In deze aflevering 141 rijdt Noraly een stevige route door Alaska. Als ze merkt dat haar voorvork olie lekt, ontmoet ze bij een pompstation een groep Britse motorrijders. Dan blijkt maar weer eens hoe motorrijders klaar staan voor elkaar onderweg. Haar motor wordt middels een touwtje tijdelijk gerepareerd. Ze kan verder. O ja; in realtime is Noraly al aangekomen op haar eindbestemming, wij publiceren komende tijd nog de laatste opnames van haar motorreizen.
Categorie archieven: Stories from abroad
Naar MotoAventura in Chili voor nieuwe motorbanden
Hans en Dia rijden momenteel in het grensgebied tussen Argentinië en Chili. Vanuit Osorno schreef Hans den Ouden ons gisteren dit motorverhaal.
Zit je toevallig op Facebook en wil je Hans en Dia volgen, kijk dan eens op Motorcycle Travels.
Vandaag reden we de laatste 400 km naar Osorno. We moesten voor 17:00 bij Motoaventura zijn voor de banden. Het is gelukt, we waren er om 16:30.
We hadden wat oponthoud onderweg, er moest nog een boodschap gedaan worden en natuurlijk moesten we de grens van Argentinië naar Chili voor de zoveelste keer passeren. Aan de Argentijnse kant ging het langzaam want terwijl wij aan de beurt waren, moest ook de WK wedstrijd van Uruguay gevolgd worden. Daarbij had de man ook geen idee… Aan het eind gaf hij ons de TIP weer terug die hij moest houden. Inmiddels hebben we genoeg ervaring en konden we de man duidelijk maken dat hij de formulieren moest houden. Dan naar Chili en voor het eerst moesten we een vaccinatiebewijs laten zien en de mensen voor ons ook. Dus iedereen moest zoeken en dat houdt op. Met de TIp en de paspoortcontrole ging het goed. Maar oh jee de modernisering heeft toegeslagen. Op een beeldscherm, dat zo wezenloos werkt dat er bij elk scherm ook nog een dame staat om te helpen, moet je van alles invullen. Dan krijg je een mail, niet dus-er is geen bereik- dus mag je een foto maken van het beeldscherm.
Voorgaande keren was het nog op papier en in een minuut klaar. Met het beeldscherm ben je zeker 5 minuten zoet en dat keer twee. Ik moest weer denken aan de invoering van de automatisering in het ziekenhuis waar ik werkte. Zonder automatisering liep er een verpleegkundige mee die noteerde en na 2 uur was de visite klaar. Met automatisering nam de efficiëntie zodanig af dat het de hele ochtend kostte om visite te lopen. Alles voor de vooruitgang! Maar we waren op tijd.
De banden waren schaars, Motoaventura is zelf importeur maar de volgende lading banden wordt verwacht in februari 2023. De motor van Dia heeft nu Shinko’s en de mijne Mitas e07. Mijn achterband is wat smaller dan hoort, maar het is niet anders. De zaak is groot en een begrip in Chili.
Overigens, we mochten vanuit de redactie nog melden, dat Hans en Dia, als ze in Nederland zijn, voor al hun motoren al jaren de motorbanden laten monteren bij Sabra Motorbandenservice in Alblasserdam. Top banden, en heerlijke koffie!
De Ruta 40 in Argentinië
Hans en Dia rijden momenteel de Ruta 40″. Dit is een route in het westen van Argentinië, die zich uitstrekt van Punta Loyola bij Rio Gallegos in de provincie Santa Cruz in het zuiden tot La Quiaca in de provincie Jujuy in het noorden. De route loopt parallel met het Andesgebergte. Zit je toevallig op Facebook en wil je Hans en Dia volgen, kijk dan eens op Motorcycle Travels.
Uiteraard brengen wij hier ook tussendoor regelmatig verslag uit. Hans den Ouden schrijft:
De wind sleurt hard aan jou en je motor. Hij trekt aan je helm en hij probeert hem een kwartslag te draaien. Je voelt aan je nekspieren de volgende morgen nog hoe hard de wind de vorige dag was. Ik moest denken aan het boek: “De schaduw van de wind” of in het Spaans: “La sombra del viento” De omgeving is leeg, alleen staat er af en toe een argwanende lama langs de kant, verder is er geen levende ziel te bekennen. Ongeveer om de 50 km zie je in de verte een boerderij staan. Er zijn wel regelmatig bochten als de weg door heuvels voert. De wind neemt geleidelijk aan toe in de ochtend, zodat je rond 13:00 uur wel ergens onderdak moet zoeken. Door de wind loopt het benzine verbruik ook enorm op. Van 1:24 km/l naar 1:12 km/l. Je begint aan een traject van 300 km met benzine voor 400km, maar halverwege de route blijkt je actieradius minder dan de nog af te leggen afstand. Gelukkig is er een pompstation na 250km. Door de wind was het ook nog eens koud, zo’n 9°C met een gevoelstemperatuur van 5°C en dat uren lang. We zijn er gestopt om te tanken (voor €6 waren de beide motoren weer vol). En daarna koffie met een broodje (2 koffie en 4 broodjes voor €3) Veel harder dan 70 à 80 km/uur gaat het niet. Dan waai je van de weg. Daarbij moet je goed opletten want soms is er opeens een gat in de weg. Sommige gaten zijn echt groot en diep. Ook zijn er plekken waar het asfalt helemaal weg is, soms 10 meter, maar ook wel eens 200m gravel. De meeste worden aangekondigd, maar daar kan je niet op rekenen. Er zijn vaak flinke remsporen te zien op het laatste stukje asfalt van automobilisten die zich hebben laten verrassen. Ooit leerden we van ene Theo, bij een voortgezette rijopleiding, hoe je daar mee omgaat. Dat hebben we toen flink geoefend, maar dat was niet in diepe gravel. Hier met 60km/uur induiken is geen aanrader. Ik telde op het hele traject 23 auto’s en 5 motoren op 300 km. Ze hebben hier geen file…
Itchy Boots, welkom in Alaska
In deze aflevering passeert Noraly de grens van Noord-Amerika met Alaska. Na maanden motorreizen nadert ze eindelijk haar eindbestemming. We kijken naar opnames met prachtige vergezichten. Maar wat wordt er nu opgeblazen in deze bar in Chicken? Kijk zelf maar…
De woestijn in op de motorfiets
Oskar Verkamman is een bekende motorreiziger en schrijver. Momenteel reist deze avonturier, alleen op de motor door het Midden-Oosten.
Afgelopen weekend publiceerde hij dit filmpje op Youtube. Hij rijdt op de motor van Riyadh (hoofdstad Saoedi- Arabië) door de woestijn naar de grens met Oman. Onderweg wordt er overnacht in de tent in de woestijn. Complete leegte met slechts twee tankstations.