Het is al weer eind maart. Er zijn weliswaar wolken, maar er is ook heel veel zon. En het is droog!
Prima weer voor “Coos op Reis”.  Factor 50, korte broek en jas. Das een logische combinatie.

Morgen verlaat ik Albufeira en reis ik verder. Dan ga ik via Sagres naar Sines, aan de westkust van Portugal, een stukje onder Lissabon. Daarom ruim ik vast in de caravan wat rommel op en pak wat zaken bij elkaar. Mijn regenpak leg ik ook vast klaar.

Ontbijten doe ik met het Belgische echtpaar met hun drie honden: eentje is stokoud en wil het liefst op schoot. Hij is daar écht veel te groot voor maar weet dat nog steeds niet; eentje heeft zichtbare ondertandjes en een gespleten verhemelte en maar één oog, en de laatste heeft een klompvoet omdat hij de spieren van zijn andere poot moet ontwikkelen. Deze hond is zes maanden oud en heet Duke. Maar zijn vrienden noemen hem Djoek. Dus ik ook…

Eigenlijk val ik met mijn kale harses, mijn Mengele brilletje en mijn flaporen in dit gezelschap helemaal niet zo op, besef ik. Dat stelt mij gerust, want het is hier retegezellig.

Vandaag wandel ik via het strand naar Olhos d’Água, een pokkeneind weg. Gelukkig wil ik het zelf.

Op de rotsen ontmoet ik een echtpaar uit Oud-Beijerland, gebóóóre Rôtterdam, kèje goed hóóóre…. Zij was, net als Janny en ik, eind jaren zeventig hier voor het laatst. Zij heeft, net als Janny en ik, járen op Zalmplaat (Portugaal) gewoond en hij is, net als ik, geboren in de oude Provenierswijk in Rotterdam. We staan zowat een uur over het leven, hoop, angsten en gevoelens te praten en hebben zoveel overeenkomsten dat ik ze persé niet durf te vragen of ze mijn overleden vriend Cor uit Oud-Beijerland gekend hebben. De kans is echt te groot en ik wil er eigenlijk op deze mooie dag niet aan herinnerd worden.

Hier kan je even meewandelen op de rotsen. Niet misstappen, hoor:

Ik nuttig een heerlijke salade op het strand van Praia da Oura. Als de vijf in de klok zit, dan mag je een drankje. Welnu, het is vijf over half drie, dus…..

0nderweg trekt ma met een gemotoriseerde lier het vissersbootje van pa veilig op het droge en doen twee meeuwen zich te goed aan een aangespoelde vis. Voor hen een echte Catch of the Day! Ze vinden hem te lekker om zich even weg te laten jagen. Ik respecteer hun maaltijd en ga niet dichterbij voor de foto.

DRIE FERRARI’S

‘s Avonds wandel ik naar restaurante O Veleiro, hét beroemde restaurant dat de dame in de rolstoel mij een paar dagen terug op de berg adviseerde. De indeling is daar bijzonder omdat veel tafels redelijk strak tegen elkaar staan. Het is druk en de ober wijst mij een plaats toe.

En zo raak ik een hele avond in gesprek met de Engelsman naast mij. Hij zit alleen aan tafel. Hij vertelt mij dat hij al 45 jaar lang drie keer per jaar met zijn vrouw aan de Algarve komt. Als ik hem vraag waar zijn vrouw is, maakt hij als een Italiaanse maffiabaas met zijn wijsvinger een snijdende beweging langs zijn keel en vertelt olijk dat zij in november binnen een tijdsbestek van drie weken aan de gevolgen van kanker is overleden. Ik neem even een slokje water om mijn grijns te verstoppen. Dat gebaar met die wijsvinger. Het kan niet waar zijn, toch? Maar de Engelsman toont geen enkel verdriet en zet vrolijk zijn verhaal voort. Ik huiver er een beetje van. Vijfenveertig jaar is toch niet niks, denk ik. Toch? Ze zal toch wel een beetje aardig zijn geweest? Soms?

Mijn buurman adviseert mij om het toeristenmenu te nemen: olijven en brood, plus boter en sardinepaté, een bord soep, een groot bord met kip piripiri met salade en rijst en friet, een halve fles wijn, een creme brulee en een expreszo. Voor…tadaaa…€ 10,50. Wat denk je dat ik doe? Ik doe het. En het is werkelijk uitstekend! Zie je wel: ga in een vreemde stad altijd eten waar het druk is. Maar het eten is véél teveel allemaal. Ik laat een grote hoeveelheid staan. Als je drie keer per dag buiten de deur eet, dan moet je dagelijks écht beheerst eten en drinken, anders ga je vroeg dood. Echt waar. Als ik met mijn 1.95 meter onder de 88 kilo blijf, dan voel ik mij goed. Maar gelukkig verbrand ik veel energie met mijn wandelingen.

De Engelse mijnheer is 72 jaar, woont in Essex, ten oosten van Londen, en was bij Ford jarenlang eindverantwoordelijk voor de investeringen van innovaties, vertelt hij monter. Hij vertelt luchtig, maar met glimmende oogjes, dat hij, naast ‘zijn estate’, ook nog twéé Ferrari’s heeft. Met de oudste heeft hij lang geracet en is hij twee keer kampioen in zijn klasse geworden, praat hij verder.

Hij weet alles van de circuits in Engeland, het nieuwe in Portugal, Zandvoort, de Nordschleife bij de Nurburgring, Ferrari en Lamborghini, hellingshoeken en G-krachten en weet ik veel… Hij vertelt honderduit. Het duizelt mij van alle techniek.

Hij is voorzitter van een Ferrari-club en organiseert vaak evenementen. Daar komen beroemdheden als leden van Pink Floyd, Cliff Richard en nog veel meer op af.

Die andere Ferrari gebruikt hij op de circuits in Engeland en ‘gewoon’ als vervoermiddel op de openbare weg.

Maar hij wil ook alles weten van mijn motorfiets en mijn reis. Ik laat hem foto’s zien en vertel waar ik vandaan kom en wat mijn verdere plannen zijn. Hij vindt het prachtig. Hij wil ook weten of ik met mijn motor ooit op de Nordschleife reed. Met mijn antwoord dat ik ‘erg van het leven hier op aarde houd’ is hij tevreden.

Omdat zijn vrouw overleden is en ze toch geen kinderen hebben, overweegt hij nu om nóg een Ferrari F12 met 800 pk aan te schaffen. Die heb je niet voor 350.000 euro. De levertijd is twee jaar, dus hij twijfelt nog een beetje. Zijn overleden vrouw hield helemaal niet van Ferrari’s, zegt hij bedroefd. Ik denk dat hij eerder daar bedroefd over is, dan dat ze is overleden. Maar ja, in zijn laatste hemd zitten straks geen zakken, dus nú kan het, spreekt hij blij…

Hij is superhappy met mijn visitekaartje van Indian Ocean, het Indiase restaurant waar ik gisteravond mijn very very spicy Chicken Curry Madras at. Zijn vrouw hield ook al niet van Indiaas eten, vertelt hij, al weer wat mistroostig. Nou, ik denk wel te weten waarom hij niet zo droevig is over het verlies van zijn vrouw, hoor. Geen Ferrari, geen Indiaas, wat moet je nou met zo’n mens?

Het is laat geworden. We nemen afscheid. Nice, we share the same interests, zegt hij, en wandelt weg, zomaar uit mijn reisverslag…

Mooie dag. Gezellige lange avond.

The Catch of the Day:

Het is bewolkt, somber, nat en koud. Tot 14:00 uur.
En méér zeg ik er niet over.

We vervolgen in onze serie verhalen van Coos op Reis.

Coos reist 3 maanden door Zuid-Europa en brengt ons dagelijks verslag uit. 

Het Belgisch hondenechtpaar nodigt mij aan hun tafel uit voor het ontbijt. Een keertje níet in mijn eentje eten is leuk. Het moet geen gewoonte worden, hoor. De honden herkennen mij al een beetje en de jongste gaat gelijk op mijn tas en mijn voeten liggen. Belgische gezelligheid…

Enfin, ik heb mijn paraplu dus óók niet voor niks meegenomen. En mijn goretex-wandelschoenen komen nu erg van pas. Dus gewoon naar buiten. Zo’n caravan is enig, maar ik ga er persé niet de hele dag in zitten. Daar ben ik echt te groot voor. Slapen ok, maar dan er op uit. Gewoon in de regen. Maar jôh, het wordt al lichter. Optimist tot in mijn kist…

Ik wandel naar Albufeira en maak wat sombere foto’s, uh…sfeerfoto’s, in de regen.

In een winkel heb ik een leuk gesprek met een jong meisje uit Nepal. Ze is qua lengte de helft van mij, maar wel net zo breed. Dat zegt wellicht ook iets over mij… Ze studeert IT en is een half jaar hier in Portugal. Mensen met een IT-opleiding hebben een riante toekomst voor zich, babbelt ze verder. Ze valt bijna om, maar gelukkig niet hoog hoor, als ik vertel dat ik bijna 50 jaar in de ICT werkte. Ze is leergierig en nieuwsgierig en wil alles van mij horen. Maar ook wáár ik vandaan kom, wat ik doe, waar ik heen ga en, of ik ooit in Nepal was etc. Nog niet, vertel ik haar, maar dat staat wel op mijn bucketlist. Met een gids en groepje op Royal Enfields motoren door de bergen op superhoogte. Dat lijkt mij wel erg gaaf… We zeggen elkaar gedag en ik stap weer de regen in.

Ik lunch vroeg. En bij een grote kachel. Tijdens de lunch probeer ik een autoverzekering met een goede bonus op de premie voor onze nieuwe auto te regelen. Die komt ergens in mei. Maar een scherpe premie vinden valt na ruim 25 jaar lease-auto’s niet mee. Ik ben er nog niet uit. Ach, je moet wat te doen hebben. Rond 14:00 is het droog. Zoals voorspeld.

Die morgen wandelde ik langs een muzikant die in de zeikregen een klaagzang zong over het weer. Als ik ‘s middags in een waterig zonnetje wéér langs loop, dan roep ik dat zijn lied zéker heeft geholpen. Ik bedank en schenk hem een euro. Met ‘dankjewels’ ligt vast zijn hele zolder vol, áls hij die al heeft.

Ik pruts met de iPhone en een paar meeuwen en fabriek ff op een bankje een grappige slowmotion-video in elkaar. Kijk maar hier:

Ik vervolg mijn weg en wandel het havengebied in. En na vijf motorwinkels en ruim drie weken zoeken, vind ik dan eindelijk in een duikwinkel (!) een waterdichte zak voor op de topkoffer van mijn motor. Topding. Voor slechts 13 euro. Ik ben er wijs mee, want in mijn vuilniszak zaten inmiddels gaten. Wíe wil mijn waterdichte zak zien? Nou?

Ik krijg wat vragen over mijn regenpak. Het is van Scott, het is elastisch en enigszins ademend, heeft een kleine pakmaat en is tweedelig. De jas is leverbaar in het geel of zwart, de broek alleen in het zwart. De broek heeft wel een bijzondere sluiting, maar dat werkt prima. Er is veel ruimte aan de onderkant van de pijpen, dus je hoeft op de vluchtstrook niet je laarzen uit. Het is wel wat duurder van een normaal regenpak. Goedhart Bodegraven verkoopt ze. Zie foto. De foto geeft ook een indruk van de pakmaat.

LAPTOP

Ik wandel strakkies vijf kilometer terug naar de camping, zet de kachel aan en ga een filmpje kijken op mijn laptop. Laptop? Ja, welke motorrijder heeft er nou géén laptop bij zich? Noem mij íemand!

Kijk nog even naar de catch of the day…