Dia and Hans zijn fervente motorreizigers. Hans den Ouden heeft al diverse motorreizen beschreven op onze website (zie de groene tags onderaan dit artikel) en hun reisverhalen zijn overigens ook te volgen via hun eigen besloten Facebookgroep. Om een indruk te geven, hebben we even een afdrukje van hun Polarsteps-account hier ingevoegd. En dat is maar een stukje van hun reizen…

Afgelopen zaterdag, 3 januari, schreef Hans deze tekst:

“We mijmeren nog wat na over de dag. Er zijn motorritten die je altijd bij blijven en dit is er absoluut een van. Het park hier in Chili is echt overweldigend en de uitzichten zijn iconisch. Hier op je eigen motor rijden is voor mij opnieuw weer een belevenis. Toen we hier ruim drie jaar geleden waren, was het zonniger, maar het was vandaag in ieder geval droog en de wind was niet al te hard.

We reden ongeveer 100km vanaf Puerto Natales naar de ingang van het Torres del Paine National Park. De entreebewijzen kan je on-line kopen, maar ook uit een machine trekken bij de ingang. Gelukkig had ik de avond tevoren besloten de kaartjes on-line te kopen want bij het kantoortje bleken beide apparaten kapot en stonden dertig man te hannesen met beperkt telefoonbereik, dan wel overbelaste wifi. Je moet namelijk veel informatie invoeren om te mogen betalen.

Er zijn diverse wegen in het park, we reden een route van 70km. Het zijn allemaal gravelwegen en hier en daar hebben ze flinke ribbels zodat je lekker door elkaar gehusseld wordt. Maar man, man wat is het genieten in het park. En eenmaal uit het park begon het te regenen en niet zo weinig ook.

Bij de grensovergang naar Argentinië troffen we het niet. Er waren diverse toeristenbussen en dus stonden er lange rijen. Dat kostte al gauw een half uur extra. Vanaf het park naar El Calafate is het nog 215km en de benzinevoorraad was al weer aardig geslonken. Met nog 50 km actieradius haalden we La Esperanza (“De Hoop”) waar een benzinestation en een restaurantje is. Daar troffen we weer dezelfde toeristenbus, die (net als wij) ook allemaal gingen eten. En door naar El Calafate. We hadden pas beet bij de derde hostel. Ten opzichte van een week geleden is het hier veel drukker. Het stadje zit helemaal vol. Geld opnemen lukte niet eens, Western Union was “leeg”. We blijven hier twee dagen in hostel Lago Argentina, waar we drie jaar geleden ook verbleven.”