Tagarchief: Coos van der Spek

Coos op Reis: SEARCH AND DESTROY

We volgen de avonturen van Coos van der Spek.

Bij het ontbijt begint zijn volgende verhaal in onze serie “Coos op Reis”. We rijden drie maanden met hem mee door Zuid-Europa.

Strálend weer. Joepie! Ik ben hélemaal opgewonden. En het is pas 09:15 uur!

Met een grote grijns rollen mijn dikke 1200cc twee-cilinder BMW GS Adventure Liquid Cooled en ik samen naar mijn ontbijt, hier aan het einde van de straat in Los Alcázares in Spanje. Ik strijk neer bij een leeg tafeltje en geniet op een door de zon verschoten roodplastic stoeltje van het zonnetje.

De ober brengt mijn café Americano en zet met een zwaai een héél gróót glas bier op de tafel bij een Duitser naast mij. Het is 09:20 uur…

Ik ben nog niet van mijn bier-verbazing bekomen als de Engelse mijnheer verderop een brandy bestelt. Pfff….

Nou, díe twee gaan vast niet lekker motorrijden vandaag, grijns ik. Na mijn ontbijt wens ik die twee alcoholisten een fijne dag en vertrek voor mijn rondrit in de omgeving.

De route van vandaag loopt via Casas Nuevas, gedeeltelijk óm en dóór het regionale park Humedal del Ajuaque y Rambla Salada. In één keer goed getypt. Olé. Het is een superroute om lekker relaxed te rijden, een beetje rond te kijken en gewoon wat te genieten. Het is een prachtig gebied, maar het asfalt is ruk. De héle dag trouwens. Ik maak met dit droge weer zelfs twee uitstapjes aan de achterkant. En ik heb aan extra gewicht bijna niks bij mij, want mijn reserve onderbroekies liggen allemaal opgevouwen in mijn appartement.

Als ik met mijn motorclub www.elbacon.nl op pad ga, dan houden we ons strikt aan de route. Maar nú, in mijn uppie, hóeft dat niet… Ik sla gewoon af en toe spontaan eens een weg in.

Eén zo’n weg brengt mij bij hardwerkende sinaasappelplukkers. Ik stop voor een praatje. Ze zijn blij met mijn onderbreking en met wat afleiding van het saaie werk. Een uit de kluiten gewassen Afrikaanse man vraagt of hij mee achterop mag. Ja, hoor, héb ik weer…. De patron vindt het allemaal wel leuk, maar kijkt ook zuinig op zijn horloge, dus ik vervolg mijn weg.

Ik rij genietend tussen de vele sinaasappel- en citroenboomgaarden door. Grappig, die dingen horen in zakkies in de schappen bij Albert Heijn in Woerden en nou rij ik er met mijn BMW langs, bedenk ik mij. Ik kan mij zo vaak dan op een kinderlijke manier over dit soort zaken verbazen.

Alles wat we thuis eten, groeit hier gewoon aan de kant van de weg. Zo kan ik mij ook verbazen over de verkoop van de enorme stapels vis in de Spaanse supermarkten. Wáár komen al die vissies in hemelsnaam allemaal vandaan? En er zijn zóveel supermarkten in de héle wereld…

Ik sta in een wat grotere en drukkere plaats, als een gehelmde kasteelheer in zijn metalen maliënkolder óp zijn kasteel, vooraan bij een stoplicht. In mijn spiegels wringt een jonge vrouw op een scooter zich tussen de auto’s door naar voren. Zij eindigt pal naast mij, kijkt opzij en glimlacht. Zij heeft een kort rokje aan en, óf verbeeld ik mij dat nou, een doorkijkblouse. Zij heeft donkere ogen, donker haar en haar lippen zijn felrood gestift. Ik krijg het Spaans benauwd. Potver, bij mij wil natuurlijk alleen zo’n hele grote kerel achterop…

Twintig kilometer verderop staat aan de linkerkant van de weg een kudde schapen. Ik stuur de Beamer de weg af en rij voorzichtig richting de schapen voor een fotomoment. Er komen gelijk twee honden op mij af. Eentje op een sukkeldrafje die goedmoedig whoehoefff zegt, maar het zelf eigenlijk allemaal niet meer zo gelooft. Hij is aan zijn pensioen toe. Heel herkenbaar… Hond Twee is echter nét in dienst en heeft nog héél wat te bewijzen. Zijn poten raken nauwelijks de grond en achter zijn lijf ontstaat een turbulente draaiing van lucht en stof als hij op topsnelheid als een Shrike-raket récht op mij, zijn indringer, af stormt. Search and Destroy staan, samen met mijn coördinaten, in zijn reptielenbrein geëtst.

Vanaf mijn kinderjaren waren bij ons flinke herdershonden in huis. Hollandse herders, Belgische herders en Duitse herders. Mijn vader trainde ze als verdedigingshond en haalde er diploma’s mee. Ik ben niet bang voor honden, hoor. Als ze maar groot genoeg zijn om mee te vechten. Dan vreet ik ze op. Maar deze aanstormende hond is zo’n tussenmaatje. Geen tafel én geen servet. Maar wél twee rijen blinkende tanden. Dat mooie nieuwe mes van mij is te ver weg én zit onhandig ingepakt in mijn tas en op mijn motor. Alhoewel, motor, onhandig…

Dus geef ik een vreselijke dot gas en dender, met drie koplampen aan, récht op Hond Twee af. We zijn als ridders met lange lansen in een steekspel. Het recht van de sterkste en de grootste. En de meeste moed. Hond Twee gooit zijn anker uit en zet alle vier zijn poten schrap. De hond is geen merkhond. Het is een bastaard en heeft van huis uit geen ABS meegekregen. Zijn achterkant schiet weg en hij komt als een honkbalspeler, op weg naar zijn home, met zijn achterlichaam naar voren tot stilstand. Hij bijt in het stof. Hij is verslagen. Hond Twee druipt af. En dan blijkt ook gelijk definitief de hiërarchie bepaald te zijn. Ik kan rustig wat plaatjes van zijn schaapies schieten.

Kort in de middag stop ik in een dorp bij een kruideniertje voor een broodje. Ik organiseer met handen en voeten bij moeder en dochter iets eetbaars bij elkaar. Moeder komt met mijn 1.95 meter ongeveer tot mijn navel. Ik reken twee euro af en krijg van dochter gratis twee sinaasappels mee. Wat leuk, hè. Maak een praatje met mensen en je zíet mensen. Én ze zien jou. Overigens kost een kilo sinaasappels daar 35 cent. Heel ander prijsnivo dan bij Albert Heijn…

Ik spoel bij de plaatselijke benzinepomp de eventuele pekel, wellicht opgelopen in de omgeving van Barcelona, van mijn motor. Zij is weer schoon en fruitig.

Onderweg doe ik nog even een wedstrijdje ‘wie heeft de grootste’, maar dat verlies ik echt hoor, ondanks mijn 1.95 meter…

Om 16:00 uur verschijnt er 21 graden op mijn dashboard. Een nieuw record. De lente is begonnen.

Als laatste nog even over herdershonden. Kijk eens wie er, héél relaxed, met zijn gitaar en mondharmonica, hier in het centrum, waar ik elke avond eet, een práchtige ouwe rockballad zit te spelen.

Het is zó móói en ik word er zó blij en vrolijk van. En kijk die grote herdershonden als makke schaapjes naast hem liggen. Ik geef de muzikant wat geld. Dat kan makkelijk, want gelukkig heb ik géén Belgisch pensioentje…

Het was een tóffe dag. Een culturele trip naar een stad is mooi, een wandeling door de natuur is super, máár….motorrijden is en blijft…..gewéldig….en ontroerend! Eén met de natuur, de geurtjes onderweg, het horen en voelen van je omgeving, de zon, de wind, de techniek, het sturen, het geronk van je motor, het donderen en trillen van het blok, het swingen in de bochten, gas geven, schakelen, remmen en gelijk die achterlijke gladiolen in die koekblikken in de gaten houden.

Machtig, man!

Coos op Reis: Saint Christopher

Coos van der Spek is bezig aan een motorreis van drie maanden door Zuid-Europa.

Hij deelt zo ongeveer 3 verhalen per week met ons op ikzoekeenmotor.nl. Hij is tien artikelen geleden begonnen met dit verhaal. Hier weer een deel van Coos op Reis: 

Saint Christopher is de patroonheilige van alle (motor)reizigers en geldt als één van de helpers die je in noodsituaties kunt aanroepen. Al in de vijfde eeuw werd hij, met name langs pelgrimroutes, vereerd.

Mijn dag begint wéér zonnig en stralend in Los Alcázares. Het is nog vroeg en mijn motorfiets staat er rustig en vredig bij. Ze slaapt vast nog. Stilletjes check ik het alarm, het stuurslot en het voorremslot. Ze staat nog gezellig in de buurt van de Hollandse Gazelle-fietsen. Morgen gaan we weer samen een rondje rijden, fluister ik haar toe.

Deze keer wandel ik de supermarkt in voor verse broodjes, versgeperste sinaasappelsap en luxe Spaans beleg.

Kort nadat ik met pensioen ging, gaf ik mijzelf een fors mes van Gerber kado. Als je op avontuur gaat, dan heb je een mes nodig. Ik ben het speciaal in Apeldoorn gaan kopen. Eenmaal uitgeklapt staat het mes veilig vast en opgevouwen past het risicoloos in zijn foedraal. Het ligt diep opgeborgen in mijn rugtas. Wellicht is het dan nét toegestaan. Want oei, je snijdt jezelf al in je duim door naar het mes te kijken. Niet normaal. Dus snijd ik mijn verse broodjes héél voorzichtig met mijn nieuwe mes op een bankje aan het strand mét uitzicht over zee. Werkelijk, de koning te rijk…

Ik neem voor € 1,49 de bus richting het noorden, naar Lo Pagán, stap uit, zoek een café op, bedank voor de kusjes van de harige barman, kies voor een simpele café solo en geniet op het terras van het weer en het uitzicht. Zie foto.

Zes Spaanse gevechtsvliegtuigen oefenen formatievliegen boven zee en zwenken links en rechts. Het is een indrukwekkend gezicht en ze maken een enorm kabaal als ze overkomen.


Later zie ik een zwerm vogels precíes hetzelfde kunstje doen. Zo grappig. De vliegtuigen komen van de militaire luchthaven, hier in de buurt. Het vliegveld werd een jaar of tien geleden gebruikt voor de opnames van de oorlogsfilm Green Zone met o.a. Matt Damon.

Ik wandel het beoogde natuurgebied Parque Regional Salinas de San Pedro in. Het is een enorm uitgestrekt moerasgebied van dik 800 hectare met veel zoutvlaktes, water, zand, stuwen, duinen, zandbanken en vogels. Ik begin aan een kilometerslange gecultiveerde dam. Aan de ene kant liggen modderbaden en aan de andere kant kabbelt de zee. Zo’n modderbad zet ik gelijk op mijn bucketlist. Héérlijk in je blote tokus in de prut, bruin van de modder laten opdrogen en dan lekker afspoelen en vervolgens zwemmen in het zoute water.

Verderop wordt zout in zoutmijnen gewonnen. In dit gebied overwinteren flamingo’s. Net als al die Engelse bejaarden… Ik zie de flamingo’s in de verte. Eentje staat vlakbij, helemaal alleen. Net als ik, bedenk ik mij. Maar bij zijn appartement staat géén dikke motorfiets te wachten, glimlach ik. Hij verschalkt snel zijn schelpdier en vliegt weg.

Na flink wat kilometers versmalt de dam en verandert de ondergrond. Er zijn hier beduidend minder wandelaars en fietsers. En na nóg een flink stuk dam zie ik iedereen weer terugkomen.

Plotseling is er niemand meer. Ik ben hier helemaal alleen. Maar de dam loopt nog verder…

Ik wil graag in het natuurgebied een rondje lopen en in het volgende dorp eindigen, dus vervolg ik de dam en sla helemaal aan het einde linksaf. De dam verandert langzaam in een zandweg en kort daarna in een heuvelachtig zandpad. De vraag is of het allemaal wel kan wat ik wil. Kan ik hier inderdaad wel in het rond lopen? Ik heb ondertussen geen ontvangst meer op mijn iPhone, dus ik kan het ook niet onderzoeken. Is het gebied verderop wel toegankelijk? Ik zie soms in de verte wat hoge hekken staan. Ik heb inmiddels ruim 10 kilometer gewandeld en ben het point-of-no-return gepasseerd….

Wat zal ik doen? Ga ik dóór of ga ik terug? Er moet natuurlijk vlak bij het eind géén hek staan… Of een diep kanaal liggen… Ik besluit de gok te nemen. Ik ga dóór. Het moet ook een beetje spannend zijn, nietwaar?

Er is hier niemand. De natuur en de natuurlijke stilte overheersen. De zon blijft schijnen ondanks alle dreigende donkere wolken om mij heen. Ik wandel langs een sinistere poel en gooi er een grote steen in. De steen zakt borrelend weg. Het is drijfzand…

Aan de rand van het bassin lopen schuchtere, vederlichte en vliegensvlugge watervogels. Bij de grens van het water ligt een soort koraal. Ik krabbel er wat van af en proef het. Het is ruw zout. Ik vervolg mijn weg verder door het ruwe terrein. Het gaat hier omhoog en omlaag. Meeuwen vliegen krijsend met mij mee. Waarschuwen ze mij ergens voor?

Verderop zie ik in het zand afdrukken van grote poten met dikke nagels. Kort daarna ligt een dode, aangevreten meeuw. Ik vind de botten van een opgepeuzeld dier. Er liggen enorme keutels, zo groot als Engelse cokes, her en der verspreid. Mijn hand zoekt dat grote mes uit Apeldoorn…

Ik moét dóór! Ik ben de 15 kilometer gepasseerd. Terug betekent nog eens 15 kilometer.

Jôh…. potver….loop ik een duin over en precíes tegen het bordje ‘Playa Mojon, links af’ aan. Whoehaaa!

Binnen de 22 kilometer wandel ik het busstation in San Pedro binnen.

Vlak vóór aanvang van mijn reis schonken onze oude vrienden van de Dinerclub mij een Saint Christopher. Die kan je voor jezelf niet kopen. Dan werkt hij niet. Nee, je moet hem kado krijgen van dierbaren. Hij hangt sinds de aanvang van mijn reis aan mijn rugtas, die ik altijd bij mij heb.

SAINT CHRISTOPHER heeft mij vást en zeker geholpen, makkers…!

Coos op Reis: Hij ziet alles

Verhaal 9, in de serie “Coos Op Reis

Vandaag blijft de BMW R1200 GS Adventure in Los Alcazares tussen de Gazelle-fietsen staan. Vindt ze best fijn, denk ik. Even uitrusten. Tijdens het langslopen streel ik haar over haar ronde, zachte buddyseat. Ze kirt. Dónders dingetje, fluister ik haar toe, terwijl ik het enorme slot van het hek van het complex openmaak.

 Het zal vandaag vást zondag zijn, want de zon schijnt. Monter wandel ik in mijn korte broek in de ochtendwarmte naar het centrum om in een restaurant mijn ontbijt te scoren.

Groot of klein?, vraagt de dame. Ik aarzel.

Ik organiseerde mijn lunsjes de afgelopen dagen niet zó goed en ik weet op dit moment niet wanneer ik vanmiddag weer iets kan eten. Ik kies tóch voor de kleine versie. Gelukkig maar…

Ik heb de hele dag lopen boeren.

Vandaag ga ik naar Cartagena. Met de bus. Hier haken alle motorrijders af. Einde ‘Reisverhalen van Coos’. Maar ja, dán komen zij nooit te weten ‘wie HIJ is en wie alles ziet’, dus als ik hen was….

Janny is bij ons thuis de puzzelaarster en normaal besteed ik het uitzoeken van lijnen en tijden met het openbaar vervoer in steden als Rome en Parijs graag aan haar uit. Maar ze is hier niet, dus ik moet aan de bak.

Ik puzzel wat met de timetables, onderzoek wat haltes, kijk op Google Maps waar Cartagena ten opzichte van Los Alcazares ligt en schiet een zonnetje voor de rijrichting van de bus. Das belangrijk, anders sta je aan de verkeerde kant van de weg op de bus te wachten.

Omdat de bus er nog niet is, geniet ik van wat muurtekeningen in de buurt. Ze zijn prachtig. Daarna mag ik veertig minuten in de bus hobbelen en om mij heen kijken. Voor slechts € 2,16. Het is heerlijk relaxed rijden. Ik vind het erg leuk.

In de bus babbel ik met een Belgisch echtpaar die mij binnen vijf minuten vraagt hoeveel ik netto per maand aan inkomen ontvang. En dan ík mijn hele leven maar denken als Rotterdammer brutaal te zijn en een grote mond te hebben. Ik besluit spontaan hun dag te verpesten en noem met droge ogen een astronomisch bedrag per maand. Ik laat ze verbijsterd achter. Ik vroeg ook hun inkomen en heb de héle dag plezier trouwens… Géén idee hoe ze voor dat schijntje in Spanje gekomen zijn. Ik denk te voet, op water en brood en in twee dagen. Hahaha.

Cartagena is ruim 2300 jaar oud. De stad is bekend om de zoete likeur Cuarenta y tres, Licor 43, die tegenwoordig naar ruim 60 landen wordt geëxporteerd. Het is mierzoet. De vullingen springen al uit je kiezen als je de dop van de fles draait.

Cartagena is in bezit van de Romeinen en Moren geweest en één van de belangrijkste havenplaatsen van Spanje. De stad is omringd met een muur met daarin acht poorten. Cartagena bewaakt haar historisch centrum en conserveert haar voorgevels goed. Ik zie onderweg diverse lege voorgevels wachten op een nieuwe toekomst en daar achter ruimte voor een nieuw leven.

Met behulp van de offline-kaarten van GoogleMaps en een papieren kaartje bezoek ik de stad en al haar verzamelde oude stenen.

Ik ontdek prachtige opgravingen uit de Romeinse periode, een fraai Romeins amfitheater, schitterende gebouwen, klim naar een hoog gelegen Castillo de la Concepción met een imponerend uitzicht over de stad en zie mooie straatjes en gevels. Ik geniet van een lekkere café solo tijdens een pittige regenbui.

Mooie stad voor een dagje. Ik heb 18 kilometer gewandeld. Pies of keek trouwens.

‘s Avonds aan de bar klets ik met de barman. Ik volg het stokoude reizigers-protocol: wie ben je, waar kom je vandaan en waar ga je naar toe? Ik vertel hem mijn verhaal van mijn pensioen, mijn motorfiets en mijn motorreis van drie maanden door Zuid-Europa.

Hij vertelt mij dat hij zijn héle leven al in Los Alcázares woont en werkt. Vanaf zijn schooltijd werkte hij in bijna alle restaurants en bars hier in zijn woonplaats. En in deze bar werkt hij nu een jaar. Ik vraag hem of hij ook de eigenaar is van deze bar. Lachend ontkent hij. Maar hij zou dat zéker erg graag willen, beaamt hij.

“Wáár is de baas dan?”, vraag ik hem.

De barman wijst met zijn vinger veelbetekenend omhoog.

“Is je baas dood en in de hemel?”, vraag ik, niet begrijpend…

“Néé”, lacht hij, “mijn baas heeft méérdere bars en restaurants en houdt met zijn computer vanuit zijn villa aan zee alles en iedereen in de gaten.”

Ik kijk omhoog en zie tegen het dak aan vier camera’s hangen.

“HIJ ZIET ALLES”, zegt de barman…

Coos op Reis: SCHOONVADER

SCHOONVADER

(We vervolgen de verhalen in onze serie “Coos op Reis“, de trouwe lezers kennen hem inmiddels. Coos reist drie maanden door Zuid-Europa, op zijn motorfiets. En wij volgen hem in het wiel. Kom je nieuw binnen op onze website, klik even op deze tag)

“Help mij s.v.p. onthouden dat ik je straks over mijn reeds lang overleden schoonvader vertel…

Éérst breng ik alle meuk vanaf de vijfde verdieping van het hotel in Valencia (Spanje) naar de lobby en via de lobby naar min twee om de zooi in de garage op mijn brommer te binden. Ik word er al handiger en systematischer in. En kan het nu meestal zonder vloeken. Mijn Garmin zit inmiddels op de motorfiets, maar ik wacht nog even met het laden van de route. Yes! Garmin 0 – Coos 2 punten.

De dag begint met strálend weer. Het is nu al 18 graden. Ik heb de wintervoering van mijn Stadler-jas achterop gebonden. Zichtbaar voor alle weergoden. Als ik dat niet doe, dan denken ze dat ik hem niet bij mij heb. En dan laten ze het koud worden. Maar nu weten ze dat ze kansloos zijn.

Ik laat Valencia achter mij en rij gelijk verkeerd. Wegen die alle kanten op gaan, complexe afslagen en Spanjolen in mijn nek die daar de weg wél weten terwijl mijn kasteel en ik een ingewikkelde puzzel proberen op te lossen. Ik moet kiezen. Rechts of rechtdoor. Ik gok. Ik gok mis. F@ck! Ik moet terug naar de route, ondanks het kanaal en de spoorlijn die er inmiddels tussen liggen. Maar het lukt. Mijn motorclub zou niet anders van mij verwachten, maar ik heb deze keer écht gewoon geluk.

Het eerste stuk tot Gandia is een beetje saai. Veel rechtuit, geheel in plastic opgetrokken kassen met onzichtbare inhoud, wellicht smaakloze tomaten voor de supermarkt in Nederland, aankondigingen van snelheidscontroles en sukkelaars met Dacia Lodcy’s die niet kunnen rijden. En het nooit gaan leren. Kansloze missie.

Ik verveel mij, dus knal ik een paar keer over de doorgetrokken streep. Haasje-over spelen. De politie rijdt hier standaard met zeer opvallend niet-flikkerend blauw zwaailicht aan. Das reuzehandig als je een paar streken wilt uithalen…

Ik nader een rotonde. Daar staan wat felrode pionnen op en achter de rotonde staat een opgedirkte bromsnor. Hij heeft de weg afgezet vanwege een wielerwedstrijd. Ik moet dus van mijn voorgeprogrammeerde route af. De vriendelijke agent legt uit hoe ik handig een stukje om het afgesloten wegdeel kan rijden, steekt zijn witte handschoen op, blaast op een fluitje en zet ál het verkeer voor mij stil zodat ik mijn nieuwe weg weer kan vervolgen. Vroeeemmm, dáár ga ik, ál die Dacia’s verbluft achterlatend. Kicken, jôh! Ik zit er nu nog van na te genieten…

In een dorp koop ik een grote koffie en een…tompouce! Écht waar. Ik dacht dat ze bij de klompen en de pindakaas hoorden. En gróót dat ding! Ik kan mij erachter verstoppen. Samen met de koffie voor nog geen drie euro. In dit land blijf ik ééuwig rijk! Of ik een foto heb van die tompouce? Hé, is de paus katholiek?


Bij Gandia verlaat ik de kust. Het neusje in de landtong bij Benidorm laat ik links liggen om wat lekkere bergroutes te pakken. Mijn motorvriend HendrikJan straft onmiddellijk omdat ik vannacht daar niet bij hem kom slapen. Het gaat eerst zachtjes regenen en daarna harder en harder. De wegen worden zeiknat en spekglad. Als ik twee keer een uitstapje met het rubber maak, wint mijn verstand het van mijn moed en ga ik tuttig rijden. Er is hier bijna niemand. Als ik in zo’n verlaten gebied op mijn plaat ga moet ik éérst midden op de weg mijn kasteel steen voor steen afbreken voordat ik hem kan oprapen en weer kan opmetselen. En vallen kost een berg knaken, leerde ik onlangs in Duitsland. Boehoe! Ik moet plots weer even huilie-huilie doen. Whoehaa!

Op 1000 meter hoogte is het nog maar zes graden. Het is koud. De goden hebben echt niet goed naar mijn duidelijk zichtbare wintervoering gekeken. Zij zijn ook al niet meer wat ze zijn geweest. Net als die Chinese toko’s, die alleen maar troep schijnen te verkopen. Ja hoor! Dat schrijven mijn vrienden pas nu via Facebook, nu ik alles al heb.

Ik kan niets te eten vinden, dus ik val terug om mijn reservevoedsel: gedroogde Spaanse vijgen. In Barcelona op de markt gekocht. Lekker hoor. Je kunt ze tegenwoordig ook in Nederland kopen.

Op verbindingswegen kom ik een paar keer op grindwegen terecht. Ik moet gelijk aan mijn motorvriendin Gerda denken, een ‘groot liefhebster’ van rommelige, puttige weggetjes met steenslag. Ze zou mij nu direct om mijn oren slaan. Ik rijd door desolate stukken waar vast nog oude spaghettiwesterns zijn opgenomen. Ik zit Once upon a time in the west te neuriën en te fluiten van genot. Bij Penàguila tref ik nog wat prachtige haarspeldbochten. Daar draai ik weer naar het zuiden om via Relleu weer terug naar de kust te zakken.

Beneden aan de kust wordt het droog en loopt de temperatuur verder op. Bij Los Alcazares rijd ik onmiddellijk door naar het strand om naar de zee te kijken en van de zilte lucht te genieten. De bergen staan bij mij absoluut op de tweede plaats, maar strand en zee zijn echt nummer één. Ik heb hier trouwens nét een wolkbreuk gemist; het water klotst tegen de stoepranden. Mazzel.

Ik heb zo’n 900 km intensief gestuurd deze dagen. Het was lekker. Ik zit de komende week in een appartement in Los Alcazares, op loopafstand van de zee. Het appartement heb ik via Facebook van een vriendelijke Belg voor een schappelijk bedrag gehuurd.

Hier eerst eens goed aarde maken met Spanje. Even geen motorrijden. De BMW staat op het alarm achter een groot ijzeren hek met een dik slot, veilig tussen de Gazelle-fietsen. Ik ga wat plannen maken voor het vervolg. Lekker 20 kilometer wandelen. Langs het strand. Met de motor hier de heuvels in. Met de bus ergens heen. Met ouwe mensen wauwelen. Stukkie hardlopen. Ik heb niet voor niets mijn hardloopschoenen bij mij. Met maat 46 bijna een halve koffer vol! Nou, en nog meer leuke dingen zoals met een grote salade lunchen, in mijn e-reader lezen, al in de middag een glas bier drinken, op mijn opvouwbare stoel zitten etc. Weet ik van veel.

Owja, mijn schoonvader. Bedankt voor de reminder. Hij was al heel wat jaartjes gepensioneerd. Janny en ik bezochten pa en ma natuurlijk regelmatig. Dat deden we in het weekend, op zondag. Vroeg hij eens op zo’n zondag: wat voor dag is het eigenlijk vandaag?  Zóndag natuurlijk pa, ánders was ik hier niet want op doordeweekse dagen moet ik werken, antwoordde ik. Voor mijn  gepensioneerde pa was élke dag een zondag, realiseerde ik mij toen. Enfin, dender ik vanmorgen rond tienen over de door zon geblakerde, diepzwarte Spaanse wegen, kom ik steeds maar racefietsers tegen. Elke keer weer.

Veel solo, maar ook veel groepen. Niet normaal. “Héééé, moeten jullie niet werken?”, roep ik in mijn potje….

Wat voor dag is het eigenlijk vandaag?, denk ik plots. Verrek, het is zóndag! Je zal toch maar gepensioneerd zijn… Teringjantje!”

COOS OP REIS: IK TREK Z’N KOP VAN Z’N ROMP

Het vorige verhaal van “Coos op Reis” eindigde met een kwizvraag, over dat batterijtje… 

We gaan lezen of ze het hadden. En we volgen Coos en zijn avonturen  op zijn reis door Europa.

“Je hebt motorroutes én je hebt motorroutes. Maar jongûh, dít was een súperroute. Wát zat ik te genieten op deze fraaie dag….  Maar hooo, éérst even een stappie terug.

Ik heb gisteravond laat nog gezellig een biertje met de eigenaar gedronken, daarna lekker geslapen en vanmorgen uitstekend ontbeten. Ik neem vervolgens afscheid van het uiterst vriendelijke Zwitserse echtpaar van de B&B in Peñiscola.

Ik laad de route van deze dag en kom vervolgens in hun ondergrondse garage in gevecht met mijn Garmin-navigatie: ik probeer een track te converteren naar een route zónder GPS-signaal. Het is een kansloze missie. Vijftig jaar ICT-ervaring en steeds weer pakt dat verrekte zwarte kassie mij bij mijn…uh… oorlelletjes… Maar buiten ben ik ‘m strakkies snel de baas, let maar op.

Bij de benzinepomp (1,25 euro, dus het kán best, stelletje dieven in Den Haag…) haal ik de Garmin van mijn motor en reboot het apparaat. Ein neuer boot macht alles gut, zeggen onze Duitse ICT-vrienden. Na tien minuten is de route gegenereerd en ga ik op weg. Stand : Garmin 0 – Coos 1 punt.

Het belooft een mooie dag te worden. Het is strakblauw en nu al warm. Ik zal vandaag 20 graden gaan zien. Niks schaatsen, sneeuw en natte neuzen. Want dit is Spanje. Olé!
Ik laat de toeristen met hun fraaie witte plastic campers achter mij en storm met mijn zwaarbepakte muilezel de bergen in. Kale rotsen, roodgekleurde gronden, dorre struiken maar óók práchtig gekleurde bomen, wisselen elkaar in een moordend tempo af. Ik kijk mijn ogen uit. Wát een prachtig land, wat een fraaie streek en wát een mooi seizoen. Ik voel mij een gelukkig en bevoorrecht mens.

Mijn grijns van oor tot oor moet ook in mijn gesloten Schubert-helm zichtbaar zijn, want tanig gekleurde oude mannetjes in dorpen lachen hun tandeloze monden bloot en zwaaien met hun stramme armen naar mij, terwijl ik als een kasteelheer bovenop mijn zwaarbeladen kasteel hun dorp bestorm. Ik zie ze in mijn spiegels instemmend naar elkaar knikken als ik met een extra toefje gas hun kasseien teister en het eeuwenoude stof onder de zwartgeblakerde dakpannen van hun huizen uit roffel. Whoehaaa, I am the King of the Road. Ik bedoel…Ivanhoeeee…..!

Via Sant Mateu dender ik langs Albocasser en vlak voor L’Arcorla draai ik nogmaals verder de heuvels in. Pas in de buurt van Pedralvilla is het bergfestijn afgelopen. Wát is dit een vreselijk mooie route. Heb ik trouwens zelf gemaakt. Afgelopen winter. Met Basecamp en lekker warm achter mijn peeceetje. Eigen roem stinkt, zeggen ze toch? Jammer dan. Dan maar minder lekker ruiken. Het is gewoon net als met eten dat je zelf maakt, das ook véél lekkerder! Toch?

En wat een prachtige dag vandaag in de bergen. Ik heb er bijna niemand gezien. Strak en zwart asfalt, als een privé-loper naar mijn eindbestemming van deze dag. Runter vom gas? Gelul. Volle bak! Ik heb inmiddels weliswaar nog wat minimale schaamrandjes op mijn achterband, maar het is niet veel meer. OK, ik weet het, ik ben een mietje, maar veel verder durf ik écht niet… Teringjantje, wát is die motor zwaar! Ik moet ècht werken met dat ding. Ik voel het zelfs als mijn tandpasta van links naar rechts in mijn tas klotst… Whoeeiii!

Maar dan…! Dán enter ik met bolgesneden driehoekzeilen op mijn galei de stad Valencia. Ik ben er! De dag is omgevlogen.

Voordat ik naar mijn hotel pruttel, rijd ik echter eerst met mijn motor een rondje Valencia. Even de stad voelen, even aantrekken. Kennen jullie dat gevoel ook? Of ben ik nu te hyper? Tja, een vleugje ADHD heb ik wel, denk ik, soms…

Valencia, das een beregrote stad, weet ik nu. Een soort Parijs, maar dan met hele brede wegen en dertig miljoen stoplichten. Nee, véértig miljoen! En drúk! Ik heb twaalf ogen nodig om te overleven als ik een rotonde neem. Voetgangers en fietsen krijgen heel vaak groen, maar tóch stappen veel mensen in de auto. Ik snap er niks van. Het is een hele mooie stad, met práchtige gebouwen. Ik kom er vast noges…

Er zijn veel toeristen in Valencia vanwege de voorbereidingen van Las Fallas Valencia.

Tip van Coos: Las Fallas is het grootste straatfestival van Spanje. Het is een overweldigende, wondere wereld van gigantische, geknutselde beelden, fallas genoemd. De elegante falleras hebben zich op hun allermooist gekleed en lijken wel prinsessen in hun schitterende jurken. Voeg hier een enorme dosis vuurwerk aan toe en het feest is compleet.

De route van vandaag eindigt bij mijn hotel. Wat een toeval. Het is retedruk in het hotel. Ik sta in de rij bij de receptie. Het is warm in de lobby. Veel te warm voor mij in mijn Stadler-motorpak. Ik zweet mij de tandjes.

Omdat ik niemand vertrouw, sleep ik al mijn tassen en zakken van mijn motor naar mijn kamer. Ze zullen je onderbroekies maar stelen. Dan is je motor plots heel licht en heb je niks om de hele dag te sjouwen. En op te schelden. Ik sta straks met mijn motor in de parkeergarage van het hotel. Op min twee. En mijn kamer is op de vijfde verdieping… Pfff…

Ik ben moe van een hele dag sturen en ik heb het warm. Het water loopt van mijn rug. Ik wil onder de douche. En ik verlang naar zo’n heel groot glas koel Spaans bier waarvan het glas beslaat en de condensdruppels als parels aan de buitenkant hangen én ik wil het blonder schuim tegen mijn bezwete bovenlip voelen… Dus ik ben een beetje aan het haasten. Dat snap je best…

Kom ik weer buiten, heeft iemand een sinaasappel op mijn motor gelegd!

Nondeju! Nu werkelijk tot het uiterste getergd, kijk ik om mij heen. Deze Hollandse kaasboer heeft plotseling heel veel zin om van een Spaanse Valenciaan de kop van zijn romp af te trekken. Gaan we dan hier de tachtigjarige oorlog opnieuw beginnen? WIE neemt deze kasteelheer in de zeik? Sodemieters!

Maar kijk! Midden in Valencia. Op slechts een paar meter van de voordeur van mijn hotel en recht boven mijn koffers? Whoehaa!

Vanavond ga ik door Valencia dwalen, een lekker bordje eten scoren en van de stad genieten. Ik hoef van mijn moeder niet vroeg naar bed en van mijn vrouw morgenochtend niet vroeg op. Heerlijk joh, in je eentje op reis. Alweer zo’n goeie tip van Coos.

Owja, kut. De kwis! Over dat batterijtje van mijn afstandsbediening en die Chinese toko. Bijna vergeten. Nou, probleemloos, hoor. Hij verzette geen stap, graaide zonder te kijken onder de toonbank en had ‘m zo te pakken. Voor twee euro of zo.”

Coos op Reis: OP WEG!

In onze vervolgserie “Coos Op Reis” vandaag eindelijk de dag dat Coos van der Spek zijn reis ook echt kan beginnen. Hier gaat het om. We volgen hem in het wiel. Verhaal nummer 6. Onze eigen Floortje Dessing, maar dan iets groter en gepensioneerd, begint aan zijn reis van drie maanden door Zuid-Europa.

YES! Geluk hebben bestáát niet! Dat dwing je af. Niks aan ‘t handje. Mijn vrachtauto met mijn motorfiets arriveert volgens planning gewoon vandáág in Barcelona! Hij komt … slechts 20 minuten te laat aan. Ondanks de zware sneeuwval in Frankrijk. Joepie! De adrenaline vliegt door mijn lichaam. Ik strik mijn veters, trek mijn jas aan, kam mijn haar en sprint naar de hotelreceptie om mijn sleutel in te leveren.

Om 08:15 uur haalt José, de manager van de Spaanse vestiging van het transportbedrijf Nord Cargo, mij met zijn witte Audi Q5 bij mijn hotel op. Behendig manoeuvreert hij de grote auto door de spits. Het is hier bijna net zo druk als Amsterdam. Bijna, hè…

Hij is een gezellige man en onderweg raken we aan de praat. Hij woont al zijn hele leven in hetzelfde dorp in de buurt van het bedrijf. Hij werkt van 08:00 uur tot 20:00 uur. Minstens vijf dagen in de week. En niemand heeft siësta in Barcelona hoor, grijnst hij. Dat denken alleen maar mensen buiten Spanje. José heeft 20 dagen per jaar vakantie en gaat op zijn 67e met pensioen. En het pensioen is magertjes. Nou, ik wil niet met hem ruilen hoor, besluit ik, zómaar spontaan.


Het is een goed half uur met de auto. We gaan het hek door, rijden om het gebouw en zoeven zó door de grote geopende roldeur de hal in. En … dáár stáát ze! Op haar pallet. Trouw en geduldig op mij te wachten. Blinkend en gepoetst. Wat is ze mooi, wat is ze prachtig! En wat is ze gruwelijk stoer.

Samen met José haal ik de zware BMW uit de sjorbanden, rollen we haar via de ijzeren goot van de pallet en trekken we haar over het   ijzeren stutje. Vervolgens monteer ik haar drie koffers en de tanktas en plaats ik de rest van de bepakking op de motorfiets. Daarna haal ik haar van de middenbok en draai haar met het voorwiel richting de uitgang.

En ze is zwáár! Jéétje man, ik lijk wel een vrouw, zovéél heb ik bij mij. Echt véél te veel. En nog niet eens een haarföhn. Niet normaal. Ik heb nu al spijt. Een lichte duo geeft mee in de bochten, maar dit is dóód gewicht en looiig van onderbroekies, kleding, schoenen, tent, stoeltje, slaapzak, luchtbed en allerlei elektrieke meuk. Heb ik het wel goed gedaan? Ik zit hier wel allemaal stoere verhalen te schrijven, maar de twijfel slaat mij om ‘t hart. Maar goed, ik heb lange benen, ben 1.95 meter en weeg 88 kilo. En ik sta best lekker stevig op die dikke Daytona’s, dus het moet maar. Nou effe niet zeiken.

