Categoriearchief: Stories from abroad

Van een oude schuurvondst iets moois maken

Op Youtube kwamen we dit filmpje tegen. “Turbocharged Mad Max Scrambler Build Timelapse – Suzuki GS400. Voor sleutelaars gaaf om naar te kijken. Maar ook, als je niet van sleutelen aan motorfietsen houdt, is het soms genieten om gewoon te zien hoe handig en geduldig mensen zijn. Het filmpje komt van het kanaal van DoctorMotorcycle. Ze hebben inmiddels ruim 9.000 abonnees op Youtube.

Terug naar het Zuiden

“In to the lower 48”

Hier weer een verslag uit onze vervolgserie van de motorreizen die Hans den Ouden met zijn vrouw Dia maakte. Ze hielden een dagboek bij, en delen met ons alle beelden en verhalen. Als je onderaan op de tag “Hans den Ouden” klikt, dan kom je al zijn verhalen vanzelf chronologisch tegen. Alsof je meereist op je motorfiets….

Vanaf de Moon Shadows camping reden we verder naar het zuiden, richting de staat Washington.

 

 

Highway 3 naar de grens is erg leuk rijden met heel veel bochten in een stuk van 56 km.  De grens overgaan als je een Visa Waiver in je paspoort hebt is erg makkelijk. We hoefden alleen ons paspoort te laten zien en konden weer verder rijden.

Auto’s werden strenger gecontroleerd, die moesten allemaal de kofferbak openen en campers werden ook van binnen geïnspecteerd.

Tegen lunchtijd waren natuurlijk, zoals gewoonlijk alle picknick tafels als bij toverslag verdwenen. We zijn daarom op een boomstam gaan zitten van een bedrijf met historische voertuigen, zoals de huifkar op de foto. Er was een uitstapje bezig dat ons deed denken aan het TV programma “We zijn er bijna” – er stonden tien dezelfde campers op een rijtje.

 

Na de grensovergang reden we richting Spokane, dat is  een saai stuk en veel graanvelden, eindeloos tot aan de horizon. De temperatuur liep op van 12ºC naar 33ºC, de warmste week tot dan toe – het was inmiddels 1 augustus.

We zetten de tent op nabij de Coulee dam, ten noorden van Spokane. De herten, een moeder met haar nageslacht, fotografeerde ik voor de tent zittend.

De staat Idaho heeft naar het noorden een smalle uitloper en daarna kom je in Montana. We reden richting Coeur d’Alene Lake.  Dat is een prachtige plek en er staan dan ook schitterende huizen tegen de bergwand aan en daar loopt een heel leuk slingerweggetje. Kilometers lang genoten we van de omgeving.

De route was 450 km, we stopten op een leuke camping aan een riviertje, de St Joe river. De rivier was heerlijk om in te zwemmen. De camping had dan wel normale toiletten, maar geen douches. De rivier voldeed echte prima, ook voor het wassen van de kleren. We voelden ons net van die kleine Indiase vrouwtjes, die doen het immers ook zo.

We waren inmiddels al dagen op zoek naar een kapper, maar die zagen we nergens. Dus Dia heeft mijn haar geknipt en ik dat van haar. Ik heb geleerd dat het nog niet eenvoudig is.

De volgende dag reden we nog 120 km langs deze kronkelende rivier op de St. Joe River Road. Ik moest denken aan de Lekdijk, maar dan zonder drempels. We kwamen in totaal 2 auto’s tegen op dit traject. Ten zuiden van Missoula vonden we een camping aan het begin van de Lewis & Clark highway. Deze weg is genoemd naar de twee mannen die deze route voor het eerst aflegden, van het oosten naar het westen, in 1803. De expeditie vond plaats op verzoek van president Thomas Jefferson. Ze werden daarbij uitgebreid geholpen door de indianen (Nez Percé) en de relaties waren toen nog goed, sterker nog, de expeditie was mislukt zonder hun hulp door de invallende winter. Deze route is dus veel ouder dan route 66 en loopt een stuk noordelijker. Ze vertrokken vanuit St. Louis en eindigden aan de monding van de Columbia in Oregon.

De camping die net aan het begin ligt, bleek een Square Dance Hall te hebben waar elk weekend wordt gedanst sinds 1973. We waren er nog maar net of we raakten in gesprek met een van de de organisatoren die daar ook sinds 1973 optreden. Hij is een Duitser en zij bleek een Française.

Ze hebben daar een vaste stacaravan en elke zomer verzorgen ze het dansen gedurende een aantal maanden. We werden direct uitgenodigd om dit mee te maken inclusief hapjes en drankjes. De “gangmaker” vertelde ons alvast dat het kijken naar een Square Dance net zo spannend is als kijken naar opdrogende verf. Elke weekend staat de camping daarom min of meer vol want het trekt veel volk.

Het viel ons op hoeveel motoren er langs de camping reden op de Lewis & Clark highway, maar zodra je de weg oprijdt, staat er een bord dat aangeeft dat de komende 96 miles een “winding road” zijn, ofwel 150 km bochten. We reden in totaal 360 km, deels langs de rivier en deels door het land waar in 1863 grote veldslagen plaats vonden tussen de indianen en de “pioniers”. Er reden de hele dag veel motoren op de weg, bezig met hun Sunday Ride Out. We stopten uiteindelijk in Donnely waar het erg warm was.

Op 5 augustus 2019 waren we 52 dagen onderweg en hadden 16.000 km afgelegd. We reden 460 km door het eindeloze en uitgestrekte prairie landschap van Idaho. Het is zo enorm dat je het ook niet gemakkelijk kan fotograferen. Het gebied ligt op een hoogte van 1000 meter, het heeft indrukwekkende graanvelden en ook veel gras voor veevoer.

De temperatuur liep gestaag op tot 35ºC. We moesten elke anderhalf uur onze cooldown vestjes natmaken. We besloten een hotel op te zoeken in Arco want er was nergens schaduw, dus kamperen sprak ons niet aan.

Ook de volgende dag reden we nog een eind door de prairies tot we bij het Yellowstone Park aankwamen. Het park was erg druk en je mag er in voor $30 per motor.  Voor een auto hoeft maar $35 betaald te worden, onafhankelijk van het aantal inzittenden. Voor dat geld mag je er dan wel een paar dagen blijven. Alle campings waren echter vol, dus dat ging hem niet worden. In het park rij je eigenlijk in hetzelfde soort landschap als er buiten, alleen nu dan in de file.

De geisers zijn interessant om te zien, er stond een flinke file om het parkeerterrein op te rijden. Achteraf bleek dat aan de oostkant de wegen leuker zijn voor een motorrijder. Dan rij je via Beartooth Pass naar de ingang van het Yellowstone Park en dat moet een leuke weg zijn met haarspeldbochten. Die houden we dus te goed voor een volgende keer.

We verlieten het park via de zuiduitgang en na 410 km vonden we een zeer ruim opgezette camping, zij het wederom zonder douche. Gelukkig was er een wasbakje om te poedelen. Met deze temperaturen is dat noodzakelijk.

Op 7 augustus reden we verder naar het zuiden door het Grand Tetons National Park en het was weer een dag van 500 km.

Voor wat bewegende beelden, hier een kort filmpje:

 

Motorhotel / Eifelhotel Malberg kijkt optimistisch naar 2021

In februari 2020 publiceerden wij over Eifelhotel Malberg een mooi artikel. Toen was er nog geen vuiltje aan de lucht. Heel wat motorrijders en trouwe lezers van ikzoekeenmotor.nl hebben de afgelopen jaren dit fijne hotel bezocht. Het zou voor iedereen een mooi jaar gaan worden. In maart dit jaar begon de Corona ellende. Wij (redactie@ikzoekeenmotor.nl) vroegen aan Ronald en Gret’l wat de consequenties zijn voor hun droom. Zij schreven ons dit verhaal.


Eifelhotel Malberg – Covid19 en de plannen voor 2021

Inmiddels runnen wij, Ronald en Gret’l, al 5 jaar het Motorhotel “Eifelhotel Malberg”. Even een korte terugblik:

Gestart als “groene” hotelier en kok (niet als ondernemer) hebben wij een goed concept kunnen realiseren voor onze klanten. Zeker 99 % van onze gasten zijn meer dan tevreden en voelen zich bij ons “thuis”, heerlijk op hun gemak. Natuurlijk spelen er zich achter de schermen andere verhalen af…. Wij dachten als ondernemer dat alles in orde was (2016) tot dat er Controle van de brandveiligheid langs kwam! Er moesten extra vluchtwegen komen, branddeuren geïnstalleerd, noodverlichting aangebracht, alarminstallaties geïnstalleerd, rookgasafvoer vensters geplaats worden en ga zo maar door, kostenplaatje werd geschat op € 350.000,00! Tja daar sta je dan als startend ondernemer in een “vreemd” land. Gelukkig mochten we wel openblijven en gasten ontvangen. Inmiddels hebben we (in 2019) alles klaar gekregen en is ons Motorhotel één van de veiligste hotels in de regio.

Foto genomen vóór Corona tijd.

Vol frisse moed en zonder verbouwingen gingen wij 2020 in, een goed gevulde agenda met mooie vooruitzichten naar de toekomst. Totdat de Covid19 om de hoek kwam kijken. Wij hadden tijdens het opladen van onze batterijen in Gambia wel iets vernomen over een virus, maar ja China dat was ver van ons bed, dus geen zorgen!

In maart kwamen de meldingen dat het Covid19 virus ook in Europe was aangekomen met de nodige gevolgen. Lichte paniek, toch wel. “Shit man”, zei ik tegen mijn vrouw Gret’l, nu kunnen we eindelijk iets verdienen dit jaar en dan komt die klote Covid 19 opduiken! Hotels en restaurants gesloten, ja en dan..? Wat met al je klanten die geboekt en betaald hebben? We namen contact op met enkele collega’s en overlegden wat te doen. Nu heb ik vroeger ook aan crisismanagement gedaan en verschillende bedrijfsproblemen opgelost, dus rustig nadenken en een goede oplossing bieden was de boodschap! Inmiddels hadden wij ook een zeer goede reputatie opgebouwd bij onze klanten en leveranciers en samen komen wij er wel uit.

Zo gezegd zo gedaan, onze klanten uitleg gegeven en een concreet voorstel gemaakt wat in de meeste gevallen, (95%) geen enkele discussie is geweest. Dan merk je pas hoeveel goodwill en waardering je terug krijgt van je klanten! Wie goed doet, goed ontmoet!

De Duitse overheid heeft bij aanvang een kleine financiële vergoeding geschonken. Een BTW verlaging toegepast en ze staan nu ook financieel bij in de maanden, november en december wegens de verplichte sluiting van Hotels en Gastronomie.

Hier in de Süd Eifel (Rheinland-Pfalz) was het constant een groene regio en ons bedrijf mocht vanaf 18 mei 2020 weer worden opengesteld voor onze gasten. Natuurlijk wel onder de strenge Covid19 voorwaarden. Wij hebben alle benodigde maatregelen genomen om onze gasten, onze medewerkers en ons zelf veilig doorheen dit Covid 19 jaar te loodsen. Onze gasten waren op voorhand per e-mail geïnformeerd welke maatregelen er genomen waren en aan welke voorwaarden ze moesten voldoen. Desinfecteren van de handen, afstand houden en een mond/neusmasker dragen.

Groot nieuws! Intussen is Vince de zoon van Gret’l en mijn bonuszoon ons team vanaf juni 2020 komen versterken. Hij heeft inmiddels ook een mooi appartement gevonden in Kyllburg, 5 minuten vanaf ons hotel. Wij zijn blij met deze Nederlandstalige hulp in de bediening, keuken, bar enz.

Foto genomen vóór Corona-tijd.

