Tagarchief: MotorReizen

Motorreizen, we blijven plannen maken!

Van onze “vaste schrijver” Bert Harte van Bharte-Reizen krijgen we regelmatig mooie verhalen. Uiteraard wordt de hele reiswereld momenteel stevig beperkt door het Corona virus. Kijkend naar de toekomst blijven we plannen maken. Bert schreef dit artikel aan ons:

“Wat hebben we toch een mooie hobby! Op twee wielen voel je je vrijer dan ooit tijdens de Corona-crisis. Veilig in je pak met helm en handschoenen, geen anderhalve-meter-regel (wel afstand in het verkeer houden natuurlijk!) en minder verkeer op de weg.

We mogen blij zijn zoveel individuele vrijheid te kunnen hebben in Nederland tijdens de beperkende maatregelen; in vele andere landen mag je alleen voor noodzakelijke dingen de straat op. Ik heb regelmatig contact met mensen in de landen waar ik reizen organiseer. In Zuid-Afrika mag je alleen om boodschappen via de kortste route van huis en terug en moet je een bewijs bij je dragen waaruit blijkt waar je woont zodat die route gecontroleerd kan worden. Er zijn veel controles en en ga je een straatje te ver om, dan riskeer je een hoge boete.

Hoe anders is het in Taiwan, waar men met mondkapjes de straat op mag en vrijwel probleemloos gebruik kan maken van het OV. Wel zijn niet-belangrijke reizen verboden. Zoals familiebezoek in een dorp of stad verder weg en toeristische uitjes.
In België protesteren motorrijders via Facebook voor het recht hun hobby te beoefenen zoals iedere andere recreatieve sport die wel is toegestaan.

Langzaam maar zeker zullen landen weer open gaan en reizen weer mogelijk worden. Zodra het weer mogelijk is zonder hinder (quarantaine, extra controles) naar een land te reizen waar ik mooie motortochten heb klaarliggen, zal ik het laten weten. En heb je je oog al laten vallen op 1 van die landen? Stel gerust je vragen; via e-mail, telefoon, messenger … aarzel niet!
Misschien kan je je droomreis eerder waarmaken dan gedacht!”

Voor meer info kun je terecht op Bharte Reizen.

Willem Laros, op de motor door Europa

Wie ben jij? Waar kom je vandaan?

Willem Laros: als iemand dat roept dan reageer ik. Hoewel ik ook een oom had en een neef heb die zo heetten. Geboren in Delft (1953), daarna verhuisd naar Rotterdam, Den Haag, Zoetermeer, Roosendaal en sinds ruim een jaar nu Bergen op Zoom. Getrouwd (1973), twee kinderen, twee kleinzoons.

Noorwegen

Heb je vroeger eerst brommer gereden? Wat voor bromfiets was dat toen?

Mijn oudere broer was een verwoed sleutelaar aan brommers. Mijn eerste was een Mobylette – met pookje – en daarna werd het afwisselend een Puch of een Tomos. Hoog stuur, afwisselend met twee of drie versnellingen. Mooie kampeervakanties op de Veluwe met mijn broer. Westerse knullen, Veluwse meisjes.

Wanneer kocht jij jouw eerste motorfiets en wat voor een motor was dit?

In de jaren zeventig haalde ik mijn motorrijbewijs: blauwe L achterop en rond je huis – Den Haag toen – oefenen, niet de snelweg op. Dat deed ik op mijn eerste motor, een Honda F350 (viercilinder). Naaimachientje, maar niet te veel vermogen. Op de snelweg was 110 km/h al heel wat. Zonder tegenwind althans.

Ierland

Een collega van mijn vader reed BMW en onderhield die ook zelf. Mijn BMW R60/6 – gebruikt gekocht bij Motor Houtrust (Pim – nu doet zijn zoon het) in Den Haag/Scheveningen – ging daar dus ook in onderhoud. Daarna kwam er een K75: een driecilinder met een in de lengte geplaatst blok. Geweldige motorfiets. Zwart met een hele dunne, goudkleurige bies, speciaal door Pim in Duitsland besteld. In die tijd was ik motorfietsen gaan testen voor het Algemeen Dagblad: elke twee weken een kwart pagina op de autopagina van Paul Krol (wie kende hem niet in die tijd). Daar waren spectaculaire motoren bij. De Honda CX Turbo was bij de introductie een sensatie (en gevaarlijk: bij 80 km/h ging het voorwiel nog omhoog), de CBX ook. Met de verschillende Harleys had je altijd en overal aanspraak. Ik had een vette primeur met mijn interview – in Engeland – met Lord Hesketh, de man achter de Hesketh V1000. Mislukt project, want veel te duur. Maar wel mooi…

Vervolgens deed de GS zijn intrede in mijn schuur. Geen idee meer of dat nou een 1000, 1100 of 1200 cc was. Zwart, met gele buddyseat. De motorfiets werd ingezet voor woon-werk, maar vooral ook voor ritten met motorclubs, weekenden kamperen en vakanties in heel Europa. Mijn echtgenote is ooit bijna in slaap gevallen achterop, zo lang waren de ritten soms…

De laatste jaren maakte ik mijn toeristische reportages voor Moto73 op achtereenvolgens een Suzuki V-Strom 650 (fijne 140.000 km waren dat) en een V-Strom 1000 (ook nog eens 85.000 km). Geweldige motoren beide.

Ben jij een “mooi-weer-rijder” of een “door-rijder”?

Toen ons samenzijn resulteerde in de geboorte van eerst een dochter en daarna zoon volgde er een motorloos tijdperk. Voor eerst het blad Motor, daarna Promotor en uiteindelijk Moto73 begon ik later reisreportages te schrijven: de diverse importeurs stelden daarvoor steeds een motorfiets beschikbaar. Gratis publiciteit, want natuurlijk noemde ik de motor en zag je deze ook op de foto’s die eerst een meereizende fotograaf maakte. Later ben ik zelf gaan fotograferen en ging er vaak een vriend met motor mee: zo kon ik tenminste een rijdende motorfiets in het landschap fotograferen.

Noorwegen (en dit soort foto’s maak je dus niet alleen)

Die reportages in Europa betroffen doorgaans drie overnachtingen. Mooi weer was geluk, maar met beestenweer moest er toch worden gewerkt. Ik heb dus menig buitje op mijn helm gehad. Tot natte sneeuw aan toe (Oostenrijk). In Zweden reed ik ooit drie dagen lang in de stromende regen… niets was meer droog en de ketting kraakte bij gebrek aan smering.

Stel: je wint een flinke prijs in de loterij. Welke motorfiets zou je dan kopen?

Met de auto ben ik intussen ‘hybride’ gegaan, de motorfiets zou zeker een elektrische worden. Ik hoop namelijk dat mijn kleinzoons en al hun leeftijdgenoten ook nog iets aan deze wereld hebben. Waar ik een (kiezel)steentje kan bijdragen doe ik dat. Onze camper is helaas een – schone, want nieuwe – diesel: er is domweg nog geen andere keuze.

Wat was de mooiste rit die je ooit reed?

Oostenrijk

Die vraag krijg je als toeristisch journalist vaak. En hij is nauwelijks te beantwoorden. Puur landschappelijk is rijden in de bergen geweldig: Oostenrijk, Zwitserland, Noord-Italië. De Alpen en de Dolomieten. Bekende en onbekende passen: heerlijk. De Grand Tour of Switzerland: ik deed deze helemaal. The Wild Atlantic Way in Ierland: schitterend. IJsland en de Faeröer: wat een geweldige ritten  waren dat! Met een vriend die in Stavanger woont reed ik naar en op de Lofoten. Veel (!) onvergetelijke kilometers. Corsica, ook heel bijzonder. En ik houd ook erg van het zuidoosten van Denemarken (Møns Klint). Het zuiden van Zweden: de Wallander toer! Maar ook in eigen land genoot ik van bijvoorbeeld bezoeken aan wijnboeren in de Achterhoek. En Luxemburg mag echt niet onvermeld blijven!

Staat er nog een bijzondere toertocht op je bucket-list?

Ik ben enige tijd bezig geweest om een reportage in Zuid-Afrika te maken. Daar is helaas nooit iets van gekomen. Ik was destijds regelmatig in dat land om (natuur)fotocursussen te geven en hoopte dat een keer te kunnen combineren. Het is er niet van gekomen. Intussen vind ik al enige tijd dat vliegen louter voor plezier niet meer kan – dus Zuid-Afrika is daarmee een praktisch onbereikbare bestemming geworden. Het antwoord op deze vraag is dus: nee.

Willem, wat wil je nog vertellen aan onze lezers?

De grootste groep motorrijders anno nu bestaat uit keurige (groot)vaders die graag een mooie rit maken. Het imago wordt bij niet-ingewijden helaas bepaald door een uiterst kleine groep verkeershufters die met veel lawaai de ene na de andere verkeersovertreding maken, meestal te hard rijden. Jammer. Jammer vind ik ook dat criminele bendes in de media vaak ‘motorclubs’ worden genoemd. Wat ze helemaal niet zijn uiteraard.

In de enkele honderdduizenden (!) kilometers die ik reed heb ik nooit een ernstig ongeval gehad (wel gezien…). Het ergste was nog een auto die mij van achteren aanreed toen ik remde voor een file die ontstond, bij Woerden. De gladde zool van de chauffeur gleed van zijn rempedaal af, verklaarde hij later. Ik werd gelanceerd, de GS was total loss maar ik kwam met de schrik vrij. Ja, ik reed nooit een centimeter zonder beschermende kleding.

De ergste ‘motorpech’ was een lekke radiateur van de V-Strom 1000, veroorzaakt door steenslag. Vanuit Normandië is de motor toen twee weken later met pechhulp naar de Nederlandse dealer vervoerd, ik reed met drie TGV’s naar Rotterdam.

Het motorrijden heeft mij enorm veel plezier bezorgd en ik heb heel veel van Europa gezien. En ik kreeg er nog voor betaald ook. Desondanks ben ik nu gestopt met motorrijden. Want er zijn andere tijden aangebroken. Die ook heel aangenaam zijn.

Tip redactie: Voor meer prachtige foto’s van Willem Laros, kun je kijken op de website van Willem D A Laros

Hans den Ouden leed aan MMS (het Multiple Motorcycle Syndrome)

Wie ben jij? Waar kom je vandaan?

Ik ben Hans den Ouden en ik ben geboren in Rotterdam in 1953. Ik ben getogen op Curaçao en door toeval weer in de buurt van Rotterdam terecht gekomen. Ik ben sinds anderhalf jaar met pensioen, dat had ik jaren eerder moeten doen. Ik kom uit een reislustig nest. Mijn ouders waren allebei gaan varen na de oorlog. Mijn vader voer zo’n negen keer van Nederland naar Indonesië als scheepsarts. Mijn ouders hebben elkaar op een schip ontmoet en zijn in Indonesië getrouwd in 1949. Na een korte interval in Nederland zijn we vervolgens naar Curacao verhuisd. De rest van mijn familie is ook vertrokken in die jaren, deels naar Canada en een broer van mijn moeder woonde jaren in Japan en later in Hong Kong.

 Ik was altijd meer met de zee bezig dan met het land. In mijn jeugd was ik vooral aan het zeilen en later aan het duiken. Mijn toenmalige schoonvader was duikinstructeur en ik werd dus al gauw ingezet als assistent.  Ik wilde in die tijd marien-biologie studeren, maar een bezoek aan de Calypso van Jacques Cousteau deed mij daar van afzien. Dat ging uiteindelijk negen maanden per jaar om olieboren. Vervolgens wilde ik met een zeilboot de wereld over. Maar daar kwam gezin en werk tussen. Ik vaar nog wel steeds graag en dan vooral op schepen van anderen op de Noordzee, maar ik heb ook wel op de Atlantische Oceaan en de Middellandse Zee gevaren.

Daarna wilde ik in de ontwikkelingshulp gaan werken in Kenia. Maar dat verhaal liep ook dood.

Op enig moment had ik een collega en diens man was helemaal lyrisch over motorrijden en zo sloeg de vonk over en ben ik ook gaan rijden. Daarnaast las ik veel reisverhalen, zoals Zen and the Art of Motorcycle Maintenance van Robert M. Pirsig en het boek van Ted Simon, Jupiter’s Travels. Dat leidde er allemaal toe dat ik ben gaan rijden.

Heb je vroeger eerst brommer gereden? Wat voor bromfiets was dat toen?

Ja ik heb een NSU gehad met drie versnellingen en daarna nog twee andere waarvan ik me niet meer kan herinneren van welk merk ze waren. Een was groen en de laatste geel. Dat brommer rijden had niets met motorrijden te maken maar meer met onafhankelijkheidsdrang. We woonden toen op Curaçao waar nauwelijks openbaar vervoer was en fietsen was niet te doen in de warmte. Dus tussen 16 en 18 reed bijna iedereen in mijn vriendenkring op een brommer. Velen hadden er een NSU want dat waren afdankertjes van de Shell.

Wanneer kocht jij jouw eerste motorfiets en wat voor een motor was dit?

Mijn eerste motor was een BMW K100, de “flying brick” van 1984. Ik kocht hem in 1993. Eigenlijk vond ik het niks, topzwaar en hij reed ook niet fijn. Na een jaar begon er van alles aan te mankeren en dacht ik “weg ermee” Ik was een keer ergens en daar hing zo’n grote poster van een nieuwe motor, een BMW R1100 RS, een fel rode. Dat was de nieuwe boxer toen, begin jaren 90. Ik kreeg die poster mee en die heb ik in mijn werkkamer opgehangen. Nadat ik er een jaar naar gekeken had, heb ik hem gekocht, inderdaad een rode. Dat is de motor die ik het langst gehad heb, acht jaar. Op een gegeven moment ging ik met een Amerikaanse vriendin een tocht maken van 8000 km aan de oostkant van de VS, ik mocht van een vriend van daar een BMW R1100 GS lenen. Toen ik thuiskwam heb ik meteen mijn toenmalige motor ingeruild voor een BMW R1200 GSA en sindsdien is dat “mijn” motor. Ik ben inmiddels aan de zesde bezig, want er zijn er twee gestolen uit mijn eigen garage nota bene.

Ben jij een “mooiweer-rijder” of een “door-rijder”?

Ik heb jaren lang woon-werk gereden, het hele jaar door en daarnaast nog de pretkilometers. Zodoende kwam ik aan 50-55.000 km per jaar. Soms was het lastig want ik hield er nooit zo van om te rijden als het sneeuwde en het gebeurde wel eens dat je na een nachtdienst naar huis moest en dan het intussen gesneeuwd. Dan is het wat  minder leuk. Ik had wel een pekelfiets in die tijd. Nu ben ik een mooiweer rijder, mits we niet op reis zijn. Want we zijn eigenlijk meer reizigers op de motor dan toerrijders of toeristen.

Stel: je wint een flinke prijs in de loterij. Wat voor motorfiets zou je dan kopen?

Ik heb een fantastische motor. Weliswaar een Jack of all Trades, Master of none. Een BMW R1250 GSA. Toen ik jonger was had ik altijd meerdere motoren, want ik leed aan het MMS, ofwel het Multiple Motorcycle Syndrome. Maar ik kan er toch maar op een tegelijk rijden, dus daar beperk ik me nu toe en ze zijn duur genoeg. Vorig jaar zijn we in totaal vijf maanden onderweg geweest.

Wat was de mooiste rit die je ooit reed?

Ik ben al op veel plekken geweest in Europa en daarbuiten zodat dit een lastige vraag is om te beantwoorden. Onze reis door Canada en de USA vorig jaar, 26.000 km in drie maanden- daar waren wel heel mooie stukken bij. Vooral Monument Valley en de Valley of the Gods waren spectaculair. Maar ook de tochten met Siem Edink in de Himalaya waren heel bijzonder. Eigenlijk zouden we nu ook in India zijn, in Himachal Pradesh en Kashmir, samen met Siem en David. Maar ja de corona crisis maakt dat onmogelijk.

Je maakt wel wat mee zo onderweg, in India sprong er een kalf voor mijn motor met wat blikschade tot gevolg. Toevallig was net iemand ons aan het filmen dus ik heb er ook nog beeld van. In Nepal trof ik een tegenligger, die in blinde bocht, vier vrachtwagens inhaalde. Dat was pijnlijker en gaf wel wat gedoe en pijn.

Op de Dempster Highway in het noorden van de Yukon in Canada reden we in twee dagen 7 keer lek. We kunnen nu dus heel goed banden pluggen en ook langs de kant van de weg de banden vervangen als het nodig mocht zijn.

Staat er nog een bijzondere toertocht op je bucket-list?

Wat ik heel graag wil doen is van Tierra de Fuego naar Alaska rijden. Het plan was om dit najaar te vertrekken als het voorjaar begint in Patagonië. De overtocht van de motoren is al geboekt. Alleen zit ook hier de corona in de weg.  Er zit eigenlijk geen tijdslimiet aan deze reis want we komen aan als we aankomen en we kunnen desnoods altijd de reis een tijdje onderbreken, mocht dat noodzakelijk zijn.

 

Denk je al aan een volgende motorfiets?

Ik heb serieus gekeken om de volgende reis te gaan maken met de Yamaha Tenere 700. Maar de totale investering voor twee motoren er bij vond ik te ver gaan en de BMW’s hebben we nu eenmaal. Ik had het idee om die Yamaha’s dan bij mijn familie in Canada te stallen, zodat we nog eens terug kunnen. Ik heb veel motorrijdende neven daar, dus dat zou wel lukken. Maar uiteindelijk staan de BMW’s in Nederland  weer af te waarderen als we daar zijn.

Wat heeft motorrijden jou gebracht in je leven?

Motorrijden is voor mij een manier van reizen, geen enkele andere manier van reizen brengt je het zelfde. Ik heb ook wel eens naar een campertje gekeken, maar het probleem is dat ik aan autorijden weinig plezier beleef. Ik zal nooit een stukje gaan toeren met de auto. We hebben een tijdje een cabrio gehad, we zijn er een keer mee weggeweest naar de Eifel. Het was prachtig weer en ik zat continu te denken, waarom ben ik hier niet met de motor? Vroeger reed ik veel harder dan nu, ik heb nu meer plezier in het reizen dan alleen maar zo hard mogelijk te rijden. Reizen is geen wedstrijd en een ongelukje tijdens een reis in  een afgelegen gebied heeft heel andere consequenties dan in Europa. Ik ben erg blij dat mijn vrouw net zo dol is op reizen en motorrijden als ik. En ook niet voor een kleintje vervaard is, zowel op de motor als daarbuiten.

Wat heb ik je niet gevraagd, en wil jij mogelijk toch nog kwijt?

Het is heerlijk om te rijden, maar daarnaast hebben we ook nog andere hobby’s. We duiken samen en deden al menige duikreis, ook naar verre buitenlanden. Ook proberen we onze conditie op peil te houden door veel te lopen en te fietsen, want hoe ouder je wordt, hoe belangrijker het is om op kracht te blijven. Ik wil me ook nog eens meer toeleggen op off-road rijden. Immers 80% van de wegen buiten Europa is onverhard en zo’n zware all-road is ideaal voor reizen, maar vergt wat meer van je techniek en rijvaardigheid dan een lichter apparaat.

Wie onze reizen wil volgen kan terecht op de FB pagina “Motorcycle Travels” (ook wel hansendiaopreis)

Je kunt ook terecht op mijn Youtube Kanaal.

 

 

Zittend voor mijn tent met de kou van de nacht nog in het metaal van mijn motor gevangen

Bert, we kennen jou van een eerder interview op ikzoekeenmotor.nl. We hebben vernomen van je nieuwe zakelijke plannen in de reizen wereld, kun je ons vertellen wat je gaat doen?

Ik ben reisorganisator. Een duidelijk verschil met een reisbureau of reisagent. Een operator stelt zelf de reizen samen (i.s.m. de klant) en een reisbureau verkoopt bestaande reizen (van bv een reisorganisator) al overlapt dit elkaar soms. Kort gezegd wil ik mooie reizen samenstellen die nog lang bijblijven en smaken naar meer. Ik ontwerp actieve reizen (duiken, fietsen, wandelen, motorrijden, kajakken) en reizen voor rolstoelgebruikers. Ook voor actieve rolstoelgebruikers! Alles op maat, naar wens van de reiziger. De meeste van mijn bestemmingen zijn trouwens buiten Europa, met uitzondering van Ierland en IJsland. Ook bied ik reizen aan naar de Zuidpool.

Wat ik zonder meer wil proberen is mensen ervan te doordringen dat je je vakantiebestemming niet moet willen omtoveren in een tweede Nederland maar je juist de lokale cultuur moet ondergaan. Eet wat daar gegeten wordt. Voeg je naar de gebruiken. Jij bent daar te gast. Pas je aan en sta open. Pas dàn ben je er echt geweest. Of dat nu te voet, per motor of op de fiets is maakt niet uit.

Niet het aantal klanten maar het goede contact telt voor mij. Wanneer ik met iemand door de bocht kan ga ik me ook inzetten voor een onvergetelijke vakantie. Want dan wordt het persoonlijk. En persoonlijk ga ik graag goed voorbereid op reis, haha!

Uiteraard ga je met jouw achtergrond je dan verdiepen in de speciale reizen voor motorrijders. Hoe ga jij je onderscheiden t.o.v. al de bedrijven die zich al bezig houden met reizen en motorreizen?

Die motorspecialiteit ligt voor de hand, zou je zeggen. Maar naast hartstochtelijk motorrijder ben ik ook (rugzak-) wandelaar, heb ik MTB ervaring en ooit peddelde ik rond met een kajak, deed aan klimmen en abseilen. Het onderscheidende ligt bij mij op het onverwachte: vette motortochten in Australië of Oeganda. Die landen liggen minder voor de hand en daar kies ik juist voor: noch het massatoerisme, noch het extreme. Je moet het met je partner, familie of vriendenclubje kunnen doen. Bereikbaar en toch bijzonder. Kijk, er zijn supermooie motortochten naar het verre oosten te rijden of een Route 66 op een dikke Harley. Maar voor velen is een barre rit door de Oriënt conditioneel gewoon niet weggelegd. En een Route 66 op de brommer is vast wel leuk maar…ikzelf heb weinig met de States. Daarom organiseer ik mijn motortochten op minder voor de hand liggende bestemmingen maar wel met WOW!-gevoel en naar kunnen van de reiziger. Wat ik wil geven is dat je je motorhobby op een unieke manier met je vakantie kunt verbinden en daarnaast nog andere leuke dingen kan doen.

Waar zou je over 5 jaar ongeveer willen staan met je bedrijf?

Vanwege de Coronacrisis moet ik een slag om de arm houden, we weten nog lang niet hoe dit zich ontwikkelt en wanneer we er vanaf zijn. Ik meende toch mijn bedrijf per 1 april 2020 te openen om al bekendheid te krijgen. De hele wereld vertraagd even, mijn groei dus ook. Maar laten we deze vraag even aanhouden…

Over 5 jaar wil ik veel mensen een onvergetelijke vakantie hebben bezorgd! Maar wat wil ik nog meer? Een stabiel pakket bestemmingen en een klantenkring waar ik blij mee ben en die blij is met mij. Ook wil ik de zakenwereld gaan bedienen. Zakenreizigers zoeken ook ontspanning tijdens langere verblijven ver weg van huis. Zo ken ik enkele motorrijders die zakelijk nogal eens langer en verder weg moeten. Is het dan niet heerlijk om tussendoor eens op twee wielen de verplichtingen achter je te laten door 1 of 2 dagen met een huurmotor te cruisen? Ik zorg dat die al klaar staat, je hoeft niet zelf de plaatselijke Gouden Gids uit te pluizen.

Wat zou voor jou persoonlijk, niet zo zeer voor je klanten, maar voor je zelf de ULTIEME droomreis nog zijn?

Diep in mijn hart wil ik heel graag nog eens terug naar Australië en daar een maand rondreizen, op de motor uiteraard. Bekende plekken van toen bezoeken, de veranderingen zien, nieuwe plekken bekijken… Het lijkt me fascinerend om op 2 wielen de Nullabor Plains over te steken naar West-Australië of door de Blue Mountains te slingeren, uitkijkend voor carpet-snakes die zich op het asfalt liggen te warmen. Kamperen in de woestijn en die geluidloos exploderende zonsopkomst weer mee te maken, zittend voor mijn tent met de kou van de nacht nog in het metaal van mijn motor gevangen. Onder het stof mijn jiffy uitklappen bij een roadhouse, naast trucks van dik 50 meter lang en een koele XXXX (Four X, biertje) te drinken en aan de truckers te vragen: How’s the road up ahead? Natuurlijk krijg je steevast te horen: ‘She’ll be right…’

Wat wil je tot slot de lezers van ikzoekeenmotor.nl nog mee geven?

Mijn visitekaartje, hihi. Maar nee, ik wil iedereen, motorrijder of niet, meegeven om altijd goed je reizen te plannen. Naar Amsterdam, naar de Ardennen of Afrika. Naar Zeebrugge, Zweden of Zuid-Korea. Van A tot Z dus. Naar de Ardennen en Zweden zal wel gaan. Maar wil je brommeren buiten Europa? Neem een ervaren specialist in de hand. Op eigen houtje organiseren, dat betekent ook: op eigen houtje de shit oplossen wanneer je daar onverhoopt in terecht komt. Daar kan iedere ondernemer je over vertellen. En sinds Covid-19 ook duizenden reizigers die ‘het wel op eigen houtje konden regelen…’ Maar van een reisorganisatie weet je dat die er alles aan doet om hun klanten te helpen wanneer ze in nood zijn.

Ik wens iedereen een droomreis maar nog meer een behouden aankomst. Hou je 2 wielen op de grond. We zien elkaar vast nog!

Bert Harte,    //www.bharte-reizen.eu/

 

TRIP Motorreizen maakt een start met frisse tegenwind

De redactie van Ikzoekeenmotor.nl heeft contact opgenomen met Robert Vroon van TRIP Motorreizen. Een gesprek met ondernemers die meteen na een mooie start in de tegenwind van een virus zijn terechtgekomen. 

Wat doet het coronavirus met jouw bedrijf?

Ons bedrijf hebben we oktober 2019 opgericht nadat we onze hobby bedrijfsmatig wilden maken. Wij wilden klein beginnen en de komende jaren kijken hoe het zou lopen. Naast TRIP motorreizen hebben wij beiden nog een fulltime baan bij de Politie.

Toen het virus uitbrak en het in Italië vele slachtoffers ging maken, zijn wij serieus gaan kijken wat het virus voor ons voor gevolgen kon hebben. Onze reizen bieden we voornamelijk aan in de Alpen en Dolomieten. Eén van deze reizen is richting Livigno. Dit lag midden in Lombardije en daarmee bij de brandhaard van het virus Italië.

Wij hebben toen in kaart gebracht welke reizen we in die regio moesten schrappen. Gelukkig hadden we in die gebieden nog geen boekingen lopen. Wij hebben daar vanaf dat moment dan ook geen reclame meer voor gemaakt. Toen ook heel Europa door het virus plat kwam te liggen hebben we helemaal geen reclames meer gemaakt voor onze reizen.

Op zich heeft TRIPmotorreizen nog niet veel last gehad op dat gebied.

Wordt er veel geannuleerd en kun je verschuiven?

Omdat het motorseizoen nog niet echt begonnen is hebben wij gelukkig nog niet veel hoeven te annuleren. Enkele reizen naar Luxemburg hebben wij geannuleerd. Omdat wij gelukkig goede contacten hebben met ons hotel, heeft ons dat niets gekost. Wij hebben deze klanten dan ook, in goed overleg, hun geld terug gestort.

Op dit moment staat de eerste grote groepsreis op 10 april gepland. Het ziet ernaar uit dat wij deze onder dezelfde omstandigheden moeten annuleren. Dit is een reis naar Luxemburg en is best een grote groep. Uiteraard hopen we dat deze door zal gaan. Die beslissing zullen we op 2 april gaan maken.

Ga je andere maatregelen nemen voor jouw handel in de toekomst?

Vooralsnog niet. Omdat wij nog een jong bedrijf zijn en nog niet veel verschillende motorreizen aanbieden, zien wij nog geen consequenties voor de toekomst.

Vind je dat onze overheid genoeg doet om de bedrijven te steunen?

Op dit moment hoeven wij nog niet naar de overheid toe te stappen voor financiële steun. Wat horen vanuit de media veel goede geluiden over de hulp die aan ondernemers wordt aangeboden.

Hoe zie je de toekomst vanaf 2021 voor jouw beroepsgroep?

2020 was voor ons een opstart jaar. Een paar motorreizen aanbieden en deze zo goed mogelijk organiseren. En vooral reclame maken. Naamsbekendheid was voor ons de eerste insteek. Daarom hebben wij ook bij de groepsreizen het aantal deelnemers vrij gelaten. We willen nog geen minimum aantal erbij zetten. Dat je dan op zo’n groepsreis verlies zou hebben vanwege de begeleiding hadden we ingecalculeerd. In 2021 zouden we dan wel een minimum kunnen aangeven. Dit omdat een groepsreis en begeleiding toch altijd wat meer kosten heeft dan een individuele reis.

Het is nog even afwachten wat het Covid-19 voor sporen achter laat. Maar in 2021 gaan we verder waar we in 2020 zijn gebleven. Een grotere keuze aan motorreizen en verschillende soorten reizen. Maar wel met het gedachtegoed van TRIP motorreizen. We zijn wellicht iets duurder dan andere bedrijven, maar we zijn zeker niet de duurste. We hebben een bepaalde standaard voor onze reizen. Zo hebben de hotels minimaal 3 sterren, iets van ontspanning zoals zwembad, sauna of fitness en zo veel mogelijk kiezen we voor locaties met garage, dan wel overdekte parkeerplaatsen. Wij zullen onze gasten dus niet in een hotel, ergens verstopt in een achterbuurt, laten verblijven. Ook dit hebben we nog steeds zo voor ogen, voor 2021 en verder. De toekomst kan vanaf nu alleen maar mooier worden.

Meer info: TRIP Motorreizen,  www.TRIPmotorreizen.nl

 

Eifelhotel Malberg; motorrijders komen thuis tijdens vakantie!

Via Ronald van Oostveen kregen we op de redactie@ikzoekeenmotor.nl dit verhaal binnen. Het voorjaar is weer in aantocht, plannen worden gemaakt, dus wij brengen de lezers van “ikzoekeenmotor” graag op leuke ideeën.

“5 jaar geleden zijn mijn vrouw Gret’l en ik Ronald van Oostveen getrouwd. Naar jaarlijkse gewoonte gingen wij met Valentijn een weekendje weg. Dit is meestal naar Duitsland (niet te ver weg) en even lekker genieten. Stond daar in Monschau een hotel te koop! Dus we keken elkaar aan en dachten: dat lijkt ons wel tof. Een aantal hotels hebben we bekeken maar we vonden toch niet wat we wilden. Op een gegeven moment ontving ik een email van de makelaar met een Hotel in Malberg. Ik zeg tegen Gret’l “moet je eens kijken wat ik ontvangen heb, ziet er prachtig uit met een schitterend uitzicht”. Op de foto’s afgegaan perfect gewoon! Ik belde de makelaar dat ik de dag erna naar dat Hotel in Malberg ging kijken. Gret’l moest die dag werken en ben ik dus alleen naar Malberg gegaan. Aangekomen in een dorpje van 500 inwoners (boven op de berg) staat het hotel op de Am Annenberg.

Het hotel zag er wat verlaten uit met weinig tot geen gasten (heb er 4 geteld) de hele familie “werkte” daar in het Hotel. De geldkraan was dicht gedraaid en het hotel Haus Sonnenschein was eigenlijk failliet. We maakten een vervolgafspraak voor de maandag erop om samen met mijn vrouw Gret’l te kijken. De kogel ging door de kerk en wij gingen meteen praten met de bank en ons werk opzeggen. Jawel, 6 weken later waren wij eigenaar van een Hotel met een zeer slechte reputatie. Enfin alles verandert ook de naam in Eifelhotel Malberg, alles schoon gemaakt, nieuwe matrassen, handdoeken gekocht, vergunningen aangevraagd, website bouwen, domeinnamen gekocht en draaien maar. We zitten gelukkig in streek waar je heerlijk kan wandelen, vliegvíssen, fietsen en natuurlijk ook motorrijden!

Binnen een jaar was het oude Hotel Sonnenschein een Motorhotel. Onze gasten zijn voor 95% motorrijders uit Nederland en Belgie. We liggen ook super centraal in de Eifel slechts 300 km van Utrecht en 230 km van Antwerpen dus perfect aan te rijden op 1 dag. Als onze gasten aankomen op de Motor is het eerste wat ze doen foto’s maken van het schitterende panoramisch uitzicht om zo het thuisfront lekker te maken. Iedereen wordt vriendelijk onthaald door de gastvrouw Gret’l. Wij beschikken over 16 gastenkamers, allemaal met douche, toilet en balkon en een schitterende groepsaccommodatie (vroegere feestzaal) voor 10 volwassenen met 4 douches en 2 toiletten. In totaal beschikken wij over 44 slaapplaatsen. Onze gasten stallen de motoren in 1 van de 3 garages en of op onze (videobewaakte) priveparkeerplaats. Bij aankomst is het vaak lekker omkleden in vrijetijdskledij. Ze drinken een biertje op het terras met ook weer een prachtig uitzicht op het Kylltal en om 19.00 uur staat het eten voor onze gasten klaar. Mijn vrouw Gret’l zorgt voor de drankjes en Ik kook zelf, dus de eigenaar staat aan het fornuis en maakt een heerlijk buffet voor onze gasten met diverse vleessoorten, groentes en aardappelen/frietjes of rijst. Op zaterdag ben ik de Grillmeister en dan sta ik buiten te kokkerellen. Iedereen voelt zich thuis. Lekker ongedwongen, gezellig, babbeltje maken (in het Nederlands) met onze gasten, gezellig muziekje draaien.

Gewoon een goede sfeer creëren en een thuis gevoel geven. Als de avond is gepasseerd en na het slapen gaan, staat er vanaf 8.00 uur een ontbijtbuffet klaar met verse broodjes, vleeswaren en kaas, gekookte en of gebakken eitjes enz. Een goed begin van de dag! De gasten stappen dan vaak weer op de motor en rijden of hun zelfgemaakte routes of de routes van het Hotel. Deze kunnen ze thuis al downloaden. Onze klanten zijn super tevreden en zeker 50 % komt alle jaren terug naar Malberg. Sommigen al voor de 5e keer. Dat geeft voor ons als eigenaars natuurlijk een goed gevoel. Ook de facebookpagina van De Motorrijder met 41000 leden is fan van het Eifelhotel Malberg ook zij komen ieder jaar met de Bende van ellende naar ons.

Wat mogen onze gasten verwachten:

Stalling in de garages of een veilige parkeerplaats, kleine werkplaats met gereedschap, compressor, snelstarter, hogedrukspuit, handschoen- en schoendrogers en verder gezelligheid, een goed matras, het moet schoon zijn, een goeie en warme douche, free Wifi in het hele hotel, lekker eten, een goed ontbijt en ’s avonds een lekker biertje drinken samen met hun motormaten gezellig babbelen op het terras of in onze wíntergarten en overdag heerlijk toeren in de omgeving. De meeste maken een dagtoer van 220-280 km en rijden dan naar Trier, Bitburg, Prüm, Vianden, Cochem, en Luxemburg. Het is allemaal perfect te rijden in een schitterende omgeving met goed onderhouden wegen, bergachtig gebied met prachtige bochten en rechte stukken waar je het gas ff kan opendraaien. Voldaan na een mooie dag is het lekker onderuitzakken met een fris biertje en videootjes bekijken die we die dag hebben opgenomen en deze te delen met de Motormaten.”

The place to Be!

Eifelhotel Malberg
Am Annenberg 23 – 54655 Malberg
Telefoon 0049 6563 9608505
info@eifelhotelmalberg.de

*Winnaar van de Zoover Golden Award, Tripadvisor 4,5/5.0 en Zoover 9/10

Italiaanse passen rijden? TRIPmotorreizen nodigt je uit.

Waar denkt een motorrijder aan als je aan Italië denkt? Juist dan komt gegarandeerd de Stelviopass  ten sprake.  Maar er is nog zoveel te beleven in Italië als motorrijder!

Wat is de grote aantrekkingskracht van de Stelviopass, of Stilfersjoch zoals hij eigenlijk heet? Als je vanuit Trafoi de pass op rijdt dan is er een overwinningsgevoel als je boven komt op 2758 meter hoogte. Je hebt zojuist 48 haarspeldbochten overwonnen. En de laatste paar zelfs op het smalste en steilste stuk. Je rijdt hier tussen stenen muurtjes omhoog in de hoop dat je geen tegenliggers tegen komt. En als je dan bovenaan komt, is de finishstreep dan ook zo aangekleed. Je hebt aan de rechterzijde ontelbare kleine winkeltjes en aan de andere kant grote hotels. Je gaat alleen of met je maatjes op de foto en je kijkt trots in de lens van de camera.

Ook wij hebben dit gedaan. Zelfs met sneeuw en al. En het voelde inderdaad als overwinning. In september 2018 hebben we zelfs bovenop de Stelviopass mogen overnachten. Bij aankomst was het motoren parkeren en vervolgens nog eens 100 meter omhoog lopen naar Rifugio Garibaldi. Dit kleine hotel staat op 2845 meter hoogte en je kan daar alleen lopend komen. En gezien het hoogteverschil is het zuurstof tekort erg merkbaar bij deze beklimming.

Maar eenmaal boven heb je een prachtig uitzicht over beiden zijdes van de Stelviopass. Het hotel heeft overigens maar 3 slaapkamer met 5 tot 6 bedden per kamer. Maar dat we dit destijds gedaan hebben was een prachtig gevoel om mee te maken.

Is het voor ons de mooiste pass geweest die we gereden hebben?Als je naar de grote namen kijkt heb je de Gaviapass, Passo San Boldo en vele anderen passen. De mooiste is voor ons toch echt de Timmelsjoch. Deze pass bevindt zich op de grens van Italië en Oostenrijk en is, met 2474 meter, de hoogste grensovergang van Oostenrijk. Op deze pass kom je eigenlijk alles tegen. Wij hebben de mazzel dat we hem zonder en met sneeuw gereden hebben. En beiden zijn indrukwekkend. Je hebt de haarspeldbochten en lange stukken met flauwe bochten. Je rijdt door tunnels, langs bomen en rotsen. Je hebt steile stukken en flauwe hellingen. Op het steilste stuk hangen de wielershirts ter aanmoediging in de bochten. Overigens is de tip wel om deze pass vanaf de Italiaanse zijde te beklimmen. Dan is hij het mooiste. Als je de grens met Oostenrijk over bent duurt het trouwens niet lang of je komt de tolhokjes al tegen. Voor de motorrijder kost dat 14,- euro. Maar dat heb ik er graag voor over. Dit is overigens geen weggegooid geld. Want dat gaat rechtstreeks naar de verzorging van de pass zelf. Bij deze tolhokjes is ook het motormuseum gevestigd. Hier staan over 3000 m2 ongeveer 230 klassieke motoren ten toon gesteld. Eigenlijk een must voor motorrijders.

Maar wat heeft Italië dan nog meer te bieden? Ga eens van deze paden af. Neem niet de doorgaande wegen, maar een onbekende weg over een berg heen. Kan je niet verder, keer je weer om en rijdt terug. Je krijgt er geen spijt van. Hoewel het asfalt vaak slecht is, is het dus niet voor iedere motor geschikt. Het beste kan je beschikken over een all-road motorfiets. Dan is het volop genieten. Denk hierbij aan haarspeldbochten van 2 meter breed, 20% hellingsgraad en zicht op het Gardameer. Of je rijdt door het bos naar boven, je denkt de hele rit: “Hier komt nooit iemand!”. En na 10 kilometer zie je toch echt een heus dorp bovenop de berg.

Italie heeft dus zat te bieden. Maar hoe ga je dat doen? Met wie ga je? Waar moet je precies gaan rijden?  Allemaal vragen waar wij wel raad op weten. Of nog mooier! Je gaat met ons mee en beleeft het geheel op je eigen manier.

Rob & Robert, TRIPmotorreizen.

Michel van Hagen volgt de oude grenzen in Europa

In overleg met Michel van Hagen van MyRoute-app, hieronder een verhaal over zijn grenzeloze plannen!

Blog MRA Iron Curtain Trail

Alles begint met een idee…

In 2019 hebben we de Navigaton Grand Tour georganiseerd. Een evenement waarbij de deelnemers gedurende het kalenderjaar individueel 4 routes hebben gereden met als thema de 2e wereldoorlog. De 127 deelnemers hebben de ritten opgenomen met MRA Navigation en diverse opdrachten uitgevoerd. Met elke opdracht waren er punten te verdienen en uiteindelijk heeft Rob Scheepers met de meeste punten een GoPro Fusion gewonnen. Het verslag van dit evenement is voor de liefhebbers hier te lezen.

Nu willen we als MRA voor 2020 ook een evenement organiseren, maar wat en hoe? Het eerste wat in mij op kwam was ‘grenzen’, na de 2e wereldoorlog zijn een aantal grenzen in Europa opnieuw getekend. Misschien is het wel leuk om zo dicht mogelijk op de oude grens van oost en west Duitsland te rijden. In de Harz ben ik wel eens naar het grensmuseum Sorge gereden en dat was best interessant. 


Grensmuseum Sorge in de Harz 2011


Grensmuseum Sorge, vanuit een bunker, 2011

Zoekende op het Internet naar informatie hoe de grens toen precies heeft gelopen kwam ik terecht op de website van de Iron Curtain Trail, vrij vertaald ´IJzeren Gordijn Route’. En dat was gelijk ´boem´, dat wil ik ook! Helaas blijkt deze trail een fiets trail te zijn, nog een uurtje gezocht of er ook een auto of motor versie van de route bestaat, maar voor zover ik kan zien is die er niet. Dus daar ligt een flinke uitdaging voor mij.

Het IJzeren Gordijn (Iron Curtain) was een grens die zich uitstrekt van de Barentszee tot aan de Zwarte Zee. Het volgen van deze (fiets) route gedurende meer dan 9.950 km is een les in levende geschiedenis, maar biedt ook een welkome herinnering aan de vrede en verzoening na de val van het ‘Gordijn’. Deze route rijden lijkt mij een geweldige ervaring, laten we er gewoon voor gaan!


MRA Iron Curtain Trail overzicht

We gaan er een fantastisch mooi evenement van maken, eerst de routes digitaal ombouwen voor auto’s en motoren, een evenement in MRA aanmaken, er komt een aparte website en een beloningstructuur voor mensen die de MRA Iron Curtain Trail helemaal met MRA Navigation hebben gereden en getrackt. En niet geheel onbelangrijk, ik wil hem zelf ook rijden, niet in één keer, zo lang mag en kan ik niet weg, maar komende jaren ieder jaar een stuk. Juni 2021, in leven en welzijn, de eerste 2000 km vanuit Moermansk, samen met Serge, de huispresentator van MyRoute-app, wie kent hem niet…

Hoe we de routes gaan ombouwen, hoe we de trip in 2021 gaan organiseren, dat lees je in een volgende blog. Ik heb er enorm veel zin in, en jullie? Groeten, Michel van Hagen.”