Hans en Dia hebben weer een prachtige motorreis gemaakt. Van december 2025 tot halverwege maart 2026 reden zij samen in Chili, Argentinië en Peru. Ze legden meer 22.000 km af en reden van zeeniveau tot 4800 meter hoogte in de Andes. Ze hebben er heel wat gefilmd. Je vindt enkele reisverhalen van Hans hier op de site via de tags HANS DEN OUDEN (onderaan het artikel). Of je kunt ze lezen via hun eigen Facebook groep. Hieronder alvast een korte montage van wat beelden op YouTube.
Tag archieven: motorreis Chili
Dia en Hans vanuit Chili, op de motor
Met regelmaat mogen we reisverhalen publiceren van motorreiziger Hans den Ouden. Dit verhaal schrijft hij ons op 7 maart 2026 vanuit Taltal, een plaats in het Noorden van Chili. Wij plaatsen maar een selectie van hun reisverhalen maar je kunt alle verhalen van Dia en Hans volgen via hun eigen Facebook groep.
Als je de 5 neemt naar het zuiden vanuit Antofagasta kom je langs het iconische beeld “La Mano del Desierto.
Het beeldhouwwerk is van de hand van de Chileense beeldhouwer Mario Irarrázabal en ligt op een hoogte van 1.100 meter boven de zeespiegel. Zijn overdreven grootte zou de menselijke kwetsbaarheid en hulpeloosheid benadrukken.
Het beeldhouwwerk is 11 meter hoog en heeft een basis van ijzer en beton. Het werd gefinancierd door de Corporación Pro Antofagasta, een lokale boosterorganisatie, en werd ingehuldigd op 28 maart 1992.
Hoewel we er niet direct langs kwamen, de weg die wij moesten hebben, gaat naar rechts een kleine 20km eerder, zijn we er toch langs gereden. Er komen veel toeristen langs en er worden veel selfies gemaakt, maar wij waren er alleen. Nou ja zie de foto’s. De woestijn is sowieso prachtig met zijn grote variatie in kleuren en droogte. Er groeit niets. De weg naar de kust ligt op een hoogte van welhaast 2000m en het was er dan ook frisjes. Aan de kust, rijdend op Ruta 1 was het aangenamer met 23°C. Vlak voor Taltal is er een strandje met prieeltjes en tafeltjes waar we lunchten. Er zijn weinig hotels in Taltal, maar gelukkig was er plek in La Piedra Blanca.
We liepen een kilometer de heuvel af naar de kust waar wat restaurantjes zijn. We konden er eten, maar ze hadden geen biertje erbij. We rijden vandaag weer 240km verder naar het zuiden.
Hier nog even een filmpje.
Langs de kust van Chili op de Ruta del Desierto.
Dia en Hans rijden weer door Chili, op de motor
Dia and Hans zijn fervente motorreizigers. Hans den Ouden heeft al diverse motorreizen beschreven op onze website (zie de groene tags onderaan dit artikel) en hun reisverhalen zijn overigens ook te volgen via hun eigen besloten Facebookgroep. Om een indruk te geven, hebben we even een afdrukje van hun Polarsteps-account hier ingevoegd. En dat is maar een stukje van hun reizen…
Afgelopen zaterdag, 3 januari, schreef Hans deze tekst:
“We mijmeren nog wat na over de dag. Er zijn motorritten die je altijd bij blijven en dit is er absoluut een van. Het park hier in Chili is echt overweldigend en de uitzichten zijn iconisch. Hier op je eigen motor rijden is voor mij opnieuw weer een belevenis. Toen we hier ruim drie jaar geleden waren, was het zonniger, maar het was vandaag in ieder geval droog en de wind was niet al te hard.
We reden ongeveer 100km vanaf Puerto Natales naar de ingang van het Torres del Paine National Park. De entreebewijzen kan je on-line kopen, maar ook uit een machine trekken bij de ingang. Gelukkig had ik de avond tevoren besloten de kaartjes on-line te kopen want bij het kantoortje bleken beide apparaten kapot en stonden dertig man te hannesen met beperkt telefoonbereik, dan wel overbelaste wifi. Je moet namelijk veel informatie invoeren om te mogen betalen.
