Tagarchief: Royal Enfield

Oma Broemmmm

Wie ben jij? Waar kom je vandaan?

Ik ben Sherry, 58 jaar, en ik werk in de zorg met ouderen. Vrienden noemen mij Sher en mijn kleinzoons van 1 en 3 jaar noemen mij Oma Broemmmm. Ik ben een Drentse van geboorte en woon tegenwoordig in Zwolle.

Heb je vroeger eerst brommer gereden?

Ik heb ooit een blauwe maandag op een witte Puch Maxi rond gecrossed, op het veldje naast mijn ouderlijk huis, ik was toen 15 jaar. Mijn ouders hadden deze gekocht van een buurvrouw voor mijn 16e verjaardag. Maar toen ik eindelijk 16 werd en ik officieel op de weg mocht rijden, wilde ik toch liever zo’n spiksplinternieuwe fiets met versnellingen. Ik had genoeg gecrossed op de Puch, het spannende was eraf!

Wanneer kocht jij jouw eerste motorfiets en wat voor een motor was dit?

Mijn eerste motorfiets waar ik af en toe op reed was een Yamaha XS750 van mijn ex-man. Eigenlijk ook weer stiekem, ik had toen nog geen rijbewijs. Kort daarna ben ik gaan lessen en heb ik een Yamaha Dragster gekocht. Daarna was ik een aantal jaren motorloos totdat het weer begon te kriebelen. De kinderen waren wat ouder en ik had meer tijd voor mezelf. Er kwam toen een Suzuki Intruder VS700, waar mijn dochter nu nog op rijdt. Wij gaan dan wel eens samen rijden, heel erg leuk!

De liefde voor Engelse motoren en met name oldtimers, kwam door iemand die Triumph reed en het duurde niet lang of ik reed ook op een oldtimer: een Triumph Tiger 100 uit 1963. Wat een avonturen heb ik met dat ding beleefd! Uitlaten verloren (en terug gevonden) kickstarters die spontaan door midden braken, olie verliezen onderweg, na eindeloos kicken en met het hemd nat op de rug blij zijn dat ik eindelijk de motor aan de praat kreeg om daarna weer af te slaan, … je wil het allemaal niet weten! Het was nooit saai als je met mij op pad ging! Toch heb ik er 10 jaar plezier aan beleefd en toen was het welletjes. Ik wilde het mezelf wat makkelijker maken en zo kwam de Royal Enfield in beeld. Super leuk motorfietsje maar ik miste toch iets. Dat gemis resulteerde in een onlangs gekochte Triumph Bonneville T100.

Ben jij een “mooiweer-rijder” of een “door-rijder”?

Ik ben iemand die van mooi weer houdt, dus ben blij dat de lente in aantocht is. Maar ik laat mij door kou en regen niet weerhouden om te rijden, je kan je er immers op kleden. Maar zodra er pekel op de weg komt, blijft de Bonnie in de schuur!

Stel: je wint een flinke prijs in de loterij. Wat voor motorfiets zou je dan kopen?

Poeh, eerst zorgen voor een ruimte waar ze in zouden kunnen staan. En dan als eerste zou ik een stoere Triumph Truxton kopen, om af en toe even op te scheuren, haha. Dan zou ik nog een oldtimer willen hebben. Zo’n prachtige BSA Goldstar, die kwam dan in de woonkamer te staan!

Wat was de mooiste rit die je ooit reed?

Dat was mijn vakantie vorig jaar, heerlijk een week getoerd in Duitsland. Alle weersomstandigheden gehad en veel rijervaring opgedaan.

Maar er is één rit, die ik nooit zal vergeten! Toen ik mijn maatje onderweg kwijt raakte en ik in mijn uppie in de stromende regen vanaf Breda door Antwerpen naar Zeeuws-Vlaanderen moest rijden naar een motortreffen. Zonder navigatie dus “old skool” de borden lezen. Tot op mijn string nat en met m’n rug onder de modder kwam ik aan. Ja, ik was toen best trots op mezelf en wat smaakte dat biertje toen lekker!

Staat er nog een bijzondere toertocht op je bucket-list?

Ja zeker, wat het gaat worden weet ik nog niet. Even afwachten hoe het gaat met de beperkingen op het reizen naar het buitenland.

Denk je al aan een volgende motorfiets?

Nee hoor, ik ben sinds Januari in het bezit van een gave Triumph Bonneville T100!

Wat heeft motorrijden jou gebracht in je leven?

Vrijheid (vooral nu tijdens corona) en blijheid, verbondenheid, de kans om ontzettend leuke mensen te mogen leren kennen. Daaruit zijn een paar bijzondere vriendschappen ontstaan.

Wat heb ik je niet gevraagd, en wil jij mogelijk toch nog kwijt?

Niets eigenlijk. Ik hoop dat het een geweldig mooi motorseizoen wordt en dat wij kunnen doen wat wij allemaal graag willen: motor rijden!

De Royal Enfield 650 Interceptor

De Royal Enfield 650 Interceptor. Een Indiase motor met Britse roots.

Een trouwe lezer van onze website, Ad van Dijk, maakte eerder een proefrit met deze motorfiets en was zo vriendelijk om voor onze redactie@ikzoekeenmotor.nl hier een leuk verslag over te schrijven. Met meteen een mooi stuk geschiedenis erin!

“Royal Enfield werd in Groot-Brittannië in 1893 opgericht en begon o.m. met de productie van fietsen. In 1901 zag de eerste motorfiets met 211 cc Minerva inbouwmotor het levenslicht. Vanaf 1933 rolden de 350 cc en 500 cc ééncilinder Bullets van de band, die tot op de dag van vandaag nog steeds geproduceerd worden, zij het wel met de nodige wijzigingen. Na de Tweede Wereldoorlog ging men ook weer dikkere twins bouwen, de 750 cc Interceptor was in 1963 de grootste twin die het merk ooit gebouwd heeft. Royal Enfield vestigde in 1955 in India een dependance fabriek onder de naam Enfield India. In de toenmalige Britse kolonie was veel vraag naar motoren voor het leger en voor andere overheidsinstellingen. Daar werd ook begonnen met de productie van de 350 cc Bullet, waarvan zelfs een Dieselversie leverbaar is geweest. Evenals vele Engelse motorfietsfabrikanten sloot Royal Enfield in 1970 de hoofdvestiging, daarentegen is de Indiase vestiging “still going strong”, maar het duurde wel een aantal jaren voordat de Indiase vestiging de naam Royal Enfield mocht gebruiken.

Vanaf 1976 wordt de 350 cc Bullet weer in Nederland geïmporteerd en in de loop der jaren kwam er ook een 500 cc uitvoering, die inmiddels diverse varianten kent. Door de steeds groeiende vraag naar motoren vestigden diverse motorfabrikanten filialen in India, kijk maar naar BMW en Harley Davidson en daarvan profiteren ook de Indiase fabrikanten.

Vorig jaar introduceerde Royal Enfield 2 modellen met een nieuwe 650 cc twin, goed voor 47 pk, dus ook geschikt voor het A2 rijbewijs. Retro modellen zijn populairder dan ooit en de nieuwe Interceptor lijkt als 2 druppels water op zijn 750 cc naamgenoot uit 1963. Er is ook een caféracer onder de naam Continental GT leverbaar, dit model heeft een andere tank, zadel, stuur en de voetsteunen zijn 65 mm naar achteren geplaatst.

Motomondo heeft de import van het Indiase merk op zich genomen en er zijn al een aantal nieuwe dealers aangesteld. Lowlands Biker Store in Zwolle is één van de nieuwe dealers waar ik (Ad van Dijk) tijdens een demo-dag de Interceptor kon rijden. Met een zithoogte van 804 mm kan menig rijder prima uit de voeten en de machine weegt droog 202 kg.

Behalve een elektronisch motormanagementsysteem zijn beide twins verder wars van elektronica. Of de twin is uitgerust met een balansas is niet bekend, maar hinderlijk trillen doet het blok met 270 graden ontstekingsinterval absoluut niet. Schakelen doet de zesbak perfect en de kabelbediende natte meerplaatskoppeling is prima te doseren. Vanaf 2500 toeren heeft de machine al voldoende in huis om weg te rijden en de krachtbron is werkelijk soepel te noemen. Bediening van de knoppen op het stuur gaat als vanzelf en de analoge klokken zijn prima afleesbaar. Verchroomde ronde spiegels passen goed bij dit concept en bieden prima zicht. Om de 18 inch velgen zijn Pirelli Phantom banden gemonteerd, je merkt wel dat de machine gevoelig is voor oneffenheden in het wegdek, ondanks de goede stuureigenschappen. Aan het frame kan het niet liggen, dat is bij Harris Performance in Engeland ontworpen. Het schijnt dat de Continental GT door de sportievere zithouding daar minder gevoelig voor is. Stelmogelijkheden zijn alleen weggelegd voor de veervoorspanning van de stereo achterschokbrekers. Voor en achter zijn beide modellen uitgerust met een enkele schijfrem voorzien van dubbelzuigerklauwen, die voldoende vertraging hebben en afkomstig zijn van BijBre, het Indiase zusterbedrijf van Brembo. Op de bedienbaarheid van beide standaards valt niets aan te merken.

Dat Royal Enfield vertrouwen heeft in de nieuwe twins blijkt wel uit het feit dat er 3 jaar garantie zonder kilometerbeperking gegeven wordt. Vanaf € 7798,- verwisselt de Interceptor van eigenaar, de prijs verschilt wel per kleur! Je kunt kiezen uit oranje, rood, zilvergrijs, wit, zwart of grijs. Aan de Continental GT hangt een prijskaartje vanaf € 8098,-  ook afhankelijk van de kleur.

Voor beide modellen zijn er inmiddels een aantal accessoires leverbaar en er wordt ook gewerkt aan een kledinglijn. Gewerkt wordt er ook aan uitbreiding van de 650 cc modellenlijn, waarvan ik inmiddels  al een aantal schetsen heb gezien. Een allroad en een paar ruigere caféracers behoren daar zonder meer al toe!”

Wil je meer informatie over Royal Enfield? De importeur is MotoMondo.

Ad van Dijk, de schrijver van dit verslag, heeft proefgereden bij Lowlands Biker Store in Zwolle.

De foto’s zijn gemaakt bij Motor Centrum Roosendaal.

 

 

Royal Enfield in Roosendaal bij MCR

In diverse columns van onze motorreizigers lezen we spannende verhalen over tochten door bijvoorbeeld India en Nepal.

Een merk wat we daar dagelijks tegenkomen is de Royal Enfield. Dit is van oorsprong een Brits motormerk wat destijds werd geëxporteerd en verder uitgebouwd in India. Wie verre reizen naar het Oosten maakt kent dit motormerk. Juist die enorme retro look is de laatste jaren erg in.

Zoek je een handzame stadse motorfiets of wil je gewoon lekker betaalbaar toeren, dan is Royal Enfield een bijzonder fijn motormerk. We wilden het gewoon eens rustig bekijken. En eens even op gaan zitten. Het voelde klasse.

Motor Centrum Roosendaal staat al jaren goed bekend als Harley Davidson specialist. Sinds begin dit jaar zijn ze ook officieel dealer van dit unieke merk Royal Enfield. Tijdens een bakje koffie met de mannen van MCR hebben we een paar foto’s genomen. Binnenkort gaan we er nog een middagje mee rijden. Wordt vervolgd.

De importeur van Royal Enfield is MotoMondo in IJsselstein.

De foto’s zijn genomen bij MCR in Roosendaal.

Gino van de T-Birds, en zijn perfecte rit door Normandië

Wie ben jij? Waar kom je vandaan?
Gino, 47 jaar oud, kwaliteitsingenieur van beroep en afkomstig uit Aalst, tweede stad van de provincie Oost-Vlaanderen, en wereldberoemd door het carnaval, dat zelfs Unesco werelderfgoed is. Ik ben al bijna 30 jaar samen  met mijn jeugdliefde, een geweldige madam die zelf een bloedmooie Royal Enfield caferacer rijdt. Samen hebben we 3 kastaars, waar ik enorm fier op ben. En zet er maar bij ‘op alle 3’, want de oudste zit in zijn apenjaren en durft daar wel eens aan te twijfelen. Daarnaast heb ik ook nog een underground dj carriere in het new wave/ gothic genre, die op komende 23 november gaat eindigen wanneer ik in mijn geboortedorp mijn laatste set zal spelen. Ondertussen komen er wel nog enkele sets, waarvan misschien  W-Fest, midden augustus, een belletje doet rinkelen bij het grote publiek. Dit is een vierdaags festival waarop onder andere volgende groten in het genre komen spelen: Killing Joke, The Stranglers, Echo and The Bunnymen, The Human League, Red Zebra, Nik Kershaw, Howard Jones, Tony Hadley van Spandau Ballet, Jimmy Sommerville, maar ook The Cassandra Complex, Tuxedomoon, Peter Hook van Joy Division en nog vele anderen, waaronder ik dus als dj.

Heb je vroeger eerst brommer gereden? Wat voor bromfiets was dat toen?
Ik kreeg mijn  eerste brommer in 1980, op 9-jarige leeftijd, en wat voor een: een Italjet competitiecrosser, die razendsnel was voor een 9-jarige knaap. Dit was eigenlijk een logische stap, want mijn moeder was een cafébazin, en in dat café was het lokaal van D’holda Boys, gesticht door mijn vader. Deze was begin jaren 80 de grootste club qua ledenaantal van Vlaanderen.

Wanneer kocht jij jouw eerste motorfiets en wat voor een motor was dit?
Terwijl mijn moeder café hield, had mijn vader de job waarop ik nu nog steeds jaloers ben:  vertegenwoordiger van Kawasaki Belgium. In de goede oude tijd had deze job nog bepaalde privileges, zoals het gebruik van het gamma van dat jaar. Eens een model getest was door de journalisten, en de motorsalons voorbij waren, stonden die motoren maar stof te verzamelen in het magazijn. Dus konden ze evengoed bij ons thuis staan, daar werd er tenminste mee gereden. Zo haalde ik bijvoorbeeld in 1989 eindelijk mijn rijbewijs, en vlamde ik in de namiddag al rond met de coolste superbike ooit gemaakt, de ZXR750, met stofzuigerslangen.

Ben jij een “mooiweer-rijder” of een “door-rijder”?
Ik ga meer zeggen: ik heb zelfs geen auto meer, ik was de Belgische files kotsbeu. Ik heb me voor woon- werkverkeer een BMW RT, een echte toerbuffel,  aangeschaft. Het is geen motor waarvan je denkt ‘he schoonheid’, maar het is een geweldige motor in zijn categorie. Het moet al serieus oude wijven regenen om er nat op te worden.

De T-Birds

Stel: je wint een flinke prijs in de loterij. Wat voor motorfiets zou je dan kopen?
Ik denk dat ik in eerste instantie het geld zal aanwenden om mijn garage wat uit te breiden. Ik heb onlangs wel 2 motoren verkocht maar het kotje staat toch nog behoorlijk vol. Uiteraard zijn er motoren die ik graag nog wil: als liefhebber van caferacers wil ik graag nog eens een oude Guzzi V7 van begin jaren 70. Of een Laverda 750SF, of de Benelli zescylinder. En voor iemand me van een voorliefde voor Italianen beticht: een Sportster kan een geweldige caferacer worden, zo bewijst Federico uit Malmo. Ik vind zijn creaties geweldig. Een oude Norton wil ik ook graag nog eens. Of een BSA.  En, for old time’s sake: een ZXR. Ach, ik kan hier wel nog even doorgaan.

Wat was de mooiste rit die je ooit reed?
Steeds die van het volgende weekend dat er aankomt. Als ik er eentje moet uithalen: rond de eeuwwisseling waren we met enkele goede vrienden op vakantie in Normandië, met de motor uiteraard. Op een onvergetelijke zwoele zomeravond reden we, bijna de volledige kustlijn van het schiereiland af. Dat is steeds de eerste rit waar ik aan denk als ik dergelijke vraag krijg. Het was een avond en rit waaraan alles klopte: zwoel warm, het gezelschap, de zonsondergang over de oceaan naast ons, de terrasjes die we onderweg aandeden: “it was the perfect ride”!

Staat er nog een bijzondere toertocht op je bucket-list?
In de nabije toekomst kijk ik enorm uit naar 2 geplande uitstappen met mijn café-racerclub de T-Birds. Volgende maand gaan we 3 dagen naar een caferacertreffen in Duitsland, en in 2020 gaan we er zelfs 10 dagen over doen om met ons oud ijzer naar het Daytona van Europa te trekken: Wheels and Waves in Biarritz. Op de langere termijn heb ik mijn zonen beloofd, eens ze allebei hun rijbewijs hebben, in de States te gaan toeren, met een gehuurde Harley of Indian.

Denk je al aan een volgende motorfiets?
Uiteraard, er gaat geen dag voorbij of ik check enkele advertenties. Een goede vriend van mij zegt steeds: verkopen is verarmen. Mij heeft hij alvast overtuigd, maar mijn madam nog niet. Die vindt: iets nieuws? OK, maar dan eerst iets buiten. Dus daar gaan we het toch eerst moeten over eens worden.

Wat heeft motorrijden jou gebracht in je leven?
Veel, heel veel zelfs. Ik ben er tussen opgegroeid. Ik had veel geweldige mensen waarschijnlijk nooit gekend, hadden we niet die gemeenschappelijke passie gehad. Ik rij 60 kilometer enkel van mijn werk naar huis. Soms kom ik thuis, een uurtje gebold, en zet de plastieken BMW in de garage, en haal zijn oudere broer, een geweldige R80 caferacer uit 1983 eruit om nog een uurtje of 2 te gaan bollen. Zo een oude motor is ook steeds een magneet voor de meest onverwachte , boeiende en ontroerende gesprekken. Zo stond ik ooit eens te tanken met mijn madam haar Enfield. Er stopte een bejaarde man, met de fiets en een jerrycan. Na het voor de hand liggende grapje dat hij chance had want dat zijn fiets ver zonder naft zat, kreeg hij de Enfield in de gaten, en kreeg hij tijdens zijn verhaal zelfs de tranen in de ogen over zijn jeugdjaren in de jaren 50 en 60 in Engeland. Een Enfield, een Vincent, een Triumph, hij had verschillende motoren gehad, was een echte rocker geweest in de fifties en sixties. Fantastische ontmoetingen zijn dat. Ik kan me niet voorstellen dat je dat meemaakt als je je Volkswagen of Peugeot vol tankt.

Wat heb ik je niet gevraagd, en wil jij mogelijk toch nog kwijt?
Als oprichter van de T-Birds, momenteel de grootste caferacerclub van Belgie, kan ik geen kans onbenut laten om mijn club wat te promoten. Dus als er mensen zijn met de echte “oldskool biker spirit: deze zijn steeds welkom om met ons mee te rijden. Uiteraard zijn er enkele voorwaarden: wij rijden met caferacers, vintage bikes, bobbers , scramblers, brats of neo-classics. Wij dragen geen fluo of ruimtepakken. Jeans en zwarte lederen jekker, bij voorkeur met T-Birds logo is de dresscode. We hebben divisies in Oost-Vlaanderen en Antwerpen, en de gezonde ambitie er nog meer op te richten in de toekomst. We rijden zo goed als elk weekend, van het vroege voorjaar, tot de winter voor de deur staat. We proberen onze activiteiten divers te houden, voor elk wat wils. En uiteraard zien we er enorm cool uit, op onze oude moto’s, en met onze T-Birds jekkers.  Voor geïnteresseerden:  //www.facebook.com/groups/1229541350405924/

En //www.facebook.com/groups/237321056918013/