Tag archieven: Hans en Dia op reis

Ikzoekeenmotor.nl, Motorreizen, Motorroutes, Stories from abroad

Hans en Dia in Peru

Een reactie plaatsen
Afdrukje via Polarsteps

Hans en Dia zijn op hun reis door Zuid-Amerika inmiddels in Peru beland. Deze tekst schreef Hans op 30 december, vorig jaar. Twee dagen geleden dus.
Zit je toevallig op Facebook en wil je alle verhalen van Hans en Dia volgen, kijk dan eens op Motorcycle Travels. Even op deze groene regel klikken dan. 

Canon del Pato.

Terug naar de kust, nee niet het liedje van Maggy McNeal uit 1976, maar de N3 die van Charaz naar de kust loopt. Een belevenis tussen de hoge bergen. Er zijn wel veel gaten in de weg. Ik moest denken aan het pylonen rijden op rijles. En soms mis je er toch nog eentje. Gelukkig kunnen de spaakwielen van de Vstroms wel tegen een stootje. Het was een onvergetelijke route, 130 km slalommen in de bergen en genieten van de uitzichten.

We reden achter een vrachtwagen een dorp in en nadat de papieren waren gecontroleerd werden wij staande gehouden. Je denkt argh, wat nu weer. Maar de goede man wilde alleen maar weten waar we vandaan kwamen en waar we heen gingen. Hij meldde dat alles op de weg veilig was en vind het leuk dat we zijn land bezochten. De handen werden geschud en daar gingen we weer. Zo leuk! De weg langs de kust is grotendeels snelweg en minder boeiend. Trujillo is een grote havenstad met 800.000 inwoners, de derde stad van Peru.

Ikzoekeenmotor.nl, Motorreizen, Motorroutes, Stories from abroad, Tussendoor

Rommelige benzineprijzen, rijden door riviertjes, Hans en Dia vanuit Bolivia

Een reactie plaatsen

Hans en Dia rijden momenteel door Bolivia. Vanuit Vallegrande schreef Hans den Ouden ons 17 december j.l. dit verslag.

Zit je toevallig op Facebook en wil je alle verhalen van Hans en Dia volgen, kijk dan eens op Motorcycle Travels.

“We vertrokken om 09:00 uit Tarabuco. We hadden niets meer te eten en de winkels waren nog dicht, dus ontbeten we in het hostel. Dat was overigens prima.

De temperatuur was laag en alle lagen moesten aangetrokken worden. Bovendien was de lucht nogal dreigend. Er moest eerst getankt worden. In Bolivia zijn er twee prijzen, een voor locals en een voor buitenlanders. Dat is omdat de Boliviaanse regering de benzine sponsort voor de inwoners.

Met buitenlandse nummerplaten krijg je dus het hogere tarief, tenzij je de benzine eerst in een jerrycan doet en dan in je motor. Lang verhaal kort: doe je een beetje onnozel dan krijg je de tank gewoon gevuld voor de lagere prijs- het scheelt de helft. Daarna over prachtig asfalt de weg op naar het oosten. Totdat 120 km voor Vallegrande het asfalt ophoudt en de gravelweg door de bergen begint. En wat voor een weg. Allereerst moesten we drie keer door een riviertje.

Ik ben er eerst doorheen gelopen en daarna met de motoren. De bedding lag vol met keien en ik moest dus mijn voeten aan de grond houden want als je voorwiel op een kei klapt, dan … In ieder geval ben ik drie keer met beide motoren aan de overkant geraakt zonder om te gaan! Het was hard werken op de weg verder en we vorderden langzaam. Je ziet het eindpunt maar langzaam dichterbij komen en denkt als we dat maar voor donker halen.

De uitzichten waren evenwel schitterend en we genoten daar met volle teugen van. Overigens was er eerder ook geen enkel dorp met een hostel. We passeerden drie dorpjes, met slechts een paar honderd inwoners op 200 km en verkeer was er ook nauwelijks. Ik telde 10 auto’s op de hele dag- De temperatuur wisselde de hele dag, van 10°C tot 32°C en van off-road rijden krijg je het sowieso warm. We hebben meerdere keren lagen uitgetrokken en later weer aangetrokken. Het is wel droog gebleven.

We reden eerst omlaag van 3000 meter naar 1100m, daarna weer omhoog naar 2700m en Vallegrande ligt op 2000 m. Uiteindelijk bereikten we in de schemering Vallegrande, op iOverlander had ik al een hostel uitgezocht.

Ze hadden plaats en de motoren staan in de gang tussen de kamers. We waren te moe om nog te gaan eten, dus met een broodje op de kamer lagen we om 21:00 op bed.

Morgen uitrusten… Dan kunnen we daarna weer fris op pad, zoals deze prachtige ezels.

¡Tenemos Que descansar!”

Gastcolumns & blogs, Ikzoekeenmotor.nl, Motorreizen, Stories from abroad

Naar MotoAventura in Chili voor nieuwe motorbanden

Een reactie plaatsen

Hans en Dia rijden momenteel in het grensgebied tussen Argentinië en Chili. Vanuit Osorno schreef Hans den Ouden ons gisteren dit motorverhaal.
Zit je toevallig op Facebook en wil je Hans en Dia volgen, kijk dan eens op Motorcycle Travels.

Vandaag reden we de laatste 400 km naar Osorno. We moesten voor 17:00 bij Motoaventura zijn voor de banden. Het is gelukt, we waren er om 16:30.

We hadden wat oponthoud onderweg, er moest nog een boodschap gedaan worden en natuurlijk moesten we de grens van Argentinië naar Chili voor de zoveelste keer passeren. Aan de Argentijnse kant ging het langzaam want terwijl wij aan de beurt waren, moest ook de WK wedstrijd van Uruguay gevolgd worden. Daarbij had de man ook geen idee… Aan het eind gaf hij ons de TIP weer terug die hij moest houden. Inmiddels hebben we genoeg ervaring en konden we de man duidelijk maken dat hij de formulieren moest houden. Dan naar Chili en voor het eerst moesten we een vaccinatiebewijs laten zien en de mensen voor ons ook. Dus iedereen moest zoeken en dat houdt op. Met de TIp en de paspoortcontrole ging het goed. Maar oh jee de modernisering heeft toegeslagen. Op een beeldscherm, dat zo wezenloos werkt dat er bij elk scherm ook nog een dame staat om te helpen, moet je van alles invullen. Dan krijg je een mail, niet dus-er is geen bereik- dus mag je een foto maken van het beeldscherm.

Voorgaande keren was het nog op papier en in een minuut klaar. Met het beeldscherm ben je zeker 5 minuten zoet en dat keer twee. Ik moest weer denken aan de invoering van de automatisering in het ziekenhuis waar ik werkte. Zonder automatisering liep er een verpleegkundige mee die noteerde en na 2 uur was de visite klaar. Met automatisering nam de efficiëntie zodanig af dat het de hele ochtend kostte om visite te lopen. Alles voor de vooruitgang! Maar we waren op tijd.

De banden waren schaars, Motoaventura is zelf importeur maar de volgende lading banden wordt verwacht in februari 2023. De motor van Dia heeft nu Shinko’s en de mijne Mitas e07. Mijn achterband is wat smaller dan hoort, maar het is niet anders. De zaak is groot en een begrip in Chili.


Overigens, we mochten vanuit de redactie nog melden, dat Hans en Dia, als ze in Nederland zijn, voor al hun motoren al jaren de motorbanden laten monteren bij Sabra Motorbandenservice in Alblasserdam. Top banden, en heerlijke koffie!

Filmpjes / Video's / YouTube, Gastcolumns & blogs, Ikzoekeenmotor.nl, Motorreizen, Motorroutes, Stories from abroad, Tussendoor

De Ruta 40 in Argentinië

Een reactie plaatsen

Hans en Dia rijden momenteel de Ruta 40″. Dit is een route in het westen van Argentinië, die zich uitstrekt van Punta Loyola bij Rio Gallegos in de provincie Santa Cruz in het zuiden tot La Quiaca in de provincie Jujuy in het noorden. De route loopt parallel met het Andesgebergte. Zit je toevallig op Facebook en wil je Hans en Dia volgen, kijk dan eens op Motorcycle Travels.

Uiteraard brengen wij hier ook tussendoor regelmatig verslag uit. Hans den Ouden schrijft:

De wind sleurt hard aan jou en je motor. Hij trekt aan je helm en hij probeert hem een kwartslag te draaien. Je voelt aan je nekspieren de volgende morgen nog hoe hard de wind de vorige dag was. Ik moest denken aan het boek: “De schaduw van de wind” of in het Spaans: “La sombra del viento” De omgeving is leeg, alleen staat er af en toe een argwanende lama langs de kant, verder is er geen levende ziel te bekennen. Ongeveer om de 50 km zie je in de verte een boerderij staan. Er zijn wel regelmatig bochten als de weg door heuvels voert. De wind neemt geleidelijk aan toe in de ochtend, zodat je rond 13:00 uur wel ergens onderdak moet zoeken. Door de wind loopt het benzine verbruik ook enorm op. Van 1:24 km/l naar 1:12 km/l. Je begint aan een traject van 300 km met benzine voor 400km, maar halverwege de route blijkt je actieradius minder dan de nog af te leggen afstand. Gelukkig is er een pompstation na 250km. Door de wind was het ook nog eens koud, zo’n 9°C met een gevoelstemperatuur van 5°C en dat uren lang. We zijn er gestopt om te tanken (voor €6 waren de beide motoren weer vol). En daarna koffie met een broodje (2 koffie en 4 broodjes voor €3) Veel harder dan 70 à 80 km/uur gaat het niet. Dan waai je van de weg. Daarbij moet je goed opletten want soms is er opeens een gat in de weg. Sommige gaten zijn echt groot en diep. Ook zijn er plekken waar het asfalt helemaal weg is, soms 10 meter, maar ook wel eens 200m gravel. De meeste worden aangekondigd, maar daar kan je niet op rekenen. Er zijn vaak flinke remsporen te zien op het laatste stukje asfalt van automobilisten die zich hebben laten verrassen. Ooit leerden we van ene Theo, bij een voortgezette rijopleiding, hoe je daar mee omgaat. Dat hebben we toen flink geoefend, maar dat was niet in diepe gravel. Hier met 60km/uur induiken is geen aanrader. Ik telde op het hele traject 23 auto’s en 5 motoren op 300 km. Ze hebben hier geen file…

Ikzoekeenmotor.nl, Motorreizen, Stories from abroad

Hans en Dia vanuit Chili

Een reactie plaatsen

We volgen Hans en Dia. Zij vertrokken zelf met het vliegtuig, terwijl hun 2 motoren al weken onderweg waren per schip.  Ze haalden de motorfietsen op in San Antonio in Chili. De trouwe lezers uit de eerste jaren van Ikzoekeenmotor kennen vast onze schrijver Hans den Ouden nog? Check deze tag: //ikzoekeenmotor.nl/tag/hans-den-ouden/

Het schip met onze motoren in de container kreeg van de maatschappij opdracht om naar Ecuador te varen, waarna een kleiner schip de container weer naar San Antonio zou brengen. Dat is vier dagen varen en het moest eerst uit San Antonio komen. Zo werd het bijna twee weken later dat de motoren aan ons overhandigd konden worden.

We brachten onze tijd door in Valparaiso met het bekijken van alle leuke dingen daar. We liepen gemiddeld 8 km per dag. Op 10 november was het zo ver. Ronny Tesch de vertegenwoordiger van intime forwarding regelde alles en bracht ons naar de haven. Daar begon het ritueel van de mannetjes, alle papieren werden gecontroleerd op serienummer en kenteken, 11 stuks en bij sommige motoren zit dat serienummer op een onmogelijke plaats (vooral bij de Honda en KTM). Bij de Suzuki’s zit het gewoon op het frame onder het zadel.  De accu’s moesten worden aangesloten en de banden op spanning gebracht. De hele ochtend moesten we ook nog zo’n geel hesje aan en een veiligheidshelm op. Dat laatste leek mij zinloos want het enige dat er op je hoofd kan vallen is een container. Dan ben je toch gereduceerd tot een pannenkoek. Ook moesten we veiligheidsschoenen aan, lees de motorlaarzen. Met de Alpinestars Tec 7 Enduro Drystar loop je niet zo lekker.

Uiteindelijk konden we om 14:30 vertekken. We reden naar Pichilemu en  na uitgeput in bed te zijn gevallen, besloten we de kustweg te volgen richting Concepcion. De geplande route lag meer landinwaarts waar donkere wolken hingen. De Ruta Del Mar was prachtig. Uiteindelijk kregen we natuurlijk ook een flinke bui te verwerken. Zodanig dat het een uitdaging werd. Je kent het wel, het vizier gaat beslaan en je zet het op een kier. Dan waait de regen er onderdoor en is je vizier ook van binnen nat. Ik heb er geen pinlock in gedaan want met off-road rijden in India bleek dat eerder hinderlijk dan een voordeel. Het fijnstof was zo fijn dat het er toch tussen ging zitten en ik keek dan door een bruine waas. Nu moest dus het vizier open en dicht (om de beurt) om de weg te zien. En natuurlijk de gaten vermijden.

De meeste wegen zijn hier zeer goed, maar af en toe is er een gat, soms wel een meter bij een meter en wisselend van diepte. Echt wel iets om goed op te letten dus. De ervaringen met B&B’s is wat wisselend. Soms blijkt de host afwezig en helemaal niet te kunnen komen, soms duurt het drie uur voor hij of zij ter plaatse is. Dat geldt zowel voor AirB&B als Booking. Het helpt wel om ze een bericht te sturen met een vraag en daarna pas te boeken. Ik heb bij een leuke plek best wel veel werk moeten verzetten om mijn geld weer terug te krijgen met de helpdesk. We reden naar Pucón om naar de Villarrica vulkaan te kijken.

De meest actieve vulkaan van Chili. Je kan er ook een trektocht naar toe maken. Chili is overigens niet goedkoop, de prijzen liggen op Europees niveau. Het is zelfs duurder dan in Spanje. Vervolgens reden we van Pucón naar Futrono in het meren gebied, Interlago. Alles is hier zeer groen en veel staat in bloei. Het is een gebied met veel veeteelt. We gaan morgen de grens over naar Argentinië en dan naar Bariloche.

Tip van de redactie: Zit je toevallig op Facebook en wil je Hans en Dia volgen, kijk dan eens op Motorcycle Travels. Uiteraard brengen wij hier ook tussendoor regelmatig verslag uit.

Voor de liefhebbers een filmpje erbij: