Woensdag is een rustdag. Voor de Diehards is er voor die dag óók een route. Maar die missen een heerlijke Spaanse lunch met een koel glas bier of een roseetje… Jaca is leuk om rond te wandelen en je kunt natuurlijk ook een dagje van de spa in het hotel genieten.

Ook voor de terugweg zijn er verschillende scenario’s: je kunt in één dag naar huis, maar je kunt er ook twee weken over doen. Mik gemiddeld maar op vier dagen.

Veel plezier met het mijmeren, de voorbereidingen en het leesvoer!

HET DRAAIBOEK kun je hier al downloaden:
VBT21 – Draaiboek en kaarten trip Pyreneeën v2021-06-05d
Voor de ROUTES in GPX kun je vanaf MAANDAGAVOND 3 MEI terecht op facebook, via onze besloten groep
PASSIE VOOR MOTOREN.

Wordt vervolgd!!

Coos op Reis: DE KEUKEN

Vandaag het 36e verhaal in onze serie “Coos op Reis“.

Coos reist 3 maanden door Zuid-Europa en schrijft dit verslag vanuit het noorden van Spanje.

Het is maandag. Ik zit op de camping El Rosal in een vierpersoons huisje, dat er van buiten uitziet als een tent, op een camping in San Vicente de la Barquera, aan de Noord-Spaanse kust.

Vanaf mijn terras, met echt kunstgras en plastic stoelen, kijk ik uit over een baai die in verbinding staat met de Golf van Biskaje. Als ik drie nachten blijf, dan betaal ik 39 euro per nacht. Weet je wat? Dat doe ik! En er is een kachel voor de koude avonden. En díe zet ik pas uit als ik hier ‘s morgens de deur uitstap.

Er is veel bewolking, ook wat zon en het is nu al 19 graden. Het voelt lekker zwoel aan. Beetje mediterraan sfeertje. En dat aan de Atlantische Oceaan. Whoei! De sneeuw en de bergen liggen nog vers in mijn geheugen. Straks eens kijken of ik ze hiervandaan kan zien.

Op de camping is het nog lekker rustig.

Er is hier geen Paasvakantie. De Spanjaarden moeten werken, hun pensioen verdienen. Trabaja duro! De kinderen zijn wel vrij.

Het campingterrein ligt aan de baai. Tweehonderd meter naar rechts ligt het strand Playa del Rosal. Aan de oceaan uiteraard. Als je de andere kant op loopt, dan kom je, via een brug over de baai, na een paar kilometer, in het plaatsje San Vicente. Daar zijn voldoende restaurants, café’s en winkeltjes. En ik zie een mooi kasteel in de verte liggen.

Als het eb is dan liggen de boten in de baai op de drassige bodem en als het vloed is dan dobberen ze lekker in het water. Het is elke keer weer spannend of het eb of vloed is. Het fascineert mij. En ik ruik hier werkelijk overal de zee. Geweldig.

Het was gisteren een lekkere pittige dag. Ik sta vandaag laat op en ontbijt op mijn gemak in het restaurant op de camping. Dat gaat daar prima. En ze hebben hier echte, verse…

Na het ontbijt trek ik mijn motorkleding aan en maak ik, een paar kilometer verderop, de motor grondig schoon. Eerst met koud spoelwater, dan met actief schuim en sop en vervolgens weer met speciaal water zonder kalk.

Een bejaarde Spanjool wacht achter mij uiterst ongeduldig op zijn beurt om zijn oude gebutste auto te wassen. Ik zie het aan de onrustige gebaren van zijn hoofd en lichaam. Als ik mijn derde euro in de automaat wil mikken voor het kalkvrije water van het laatste programma 3, houdt de bejaarde man het niet meer en laat hij mij woedend in het Spaans en met driftige gebaren weten dat hij mijn motorfiets wel voldoende schoon vindt. Echt waar! Ik lach hem vierkant uit en zeg in het Nederlands tegen ‘m: jôh, ga jij ff lekker gewoon thuis een poossie televisie kijken met het geluid heel hard aan of zo. Of doe gezellig mee met een leuke quiz, das leuk voor je, halve zool! Hij gaat mokkend weer in zijn auto zitten. Hahaha, zo’n grappige belevenis.

Weer terug op de camping trek ik mijn wandelschoenen aan en bezoek het kasteel en de kerk aan de overkant van de baai. Ik moet weliswaar twee keer een toegangskaartje kopen, maar het is de moeite waard. Ik bewonder o.a. de prachtige stokoude beukenhouten vloer. Mooi! Het is een prachtige wandeling van ruim 13 kilometer.

Mwah, lekkere relaxte dag vandaag. Verder niks gedaan eigenlijk. Voor vanavond maar eens een klein restaurantje zoeken voor een gebakken vissie. Ik heb nou al trek.

Ik blijf hier een paar daagjes. Daar heb ik wel zin in. Ik moet ook nog op bandenjacht. Deze banden hebben nu circa 9000 km weg.

Motorbanden schijnen in Spanje goedkoper te zijn. Bij mijn trouwe leverancier Sabra Motorbandenservice zit ik iets boven de 300 euro voor een setje. In Bolzano (I) tilden ze mij wat jaren terug voor 450 euro. Maffioso!

KEUKEN

Morgen laat ik je mijn keuken zien. Hij is briljant!

Kijk nog even mee naar The Catch of the Day.

Coos op Reis: VAN TWEE NAAR TWINTIG

Het is zondag 1 april. Ik vertrek uit een hotel in La Bañeza, een stadje in Noord Spanje dat op 800 meter hoogte ligt. Het heeft vannacht geregend. Maar nu is het droog. Ik noteer een waterig zonnetje. Het is 4 graden. En das koud. Ik gaap. Moet weer even wennen aan het extra uur tijdverschil tussen het land waar ze ‘gracias’ zeggen en het land waar ze ‘obrigada’ roepen. Dag Portugal, je was leuk, mooi en lekker!

Ik haal, samen met de hotelpapa, mijn motorfiets op. Hij staat in hun privé-garage, vijf minuten stevig wandelen van het hotel. Vervolgens haal ik mijn zooi van mijn kamer en belaad mijn merrie. En pas dan aan het ontbijt. Jôh, ik heb er al een dagdeel opzitten en nog niets gegeten.

Als hotelvader om 09:30 uur zijn televisie bulderend aan zet en apathisch naar een kwis gaat zitten kijken, dan schrok ik mijn toast op, spoel de kruimels snel met sinaasappelsap-uit-een-pak (doe ik het wéér…) weg, betaal bij de hoteldochter, trek rap mijn jas aan en vertrek. Héérlijk de buitenlucht in en lekker rustig alleen met mijn motor op pad. De bergen lonken…

Ik rijd het stadje uit. Het land is hier volledig vlak. Het is net Maasdam en Puttershoek. Maar dan met besneeuwde bergen in de verte in plaats van suikerbieten onder de grond. Als ik tien kilometer verder ben, dan rijd ik plots weer in de heuvels. Zo grappig allemaal. Om het half uur ziet de wereld er anders uit. Steeds weer. Wat een mooie wereld.

Eerst even tanken voor ik de bergen in rijd. Ik tank altijd vol. Volgens mij doen alle Nederlanders dat. Veel Spanjaarden tanken hier voor een bedrág. Bijvoorbeeld 20 euro. En in veel gevallen is de pomp bediend en tank je niet zelf. Behalve ik natuurlijk… Je blijft er mooi van af, knoeikont. Maar goed, ik kan weer bijna 600 km rijden, zegt het dashboard van mijn motor. Ik check gelijk de bandenspanning via mijn meters.

We denderen door Leon. Mooie film met dezelfde titel, ooit gezien, bedenk ik mij. Een huurmoordenaar met liefde voor een plantje.

En … SEAT heeft een Leon, realiseer ik mij nu. En een Alhambra, Toledo, Ibiza en sinds kort de Arteca. Allemaal markante plekken in Spanje. Ik sta er nu pas echt bij stil. Vroeger deed Blaupunkt dat ook met haar autoradio’s. De oudjes weten het vast nog wel: Blaupunkt Bremen, Blaupunkt Hannover etc.

In het volgende plaatsje is het doodstil op straat. Waar is iedereen? Het is hier net een spookstad. Maar bij een rotonde vind ik ze: er is markt! En iedereen is op de been. Veel meer belangstelling voor die ouwe meuk dan gisteren voor die processie, realiseer ik mij. Zouden dit nou schijnheiligen zijn?

Ik rijd de bergen in en klim een paar honderd meter. Ik heb het ondertussen koud. Het is weliswaar 6 graden, maar de zon is verdwenen en vadertje winter likt met zijn koude tong langs mijn rammelende, oude, magere, vergeelde botten. De handvatverwarming zet ik op standje twee. Ik mis de buddyseatverwarming van mijn BMW RT nog steeds. Lullo!

Mijn BMW en ik rijden over de ijskoude Rio Porno. Ik word er niet warm van. Zei ik nou Porno? Ik word wél warm van een grote kop hete, dampende koffie. Met een warme croissant.

Achter de ramen geniet ik ervan hoe voorbijgangers blijven staan om naar mijn motor te kijken. De bagage trekt enorm. En dan gluren ze even naar de kentekenplaat. Weten zij veel dat ik met het vliegtuig kwam. Leuk, jôh.

Ik trek mijn kanariegele regenjas tegen de kou aan en ga weer op weg. In de etalages van de winkelstraat zie ik dat ze ook ski-kleding verkopen. Das niet goed. Dat hoort bij koud. Ik wil bikini’s zien! Tja, wie niet?

Ik verlaat het dorp. De eerste watervalletjes en sneeuw dienen zich aan. Mijn BMW wil graag op de foto. Nou, vooruit dan. Alarmlichten aan en de motor op de zijstandaard strak aan de kant. Van de weg af. Ondertussen geniet ik van het uitzicht.

Een grote luxe auto stopt naast mij en het elektrische raam zakt geruisloos aan mijn kant naar beneden. Een hele mooie vrouw komt achter het donkere, wegzakkende glas te voorschijn. Uit de auto waait de zwoele geur van haar exotische parfum mijn neus in. Een neus die al dagen alleen maar olie en brandstofdampen ruikt. Is het de hoogte van de berg die mij plots zo duizelig maakt? De dame vraagt aan mij of alles in orde is. Wat is ze lief! En wát antwoord ik? Nou? Toe? Wat denk je? Ik zeg JA, alles is in orde, dankuwel! Hoe stom kan een mens zijn? Wie is hier nu de Dr. Oetker? Wie verzint hier nou in een halve seconde drie  verhalen? Wie kakt heel Facebook elke dag vol? JA, alles is in orde, dankuwel! Pfff… De dame steekt haar duim op, het raampje zoeft weer omhoog en de glanzende auto rijdt verder. Ik heb bij de afgrond as over mijn hoofd gegooid, mijzelf gestenigd en al mijn kleding ritueel verbrand… En ’s avonds in mijn kussen gebeten.

Ik rijd verder en kom in het prachtige natuurgebied van Picos de Europa. We stijgen nog meer. Het wordt 4 graden en er ligt steeds meer sneeuw aan de kant. De weg is door grote voertuigen sneeuwvrij gemaakt en de sneeuw is hoog aan de kanten geschoven. Ik rijd eigenlijk in een diepe greppel van sneeuw. Bij 3 graden hoor ik een akoestisch alarm in mijn helm en geeft mijn motor op het navigatiescherm middels een sneeuwvlokje een ijsalarm aan. De weg is op veel plaatsen nat van het smeltwater. De temperatuur zakt naar 2 graden. De temperatuurmeter knippert inmiddels. En vervolgens zakt hij naar 1 en 0 graad. Ik zit op dat moment ergens rond de 1600 meter hoogte. Het smeltwater op de weg glimt ondertussen niet meer en is dof geworden. Ik stop op de weg om het te controleren. Het smeltwater is hier bevróren! Grote stukken sneeuw zijn van de helling gevallen en liggen op de weg. Dat helpt allemaal niet. Het is hier adembenemend mooi, maar ik moet stoppen om te kijken. Ik heb tijdens het rijden al mijn aandacht nodig om mijn verhuiswagen tussen de sneeuw door en over het bevroren ijswater te krijgen. Ik rijd stik in mijn eentje, er is hier helemaal niemand. Zo’n avontuur als dit is hartstikke leuk om aan je vrienden te vertellen als je inmiddels weer veilig thuis bent. Maar dan moet je daar wel weer komen. En niet eindigen als een ingevroren lelijke ouwe Nederlandse haan. Nietwaar?

Vliegt er plotseling een ooievaar voorbij! Echt waar. Op minder dan twintig meter afstand. Ik word gek, denk ik. Tja, weet dat beest veel. Die denkt, net als ik, lekker warm te overwinteren in Spanje.

Ik kom bij een kruising en besluit deze route af te breken en linksaf naar beneden te gaan. Ik zie echter op mijn navigatiesysteem, die de actuele verkeerssituatie via internet ophaalt en op mijn scherm toont, dat die weg naar beneden is afgesloten. Ik kan kiezen tussen teruggaan of doorgaan…. Tja, wat zal ik doen? En ik moet er toch een keertje doorheen. Jôh, teruggaan is voor watjes. Weet je wat? Ik ga rechtsaf, ik ga door!!

De weg stijgt nog een klein beetje verder en dan blijkt … dat ik goed gokte. De weg zakt weer naar 1500, 1400 en 1200 meter en later nog wat verder. De sneeuwwallen zijn niet meer zo dreigend, de temperatuur gaat weer wat omhoog. En vervolgens kom ik in het echte gebied van de Picos de Europa. Wat ben ik plots een heel klein mannetje. Het wordt groener. Het is hier werkelijk prachtig. Absoluut de moeite waard. Ik kijk mijn ogen uit. Ik kom onderweg bokken en schapen tegen en zie prachtige vogels. Het smeltwater dondert met geweld naar beneden. Kijk maar:

//youtu.be/RCksY-e9H5M

En … de drollen van een paard. Midden op de weg. En verderop weer. En dan weer en weer. Wat zou dit paard in hemelsnaam te eten krijgen, denk ik? Maar dan lost het raadsel zich vanzelf op. Ook paarden lopen hier in het wild. Ik zie er wel tien. En ezels. Het is een super gebied hier. De natuur in optima forma. Wow.

Tóch nog een verrassing. Voor insiders van mijn motorclub. Kom ik met de motor uit de kou denderen, zie ik, dat tijdens de afwezigheid van El Bacon, Maarten Zonruiter (mazo@hotmail.nl) de macht van MC Zegveld probeert te grijpen. Tja, daar waar sturing en visie ontbreekt, grijpen boekhouders de macht, hè….?

Whoei! Dit was een stoere dag. Eéntje voor in het boekje. Het was in elk geval spannend om alles heel te houden. Moooooooi daar! Het is een aanrader. Zet ‘m op je bucketlist!

VAN TWEE NAAR TWINTIG

Vanmiddag heel lang slechts twee graden gezien op mijn dashboard. Zelfs heel even nul graad. Rijd ik twee uur later een dal in, noteer ik 20 graden. Niet normaal. Lekker, joh! Ik vind pas laat in San Vicente de la Barquera een plek om te slapen. Ik zit weer aan zee. Fantastisch. Maar ik ben erg moe. Morgen eerst het zout van mijn motor wassen.

Nog even wat foto’s voor The Catch of the Day!

Jerry Can Ride

In november 2016 reden een aantal vrienden een prachtige tour van 2500 km door Victoria en Queensland in Australië. Een mooie club van 12 creatieve open minded motorrijders. In deze documentaire vertellen ze over hun passie. Wat maakt motorrijden zo bijzonder? Wat zorgt voor die bijzondere verbinding? Als je dit filmpje van een half uurtje bekijkt, dan besef je ineens waar die spreuk vandaag komt: “Four wheels move the body, two wheels move the soul”.