Coos op Reis: EEN BOSJE LULLEN EN WAT BALLEN

Het is stralend weer en er staat een bulderende zon aan de hemel. Eerst stevig ontbijten. Strandweer!

Mijn dochter Danielle is vandaag spreker op het VNG-congres (Vereniging van Nederlandse Gemeenten) in Utrecht. Daar zijn bijna alle gemeenten aanwezig. Ze spreekt voor een groot publiek over haar privacy-project bij de gemeente Amersfoort. Ik ben op grote afstand zo trots als een aap met zeven lullen. Zéven maar? Nou, ik vond er dezelfde dag wel méér. Kijk straks maar op de foto.

Janny laat mij via de app weten dat we vijf euro wonnen in de staatsloterij. Jeetje, wat hebben we daar een hoop geld voor betaald, app ik terug.

Het is erg verleidelijk om op het strand in de luwte van een kommetje van hoge rotsen te gaan zitten. Maar de gemeente waarschuwt met borden dat de rotsen niet stabiel zijn. Ik heb liever geen stenen op mijn hoofd, dus ik schuif een stukje op. Better safe than sorry. Uit de wind en in de zon is het super aan het strand. En mijn e-book van Lee Child is nog niet uit… Ik geniet met volle teugen. Het water is wel iets te fris.

Ik maak die dag nog een wandeling en vind nog wat mooie plaatjes voor The Catch of the Day. Kijk maar rond.

OK, IK BEN NU RUIM VIER WEKEN OP REIS. HOE BEVALT DAT NU?

Wat ik er van vind? Het is helemaal uitstekend! Ik vind mijn reis werkelijk fantastisch en ik heb het reuze naar mijn zin. Het voldoet ruimschoots aan mijn verwachtingen. Ik vermaak mij erg. Wat een enorme ontspanning en wat een vrijheid. Ik kan doen en laten wat ik wil. Ik bepaal alles zelf en hoef met niemand rekening te houden of maar iets te overleggen. Ach, gewoon net als vroeger op mijn werk dus…

Wat ik zo al doe? Ik ben elke dag buiten, ongeacht het weer. Ik zit nooit binnen. Ik slaap alleen op de locatie die ik huur. Verder doe ik er niks. Het weer bepaalt wel in grote mate mijn dagbesteding. Das een mooie seniorenterm trouwens. Regen is het minst leuk. Uiteindelijk word je éérst nat en dan koud. Als het niet regent, dan komt alles goed. Dan is de dag helemaal ok. Motorrijden in landen zoals hier is super, wandelen geweldig en het strand is top. Wat een fantastisch leven zo! Ik ben in korte tijd een wandelfanaat geworden en vind 15 km maar een piesofkeek.

Ik eet drie keer per dag buiten de deur. Dat kan ik hebben, want ik beweeg heel veel. Daarnaast eet ik maar kleine maaltijden. ‘s Morgens een broodje met wat verse jus, als dat tenminste lukt, ‘s middags zo’n heerlijke gezonde salade, die je echt niet zelf kunt maken voor dat geld, en ‘s avonds iets kleins, licht en gezond. Het liefst vis. Ik overweeg absoluut niet om piepers te kopen, piepers te jassen, piepers te koken en vervolgens piepers op te eten. Piepers zijn namelijk heel vaak vies… Tuurlijk, dáár moet je wel de financiële middelen voor zoiets hebben. Maar dat is geen probleem. Ik heb gelukkig géén Belgisch pensioentje… Maar een indicatie? Voor mij is dat circa één euro per kilometer tot nu toe.

En het alleen zijn dan? Mwah, dat ligt gewoon aan jezelf. Als je jezelf open opstelt, dan kan je voldoende contacten hebben. De ene keer vluchtig, de andere keer diepgaand. Maar je bepaalt het zelf. Dat blijft bijzonder. Lees je een e-reader of tik je geconcentreerd een reisverslag op je mobiele telefoon, dan valt niemand je lastig. Kijk je een beetje open om je heen, glimlach je, stap je op iemand af, dan heb jij je praatje. En verder vind ik het prima voor een poossie zo. Zeker niet voor altijd, maar zo, voor wat weken, is het uitstekend.

Is mijn reis therapeutisch voor mij? Nee hoor, dat is het zeker niet. Het is voor mij een reis die ik al heel lang heel graag wilde. Ik denk ook niet dat ik een therapeutische reis nodig had. Ik heb bijna 50 jaar leuk werk gehad in de ICT, in die wereld werkelijk alles kunnen doen en leren, wat ik maar wilde en kon. Ook de laatste jaren was mijn werk uitdagend en ik heb een prachtig afscheid op mijn werk gekregen. Nee, geen therapie dus.

Ben ik op dan zoek naar mijzelf?  En heb ik mijzelf dan inmiddels gevonden? Ja hoor, zo’n kleine 70 jaar geleden heb ik mijzelf gevonden. Haha. Nee, ik ben nooit op zoek geweest naar mijzelf. Ik ben trouwens ook helemaal niet zo’n diepzinnige denker. Veel mensen in mijn omgeving die dat wel waren, zag ik vaak in moeilijkheden met zichzelf komen. Ik ben meer een doener en ik vind het avontuur leuk. Doeners kunnen hun energie kwijt. En dat lucht op. Gewoon doen! En de kans lopen dat het mislukt. En dan pak je het opnieuw op en dan probeer je het noges. En noges. Heerlijk in het diepe springen en kijken waar je aan de kant kunt komen. Of niet…

En verder? Nou, het inpakken van alle zooi en bepakken van de motor is ondertussen redelijk routine. De meeste spullen hebben inmiddels een eigen plek gekregen en ondertussen weet ik waar alles ongeveer zit. Das al heel wat. De tijd gaat wel erg snel. Ik ben nu al vier weken weg. De tijd vliegt. Absurd.

En jaaaaa, ik heb teveel zooi meegenomen. Absoluut. Jullie wisten dat al, maar ik nog niet. Koelere, wat is die motor zwaar en looiig. Niet normaal. Dat is een leerpunt. Ik kom daar zo op terug.

GA IK NOGES?

Jazeker ga ik dit noges doen. Absoluut. Volgend jaar zelfs al, hoop ik. Met de motor neem ik dan zeer zeker minder zooi en kleding mee. En als ik vroeg in het voorjaar ga, dan neem ik ook geen tent en kookspullen meer mee. Minder gewicht en minder ruimte.

Die mobilehomes zijn trouwens uitstekend en veelal ook niet zo heel duur. Ik heb dan mijn motorfiets naast mij op het terras, voldoende ruimte voor mijn spullen, vaak in een aparte kamer, een eigen toilet en douche en … verwarming. En die is echt nodig in het voorjaar. Het is ‘s morgens 10 graden in de caravan. Brrr.. Met de afstandsbediening zet ik dan om 08:00 uur vanuit mijn bed de airconditioning op 23 graden. Als hij dan afslaat, kom ik op Portugese temperatuur mijn bed uit. Ik hou nou eenmaal van luxe. Ok… uh… een verwend jong dan. Ik moet er niet aan denken om nu op de grond in een tent te liggen. Koud!

En jôh, wellicht ga ik een volgende keer eens heel ergens anders heen. De Balkan staat al veertig jaar op mijn lijst. Dat kon op ons Hondaatje met haar 10 litertank in de jaren zeventig persé niet. De brandstofpompen lagen verder uit elkaar dan de actieradius van de Honda.

Of misschien eens een camper huren. Er zijn wat regels, maar je mag in principe vrij kamperen in Spanje en Portugal. De westkust van Portugal is prachtig met haar vele kleine strandjes en plaatsjes. Het is veel authentieker en rustiger dan de Algarve. En uiteraard minder toeristisch.

Of gewoon met mijn eigen nieuwe bolide? Die staat straks in mei bij de dealer klaar. Naar Frankrijk met een tentje? Of toch naar Portugal? Een caravan in Albufeira kost 20 euro per nacht als je hem een maand huurt. Normaal is het weer veel beter dan dit jaar. Drie dagen flink doorrijden en dan een paar weken in de zon leven en op het strand zitten. Olé!

MORGEN

Morgen reis ik verder met de motor. Ik laat Lissabon links liggen, besluit ik. Het is Paasweekend. Teveel drukte. Daarnaast zit 96% van de accomodaties vol, zegt BookingDotCom. Voor € 150,- per nacht is overigens nog voldoende keus. Yeah, sure…

Ach, Lissabon loopt niet weg. Daar vliegen we ook makkelijk even naar toe. Leuke stedentrip met Janny. Komt een andere keer wel.

Het weer wordt de komende dagen minder, appt Janny. Ik ga het zien. Ik ben toch al poepiebruin…

EEN BOSJE LULLEN EN WAT BALLEN?

Nou, waar zijn ze dan? Gewoon, hier….

Delen op

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *