Het is al weer eind maart. Er zijn weliswaar wolken, maar er is ook heel veel zon. En het is droog!
Prima weer voor “Coos op Reis”.  Factor 50, korte broek en jas. Das een logische combinatie.

Morgen verlaat ik Albufeira en reis ik verder. Dan ga ik via Sagres naar Sines, aan de westkust van Portugal, een stukje onder Lissabon. Daarom ruim ik vast in de caravan wat rommel op en pak wat zaken bij elkaar. Mijn regenpak leg ik ook vast klaar.

Ontbijten doe ik met het Belgische echtpaar met hun drie honden: eentje is stokoud en wil het liefst op schoot. Hij is daar écht veel te groot voor maar weet dat nog steeds niet; eentje heeft zichtbare ondertandjes en een gespleten verhemelte en maar één oog, en de laatste heeft een klompvoet omdat hij de spieren van zijn andere poot moet ontwikkelen. Deze hond is zes maanden oud en heet Duke. Maar zijn vrienden noemen hem Djoek. Dus ik ook…

Eigenlijk val ik met mijn kale harses, mijn Mengele brilletje en mijn flaporen in dit gezelschap helemaal niet zo op, besef ik. Dat stelt mij gerust, want het is hier retegezellig.

Vandaag wandel ik via het strand naar Olhos d’Água, een pokkeneind weg. Gelukkig wil ik het zelf.

Op de rotsen ontmoet ik een echtpaar uit Oud-Beijerland, gebóóóre Rôtterdam, kèje goed hóóóre…. Zij was, net als Janny en ik, eind jaren zeventig hier voor het laatst. Zij heeft, net als Janny en ik, járen op Zalmplaat (Portugaal) gewoond en hij is, net als ik, geboren in de oude Provenierswijk in Rotterdam. We staan zowat een uur over het leven, hoop, angsten en gevoelens te praten en hebben zoveel overeenkomsten dat ik ze persé niet durf te vragen of ze mijn overleden vriend Cor uit Oud-Beijerland gekend hebben. De kans is echt te groot en ik wil er eigenlijk op deze mooie dag niet aan herinnerd worden.

Hier kan je even meewandelen op de rotsen. Niet misstappen, hoor:

Ik nuttig een heerlijke salade op het strand van Praia da Oura. Als de vijf in de klok zit, dan mag je een drankje. Welnu, het is vijf over half drie, dus…..

0nderweg trekt ma met een gemotoriseerde lier het vissersbootje van pa veilig op het droge en doen twee meeuwen zich te goed aan een aangespoelde vis. Voor hen een echte Catch of the Day! Ze vinden hem te lekker om zich even weg te laten jagen. Ik respecteer hun maaltijd en ga niet dichterbij voor de foto.

DRIE FERRARI’S

‘s Avonds wandel ik naar restaurante O Veleiro, hét beroemde restaurant dat de dame in de rolstoel mij een paar dagen terug op de berg adviseerde. De indeling is daar bijzonder omdat veel tafels redelijk strak tegen elkaar staan. Het is druk en de ober wijst mij een plaats toe.

En zo raak ik een hele avond in gesprek met de Engelsman naast mij. Hij zit alleen aan tafel. Hij vertelt mij dat hij al 45 jaar lang drie keer per jaar met zijn vrouw aan de Algarve komt. Als ik hem vraag waar zijn vrouw is, maakt hij als een Italiaanse maffiabaas met zijn wijsvinger een snijdende beweging langs zijn keel en vertelt olijk dat zij in november binnen een tijdsbestek van drie weken aan de gevolgen van kanker is overleden. Ik neem even een slokje water om mijn grijns te verstoppen. Dat gebaar met die wijsvinger. Het kan niet waar zijn, toch? Maar de Engelsman toont geen enkel verdriet en zet vrolijk zijn verhaal voort. Ik huiver er een beetje van. Vijfenveertig jaar is toch niet niks, denk ik. Toch? Ze zal toch wel een beetje aardig zijn geweest? Soms?

Mijn buurman adviseert mij om het toeristenmenu te nemen: olijven en brood, plus boter en sardinepaté, een bord soep, een groot bord met kip piripiri met salade en rijst en friet, een halve fles wijn, een creme brulee en een expreszo. Voor…tadaaa…€ 10,50. Wat denk je dat ik doe? Ik doe het. En het is werkelijk uitstekend! Zie je wel: ga in een vreemde stad altijd eten waar het druk is. Maar het eten is véél teveel allemaal. Ik laat een grote hoeveelheid staan. Als je drie keer per dag buiten de deur eet, dan moet je dagelijks écht beheerst eten en drinken, anders ga je vroeg dood. Echt waar. Als ik met mijn 1.95 meter onder de 88 kilo blijf, dan voel ik mij goed. Maar gelukkig verbrand ik veel energie met mijn wandelingen.

De Engelse mijnheer is 72 jaar, woont in Essex, ten oosten van Londen, en was bij Ford jarenlang eindverantwoordelijk voor de investeringen van innovaties, vertelt hij monter. Hij vertelt luchtig, maar met glimmende oogjes, dat hij, naast ‘zijn estate’, ook nog twéé Ferrari’s heeft. Met de oudste heeft hij lang geracet en is hij twee keer kampioen in zijn klasse geworden, praat hij verder.

Hij weet alles van de circuits in Engeland, het nieuwe in Portugal, Zandvoort, de Nordschleife bij de Nurburgring, Ferrari en Lamborghini, hellingshoeken en G-krachten en weet ik veel… Hij vertelt honderduit. Het duizelt mij van alle techniek.

Hij is voorzitter van een Ferrari-club en organiseert vaak evenementen. Daar komen beroemdheden als leden van Pink Floyd, Cliff Richard en nog veel meer op af.

Die andere Ferrari gebruikt hij op de circuits in Engeland en ‘gewoon’ als vervoermiddel op de openbare weg.

Maar hij wil ook alles weten van mijn motorfiets en mijn reis. Ik laat hem foto’s zien en vertel waar ik vandaan kom en wat mijn verdere plannen zijn. Hij vindt het prachtig. Hij wil ook weten of ik met mijn motor ooit op de Nordschleife reed. Met mijn antwoord dat ik ‘erg van het leven hier op aarde houd’ is hij tevreden.

Omdat zijn vrouw overleden is en ze toch geen kinderen hebben, overweegt hij nu om nóg een Ferrari F12 met 800 pk aan te schaffen. Die heb je niet voor 350.000 euro. De levertijd is twee jaar, dus hij twijfelt nog een beetje. Zijn overleden vrouw hield helemaal niet van Ferrari’s, zegt hij bedroefd. Ik denk dat hij eerder daar bedroefd over is, dan dat ze is overleden. Maar ja, in zijn laatste hemd zitten straks geen zakken, dus nú kan het, spreekt hij blij…

Hij is superhappy met mijn visitekaartje van Indian Ocean, het Indiase restaurant waar ik gisteravond mijn very very spicy Chicken Curry Madras at. Zijn vrouw hield ook al niet van Indiaas eten, vertelt hij, al weer wat mistroostig. Nou, ik denk wel te weten waarom hij niet zo droevig is over het verlies van zijn vrouw, hoor. Geen Ferrari, geen Indiaas, wat moet je nou met zo’n mens?

Het is laat geworden. We nemen afscheid. Nice, we share the same interests, zegt hij, en wandelt weg, zomaar uit mijn reisverslag…

Mooie dag. Gezellige lange avond.

The Catch of the Day: