Coos op Reis: EEN LUIER DAG

In onze serie Coos op Reis publiceren we vandaag zijn 54e verslag. Hij schrijft dit op een voorjaarsdag ergens in april. Zijn motorfiets waar hij in februari op vertrok, heeft vandaag een rustdag. 

Het is 22 april vandaag, Coos is in Livorno! Om 08:00 uur maak ik ff ruzie met de wekker. Luister: míjn dag begint vandaag pas om 09:30 uur, want ik heb een hoesterige nacht achter de rug. Teveel pollen in mijn neus.

Het is strakblauw en gelukkig niet meer zo warm als gisteren. Dat maakt veel goed. Bij de receptie meld ik dat ik nog een extra dag blijf. Díe nacht kost dan slechts 75 euro. En als ik dan nog een nacht blijf kost die maar 63 euro. Bijna net zo’n progressief tarief als de parkeermeter van vorige week.

Overigens is werkelijk al het personeel zeer voorkomend en vriendelijk. Dat is heel opvallend. Hier zeker geen Spaanse buschauffeurs. En helemaal de jonge generatie. Ze hebben er allemaal plezier in. Er werken veel mensen uit andere landen op de campings. Das maar goed ook, want ik spreek net zo goed Italiaans als Portugees.

Na het ontbijt op de camping wandel ik met mijn stoel en e-reader naar het privéstrand van de camping, op één minuut van mijn mobilhome. Ik kan voor vijf euro een bedje huren. Ik heb nog maar vier euro contant geld in mijn portemonnee en de geldautomaat hangt vier kilometer verderop. Ach, vier euro is ook wel goed, zegt de sloeber. Hij brengt mijn bed op de plaats waar ik hem wil hebben. Plots voel ik mij een snob.

Mijn wereld is klein vandaag. Ik heb er een mooie foto van. Ik geniet van mijn stoel en mijn bedje, de pollenvrije zeelucht, het briesje, het uitzicht, de bootjes in de verte, het zachte geklots van het water tegen de rotsen, de zon, de dames in hun bikini’s, mijn boek en natuurlijk … de luid telefonerende Italianen om mij heen. Waar zouden ze het over hebben? Ik herken alleen woorden als internet, iPhone en pizza. Zelfs het woord internet spreken ze Italiaans uit. In die carnaval-attractie van de Efteling draaien ze één deuntje terwijl ze je in een eierdopje (en ze zijn geteld!) door verschillende landen trekken. Weet je nog? En ook daar slagen ze erin om dat ene deuntje in het Japans, Frans, Duits en Italiaans te laten klinken. En je herkent het dan gelijk.

Mijn lunch komt uit Toscane. Zelfs het glaasje witte wijn. Op het zonovergoten terras van het restaurant op de camping. Het is voor mij een feestje. Hier hou ik van. Tja, wie niet?

Na de lunch ren ik terug naar mijn bedje. Achter mij vier luid ratelende Italianen. Volgens mij maken ze ruzie. Ik hoor het nog precies 30 seconden en ga vervolgens een uur in coma. Ze hadden mijn been eraf kunnen zagen en elkaar met het bloedende eind om de oren kunnen slaan, ik was er niet wakker van geworden.

Verder nog iets beleefd? Jazeker, een harpoenvisser met de allergrootste zwemvliezen van de hele wereld. Lijkt mij een soort V8-motor voor onder water. Ging twee meter naast mijn stoel het water in. Toch nog een actiefoto vanaf mijn luierplek. Best wel makkelijk. Er is een Chinees spreekwoord: men moet heel lang op een stoel wachten, voordat de gebraden haan in de mond vliegt. Nou, da’s net gebeurd. Ik hoefde niet eens op te staan voor mijn fotomoment.

Om 17:30 uur heeft iemand op een fluitje geblazen. Ik heb het niet gehoord, maar zoiets moet het zijn geweest. Ondanks het feit dat het nog steeds strakblauw en schitterend weer is, is als ik om mij heen kijk, plots iedereen als bij toverslag verdwenen. Allemaal naar huis. Morgen moeten ze de Italiaanse economie weer opstarten…. Zet ‘m op!

‘s Avonds eet ik rond 21:00 uur een heerlijke met olijfolie overgoten gegrilde dorade in een sjiek restaurant, een stukje wandelen, verderop aan zee. Romantiek in mijn eentje!

Pfff. Retedrukke dag vandaag. Bíjna geen tijd gehad om te lezen…

Delen op

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *