Tag archieven: Roland Oomens

Gastcolumns & blogs, Ikzoekeenmotor.nl, Motorfiets als kunst- en cultuurfenomeen, Tips en Tricks, Tussendoor

Heb je zondag wat te doen?

Een reactie plaatsen

(Een verhaal van Roland Oomens, ook bekend als De Lange Man. Hij publiceerde eerder op onze site, zie de tags onderaan. Het was even geleden dat we hem hier zagen op de site, maar het werd weer tijd voor een fijn “motor-sleutel-verslag” van hem uit Breda.)


Heb je zondag wat te doen?

‘Jazeker, ik ben even van de wereld af, geen tijd voor jullie onzinnige edoch prachtige sociale bezigheden, ga weg’.

De Lange Man trekt zich dit weekend terug in zijn schuur, sorry, Atelier, om zijn Rooie Duitser serieus aandacht te geven.
Afgelopen week besloot hij al om zijn motorfiets, de K75 serieus onderhoud te geven om in ieder geval fatsoenlijk aan de start te laten staan voor de grote tocht die hij over krap 4 weken gaat starten.

Beheersen wat je kan beheersen, de rest is afwachten. Sappen werden besteld, kwamen binnen of waren al in bezit, andere dingen nog niet. Zijn verse rubber bijvoorbeeld kan hij pas na maandag 10-8 gaan halen als zijn motorbanden-meneer Paul Ligt Banden in Oisterwijk terug is van een welverdiende vakantie. Enorm gegund voor die Hard Werkenden Mensch voor wie hij een enorm respect heeft.

Vrijdag 24-7 start De Lange na een bescheiden uitslaap-sessie om eerst maar eens die andere Rooie Duitser (DKW 1000s uit 1959) Het Atelier uit te rijden om plaats te maken, dat zooi-Atelier dient eerst opgeruimd te worden. Ja, hij heeft zijn werk-tapijtje zelfs gestofzuigd, fijnzinnige Duitse Mechanica gaat namelijk niet samen met houtsplinters en zwerfvuil. Het moet er raar uitgezien hebben. Hij praat er ook niet over naar buiten.

De verse Gel-accu gaat in den avond aan de druppelaar om hem wakker te maken. De andere accu was nog goed maar van begin 2023, hij heeft na een doorbrand-gebeurtenis op zijn Honda die hij wijdt aan een oude accu besloten dat alle motoraccu’s na 3 jaar vervangen worden, preventief. Geen zin in gezeik onderweg. Deze zaterdag 25-7 wordt al de motorolie ververst met filter in de buik van De Duitser.

Koelwater wordt afgetapt, het raast inmiddels ook al 36.000 km door die kanalen, mag wel. Versnellingsbak wordt afgetapt, hij wordt vervangen door de originele die na reparatie na het Portugal-drama vervangen werd door de huidige. Ja, er kleeft wat gruis aan het magneetje in de dop van de huidige. Wat mis-schakelingen of slijtage van interne lagers aan de gang. Keer open maken, later. De vervangbak zweet ook wat teveel aan de achterkant, paar keerringen dienen vervangen te worden, later. De Cardan-klok wordt afgetapt, ook hier wat gruis aan de magneetdop, tja, verse olie morgen.

Een controle-plankje wordt gemaakt.

De lange Man zijn plannen op de zondag straks:

* de in vers goud gespoten originele versnellingsbak er terug onder
* nieuwe olie erin
* splines aandrijving op 3 punten invetten
* en alles terug… (na 12.000km)
* verse olie in de cardan-klok (na 22.000km)
* nieuwe koelvloeistof in systeem (na 36.000km)
* remzuigers controle los ja/nee + remvloeistof vervangen
* remblokjes controle – evt nwe bestellen
* vorkolie vervangen
* controle kool-stiften dynamo (reserve spann reg gaat mee op reis)
* misschien wat gouden delen overspuiten
* plezier hebben van vieze handen en met oude mechanica bezig zijn.
* biertje einde middag + sigaar.

Breda, weekend 24-25-26 juli 2026
BMW K75 uit 1994, 122.488 km

Hier nog wat plaatjes bij bovenstaand verslag.

     

Gastcolumns & blogs, Ikzoekeenmotor.nl, Motorreizen, Motorroutes, Tips en Tricks

Het verschraalde motorpak

Een reactie plaatsen

Met een stevige vierdaagse solo-tocht voor de boeg dit Paasweekend begint het bij De Lange Man weer ouderwets te jeuken.

Bagagelijstjes worden uitgeprint, spullen worden uit de schappen getrokken en rommel begint zich te verzamelen. Wellicht ietwat eigenwijs, een tikje overmoedig, dat is hij zeker als hij gewoon de tent besluit mee te nemen in deze risicovolle April-dagen. Pasen was jaren terug ook wel eens vreselijk warm, maar de huidige voorspellingen voor boven in Frankrijk en in Duitsland zijn somber. Het worden frisse nachten, de 500W mini kachel van de Action (E 11,–) gaat mee, zijn vet-arme boekhouders-lijf heeft die warmte nodig. Campings geboekt, routes uitgewerkt.

Na zijn woonwerk-ritje vandaag, dat voornamelijk dient om het vettige laagje van de splinternieuwe banden af te rijden, kijkt hij bij het uittrekken weer vertwijfeld naar zijn over de jaren schraal en bleek geworden rundlederen motorkleding. Het pak gaat al heel wat jaartjes mee, getuige het Nokia-size telefoonvakje naast de binnenzak.

Jaren terug heeft De Lange Man na een zweterige Italie-tocht besloten het pak maar eens te wassen. In alle nuchterheid werd na verwijdering van de protectie-plaatjes en -schaaltjes het slappe geurige leren spul in de wasmachine gegooid. Kort koud water wasje, flinke guts wasverzachter in de trommel en lekker laten draaien. Bruin-zwart water achter het ronde raam. De zwarte kleur van de jas kreeg een stevige tik en werd grijs eigenlijk, maar alles was weer schoon en fris, de zon maakte alles weer droog.

Diverse behandelingen om de leer-soepelheid te behouden passeerden de revue gedurende de jaren. Kleurloos schoensmeer, lekker ruikende zonnebrandcreme, siliconenspray.

Vandaag werd www geraadpleegd voor het betere werk om zijn koeievel weer wat soepeler en zwarter te maken. Iemand riep daar ‘ik gebruik gewoon olijfolie extra vierge, dat gaat prima, stinkt ook helemaal niet’. Overtuigd, deze nuchterheid spreekt De Lange aan. Hij grist een halve kleine fles ‘koude persing’ uit de keukenkast en gaat richting schuur waar motorpak, motorhandschoenen en motorlaarzen gretig de vette olijfolie absorberen.

Werkt perfekt, aanrader! Nog 2 nachtjes slapen, u hoort er nog van.

BMW K75c uit 94 (De Rooie Duitser)
Geschreven: Breda, woensdag 16-4-2025

Deze column is geschreven door onze motorvriend Roland Oomens. Hij schrijft vaker fijne motorverhalen op onze site.
Meer motorverhalen met heel veel passie van hem vind je door hier onder op de GROENE TAG Roland Oomens te klikken. Veel leesplezier!

Gastcolumns & blogs, Ikzoekeenmotor.nl, Motoren, kennis en achtergrond, Motorfiets als kunst- en cultuurfenomeen

Bescheiden prulwerk

Een reactie plaatsen

Een column van onze motorvriend en schrijver Roland Oomens. Hier een vorig verhaal van hem en afgelopen zaterdag kregen we dit motorverhaal van hem binnen. Alle andere verhalen vind je door onderaan dit artikel op de GROENE TAG Roland Oomens te klikken.


