The Pacific Coast Highway, in Calfornia USA, wordt ook wel de California State Route 1 genoemd. Die 1 snap je als je even achterover leunt en mee rijdt met deze motorrijders. Een paar vrienden die Royal Enfield rijden hebben een mooie opname gemaakt. Geen muziek, gewoon lekker dat rauwe geluid eronder.
Categorie archieven: Tussendoor
Het aarden Beest
Het aarden Beest: een avontuur tussen ratio en de verborgen wetmatigheden van schijnbaar toevallige gebeurtenissen.
Het aarden Beest (boek van Benno Graas) neemt je mee langs de exotische kusten van Mozambique, regenwouden van Uganda, maagdelijke woestijnen van Namibië en Sudan en duizelingwekkende hoogten van Ethiopië. Het boek voert je mee door een wildernis vol inheemse dieren en laat je kennismaken met intrigerende stammen allen met hun eigenaardige rituelen.
Al in het begin van hun reis komen Benno Graas en zijn vrouw Thecla er achter dat de kleine 350cc motor veel te licht is om de zware vracht van twee personen en een aanhanger door het zand, de modder en de bergen te trekken. Dit zorgt voor krankzinnige situaties. Door hun open geest en eenvoudige manier van reizen rollen ze van het ene toeval in het andere en weten zich iedere keer op een wonderbaarlijk creatieve wijze te redden.
Het wordt een avontuur vol kostelijke taferelen; van verbrande koppelingsplaten die vervangen worden door champagnekurken tot ongelukken in Malawi waarbij ze hulp krijgen van de monteur Useless. Ze ontmoeten meerdere malen een kudde olifanten die de reizigers vlak naast hun tentje hart-verknetteringen bezorgen. In Botswana worden ze op huiveringwekkende wijze belaagd door vijf leeuwen. Nog niet bekomen van de schrik rijden ze even later recht op een luipaard in. In Tanzania gaan ze op zoek naar ‘de berg van God’ en belanden in een pick-up vol meteoorstenen. De hoofdroute van Kenia loopt vast in een supermarkt. In het grensgebied van Somalië raken ze dagenlang gevangen in de onstuimige brij van Moeder Aarde en overwegen zwemmend verder te gaan. Ethiopië verwelkomt ze met een regen van stenen en één van hen loopt malaria op. In het hart van dit fascinerende land dalen ze af naar de miljoenen jaar oude onderaardse rotskerken van Lalibela waar ze betoverd raken door wierook en engelen in vlooiengedaanten. In Sudan gekomen zuigen de spirituele soefie’s ze mee in een draaikolk waar het verstand oplost en het ego geen bestaan meer heeft.
De geest van Afrika voert ze verder langs de magische Nijl en door de gouden woestijnen van Nubië. Hier worden ze geconfronteerd met de ontzagwekkende sereniteit van de stilte. In deze overrompelende leegte blikken ze terug op een film van toevalligheden en herinneren zich met een schok de uitspraken van een helderziende man aan het begin van hun reis… Alles lijkt uit te komen.
Het is na deze ontmoeting dat ze achtervolgd worden door een mysterieus klein vogeltje dat de verdere reis iedere dag op de meest onmogelijke plekken opduikt. Maar de reis gaat dóór langs de heilige tempels van Egypte waar ze worden “aangevallen” door een melkkarton. Libanon vluchten ze uit na een bomaanslag op de president en Turkije overvalt ze met sneeuw. De laatste kampeernachten in de verlaten bossen van het Oostblok gaan vergezeld van wolvengehuil.
Na vele grappige en ontroerende momenten weten ze uiteindelijk thuis te komen. Hier komen ze tot het besef dat er zich een inwendige reis heeft voltrokken over een afstand die verder ging dan Afrika.
De lach van Afrika met zijn ondraaglijke schoonheid heeft hun bewustzijn geopend naar een andere kijk op de werkelijkheid. Een werkelijkheid waarin tijd en afstand oplossen, gedachten gebeurtenissen beïnvloeden of aantrekken waar hun denken op dát moment het meest door bezeten is. Het avonturenboek is dan ook mede een gevecht tussen ratio en ervaring…
Een reis van het hoofd naar het hart.
Wil je dit boek van Benno Graas bestellen? Klik dan hier.
Peter Villis, 92, rijdt motor op het circuit
Een dagje op het circuit. Welke motorrijder wil dit niet ooit, of heeft het een keer gedaan. Genieten, gas geven, zonder dat er ergens een camera hangt die het vastlegt en je een paar dagen later confronteert met een vette bekeuring. Al eerder schreef een trouwe fan van ons uit Vlaanderen dit artikel. Natuurlijk komt er wat bij kijken, en het is gewoon verstandig om je goed voor te bereiden op een circuit-dag. Onze lezer uit België die al jaren motor rijdt en zelf net over de 70 is, attendeerde ons op deze Brit. Dat we hopelijk nog heel wat kilometers voor de boeg hebben met zijn allen.
Peter Villis begon met motorrijden in 1945. Inmiddels is hij 92 jaar en rijdt nog steeds op het circuit! Je leest het via //www.motorcyclenews.com/news/2021/june/92-year-old-trackday/
Dit noemen wij op de redactie@ikzoekeenmotor.nl dus PASSIE VOOR MOTOREN! Hier nog een screenprint van een tekst en foto van Motorcyclenews.com:
De late-life crisis?
Een paar berichten terug hadden we het over de BMW R18. Wat is dat toch met mannen en motors? Rond hun 40e krijgen ze een midlife crisis. Er komt een jonge vriendin, of een cabriolet. Dan kan de vrouw blijven. Of een motorfiets, maar dan wordt het kiezen. Bagage, of de dame achterop?
Tja, en dan schijnt het dat ergens tussen de 60 en 65 de LATE LIFE CRISIS volgt. Wat er dan gebeurt? Ehhh….
O ja, mochten er dames zijn die een BMW R18 aan gaan schaffen, laat jullie horen, we (redactie) zijn benieuwd.
Politie perikelen
Dit verhaal kwamen we op Facebook tegen en mochten wij met toestemming van de schrijver René Konter hier publiceren.
“Het moet in 1983/84 zijn geweest dat ik na een dag verhuizen van mijn broer samen met een vriend terug reed, komend vanaf Harderwijk.
Hij op een Yamaha XS 1100 ik op mijn Honda 900 Bol d’or.
We reden net ter hoogte van het Shell tankstation met redelijk hoge snelheid, ruim 175 km/u.
Net achter het muurtje stond politie met een Porsche. We zagen hem beide. We knikten naar elkaar en besloten gas bij te geven.
In onze spiegels zagen we de Porsche komen. Nog iets meer gas erbij en toen werden de lichtjes kleiner achter ons. We vervolgden onze weg met deze snelheid; we voelden ons helden. Echter bij Azelo richting Enschede zaten ze toch in 1 keer achter ons en kwamen ze voorbij bij Borne.
Het pannenkoekje kwam uit het raam. Wij volgden. De heren spraken ons aan op ons rijgedrag en of we wisten dat we zo hard reden. We ontkenden dit niet. Dat waardeerden ze wel. Toen vroeg de bestuurder van de Porsche hoe mijn Bol d’or beviel en hoe het rijgedrag was bij deze snelheden. Hierop antwoordde ik, prima, en of hem dat niet was opgevallen. Jazeker antwoordde hij. Ik ben zelf aan het overwegen er 1 aan te schaffen en nu ik dit gezien heb, moet ik dat maar doen.
Ik bood hem nog aan een proefrit te maken op de mijne maar dat hoefde niet. Vervolgens kregen we het advies om de weg wat rustiger te vervolgen met een hele grote knipoog. Kijk zo kon het toen nog.”