(Een artikel in de serie van Hans den Ouden,
de motoravonturen die hij samen met Dia beleeft
kun je ook volgen via deze groep op Facebook)

De Carretera Austral.

Een prachtige route in Chili. Hans schrijft ons…

Van Puerto Río Tranquilo vertrekken de toeristenbootjes naar de marmergrotten. Het is dus een zeer toeristisch plaatsje. Dat heeft dan weer als voordeel dat er veel hotels en cabañas zijn en ook veel eetgelegenheden. We vonden een leuke plek in Cabañas ronde Joaquin en laadden de motoren af.

Na een lekkere douche liepen we het dorp in om te eten en maakten we een avondwandeling. Juist toen we bij het meer aankwamen verschenen er een aantal gauchos met hun paarden om ons te vermaken. Ik heb geen enkel verstand van paarden, dus we moeten Google Lens laten uitzoeken wat voor soort paarden het zijn, Criollo paarden of Paso Fino. Maar het gaf mooie beelden bij zonsondergang. Ik kwam er achter dat door al het geschud en getril op de slechte wegen van de afgelopen dagen mijn E-reader is bezweken.

Mijn MacBook heeft het geschud gelukkig overleefd. De volgende dag reden we verder richting Cohaique. De weg is de Ruta 7, ook wel de Carretera Austral geheten is een weg van 1240 km die  van Puerto Montt naar Villa O’Higgins loopt en in de jaren 80 af was.

De weg bestaat weer voor een groot deel uit losse gravel en het is inspannend rijden op zulke wegen. We deden ruim 4 uur over 100 km. Het vervelende van rijden over gravelwegen zijn de hoeveelheden stof die opwaaien door het andere verkeer. Ook voor de motorrijder die achter rijdt is het stof vaak een probleem om de weg en de gaten en kuilen te zien. Daarom rijdt Dia vaak een flink stuk achter me, zodat ze er minder last van heeft.

We waren hier drie weken geleden ook, op weg naar het zuiden. Er zijn weinig alternatieven, dus je rijdt dezelfde weg weer terug naar het noorden. Wat echter veranderd was in die drie weken waren de wegwerkzaamheden. Een flinke laag nieuwe diepe gravel maakte de weg extra uitdagend.

Wat geweldig is dat je veel langs meren rijdt en uitzicht hebt op de bergen. Een deel van de route loopt langs het Parque Nacional Cerro Castillo. Bij Cohaique waren we toch nog vrij vroeg. Het is een drukke stad met zo’n 55.000 inwoners en vooral ook druk verkeer.

De omgeving is prachtig, de stad wordt gezien als de laatste stad van Chili en de poort naar Patagonië. De steden hier zijn allemaal van vrij recente datum, Cohaique werd in 1929 gesticht.

We wilden liever buiten de stad verblijven en daarom besloten we, na het voltanken van de motoren toch nog maar even door te rijden. Zo kwamen we aan het eind van de middag in Mañiguales.

We reden al met al ruim 500km. Een hospedaje, Hospedaje Lucito, was snel gevonden, maar de eigenaresse verhuurde eigenlijk alleen kamers, echter voor €10 extra kregen we het hele huis ter beschikking. Het lag wel buiten de stad en we houden er niet van, als we eenmaal afgestapt zijn, nog ergens heen te moeten rijden om te eten. Maar de eigenaresse kookte ook nog eens voor ons.

Wil je ook de Youtube video bekijken, die bij dit motorverhaal hoort?