‘Amper waard om te delen met die lezers’, zo meldt De Lange Man, maar hij begint toch te vertellen.

 

Als na lamlendige weken van verkoudheid de fut weer terug komt in zijn lijf en bol, en de buitentemperatuur langzaam beter wordt, komt De Lange Man in actie. Hij is zijn lamlendig gedrag beu, genoeg bank gehangen, genoeg tv gekeken, genoeg bier gedronken zonder echt dorst gehad te hebben.

Met een naderend motorseizoen wordt het tijd zijn K-75 wat aandacht te geven. De olie die 8600km geleden ververst werd heeft inmiddels een stevig deel van Europa gezien. Ze werd opgejaagd door het duistere lawaaierige motorblok maar mocht telkens bij het passeren van het kijkglaasje even buiten kijken.

Ze werd er blij van, haar hele 3,5 liter heeft mooie dingen gezien. Maar nu is het afscheid daar. De volledige 3,5 liter verlaat het BMW-lichaam. Er is in al die kilometers niets opgestookt, een onbegrijpelijk gegeven.

Verse 20W50 half synth gutst het blok in tot het kijkglaasje pakweg 80% volgelopen is.

De spiebanen bij het cardanhuis worden blootgelegd, ze blijken nog redelijk vettig te zijn na 8600km, tuurlijk wat vet weggeslingerd. Met een tandenborstel krijgen alle ribbels weer een mooi vet wit jasje en het spul kan weer op zijn plek.

De voorspatbordverlenger die een dag voor de grote 2024 tocht binnen kwam werd toen niet meer gemonteerd en kon toen dus zijn werk niet doen, hij zal zich nu moeten gaan bewijzen.

Het zwarte Bridgestone rubber kan nog een kleine 1000km mee maar zal binnen 6 weken vervangen worden want De Lange Man heeft een vierdaagse solotocht met Pasen in gedachten.

Het onderhoudslogboek van de K75 in het Haynes-boek is vol, een A4-tje wordt toegevoegd.

De Lange glimlacht, ‘laat het voorjaar maar snel komen’. Hij trekt een biertje open, hij heeft van dat middagje prullen dorst gekregen.

BMW K-75, 1994, km-stand 110.067

Breda, zaterdag 1-3-2025

Meer verhalen van Roland lezen?  Je vindt ze door onderaan dit artikel op de GROENE TAG Roland Oomens te klikken, en scrollen dan maar.

Gastcolumns & blogs, Ikzoekeenmotor.nl, Motorreizen, Motorroutes, Stories from abroad, Tips en Tricks, Tussendoor

Een 17-daagse Motor-Marathon

2 reacties

Daar zit hij op zijn knieën in het gras van een camping in de Italiaanse Dolomieten aan het eind van dag 3, zijn veldbedje in elkaar te zetten, De Lange Man.

Zijn haar aardig verwilderd, maar een smile op zijn gezicht. Hij heeft het naar zijn zin. Het dagelijkse kamp opzetten en opbreken gebeurt steeds handiger, de flow begint te komen nadat hij inmiddels 1500 km door Duitsland, Zwitserland en Italië is getrokken op zijn Rooie Duitser. Het regent in die Italiaanse 3e nacht stevig, maar in de ochtend kan onder een rustige blauwe lucht een beker koffie gebrouwen worden terwijl hij zijn rommel op de Duitser knoopt, bekende rare dynamiek in die bergen.

Omdat hij op dag 5, dinsdag, 2350 km van huis de veerboot in Split moet halen heerst er de eerste dagen tijdsdruk en moet hij het aantal foto- en ruststops beperken onderweg. Binnendoor door berg en dal is per dag hooguit 400km haalbaar, dat weten vele van jullie ook, dus het zal er om spannen. Dat zet De Lange Man met name in Zwitserland met zijn honderden prachtige vergezichten wel aan het denken. ‘Daar moet ik terug naartoe met meer tijd’ realiseert hij zich al snel. ‘Wat een land. Dure camping was dat daar, duur bier, maar wat een schoonheid om je heen’, hij droomt even weg.

Na inspectie en onderhoud van zijn 30 jaar oude Rooie Duitser wordt deze de avond voor vertrek gezegend met een halve liter Warsteiner Brewers Gold om de machine gunstig te stemmen. De Duitser zal de hele tocht storingsvrij rijden.

De eerste dag pakt De Lange Man 350 km snelweg naar Metz om op gang te komen, vanaf daar enkel binnendoor-wegen. ‘Het is onwenselijk u een accuraat verslag van doorkruiste gebieden en aangedane campings voor te schotelen, het is eenvoudigweg te veel. U zit niet te wachten op een  opsomming die u na 5 minuten doet geeuwen. ‘Ga gerust op mijn openbare Facebook-pagina kijken voor 17 dagverslagen met route-filmpjes en 2 grote fotoseries, alleen als u echt niets anders te doen heeft. Hier slechts een globaal verslag met een paar mooie plaatjes’.

Een Zuid-Oostelijke afdaling vanuit NL leidt hem naar Freiburg onder in Duitsland, waarna hij via  prachtige kronkelende Zwitserse passen doorsteekt naar de Italiaanse Dolomieten. Uiteraard met een meet and greet met het Stelvio pasje over dat heuveltje daar en wat overnachtingen in hoger gelegen gebieden waar hij in den nacht kou lijdt na zweterige dag-kilometers. Prachtig contrast.

Bij afwezigheid van stroom zal De Lange’s telefoon met extra batterij het licht moeten geven die avond. Een muziekje golft uit het JBL-staafje, een biertje wordt open getrokken en de landkaarten komen tevoorschijn voor de voorpret. Hij gaat pas uren later slapen dan de rest op de camping die vanaf 21:30 uur al doods is. Een dagelijks beeld bijna heel de reis. ‘Waarom gaat iedereen zo vroeg slapen, het is toch vakantie ?’

Zijn schemerlamp wordt trouwens na de reis omgebouwd naar 12 volt, scheelt weer verlengsnoerbagage en onnodige stroomkosten voor het zeer matige verbruik.

De dagen daarna zal hij het relatief kleine en minder spectaculaire edoch vriendelijk Slovenië doorkruisen om in Kroatië te komen waar hij wat ruzie met zijn Garmin heeft die hem zijn geplande kustroute ontneemt en hem via de binnenlanden naar de verder Zuid-Oostelijk gelegen havenstad Split dirigeert, wat echter een snelle verplaatsing mogelijk maken met baldadig hard rijden op verlaten landwegen. Niet in dorpjes trouwens, zo drukt hij ons meermalen op het hart, daar rijdt De Lange Man vol respect voor de leefomgeving gewoon 50 of 40 of zelfs 30. De Duitser vindt het allemaal prima.

Als hij in Split arriveert rond 15:00u en buiten in de hete wachtgalerij plaats neemt schiet hij eerst een verademende korte broek aan om het urenlang wachten op inscheping die avond om 19:00u draaglijk te maken. Frivool huppelt De Lange rond, neemt een broodje shoarma, wat frisjes en een ijsje. In het enorme schip heeft hij een piepklein wit stalen hokje met douche gereserveerd en gaat relaxed de avond en nacht in, met het zomerse dek als fantastisch plekje om de afvaart richting duisternis te zien. Een koppeltje dolfijnen vergezelt de boot een tijdje bij het verlaten van de haven.

Een slok water uit de kraan aan boord brengt hem de volgende ochtend vroeg in Ancona Italie behoorlijke stabiliteitsproblemen. Domme fout. 2 uur heeft hij nodig om weer helder te worden. Rond 10:30u kan hij daardoor pas richting Zuidelijk gelegen Napels cruisen maar hij besluit na 200km door tijdnood het binnenland op te zoeken en daar de tent in de grond te prikken.

De tent blijft er 2 nachtjes staan. De volgende dag rijdt De Lange op en neer naar Napels, gewoon om er even te zijn. Check. Maar warm…. en idioot verkeer……

De rest van de toer brengt veel mooie landschappen, ontelbare bochten, een enorme gevaarlijke hoosbui in de Italiaanse bergen waar hij zeiknat wordt maar gaandeweg ook weer deels opdroogt.

Via de kust-bergen rijdt de Lange gaandeweg om Genua heen richting Zuid Frankrijk en zal zich daar wederom suf rijden in bergen en dalen met ontelbare bochten, warmte en kampeergeluk. Ook daar in France ergens in den middag een enorme hoosbui met 10 meter zicht, iedereen reed 50, en een dag later in de bergen regen en dikke mist die elke blik op natuurschoon deed verdwijnen. Wel droog gebleven door het groene Boerenbond regenpak, het enige dat water echt tegenhoudt. Dat u het weet. Voor de rest superweer gehad.

Hij houdt er enorm van de veelal uitgestorven kleine bergwegen waar, eenmaal De Duitser aan de kant geparkeerd, het gewoon doodstil en wonderschoon is. Hij zal in al het toergeweld vaak eventjes onderweg stoppen, met draaiende motor een foto nemen en weer door gaan. Het mondt uit in een mooie serie platen. Zie zijn Facebookpagina.

Als er nog twee toerdagen resteren blijkt de originele restroute niet haalbaar en wordt deze met 300 km ingekort om op een christelijke tijd thuis Het Blondje een hug te kunnen geven op zondag 8-9.

‘Het was een fantastische ervaring, zo’n solo-tocht met sober eten van de Super vaak, en eenvoudige overnachtingen, terug naar de basis’, zo besluit De Lange Man als ik hem wijs op de uit de hand lopende lengte van zijn betoog. Hij moet nu echt stoppen met praten.

Zijn originele route, slechts op enkele puntjes wat bijgesteld:

Gastcolumns & blogs, Ikzoekeenmotor.nl

17-daagse Motor Marathon

4 reacties

EEN TOELICHTEND GESPREK.

De Lange Man kijkt moeilijk, haast verwijtend, met een gefronst, geïrriteerd voorhoofd als we tegenover hem aan tafel zitten en hem vragen:

‘Hoe was het, die 17-daage motor-marathon die je onlangs reed?’

Een onmogelijk te beantwoorden klein trut-vraagje om een intense motorbeleving in een korte one-liner samen te vatten. Hij weet ook wel dat het niet kan tippen aan een wereldreis of een diverse continenten-omvattende oertocht die hij bij andere fanatiekelingen ziet, bescheiden als hij is. Hij is gewoon binnen Europa gebleven, de traditioneel goed te berijden asfalt-landen ook nog eens, maar heeft wel ‘zijn ass off’ gereden zoals hij ergens in het gesprek ongenuanceerd laat vallen.

‘Europa is groot en mooi, en dan heb ik nog maar een fractie van die fantastische hoop binnendoor-wegen in de vele landen aangeraakt deze keer’ zo meldt hij. Ruim 31 Jaar geleden begon hij met wat vrienden motor-weekenden en -weken te organiseren waarbij prachtige kronkelwegen ‘in de buurt’ gepakt werden tot aan De Dolomieten en De Pyreneeën toe, maar waarbij tevens elke keer opnieuw zijn drang naar meer en intensiever de kop op stak. Hij organiseerde ‘Beuldagen’ waarin getracht werd 1000 km op een dag zonder snelweg te rijden, op 40km na nooit gehaald. Ze hebben er veel om gelachen, die vrienden van hem tijdens nabeschouwende biertjes in tenten en WC-gebouwen bij ernstige regen. Mooie tijden, prachtige tijden met een stuk of 20 motor rijdende vrienden. Gaandeweg krimpt zo’n groep altijd, andere dingen, het leven, maar bij een kern rijders zit de jeuk diep. Zo ook bij De Lange Man.

De Lange’s vriendenkring bevat trouwens inmiddels meerdere ‘Johnnen’, een stuk of 4 zelfs, grappig, hij zit nu tegenover John van Ikzoekeenmotor, den Mensch met Baard die relatief laat de motor als uitlaatklep in zijn leven ontdekt heeft en zijn nieuw gevonden passie vorm geeft in het succesvol verhalen- en belevingsplatform waar u dit nu op leest. Dat doet hij goed. De Lange Man voelt zich hier op zijn gemak, als in een familie. Bij zijn tweede aangeboden kop koffie wil hij dan ook een geliefde Agio Gouden Oogst zeppelin sigaar opsteken, wat meteen afgeremd wordt. ‘Eeej’, roept de Baard onverwacht vals, ‘dat doen we hier binnen niet jongen, verdomme. Op een berg of in je atelier moet je zelf weten, hier op de redactie (zijn keuken) gaat dat niet gebeuren’. ‘Sjeezus, sorry John, ik zal het nooit meer doen’ zegt De Lange zachtjes met een geniepige grijns op zijn hoofd die anders doet vermoeden. De Baard kalmeert, het kennismakingsgesprek gaat verder.

‘Maar even over die tocht’ zo vervolgt De Lange zelf, ‘het zat al jaren in mijn kop, een tocht waarin ik mezelf volledig leeg kon rijden, tot het gaatje kon gaan, een marathon zo u wilt. Uiteraard met de begrenzingen van vakantiedagen op het werk, centen en de te missen kleine menschen in mijn opa-leven. Jaja, ik ben inmiddels 3-voudig toegewijd opa. Dat die tocht in mijn uppie zou moeten zat er in eerste instantie dik in. Het lange rijden, alleen noodzakelijke stops, met je hardwerkende machine op pad, het jezelf uitputten, eenvoud in kamperen, het kon eigenlijk niet anders dan solo.

Tot mijn verbazing omarmde vriend John Ackermans (ja, 1 van de 4) dit initiatief en hebben we tezamen met wat bieren op tafel een ambitieuze route gepland die ongetwijfeld gaandeweg aangepast diende te worden, wisten we toen al eigenlijk. Klote, maar John A kon uiteindelijk niet mee door andere baldadige verplichtingen in zijn traditionele Carbage Run. Ik heb mijn sluimerende drang om toch te gaan naar hem geuit, hij gunde mij de tocht alleen’. Friends. ‘Luister’ zegt De lange, ‘met de milieu-mensen heb je met zo’n tocht al per definitie wrijving, veel motorliefhebbers hebben al snel vragen omtrent genegeerde terrasjes met bijklets-momenten na elke 50 kilometer rijden, dan wel rijzen vragen over het telkens overnachten in een tent…, een tent…., ‘sjeezus, doe dat jezelf niet aan Oomens’ riepen ze in koor, terwijl zijn niet motor rijdende vrienden en bekenden zich verbazen over ‘de niet bezochte mooi-heden op je route’.

De Lange Man relativeert al die commotie. ‘Ik snap het wel, die verbazingen, maar het is allemaal goed gekomen, lees mijn verslag (wat binnenkort op de site komt hier) met een serietje foto’s hierna maar eens, genoeg moois gezien’.

De Baard en De Lange kletsen en lachen nog een eind na, de Agio Gouden Oogst gaat buiten alsnog in de fik terwijl ze bij De Rooie Duitser staan die De Lange Man een kwartiertje later huiswaarts zou brengen. Ze blijken behoorlijk dicht bij elkaar te wonen, dit was niet de laatste kop koffie.