Er zijn diverse wegen in het park, we reden een route van 70km. Het zijn allemaal gravelwegen en hier en daar hebben ze flinke ribbels zodat je lekker door elkaar gehusseld wordt. Maar man, man wat is het genieten in het park. En eenmaal uit het park begon het te regenen en niet zo weinig ook.
Bij de grensovergang naar Argentinië troffen we het niet. Er waren diverse toeristenbussen en dus stonden er lange rijen. Dat kostte al gauw een half uur extra. Vanaf het park naar El Calafate is het nog 215km en de benzinevoorraad was al weer aardig geslonken. Met nog 50 km actieradius haalden we La Esperanza (“De Hoop”) waar een benzinestation en een restaurantje is. Daar troffen we weer dezelfde toeristenbus, die (net als wij) ook allemaal gingen eten. En door naar El Calafate. We hadden pas beet bij de derde hostel. Ten opzichte van een week geleden is het hier veel drukker. Het stadje zit helemaal vol. Geld opnemen lukte niet eens, Western Union was “leeg”. We blijven hier twee dagen in hostel Lago Argentina, waar we drie jaar geleden ook verbleven.”
Naar MotoAventura in Chili voor nieuwe motorbanden
Hans en Dia rijden momenteel in het grensgebied tussen Argentinië en Chili. Vanuit Osorno schreef Hans den Ouden ons gisteren dit motorverhaal.
Zit je toevallig op Facebook en wil je Hans en Dia volgen, kijk dan eens op Motorcycle Travels.
Vandaag reden we de laatste 400 km naar Osorno. We moesten voor 17:00 bij Motoaventura zijn voor de banden. Het is gelukt, we waren er om 16:30.
We hadden wat oponthoud onderweg, er moest nog een boodschap gedaan worden en natuurlijk moesten we de grens van Argentinië naar Chili voor de zoveelste keer passeren. Aan de Argentijnse kant ging het langzaam want terwijl wij aan de beurt waren, moest ook de WK wedstrijd van Uruguay gevolgd worden. Daarbij had de man ook geen idee… Aan het eind gaf hij ons de TIP weer terug die hij moest houden. Inmiddels hebben we genoeg ervaring en konden we de man duidelijk maken dat hij de formulieren moest houden. Dan naar Chili en voor het eerst moesten we een vaccinatiebewijs laten zien en de mensen voor ons ook. Dus iedereen moest zoeken en dat houdt op. Met de TIp en de paspoortcontrole ging het goed. Maar oh jee de modernisering heeft toegeslagen. Op een beeldscherm, dat zo wezenloos werkt dat er bij elk scherm ook nog een dame staat om te helpen, moet je van alles invullen. Dan krijg je een mail, niet dus-er is geen bereik- dus mag je een foto maken van het beeldscherm.
Voorgaande keren was het nog op papier en in een minuut klaar. Met het beeldscherm ben je zeker 5 minuten zoet en dat keer twee. Ik moest weer denken aan de invoering van de automatisering in het ziekenhuis waar ik werkte. Zonder automatisering liep er een verpleegkundige mee die noteerde en na 2 uur was de visite klaar. Met automatisering nam de efficiëntie zodanig af dat het de hele ochtend kostte om visite te lopen. Alles voor de vooruitgang! Maar we waren op tijd.
De banden waren schaars, Motoaventura is zelf importeur maar de volgende lading banden wordt verwacht in februari 2023. De motor van Dia heeft nu Shinko’s en de mijne Mitas e07. Mijn achterband is wat smaller dan hoort, maar het is niet anders. De zaak is groot en een begrip in Chili.
Overigens, we mochten vanuit de redactie nog melden, dat Hans en Dia, als ze in Nederland zijn, voor al hun motoren al jaren de motorbanden laten monteren bij Sabra Motorbandenservice in Alblasserdam. Top banden, en heerlijke koffie!