Ondanks de Covid 19 hebben wij een fantastische zomer achter de rug, met tevreden gasten zonder ook maar één Covid 19 incident te hebben gehad. Dankzij onze goede relaties met onze gasten en onze leveranciers kunnen wij overleven, en zien wij 2021 rooskleurig tegemoet. Tip voor onze collega’s: blijf optimistisch, iedereen zit met hetzelfde probleem. Het is een kwestie tijd en van blijven communiceren met klanten, collega’s en leveranciers!

Zijn er wijziging voor 2021? Zoals het er nu naar uitziet niet, behoudens de voorzorgsmaatregelen die zullen voorlopig wel blijven. Dit is alles naar gelang het virus zich ontwikkelt en hoe de voorschriften zijn voor de deelstaat Rheinland-Pfalz in Duitsland.

Wij wensen iedereen een mooi, veilig en virusvrij 2021!

Team Motorhotel: Ronald, Gret’l, Vince en Anja “Eifelhotel Malberg” The place to Be!

Eifelhotel Malberg
Am Annenberg 23 – 54655 Malberg
Tel. 0049 6563 9608505

E-mail:
info@eifelhotelmalberg.de

 

De Mustang Valley

Trouwe bezoekers van ikzoekeenmotor.nl kennen inmiddels de prachtige reisverslagen van onze vaste motorcolumnist Hans den Ouden. Hans heeft momenteel, door de pandemie weinig ruimte om te reizen, maar via zijn motorverhalen van de afgelopen jaren laat hij ons meekijken in de prachtige motorreizen die Hans en Dia samen gemaakt hebben. Hier een verslag van De Mustang Valley.

De Mustang Valley

Nadat we half september 2019 terug waren uit Canada, resteerde er nog een reis dat jaar. We hadden ergens onderweg besloten dat deze reis er ook nog bij kwam dat jaar. Met Siem Edink en Daviprasad Sahoo besloten we naar Nepal te gaan.

Eind 2018 had Siem een oproepje gezet op de Facebook groep “de motorrijder” met de vraag of er mensen belangstelling hadden voor een reis door India en eventueel ook Nepal. Zo gingen we in het voorjaar naar India en in het najaar naar Nepal.

Siem en David zijn gestart met een bedrijf (Bikers for India) om motorreizen naar India en Nepal te organiseren.  O.a. te vinden op Facebook: //www.facebook.com/groups/389844315144464/

De reis naar Nepal begint in New Delhi omdat daar de motorfietsen gehuurd worden. Het zijn Royal Enfield Motoren. Je kan zelf kiezen met welk model je wil rijden. Ik koos voor de Himalayan, maar mijn vrouw, Dia reed op een Classic 350. De Himalayan is een Adventure model en de Classic is een laag model. Verder waren Gertjan en Gerry mee, op respectievelijk een Thunderbird en een Classic. De reis begint in Delhi omdat Nepal een enorme importheffing op motoren van meer dan 250cc hanteert en daardoor is huren daar veel duurder dan in India.

Je ziet veel van het land met Siem, hij weet heel erg veel te vertellen over de cultuur en het land en hij kan je meenemen naar plaatsen waar buitenlandse toeristen zelden komen. Hij trekt al jaren rond in India en Nepal en de afgelopen jaren deed hij dat op de motor. Mocht je pech krijgen, dan neemt David het op zich om dat op te lossen en je kan dan op zijn motor verder rijden. Zodoende hebben de reizigers geen oponthoud. Er is dus geen volgauto en dat scheelt aanzienlijk in de kosten.

Dit verhaal gaat over de Mustang Valley om precies te zijn het stuk van de weg van Pokhara tot aan Kagbeni. Je kan nog verder noordwaarts, naar de Upper Mustang, maar voor dat laatste stukje van 50-75 km moet je een entree betalen van US$ 500. Voor het eerste stuk moet je ook wel betalen, maar dat is maar €35.-

De reis duurde 28 dagen en bevatte enkele reserve dagen voor het geval er oponthoud zou zijn. De weersvoorspelling was dat er veel regen werd verwacht in de Mustang Valley en dus werd het programma aangepast en bezochten we eerst Katmandu. Desondanks was de weg nog erg nat en modderig.

In Pokhara is een gezellige wijk aan het meer waar je prima kan eten en ook leuk kan winkelen want er zijn heel veel buitensport zaken. De Annapurna ligt in de buurt en veel trekkings in dat gebied beginnen in Pokhara. De prijzen zijn van een andere orde dan in Europa.

Eenmaal op weg verandert na korte tijd het asfalt in een waar off-road traject met grote keien en ook, doordat het immers kort tevoren flink geregend had, veel modder. We waren om 6:00 u. opgestaan en hadden om 17:00 u. 60 km afgelegd. De weg doet denken aan een wat breed geitenpad. Vroeger was er ook nog een rivier waar je door heen moest, maar daar is nu een omweg en een brug voor gemaakt. Overigens zal over enkele jaren de weg geasfalteerd zijn en dan is er weer een stukje spektakel minder.

De reis verliep niet zonder problemen, de Himalayan heeft geen kickstarter i.t.t. tot de Classic en ergens halverwege hield de dynamo van mijn motorfiets het voor gezien zodat de accu leeg liep.Het starten lukte dan ook niet meer. Gelukkig heb ik bij de Bush Mechanic training bij //berrt.nl geleerd hoe je een motor aan kan slepen, want aanduwen is in de modder geen optie. Een sleepkabel hadden we dan weer niet. Siem ging op onderzoek uit en kwam na tien minuten terug met een stevig stuk elektriciteitskabel. Dat hebben we tussen de steps vastgemaakt en daarmee de motorfiets aangesleept. Dat lukt wonderwel vlot. Later, na het tanken startte hij natuurlijk weer niet. Er kwam toevallig een local aangelopen, die zei dat hij dat wel voor elkaar kreeg zonder de sleep. En inderdaad, met een kleine run sprong hij er op ende motor sloeg aan en we konden weer verder.

Tegen zonsondergang waren we nog niet op de bestemming aangekomen en rijden in het donker is te gevaarlijk en ik had natuurlijk ook geen licht meer. Op de plek waar we stonden waren twee hotels. We besloten naar het White Mountain hotel te gaan dat door twee Nepalese zussen werd uitgebaat. Ze hadden voldoende kamers en zorgden voor prima eten. Bishnu de oudste was een gezellige dame. Ze nodigde ons uit om op de terugweg weer bij haar te komen en dan zou ze ons meenemen naar een hotspring. Dat hebben we inderdaad gedaan. We hebben trouwens nog steeds contact op Facebook.

In Kagbeni zouden we twee dagen blijven, dus dat gaf de mogelijkheid om de motor te laten repareren zonder tijdsverlies.

Wel reed er nog iemand lek en de Royal Enfields hebben tubes, dus even een plug steken gaat niet. Er zijn echter overal mensen die snel een band kunnen repareren, alleen moet je de motor daar dan wel zien te krijgen. Dat gaat daar niet met de wegenwacht. Je houdt een vrachtwagentje aan en de motor wordt ingeladen en vervoerd naar een reparateur, dat kost maar een paar euro.

Tussen Kagbeni, waar we sliepen, en Muktinath, het verste punt van deze reis, ligt opeens weer een prachtige asfaltweg. Muktinath is een heilige plek voor hindoes en boeddhisten. De afstand is maar 12 km vanaf Kagbeni maar het is wel 800 meter hoger. Muktinath ligt op 3800 meter. Zo hoog kan je in Europa nergens komen met de motor. En je rijdt in een betoverend landschap. Tussen bergen van meer dan 8000 meter. De laatste 2 km reden we te paard, een noviteit voor mij.

De terugweg verliep makkelijker dan de heenweg want de weg was nu een stuk droger. We kwamen langs het Dutch Café. Sinds 1998 woont de Nederlander Patrick Maas daar met zijn Nepalese vrouw Purda. Je kan er Douwe Egberts koffie drinken en appeltaart eten. Grappig hoe je die dingen toch weer waardeert als je een tijd alleen maar Indiaas en Nepalees eten hebt genoten.

Ook op de terugweg verbleven we in Pokhara en reden daarna door naar Butwal om daarvandaan naar Kailai te vertrekken. De weg tussen Pokhara en Butwal is een prachtige bergweg met strak asfalt. De weg meandert langs een rivier en heeft fraaie uitzichten. Na de overnachting in Butwal reden we verder westwaarts over een mooi geasfalteerde weg, het traject was 335 km. Echter na 38 km besloot een tegenligger in een blinde bocht 4 vrachtwagens te gaan inhalen. Ik reed voor en uiterst links aan de buitenkant van de bocht naar rechts en zag de auto op eens recht voor me. Ik dacht “wegwezen en bermvlucht”, maar op min of meer hetzelfde moment lag ik voorbij de motor op mijn buik in de berm. Ik zag pas later dat ik de auto op het rechter voorspatbord geraakt moet hebben. Zelf mankeerde ik gelukkig weinig anders dan wat schaafplekken en een gekneusde duim. Het pak met goede bescherming en motorlaarzen bewees zijn dienst. Aan de motor was aanzienlijke schade, die was niet meer rijdbaar.

De politie kwam snel ter plaatse en stelde vast dat de Nepalees de enige schuldige was en dat ik schadeloos gesteld moest worden. Naast de politie kwam ook het leger en er liepen uiteindelijk zo’n 20 man rond. Er werd een vrachtwagen aangehouden en zowel de motor als ik werden naar Butwal gebracht naar de Royal Enfield dealer waar de motor gerepareerd zou worden. Onderdelen daarvoor moesten echter uit Kathmandu komen en daar ging een week mee heen.

Uiteraard hebben we die dag een rustdag ingebouwd want ik was er behoorlijk van slag van en mijn hand was flink gezwollen evenals mijn linker knie.  De volgende dag gingen we weer verder. Het kostte wat moeite om mijn handschoen aan te krijgen over de zwelling van mijn hand maar verder ging het rijden goed.

De arme David heeft daar een week op moeten wachten, terwijl wij met zijn motor doorreden.

De reis naar Delhi verliep verder ongestoord. We brachten nog een dag door in Delhi en daarna vlogen we weer naar Nederland.

Wil je nog wat bewegende beelden bekijken over het rijden in India en Nepal? Check dan deze Youtube filmpjes:

en

 

 

Toeren door de Ardennen

Een regenachtig weekend in oktober. De herfst hangt in de lucht en heel wat motorrijders die liever met het mooie weer op pad gaan kijken dan graag naar websites en filmpjes over hun passie voor het motorrijden. Via onze pagina motorbedrijven en leveranciers vind je (onder andere) heel wat bedrijven die gespecialiseerd zijn in motorreizen. Maar natuurlijk hoef je niet altijd ver weg te zijn om te genieten. Op onze Nederlandse dijkjes en buitenwegen is het heerlijk toeren. Wil je naar het buitenland maar het toch wat dichter bij huis houden?  Je kunt op een paar honderd kilometer afstand al door een mooi heuvelachtig landschap toeren? Misschien zijn de Ardennen wel een mooi idee?

PS: tipje van de redactie. Zoek je een mooie plek om te overnachten in de Ardennen? Kijk dan eens naar BoTemps in Grandmenil.  Een heel rustig dorpje in de Ardennen om verliefd op te worden.

 

De BMWR18 uitpakken

De eerste uitvoeringen van de nieuwe BMWR18 worden overal uitgeleverd. Hier een filmpje van wat ze in Amerika dus “UNBOXING” noemen. Een mooi woord, als je bedenkt dat we het hier hebben over een van de dikste boxers die BMW ooit heeft gemaakt. Hier op de redactie@ikzoekeenmotor.nl kunnen we niet wachten op de eerste proefrit. Trouwe Harley Davidson fans trekken er meestal een ontevreden gezicht bij. Echte BMW fans moeten even wennen aan dit uiterlijk. Maar, dat BMW de concurrentie met andere choppers aan gaat mag duidelijk te zijn. We zijn benieuwd hoe dit rijdt.