(Een artikel in de serie van Hans den Ouden,
de motoravonturen die hij samen met Dia beleeft
kun je ook volgen via deze groep op Facebook)

Tussen Puerto Natales en El Calafate ligt het Torres del Paine National Park. Niet alleen omdat ik toch een keer Ushuaia wilde halen, maar ook vanwege dit park wilde ik nog een keer terug naar Zuid-Amerika.

Het is een enorm park waar je dagen in kan rondlopen. Er zijn zelfs een aantal, zij het peperdure, hotels in het park. De oppervlakte is 1814 km², net iets groter dan de provincie Utrecht.

Het is ongeveer 112 km naar de ingang van het park vanaf Puerto Natales. De kaartjes had ik de avond tevoren, on-line gekocht. Ik wist nog van de vorige reis dat men ook bij de ingang van het park kaartjes verkocht, maar dat het handiger is om ze on-line te kopen. Bij aankomst bleek dat het de verstandige keuze was, want de kaartjes moeten tegenwoordig uit een machine getrokken worden en die waren buiten bedrijf, beide. De mensen die nog geen kaartje hadden stonden allemaal te tobben met slechte wifi en/of geen bereik op hun telefoon. Dat ging dus wel even duren. De kaartjes zijn overigens niet goedkoop, ruim €32 per persoon, je mag er dan wel drie dagen verblijven. Wij deden dat niet, we reden een route van 70 kilometer door het park.

De uitzichten op de bergen, met name de drie ‘Torres’, de drie granieten toppen, waar het park naar vernoemd is, zijn iconisch.  Zoals vrijwel alle wegen in de Nationale Parken zijn het ook hier allemaal gravelwegen. Gelukkig is er geen vrachtverkeer en zijn de wegen in redelijk goede staat, behalve wat stukken met wasborden is het makkelijk te rijden.

Het is een geweldige ervaring om er te rijden. De vorige keer dat we er waren was het zonnig en dan is het helemaal fantastisch.

Toen we eenmaal het park uit waren ging het hard regenen en de weg, Ruta 40, was redelijk druk.

El Calafate ligt in Argentinië, er volgt dus weer een grensovergang. De grensovergang is vrij klein en er waren veel toeristenbussen. Dat houdt flink op. Vanaf het park naar El Calafate is het nog 215km en de benzinevoorraad was al weer aardig geslonken. Met nog 50 km actieradius haalden we La Esperanza (“De Hoop”) waar een benzinestation en een restaurantje is. Daar troffen we weer dezelfde toeristenbussen, die (net als wij) ook allemaal gingen eten. En door naar El Calafate. We hadden pas beet bij de derde hostel. Ten opzichte van een week geleden is het hier veel drukker. Het stadje zit helemaal vol. Geld opnemen lukte niet eens, Western Union was “leeg”. We verbleven hier twee dagen in Hostel Lago Argentina, waar we drie jaar geleden ook waren.

Als ik de foto’s en filmpjes terugkijk, wil ik zo weer vertrekken.

De Youtube video bij dit verhaal van Hans en Dia: