Rob Hartog finisht zijn thuiswedstrijd op het TT Circuit in Assen met een dertiende en veertiende plaats. Van vrijdag 16 tot en met zondag 18 augustus was Assen het decorstuk van het IDM-Superbike kampioenschap. Het was geen eenvoudig weekend voor de Team SWPN-coureur die kampte met buikgriep. Maar het was een bijzonder motor-evenement dat werd bijgewoond door sponsoren maar ook door vrienden en familie.
Op vrijdag trokken regenachtige omstandigheden over het Drentse circuit. Daarom kwam de Yamaha-rijder tijdens de eerste training niet in actie, omdat de voorspellingen de rest van het weekend gunstiger werden voorspeld. De tweede vrije training op vrijdagmiddag was daarentegen ook nat maar toch werd er gereden, dit om het gevoel op de motorfiets te krijgen. Na afloop van de in totaal drie vrije trainingen zagen we Hartog terug op een algemene zeventiende tijd. De Yamaha Superbike coureur wist zich direct te plaatsen voor Superpole 2 op zaterdagmiddag. In deze kwalificatiesessie wist hij zich op te werken richting een vijftiende rondetijd. Hiermee mocht hij de wedstrijd op zondag aanvangen vanaf een vijfde startrij. Hartog had in de beginfase van de openingsrace aansluiting met de top-tien posities, maar had moeite in het resterende deel van de wedstrijd. Hij moest toegeven op de rijders maar laat desalniettemin mooie duels zien. De 32-jarige coureur weet deze wedstrijd uiteindelijk de finish als dertiende te passeren.
In de tweede race had Hartog een zeer goede start en reed aan de staart van de top tien. Echter lag het tempo voor Hartog hier iets te hoog en kon dit ritme niet vasthouden gedurende de race mede door het lage energielevel door de griep. Hij vecht mooie duels uit en laat vechtlust zien en komt de twee wedstrijd als veertiende over de finish. Hij vermaakt het aanwezige publiek na afloop van de race met een mooie burn-out en kijkt terug op een speciale thuiswedstrijd in Assen.
Eind volgende week vindt het volgende IDM-weekend plaats. Rob komt dan in actie op het Duitse circuit van de Nürburgring, tevens een baan waar hij nog niet heeft gereden en nieuw zal zijn. Een mooie uitdaging die plaats vindt in het weekend van vrijdag 30 augustus tot en met zondag 1 september.
Rob Hartog: “Ik baal allereerst enorm dat het weekend niet heeft uitgepakt waarop we hadden gehoopt. We hadden goede hoop na een positieve voorbereiding maar helaas kampte ik gedurende het weekend met buikgriep. Dit speelde uiteraard parten gedurende het weekend, waarbij het energielevel erg laag was. Het is niet gelukt om goede resultaten te scoren voor het thuispubliek en dat is erg jammer. Desondanks was het een mooi weekend voor iedereen die naar Assen is gekomen en een mooie dag motorsport heeft kunnen beleven. Bedankt voor jullie support, wij gaan ons opladen en klaarmaken voor het volgende raceweekend.”
Gisteren werd in Roosendaal de ZLM Tour gereden. De wielrenners werden zoals altijd begeleid door diverse motorrijders en door Politie Team Motorondersteuning.
We mochten deze prachtige foto’s gemaakt door Hans Lunenburg publiceren. Kijk ook eens op www.hanslunenburg.nl voor meer mooie foto’s.
Vandaag, zondag 9 juni wordt de laatste etappe vanuit Oosterhout gereden. Uitzending op TV via RTL7.
Waar moet je aan denken als je zelf een mooie foto van je motor wilt maken? Juist wel of niet midden op de dag? In deze aflevering van De Motor Podcast was motorfotografe Jane Duursma van Made by Jane Photography te gast.
Ze geeft handige tips hoe je, ook met een smartphone, een betere foto van je motor kunt maken.
Deze MOTORbeurs special is opgenomen tijdens MOTORbeurs Utrecht 2024.
Via onze sociale media op Facebook kwamen we wat foto’s tegen van Jan Sas. Deze fotograaf, opFacebook bekend als Photosas, bezocht in 2022 de Isle of Man TT en maakte de foto’s hieronder van Ian Hutchinson.
We vroegen hem naar die bewuste dag, en Jan vertelde ons:
De locatie waar ik aan het fotograferen was is Quarterbridge in Douglas. Het is op dat moment de tweede Supersport race van de 2022 Isle of Man TT. Ik zit op één knie bij de Marshalls.
Op dat moment zag iedereen in het publiek de eend, ik niet. Ik was super geconcentreerd de motorrijders aan het fotograferen die elke keer met enorme snelheid ineens de hoek om komen rijden. Ofwel, ze komen ineens in mijn focus, en mijn lens stelt enorm snel scherp door middel van de backbutton focus.
Ik zag op dat moment alleen Ian. Al de Marshalls vroegen gelijk: “Heb je die eend niet gezien?” Eh nee…. Ik zag hem ‘s avonds pas toen ik de foto bewerkte en op facebook zette. Saillant detail is het volgende: Ian Hutchinson heeft wel vaker encounters met vogels.
Wil jij Photosas volgen op Facebook?
Klik dan op onderstaande afbeelding dan ga ja naar zijn pagina.
Wat een bijzonder land leven we toch. Afgelopen weekend was het prachtig lenteweer. De thermometers tikten de 18 graden aan. Terwijl we het weekend ervoor nog konden schaatsen. Zaterdag was het nog wat frisjes, maar de zondag was het geniaal motorweer. Het had de dagen ervoor flink geregend, dus alle motorrijders die geen zin in pekel hebben, en hun stalen rossen willen sparen, tja, die hadden geen enkele reden om thuis te blijven. Je zag ze dan ook werkelijk ineens weer overal rijden.
De zondag maakte ik een fijne rit, even naar Bruinisse op en neer. In de afbeelding een oude route afdruk via Rever, uit 2019. Eenmaal thuis, na wat omwegen nog, had ik een 120 kilometer gereden. Ik heb de gewoonte, om, vanuit het motto “vlot over de weg en vriendelijk tegen de mensen” elke motorrijder te groeten. Naar schatting heb ik dit toch wel een tweehonderd keer gedaan. Ongelooflijk. En dan heb ik nog het voordeel dat je een clubje van zes motorrijders in één zwaai groet, dus dat scheelt.
Fotografie; Jeroen van de Ven, www.foto-lab.nl
Bruinisse is een ritje wat me altijd trekt. Vanuit Roosendaal gezien begint Zeeland meteen voorbij Steenbergen. De windmolens lonken in de verte, en zodra je langs Tholen rijdt, ruik je de zilte lucht. “Waar Brabant Zeeland kust”, zouden ze in Bergen op Zoom zeggen. De bedoeling was tweeledig. Ik wilde even een lekker kroketje eten bij de frietkar op de Grevelingendam, net voor Bruinisse. Dat viel dus tegen. Februari, hij zal zijn vergunning nog niet hebben, want hij stond er niet. Of zou het ook die lockdown zijn? Dat hij nu buiten ook niks mocht verkopen? Het leek me stug, dat hoor ik nog wel.
Verder kwam ik al rijdend op een idee. Vorig jaar november maakte ik op een zonnige dag een foto van de Televisietoren in Roosendaal. Daarna kreeg ik het maffe idee om er even een tekstje op te monteren. Een beetje reclame, het moet kunnen, roep ik altijd. Enfin, ik vroeg me af hoe de windmolens eruit zouden zien met deze tekst. Ik wilde stoppen om er eentje met de iPhone vast te leggen. Daar zag ik iemand met een prachtige, echte camera. Dus ik stopte, en heb aan hem (Jeroen van de Ven) gevraagd of hij mijn oude BMW R80R wilde vastleggen op de gevoelige plaat. En dat deed deze fotograaf. Mijn visite-kaartje gegeven, en de volgende dag ontving ik deze twee beelden (met de windmolens).
Fotografie; Jeroen van de Ven, www.foto-lab.nl
Mijn dertig jaar oude machine, vereeuwigd, tussen deze gigantische indrukwekkende waaipilaren, die energie verschaffen voor een volgende generatie motorrijders. Motorrijders die de wereld minder gaan vervuilen dan wij. Die geruisloos, zonder rook, langs zoeven. Vaak hoor ik mensen praten over “landschapsvervuiling” maar ik moet je zeggen, dat ik er graag naar kijk. Ik heb iets met die windmolens. De vlaggen van de ruimte.
En Jeroen, ik (redactie, John) wil jou, enorm bedanken voor het maken van deze twee prachtige platen. Ik heb besloten er niets, maar dan ook niets aan te veranderen. Het voelde ongepast. In de ruimte die jij had vastgelegd, paste gewoon geen reclameletters.
Wil je meer fotografie van Jeroen bekijken, ga dan naar Foto-Lab.nl. Of volg hem op instagram. Hij legt vast, zonder pretenties, dat wat hij ziet. Vlijmscherp. Vakmanschap.
De zondag maakte ik een fijne rit, even naar Bruinisse op en neer. In de afbeelding een oude route afdruk via Rever, uit 2019. Eenmaal thuis, na wat omwegen nog, had ik een 120 kilometer gereden. Ik heb de gewoonte, om, vanuit het motto “vlot over de weg en vriendelijk tegen de mensen” elke motorrijder te groeten. Naar schatting heb ik dit toch wel een tweehonderd keer gedaan. Ongelooflijk. En dan heb ik nog het voordeel dat je een clubje van zes motorrijders in één zwaai groet, dus dat scheelt.
