Coos op Reis: ROLTRAP NAAR DE HEMEL

Vanaf 10:00 uur is het droog. De zon schijnt en het is half bewolkt. Super!
Mijn handschoenen en Daytona-laarzen zijn nog zeiknat van gisteren. Mijn laarzen trouwens óók aan de binnenkant… Ik kreeg de peperdure laarzen als verjaardagskado toen ik 60 werd. Inmiddels ben ik héél wat jaren verder. Dus als iemand Janny-zonder-Facebook tegenkomt….

(In onze serie “Coos op Reis” vervolgen we met het 21e motorreis verslag van Coos van der Spek. We zitten inmiddels in Portugal…. )

Ik ga eerst even vrienden worden met de buren in de caravan van de overkant. Dan is namelijk de kans erg groot dat ze op mijn motorfiets passen als ik hier niet ben… Het is een Duits echtpaar uit Tangermünde aan de Elbe. Dat ligt ten oosten van Hannover. Ze zijn rond de 80 jaar oud en ze huren van september tot april hun caravan. Voor een prikkie trouwens. Waarom blijven we in de winter in Nederland?

Buurman zit in het zonnetje een gruwelijk dikke Cubaanse Cohiba Siglo sigaar van zéker 20 euro te roken. Hij heeft wel een petje op. Want de zon is immers slecht voor zijn gezondheid…

Buurman vindt mijn Duitse motorfiets prachtig. Tja, wie niet?

Zijn vrouw toont foto’s van een grote overstroming in Albufeira in 2015. Indrukwekkend. Zelfs de roltrap naar het strand stond deels onderwater, vertelt ze sensationeel. Roltrap naar het strand? Ik neem mij gelijk voor om die roltrap op te zoeken. Ik mijmer er al over. Dat is nou nog eens klantgericht denken: een roltrap naar het strand voor je rijke bejaarde toeristen. En ‘m dan maar één kant op laten draaien. Dan blijven ze extra lang op het terras zitten en daar hun dure drankjes
drinken. Iedereen blij.

Als buurman voor de vierde keer mijn motor gaat bewonderen, fluistert zijn vrouw dat hij aan het dementeren is. Dat had ik al van zijn vertelsels begrepen trouwens. Ik heb helaas ervaring met bejaarde dementerenden. Wat zal Janny allemaal over mij fluisteren, nu ik zo lang van huis ben, flitst er door mijn hoofd…?

We hebben geen auto meer, vertelt de man weemoedig. Hij neemt gelijk even een ferme trek aan zijn sigaar en trekt de lucht tot aan zijn behaarde blote tenen zijn lichaam in. Hij heeft hem helemaal in de prak gereden, samen met nóg vijf andere geparkeerde auto’s, roept zij monter. Ze voegt er fluisterend aan toe dat het waarschijnlijk door een schwere Schlaganfall kwam én dat de verzekering gelukkig alles heeft betaald.

Nou, híj mag op míjn motor geen rondje rijden hoor, beslis ik ter plekke…

Maar ze zijn allebei heel erg aardig en vinden het verhaal van mijn motorreis maar stoer en dapper. Ik soms ook trouwens.

Ik scoor mijn ontbijt bij de supermarkt. Daar laten ze ook op een poster zien dat ik wellicht een nieuwe buurvrouw krijg. Ik denk dat ik hier nog maar een paar dagen blijf. Wellicht kan ik meedoen met hun BBQ..

Nà het ontbijt begin ik aan mijn wandelroute naar en door Albufeira.

Het is voor mij héél bijzonder om weer hier in Albufeira te zijn. Janny en Danielle en ik waren hier namelijk al in 1977. Danielle (1978) heeft daar niks van meegekregen: die zat nog in de buik van Janny.

We woonden in die tijd in Poortugaal en we reisden naar Portugal. Ik zie zó het verbaasde gezicht van de douane-meneer op het vliegveld Faro nog vóór mij.

Albufeira was toen nog een vissersdorp. Pas in de jaren tachtig is het een toeristische stad geworden. Midden in het oude Albufeira tref ik nu een soort Leidseplein aan. Gelukkig ietsje minder dan Valkenburg. Veel eettentjes, maar ook nog gezellige oude straatjes. Overdag best leuk. Hier zeker nog geen hoge torenflats. Er is ook direct toegang tot het strand. Het is prima.

Ik maak een lange wandeling langs het strand. De zware golven beuken op het zand. Het is indrukwekkend. De zon schijnt en de zee maakt veel kabaal. Ik ruik het zoute water en het schuim spat op mijn lippen. Ik ben een gelukkig mens.

Het was een mooie, relaxte dag!

Owja. Morgen vertel ik de anekdote van de vriendelijke ober van het restaurant waar ik dit verslag schrijf. Het gaat over ‘het geloof’.

ROLTRAP NAAR DE HEMEL

En dáár tref ik hem dan eindelijk aan: the moving stairway to heaven…..

In The Catch of the Day nog wat impressies van Albufeira.

Delen op

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *