Wie ben jij? Waar kom je vandaan?
Ik heet Peter Lokker en kom uit Den Haag, de mooie stad achter de duinen. Op de foto zie je mijn onlangs aangeschafte Suzuki VStrom. Daarover verderop in dit verhaal meer.
Heb je vroeger eerst brommer gereden? Wat voor bromfiets was dat toen?
Jazeker heb ik brommer gereden, het begon op mijn 14e toen ik voor f 2,50 een kaalgesloopte Gazelle brommer kocht van een vriendje. Hij had er op het knollenlandje mee gecrosst en ik viel op de mooi (wel tot de draad versleten) noppenachterband. Ik was meteen verliefd en verkocht, kreeg hem weer lopend en heb er heel veel mee gereden tot ik op mijn 16e legaal mocht rijden.
In de 2 jaar tot mijn 18e dus heb ik er in totaal 26 verschillende gehad, onder andere Mobylette, Gazelle 3-bak, Simplex, Batavus, Rap, Sparta en ga zo maar door. In die tijd kocht je een lopende brommer voor een paar tientjes maar dat waren natuurlijk wel vaak oudelullen-brommers, haha! Uiteindelijk kon ik met eigen verdiend geld een mooie 2e hands Kreidler met voetversnelling kopen, zo gaaf!
Wanneer kocht jij jouw eerste motorfiets en wat voor een motor was dit?
Op mijn 18e verjaardag ging mijn oefenrijbewijs (ook wel: proefrijbewijs) in. Ondanks dat het had gesneeuwd (…) heb ik de hele dag rondgereden op mijn nieuwe 50cc motorfiets, een Kreidler RS. Mijn brommer had ik ervoor ingeruild en de rest betaalde ik af met f 12,50 per week. Die RS kreeg een paar maanden later een mooie racekuip waar ik apetrots op was. Het plezier mocht niet zo lang duren want na drie maanden werd hij gestolen en keerde de verzekering de nieuwwaarde minus f.300,- uit. Daardoor kon ik geen nieuwe meer kopen en kwam ik weer in het tweede-hands-circuit terecht, lees: het pech-circuit. Ik heb wat kilometers lopend afgelegd met uitgevallen ouwe meuk fietsen, ha!
Ben jij een “mooiweer-rijder” of een “door-rijder”?
Ik ben een door-rijder. Met de moderne kleding ben je prima beschermd en de handvatverwarming draagt er ook aan bij dat je bijna altijd kunt rijden.
Stel: je wint een flinke prijs in de loterij. Wat voor motorfiets zou je dan kopen?
De moderne Moto Guzzi V7 II Stone zou ik erg tof vinden. Maar ook wel een Beemer… ik ben toch een aardig stukje boven de 50 inmiddels, haha!
Wat was de mooiste rit die je ooit reed?
Een vakantietocht op mijn Pan European 1300 naar de laars van Italië met mijn vrouw achterop. Met als hoogtepunt de stad Napels met het gebied eromheen, daar moest je knallen want iedereen deed dat. Langzaam rijden en aan de regels houden was gevaarlijk. Een leuke anekdote: ik kwam over de grote weg op de stad aanrijden en zag een file ontstaan. Alle scooters (snelle!) vlogen naar de vluchtstrook en race-ten verder. Ik erachteraan. Een paar kilometer later zag ik de hele meute scooters ineens tussen de file verdwijnen. Ik keek in mijn spiegel en zag dat er een politiewagen achter me reed, oeps, dat zou geld gaan kosten! Maar hij had medelijden, ik kreeg een vermanende vinger en een grijns en weg was ie. Mooi toch, die Italianen! Ze snappen dat je harder rijdt dan de bordjes, er wordt niet moeilijk gedaan, als je maar niet gevaarlijk rijdt, top!
Staat er nog een bijzondere toertocht op je bucket-list?
O jawel, met een Royal Enfield door de Himalaya maar ik moet wel opschieten want ik word er niet echt jonger op.
Denk je al aan een volgende motorfiets?
Nope. Maar ik heb dan ook pas een paar maanden geleden een mooie gele Suzuki Vstrom aangeschaft voor erbij want ik had al een Triumph Bonneville T120Black, ik mag niet klagen!
Wat heeft motorrijden jou gebracht in je leven?
Motorrijden heeft mijn leven verrijkt. Ik heb nog steeds veel plezier in het rijden, heb heerlijke reizen door Europa gemaakt, en heb een aardige motorvrienden en -kennissenkring.
Wat heb ik je niet gevraagd, en wil jij mogelijk toch nog kwijt?
Je hebt nog geen vraag gesteld over hoe ik mijn toekomst zie voor wat het motorrijden betreft en toch zou ik daar nog graag iets over zeggen. Ik ben gepensioneerd en wil nog heel graag de komende jaren met de motor mooie reizen willen gaan maken, maar niet in mijn eentje. Het probleem is namelijk dat ik onlangs weduwnaar ben geworden. Heel graag zou ik met leuke motorrijdsters in contact willen komen…. En dat val niet erg mee als je 66 jaar jong bent en 1,70 m klein, haha!
Eind 2018 had Siem een oproepje gezet op de Facebook groep “de motorrijder” met de vraag of er mensen belangstelling hadden voor een reis door India en eventueel ook Nepal. Zo gingen we in het voorjaar naar India en in het najaar naar Nepal.
De reis naar Nepal begint in New Delhi omdat daar de motorfietsen gehuurd worden. Het zijn Royal Enfield Motoren. Je kan zelf kiezen met welk model je wil rijden. Ik koos voor de Himalayan, maar mijn vrouw, Dia reed op een Classic 350. De Himalayan is een Adventure model en de Classic is een laag model. Verder waren Gertjan en Gerry mee, op respectievelijk een Thunderbird en een Classic. De reis begint in Delhi omdat Nepal een enorme importheffing op motoren van meer dan 250cc hanteert en daardoor is huren daar veel duurder dan in India.
Je ziet veel van het land met Siem, hij weet heel erg veel te vertellen over de cultuur en het land en hij kan je meenemen naar plaatsen waar buitenlandse toeristen zelden komen. Hij trekt al jaren rond in India en Nepal en de afgelopen jaren deed hij dat op de motor. Mocht je pech krijgen, dan neemt David het op zich om dat op te lossen en je kan dan op zijn motor verder rijden. Zodoende hebben de reizigers geen oponthoud. Er is dus geen volgauto en dat scheelt aanzienlijk in de kosten.
De reis duurde 28 dagen en bevatte enkele reserve dagen voor het geval er oponthoud zou zijn. De weersvoorspelling was dat er veel regen werd verwacht in de Mustang Valley en dus werd het programma aangepast en bezochten we eerst Katmandu. Desondanks was de weg nog erg nat en modderig.
Eenmaal op weg verandert na korte tijd het asfalt in een waar off-road traject met grote keien en ook, doordat het immers kort tevoren flink geregend had, veel modder. We waren om 6:00 u. opgestaan en hadden om 17:00 u. 60 km afgelegd. De weg doet denken aan een wat breed geitenpad. Vroeger was er ook nog een rivier waar je door heen moest, maar daar is nu een omweg en een brug voor gemaakt. Overigens zal over enkele jaren de weg geasfalteerd zijn en dan is er weer een stukje spektakel minder.
De reis verliep niet zonder problemen, de Himalayan heeft geen kickstarter i.t.t. tot de Classic en ergens halverwege hield de dynamo van mijn motorfiets het voor gezien zodat de accu leeg liep.Het starten lukte dan ook niet meer. Gelukkig heb ik bij de Bush Mechanic training bij 
Tegen zonsondergang waren we nog niet op de bestemming aangekomen en rijden in het donker is te gevaarlijk en ik had natuurlijk ook geen licht meer. Op de plek waar we stonden waren twee hotels. We besloten naar het White Mountain hotel te gaan dat door twee Nepalese zussen werd uitgebaat. Ze hadden voldoende kamers en zorgden voor prima eten. Bishnu de oudste was een gezellige dame. Ze nodigde ons uit om op de terugweg weer bij haar te komen en dan zou ze ons meenemen naar een hotspring. Dat hebben we inderdaad gedaan. We hebben trouwens nog steeds contact op Facebook.
Tussen Kagbeni, waar we sliepen, en Muktinath, het verste punt van deze reis, ligt opeens weer een prachtige asfaltweg. Muktinath is een heilige plek voor hindoes en boeddhisten. De afstand is maar 12 km vanaf Kagbeni maar het is wel 800 meter hoger. Muktinath ligt op 3800 meter. Zo hoog kan je in Europa nergens komen met de motor. En je rijdt in een betoverend landschap. Tussen bergen van meer dan 8000 meter. De laatste 2 km reden we te paard, een noviteit voor mij.
De politie kwam snel ter plaatse en stelde vast dat de Nepalees de enige schuldige was en dat ik schadeloos gesteld moest worden. Naast de politie kwam ook het leger en er liepen uiteindelijk zo’n 20 man rond. Er werd een vrachtwagen aangehouden en zowel de motor als ik werden naar Butwal gebracht naar de Royal Enfield dealer waar de motor gerepareerd zou worden. Onderdelen daarvoor moesten echter uit Kathmandu komen en daar ging een week mee heen.
“Ik wilde graag een rondreis maken in Canada en Alaska en daarna nog naar de andere staten van de VS. Ik heb heel wat tijd besteed aan het uitzoeken wat de beste manier was omdat te doen. De eerste gedachte was natuurlijk om dan daar een motor, of in ons geval twee motoren te huren. Dia, mijn partner rijdt zelf en gaat niet achter op. Bovendien zijn wij kampeerders en voor twee personen een complete kampeeruitrusting en overige bagage op een motor meenemen, dat is een uitdaging. Huren blijkt echter erg kostbaar, vooral als je langere tijd gaat. Het goedkoopste adres wat ik kon vinden was een verhuurder in Seattle. De prijs kwam dan op US$18.000 voor twee GS’sen 75-800 voor drie maanden.
Een alternatief is natuurlijk kopen, maar dat heeft ook zo zijn problemen want op de meeste plaatsen moet je een lokaal adres hebben om de motorfiets te naam te stellen. Ook is verzekeren voor buitenlanders langere tijd vrijwel onmogelijk geweest. Ook daarvoor moest je een lokaal adres hebben. Inmiddels in 2020 gaat dat weer makkelijker, maar in 2018-2019 was het erg moeilijk, zo niet onmogelijk. Ook moet je die motor weer zien te verkopen onder de tijdsdruk van je vertrek. Of je moet de motor terug kunnen verkopen aan een dealer waar je hem gekocht hebt. Dat zijn allemaal zaken die best lastig zijn.
Nadat het besluit genomen was de motoren te verschepen naar de overkant, volgde uiteraard de vraag: hoe dan? Je kan het per schip doen (dat lijkt goedkoper), maar ook per vliegtuig. Dat laatste kan zelfs meestal in hetzelfde vliegtuig als waar je zelf zit. Doe je dat, althans vlieg je met die zelfde maatschappij als waarmee de motor is verscheept, dan krijg je vaak korting.
Het kostte ons in 2019 ongeveer €2500 per motor voor een retour en dan natuurlijk nog je eigen ticket. Maar daarvoor kan je dan ook ongelimiteerd rijden en net zo lang als je zelf wilt, binnen de voorwaarden van je toelating zonder Visum. Voor Canada moet je wel een ETA aanvragen en dan mag je er 180 dagen blijven, in de USA onder het VISA waiver programma mag je 90 dagen blijven.
In 2019 reed 
(Reizen is leren.) Eind 2018 ging ik met pensioen na bijna 40 jaar gewerkt te hebben als kinderarts. Ik kom uit familie met veel reizigers.
Dia houdt gelukkig ook van reizen en motorrijden. Ik had al jaren het plan om na mijn pensioen op reis te gaan en het leek ons fantastisch om dan om te beginnen een reis te maken naar Canada en Alaska. Maanden van plannen en routes bedenken gingen vooraf aan dit project. Nou ja, we kwamen eerst nog een maand in India terecht, dus helemaal gepland was alles ook niet.
We hadden ons verkeken op wat de gewone all-road banden konden verdragen op de scherpe gravel en waarschijnlijk hebben we ook wat te hard gereden, hetgeen de kans op lekrijden vergroot. Het landschap is overigens betoverend en ik zou het zo weer doen, maar dan wel beginnen met verse banden.
Op het laatste stuk van de terugweg ging het mis. Dia had een gat in haar achterband dat zo groot was dat het niet meer geplugd kon worden. Ook twee pluggen hielden het niet, het bleef lekken. We reden een uitwijkplaats op en gingen onze opties afwegen. Na korte tijd reed er een campertje de parkeerplaats op. De camper was van Oskar en zijn vrouw Ursula. Zij hadden hun spullen achter moeten laten tijdens een trektocht en gingen die ophalen, dat was een tocht van 4 dagen lopen. Ze waren al drie jaar onderweg met hun Toyota Landcruiser camper vanuit Ushuaia naar Alaska.
Ursula kookte voor ons en we mochten hun camper lenen, zodat we enigszins mugvrij de dag door konden brengen terwijl we wachtten op de tow-truck. Die tow-truck ben ik gaan bellen in het wegwerkers station, 160 km verderop. Ze kwamen de volgende dag om 17:00 uur en we waren zodoende om 23:00 weer in Dawson City, op een vrijdagavond. Gelukkig was er nog een hotelkamer voor een nacht beschikbaar. Uiteraard was er geen band van de juiste maat te krijgen in Dawson. Wel in Whitehorse, 400 km verderop.
Op maandag zou die besteld worden en dan zou hij er dinsdag zijn met de lijnbus. Alleen stuurde de jongen van de bandenservice in Whitehorse een goede en een verkeerde maat op. Daar Dia’s band er het ergst aan toe was hebben we die vervangen en zijn we naar Whitehorse gereden. Onderweg moest er nog een keer een plug in mijn achterband gestoken worden, het was het zevende lek. Gelukkig werden de banden vlot vervangen en konden we onze reis voortzetten. Uiteindelijk zijn een week zoet geweest met dit probleem. Daarna zijn er geen lekke banden meer geweest, ondanks dat we nog flink wat gravel hebben gezien. Een, eventuele, volgende keer gaan er dus eerst verse banden op de motoren alvorens we aan de Dempster beginnen en zeker geen all-road banden. We hebben in Whitehorse gekozen voor Heidenau Scout 60’s met Ride-on er in. Die hebben ons in de volgende 20.000 km geen problemen meer gegeven.