Ik schenk mijn winterjas en mijn rugtas aan de medewerker van het magazijn. Ze waren reuzehandig in Barcelona, maar ze hebben nu voor mij geen nut meer. En nóg meer meenemen is geen optie. Tien minuten later komt José vragen of het verhaal wel klopt en of zijn medewerker niet ruig aan het gappen is. Lachend bevestig ik het verhaal en vertrek.

We hebben vandaag circa 300 km te gaan. Ik rijd voorzichtig het industrieterrein af, het dorp uit en de natuur in. Na een uur waag ik het om een deuntje te fluiten en na twee uurtjes ben ik het gewicht wat meer gewend en dender ik door de bergen. De weg is droog, dus ik dúrf. Yeah! Hier en daar wat extra streepies gas erbij en links en rechts wat hangen in de bochten… Ietsje éérder gas geven, ontdek ik. Ik klim tot 600 meter hoogte. Daar liggen zelfs nog wat resten sneeuw. Het wordt wat frisser.

Er valt hier en daar wat regen, het gas gaat er af en ik krijg het koud. Echter, toeristen en horeca gaan altijd samen. En in de bergen komen weinig toeristen… Er is hier niks, noppes, nada. Ik zie af. Ik heb te weinig gegeten, te weinig water gedronken en ik ben koud. Een leerpunt voor mij: meer regelmaat en nóg beter voor jezelf zorgen. Vooruitzien!

Máár…..dan kom ik bij Cunit weer terug aan de kust. De zon schijnt en het is hier stukken warmer. Met een café solo en een lekker koekie warm ik in het zonnetje op. En ik zie de zee! De Middellandse Zee. Ik ben mijn hele leven al verliefd op de zee. Ik blijf hier wel een half uur genieten.

Een stukje verderop brengt de route mij weer het binnenland in en rij ik richting Móra d’Ebre. Daar buigt de route weer af naar het zuiden en via de loop van de rivier d’Ebre en het plaatsje Tortosa sta ik na verloop van tijd weer aan het strand bij de schaamteloze stad Peñiscola.

Kort daarna arriveer ik bij mijn Bed & Breakfast. En wát voor één! Het is een super plek. Het is van een geëmigreerde Zwitser die als architect / bouwkundige dit gebouw zelf als B&B ontwierp. Met zelfs een ondergrondse parkeergarage.

Hij heeft net vandaag alle sinaasappels in zijn tuin geplukt, roept hij vrolijk. “Er hangen anders nog voldoende sinaasappels in je bomen”, roep ik terug. “Die laat ik hangen, speciaal voor mijn gasten, dat vinden ze enig”, grijnst hij. Slimme Zwitserse architect. Aardige vent.

Nou, het was een spannende dag.
Mijn éérste échte reisdag.

En ik ben eindelijk op weg!

Oh ja, ik besluit vandaag met een heuse kwis:

Ik kan mijn motor draadloos starten. Als ik de sleutel in mijn zak heb, dan is een druk op de power-knop voldoende om alle pk’s wakker te maken. KEY LOW, staat er vandaag plots op mijn dashboard. Batterijtje van de zender bijna op dus. Wat denk ik? Ik denk KUT! Ik heb aan alles gedacht, maar niet aan dàt ding. Potver.

Ik bel Grote Ton van Molenaar, mijn favoriete BMW-dealer in IJsselstein, en krijg het nummer van het benodigde batterijtje op: CR2032. Ik hou van Ton. Ton weet alles! Als ik noges trouw, dan trouw ik met Ton. Maar hij moet dan wel al zijn AOW krijgen. Net als Janny. Anders ga ik er op achteruit.

Enfin, terwijl ik Ton bel, sta ik op dàt moment rècht voor een Chinese toko. Wát denk jij? Kon ik dat batterijtje hier vinden? Het moet dus persé precies passen in een specale BMW-sleutel met keyless-bediening…

Ok. Ik geef een tip. Kijk eerst even naar de laatste foto. Das ongeveer 10% van wat ze allemaal in zo’n Chinese sjop verkopen… En ze spreken alleen maar Chinees.

Nou? Wát denk jij? Ja of nee? Heb ik hem daar kunnen kopen of niet? Gokje doen?

Je leest het in het volgende verhaal, in Coos op Reis.

Coos Op Reis: Barcelona en Cointreau

We vervolgen met de motorreisverhalen van Coos van der Spek. Onze serie vind je via Facebook als je daar #CoosOpReis aanklikt.

Je kunt hem overigens ook op Google vinden. Zoek daar maar even op de woorden: “Coos op Reis”.

“Ik heb goed nieuws, leuk nieuws en ik heb slecht nieuws.

Eérst het slechte nieuws. Dás het allerleukst voor de lezers, nietwaar?

DE vrachtauto met MIJN motor staat IN de sneeuw vast in Frankrijk. Samen met nog héél véél  andere vrachtauto’s. Ze staan stil op 5 uur rijden van Barcelona. Potver. De kans is ongeveer nul dat mijn motor morgenochtend op tijd in Barcelona is. Wellicht in de loop van de dag. En anders zaterdag. Ze houden mij op de hoogte. Nou ja, het is niet anders. Je kunt niet alles plannen.

Ik heb mijn reeds betaalde (!) verblijfadressen voor de komende dagen maar vast geïnformeerd over mijn mogelijke vertraging. Lijkt allemaal geen probleem te zijn om een dag zonder kosten op te schuiven. Dus vandaag nog géén droog brood gelukkig.

Vanavond zal ik kijken of ik een nachtje extra in mijn hotel kan blijven. Das spannend want er is hier een groot congres over mobiliteit: El Mobile del 5G. Er komen ruim een miljoen mensen op af. Het is retedruk. Nou ja, en anders zoek ik wel een ander bedje voor een nachie. Ach, ik los het wel op.

Dan nu het goede nieuws. Het was een superdag in Barcelona vandaag! Whoeii! Geen spatje regen, veel zon en heerlijke temperaturen om te wandelen. Ik zag 16 graden!

Mijn schoenen hebben er circa 20 km op zitten. Hele mooie dingen gezien. Zelfs schitterende Royal Enfields! En een hele grote scooterclub…

Ik bezocht de bekende bezienswaardigheden zoals Sagrada Familia, de Gotische wijk, La Rambla, maar ook de oude resten van Barcelona uit 1700! Tien meter onder de grond. Ik sta altijd te kwijlen en te fantaseren bij dat soort oudheden.

Ik vind het geweldig. Ergens rond 2000 vonden ze bij ons in Woerden een oud Romeins vrachtschip. Ik ging bijna elke dag bij de opgraving kijken. Wow. Een schip van 4 meter breed en 30 meter lang en ergens van 162 ná Christus. Onvoorstelbaar.

Overigens is de Sagrada Familia in 2026 gereed. Weten ze nu al. Dás pas plannen! Ik heb projecten van 8 weken gedaan die uitliepen. Haha. Als tie klaar is dan hebben ze er ongeveer 150 jaar aan geknutseld. Maar…het was de moeite waard. Het is een wáánzinnig gebouw!

En tenslotte het leuke nieuws. Omdat ik al wandelend met de offline-kaarten van Google-Maps navigeer (wérelds!), gebruik ik mijn iPhone nogal veel. Dat vreet stroom. Daarom heb ik een extra battery-pack bij mij. Maar ja, uhh…de lader van dát ding staat vast. In Frankrijk. In de sneeuw!

Op de Ramblas vind ik een lader voor een stijve prijs. Ik onderhandel bij de Turk het Chinese ding terug tot de helft en raak tegelijk aan de praat met een echtpaar uit Californië. Ze vertelt dat haar vader 56 jaar geleden vanuit Friesland naar Amerika is geëmigreerd.

Ze vertellen enthousiast dat ze ook nog met de trein naar Lourdes gaan en stappen dan vervolgens over een weekje op een cruiseschip met 900 andere passagiers.

Aha! Lourdes! Ik vertel het echtpaar dat mijn oude jeugdvriend Bas Bijl ooit een héle grote plastic Jezus, gevuld met heilig water uit Lourdes, voor mij naar huis had meegenomen. Gróót genoeg om ál mijn véle zonden weg te wassen, meesmuilde hij, toen hij mij het ding cadeau gaf…

Vertelt de man uit Californië dat zijn broer dat járen terug ook voor hem had gedaan. De douane controleerde echter de inhoud van de plastieken Jezus.
Bleek er twee liter Cointreau in te zitten! Zijn broer sloeg direct de ogen ten hemel en riep: een wonder, een wonder, een wáár wonder!”

Coos op Reis: IT GIET OAN!

Het gaat beginnen! Eindelijk.
Coos gaat op Reis. Drie maanden door Zuid-Eropa.

Het is buiten drie graden onder nul. We gaan natuurlijk schaatsen, denk je. Maar welnee, Janny en ik verzamelen alle spullen en pakken samen de tassen en koffers in voor mijn grote motorreis door Zuid-Europa. En dat doen we lekker in de warme woonkamer. Onze je-weet-wel-kater snapt er weliswaar niks van, maar checkt ondertussen wél ff of er iets te jatten valt.

Ik neem wáánzinnig veel mee: al mijn kampeerspullen zoals de tent, footprint, luchtbed, slaapzak, stoel en kookgerei, maar ook kleding voor allerlei soorten weersomstandigheden, handdoeken, schoenen, spullen om een lekke band te kunnen repareren, luchtpomp, een doorzichtige slang om benzine over te kunnen hevelen, een sleepkabel, vloeibaar metaal, tie wraps etc. En natuurlijk medicijnen, verbandspullen, een reservebril, toilettas en weet ik veel. En dan moet ik al mijn motorkleding straks nog aantrekken en extra’s zoals winterhandschoenen, regenhandschoenen, doorwaaihandschoenen en een regenpak niet vergeten. Gelukkig heb ik jaren geleden al mijn beruchte Niet-Vergeten-Lijst gemaakt en die helpt ons altijd.

Note voor de lezer: Best veel spullen op de foto, nietwaar? De andere helft ligt trouwens nog boven… Drie maanden later zou ik ontdekken dat ik veel te veel had meegenomen. Ik adviseer dan ook alle reizigers mijn nieuwe PDH-concept te hanteren: Pak De Helft! Het reist écht zoveel lichter en prettiger. Drie onderbroekies zijn prima: één aan je kont, één in de was en één aan de lijn. Ik had er wel tien bij mij. Pfff…

Als ik de garage in wandel en langs mijn motorfiets loop, dan kirt en trilt zij in haar hoekje. Janny hoort en ziet dat nooit. Maar het is er altijd als wij elkaar weer zien…

Zonder al haar koffers staat zij er maar koud en naakt bij. Wát stop jij strakkies allemaal in mijn koffers en wát hang jij straks allemaal op mijn rug, lieverd?, fluistert ze. Nou, het past nét, het is loeizwaar en ik zou je vering maar vast aantrekken, roep ik haar vastberaden toe, terwijl ik de garagedeur in het slot trek….

Die avond trekken Janny en ik een mooie fles wijn open. Ik ga haar drie maanden lang niet zien. We halen samen herinneringen op over onze motorreizen in de tijd dat we nóg jonger waren dan nu. Het is best een raar gevoel. Het is dubbel. Eindelijk is het dan zover. Dat klopt. Maar ja, partir c’est mourir un peu. En het is best wel een héle lange tijd.

Ik ben echter dankbaar dat ik nu eindelijk de tijd heb om mijn dromen wáár te maken. Elke dag doen en laten wat ik wil. Later opstaan als ik slecht heb geslapen. Nog even een uurtje lezen als ik ’s avonds nog geen slaap heb. Eten op tijdstippen dat het mij uitkomt. En de Spanjaarden natuurlijk… Zwerven! Avonturen beleven. Wandelen, motorrijden, zwemmen, een stad bekijken, op de bus stappen. Elke dag anders. Geen enkele dag sleur. Wow, nu maar hopen dat ik vannacht kan slapen…

Die nacht vriest het stevig en de pekelauto’s rijden af en aan. Vriend Jos haalt mij met zijn motoraanhanger op we rijden samen mijn spullen en mijn motorfiets zoutvrij naar Klundert. Mijn BMW R1200 GS Adventure en ik zijn blij en dankbaar.

Een medewerker van Nord Cargo vangt ons op en met z’n drietjes plaatsen we de motorfiets op een speciale pallet. Er staan dozen met sjorbanden en plankjes om alles stevig vast te zetten. Het is allemaal prima geregeld.

Ik ben helemaal vastgebonden en ik kan geen kant meer op, fluistert ze zachtjes in mijn oren. Ik wrijf haar nog even over haar rug, wens haar en goede reis en Jos en ik stappen in de auto voor de lunch.

Twee dagen later land ik ‘s avonds op de luchthaven van Barcelona. Na wat oefenen, wat gokjes, drie verschillende metrolijnen en een stukje wandelen, lukt het mij om binnen twee uur mijn hotel in Barcelona te bereiken. Als toekomstig wereldreiziger vond ik het laf om een taxi te nemen.

Het hotel is prima. Dat mag ook wel voor 250 euro voor twee nachies. Het is gelukkig droog en de temperatuur voelt in de stad zijdezacht aan. Dus heerlijk met de wandelschoenen op zoek naar een Spaans biertje. Dàt lukt! Voor mínder dan twéé euro! Ik ga hier wonen!

Ik probeer aan de bar de Spaanse krant te lezen maar ik kom in het Spaans nog maar ietsje verder dan de plaatjes. Die overigens allemaal de sneeuwval (!) van de dag ervóór in en rond Barcelona tonen. Fijn dat ik mijn winterhandschoenen en de wintervoering van mijn Stadler-pak bij mij heb.

De oudere Spaanse dame naast mij merkt mijn interesse in de sneeuw op. Omdat op mijn vest met grote letters BMW MOTORRAD staat, vraagt ze in het Spaans of ik uit Duitsland kom.

Als ik haar vervolgens vertel dat ik uit Nederland kom, vertelt ze in vloeiend Nederlands dat ze 13 jaar ‘in zonde’ in Amsterdam en Den Haag heeft geleefd. Ik val bijna van mijn krukkie.

Ze vertelt heel blij dat ze Nederlanders zo vrolijk, open en gezellig vindt. En helemáál als ze de Nederlanders vergelijkt met de bewoners van haar geboortestad, Barcelona. Dàt zijn echte chagrijnen, vind ze oprecht. Best wel leuk om dat aan te horen.

We raken gezellig aan de praat en natuurlijk vindt ze mijn verhaal over mijn motorreis ook prachtig. Ze belooft mij dat ik geen sneeuw meer zal krijgen. Een hele geruststelling.

Ze geeft mij een tip waar ik lekker kan eten, geeft mij een hand, vertelt dat ze Mercedes (!) heet, zwaait en vertrekt.

En inderdaad. Het is er heeeeeerlijk! Een bijzondere volkoren pasta met een dik aangemaakte olijvensaus, hete garnalen met lekkere pepertjes en héél veel extra knoflook.

Morgen verder op stap. Dan ga ik Barcelona verkennen.

Coos op Reis: nog meer voorbereidingen

In de serie “Coos op Reis” hier het volgende verslag van onze verhalenmaker Coos van der Spek. We reizen met hem mee:

WÉÉR TWEE STAPPEN DICHTER BIJ MIJN DROOM…

De voorbereidingen voor mijn motorreis van drie maanden door Zuid-Europa zijn in volle gang. Wat gaat er zoal binnenkort gebeuren?

Volgende week maandag breng ik samen met motormaat Jos Francke mijn motor naar transportbedrijf Nordcargo in Klundert (bij de Moerdijk). De vrachtwagen vertrekt dinsdag en arriveert dan donderdag in Barcelona.

Vervolgens zet de familie mij woensdag op Schiphol op het vliegtuig naar Barcelona. Een enkeltje kost slechts 29 euro. Niet te geloven, hé. Daar komen weliswaar nog wat knaken bij voor de luchthavenbelasting en het aankopen van extra beenruimte, maar dan nóg…

Overnachten in Barcelona is daarentegen weer enorm duur: 250 euro voor twee nachten in hotel Exe Mitre. Het zal daar wel vakantieweek zijn. Nou ja, dan maar twee dagen niet eten… Op mijn wishlist staan o.a. de Sagrada Familia, La Rambla, Barri Gotic – de Gotische wijk, Mercat de la Boqueria – de versmarkt etc.

Op vrijdagmorgen pikt een medewerker van het transportbedrijf mij bij het hotel op. Een uur later hangen mijn koffers aan mijn motor, trek ik mijn motorpak aan, laad mijn eerste voorgeprogrammeerde route in mijn navigatiesysteem en vertrek voor de eerste 300 kilometers. Vroemmm! Deels door de bergen. Lekker stoer. Gewoon gelijk het grove werk. Ik duim voor redelijke temperaturen…

Even een blik terug? Afgelopen winter heb ik heel wat uurtjes achter de computer gezeten om mijn routes uit te stippelen. Ik heb reeds zo’n 10.000 km uitgezet. Poeh… en das best héél ver, hoor. Het uitstippelen van routes doe ik overigens met het programma Basecamp van Garmin.

De routes zet ik straks vervolgens over in mijn navigatiesysteem. Tijdens het rijden krijg ik dan via blauwe tandjes de zeer gedetailleerde navigatie-instructies in mijn helm te horen en kan ik  op mijn scherm zien hoe de weg verloopt. Ik heb ook een kleine laptop bij mij, zodat ik onderweg verder kan knutselen en routes eventueel kan bijstellen. Je zal immers maar eens een leuke tip van iemand krijgen. Zo kreeg ik van motormaat Jan Draijer al een fraaie route door Noord-Spanje en viste ik in Moto73 (ooit door jeugdvriend Ad Keukelaar mede opgericht) de vestingsroute A RAIA langs de grens Portugal-Spanje op. Allebei aanraders voor jullie toekomstige plannen, lezers!

We kijken weer vooruit. De eerste reisavond overnacht ik in de luxe bed & breakfast Luz de Azahar in Peniscola. Tja, ik weet ook niet wat ik daarvan moest denken. Maar de motorfiets mag gelukkig veilig in de garage. Dat dan weer wel…

Zaterdag rijd ik dan deels langs de oostkust en deels door de bergen naar Valencia. Ook een kleine 300 km. Ik heb een paar mooie slingerwegen gevonden. Whoeiiii!! In Valencia vond ik hotel Malcom and Barret. De motor mag voor € 10,- in de garage, zei de mijnheer door de telefoon. Pfff… ik vroeg of we die avond dan ook zouden gaan kussen. Dat begreep hij niet. Als ik genaaid word, dan wil ik er graag bij zoenen, vertelde ik hem. Nou, we zijn nu al geen vrienden…

Zondags zal ik wederom circa 250 km denderen. Op weg naar Los Alcazares. Bij Murcia. Via Facebook kwam ik terecht bij de vriendelijke Belgische mijnheer Marcel Verbist. Ik mag voor een schappelijk bedrag zijn appartement een week lang huren. In dat weekje zal ik ook zeker gaan wandelen, gaan hardlopen, een boek gaan lezen en overdag een lekker dutje doen. Owja, ik heb TWEE e-readers bij mij. Voor als er eentje defect gaat… Better safe than sorry.

In die week zal ik ook mijn ONROUTE-motorkaart in mijn navigatiesysteem gaan gebruiken. Deze elektronische kaart zorgt ervoor dat ik via speciale mooie motorweggetjes het binnenland in kan trekken.

De zondag erna vertrek ik weer verder naar het zuiden, richting Gibraltar en Portugal. Ik mik dan eerst op Almeria. Maar zover is het nog láng niet…

Ik hou jullie op de hoogte. Reis lekker virtueel een poossie met mij mee!

Coos op Reis: dit gaat écht gebeuren!

Gisteren stelden wij Coos van der Spek aan jullie voor. Vandaag zijn eerste verhaal in de serie: Coos op Reis: We publiceren dit graag zoals Coos het aan het begin van zijn pensionering schreef, de reis is dus al gemaakt, wij kijken mee in de film van Coos.

Een droom wordt werkelijkheid.

Ik ga binnenkort een paar maanden met mijn motor door Europa trekken. Tentje mee. In mijn eentje. Ja, ik weet het… Mijn motormaten noemen mij nu al Remi, vertellen dat ik een egoïst ben, zijn kwaad en wensen mij veel lekke banden. En tóch ga ik héérlijk in mijn eentje. Géén overleg, géén discussie, géén ergernissen, géén verantwoordelijkheden. Vrijheid!

Eind februari vertrek ik. Ergens eind mei ben ik terug. Óf eerder als ik heimwee krijg…

Omdat het in februari in Frankrijk voor mij nog niet warm genoeg is en ik daarom tóch alleen maar snelweg zou rijden, laat ik mijn motor vanaf Klundert met de vrachtauto naar Barcelona rijden. Nord-Cargo rijdt dagelijks o.a. naar Barcelona, Malaga etc.

Ik heb vandaag daar de manager gesproken en goede afspraken gemaakt. En ik heb in Klundert gezien hoe alles werkt. Ik rijd straks zelf mijn motor op een ijzeren rek en ben er bij als ze hem vastzetten. Het rek wordt met een vorkheftruck in de vrachtauto geplaatst. Mijn zijkoffers, tassen, motorkleding, laarzen en helm reizen op een aparte pallet mee.

Na ontvangst van de motor in Klundert brengt de manager mij naar station Zevenbergen. Vandaar kan ik in mijn gewone kleding met de trein naar huis. Een dag later vlieg ik in datzelfde kloffie naar mijn hotel in Barcelona en … wandel ik ‘s avonds over de Ramblas. Ik denk zo maar dat ik daar tapas eet en een San Miguel drink. Wellicht twee..

Twee dagen later pikt een medewerker van Nord Cargo mij bij het hotel in Barcelona op. Hij brengt mij 25 km verderop, naar de plek waar mijn motor veilig binnen staat. Dáár trek ik mijn motorspullen aan, start de motor en dender met een heerlijk lente-temperatuurtje richting het zuiden. Dat is het eerste deel van het plan. En dan volgt het vervolg…

Zo’n 600 km richting Gibraltar, bij Murcia, heb ik inmiddels voor een week een appartement gehuurd. Een mooie uitvalbasis voor wat tripjes de bergen in én op loopafstand van eettentjes, het centrum én… het strand!

Via Zuid-Spanje zal ik naar Portugal rijden. Dan via de westkust terug naar Noord-Spanje, Zuid-Frankrijk, Italië en Zuid-Italië. Afhankelijk van het weer én het tijdstip én of het daar veilig is, kom ik óf via Italië weer richting huis óf vaar ik eerst over naar Griekenland. Zie plaatje.

Inmiddels ben ik aan het genieten van de voorbereidingen: heb ik in Moerkapelle de bovenzijde van mijn koffers tegen onnodig beschadigen beschermd, in Zoetermeer extra bagagetassen voor óp mijn drie koffers plus bevestigingsmaterialen gekocht, in Woerden een stoeltje en een gasbrander en in Gouda een pannetje, bord en bestek en een plastic wijnglas aangeschaft, in Amsterdam een speciale laptop voor mijn routes kado gekregen etc etc.

Kortom! Ik ben er bijna klaar voor… Hééé, hoe klinkt dat? Als een plan? Een goed plan?