Als liefhebbers van motorfietsen kijken velen van ons regelmatig YouTube filmpjes. Uiteraard zijn we bij de redactie@ikzoekzeenmotor.nl geabonneerd op diverse YouTube kanalen. Racer TV is er daar één van. Vandaag kijken we naar het project waarbij een Honda CB 550 uit 1970 verbouwd wordt tot een prachtige custom-caferacer. Oogstrelend. Oorverdovend. Het is natuurlijk geen machine die gebouwd is om in de regen te rijden. Maar ach, laten we er gewoon even van genieten…
Voor Itchy Boots kwam er een echte Ducati-droom uit toen Ducati Zaltbommel haar drie motorfietsen uitleende om een dag mee te gaan rijden. Ze begon met de Streetfighter 848, gevolgd door de Monster 1200 S en daarna stapte zij op de Panigale V2. Uiteraard delen we graag haar rij ervaringen. Corona zorgt er voor dat zij helaas niet haar normale motorreizen kan maken, maar gelukkig is er in Nederland ook een hoop te beleven op motorgebied.
“Let’s go North- The Northern Rockies & de YukonTerritories.”
Hier het volgende reisverslag van onze vaste columnist Hans den Ouden, die samen met zijn vrouw Dia deze reis maakte in 2019:
In 2019 reden we vanuit Vancouver naar het noorden. Van Teslin naar Takhini Hotsprings en voorts naar Dawson City.
We reden rustig aan, een kleine 250 km. We kwamen langs de Miles Canyon, vlak voor Whitehorse. De Miles Canyon is een prachtige plek waar je leuk kan wandelen, zoals we dan ook gedaan hebben. De wanden bestaan uit gestolde lava. De lavawand is 110 meter diep en 8.5 miljoen jaar gelden ontstaan. Een indrukwekkend stukje van de Yukon Rivier.
Grappig was dat er midden in het bos een stel muziek zat te maken, een gitarist en een violiste. Niet voor het geld, maar gewoon voor de lol.
Iets noordelijker rij je dan Whitehorse binnen en na korte tijd kom je langs de SS Klondike II. Dat was het tweede schip met die naam. Deze schepen werden gebruikt op de Yukon voordat de weg van Whitehorse naar Dawson City er was. Begin jaren 50 werd het schip overbodig en werd er een cruiseschip van gemaakt, alleen daar bleek geen vraag naar. Uiteindelijk werd het, net voor de sloop, gered en nu is het een National Historic Site of Canada.
Whitehorse ligt op km 1426 van de Alaska Highway in het zuiden van de Yukon. Het is de provinciehoofdstad en de plaats waar veel mensen komen om boodschappen te doen. Er zijn veel buitensportzaken en andere winkels. Er zijn ook meerdere motordealers (o.a. Honda en Yamaha).
De eerste (westerse) bewoners in dit gebied waren overigens Russen en Aziaten. Dat waren pelsjagers.
Weer een klein stukje noordelijker kom je bij de Takhini Hotsprings waar we gingen kamperen en in het warme water wilden dobberen.
Een leuke camping met veel ruimte.
Er liep zelfs een vosje over de camping. In de middag gingen we in de Hotsprings liggen. Nu waren we reeds in de Liard Hotsprings geweest waar je echt in een natuurbad ligt en dit is meer een zwembad met warm bronwater. Een deel was zo warm dat je het er maar een paar minuten volhoudt, dan zwem je naar het volgende bad waar het wat minder heftig is. De bron is al ruim 100 jaar bekend en in gebruik om in te baden. Al luierend daar spraken we twee dames die onderweg waren naar het zuiden en net van de Dempster Highway afkwamen. De Dempster is een onverharde weg en Dia moest daar tot dan toe niet zoveel van hebben. Evenwel, het enthousiasme van de dames was zo groot, dat we besloten die weg te gaan rijden. De Dempster is 740 km lang en eindigt in Inuvik.
Dan kan je nog een eindje verder naar de Arctic Ocean, daar ligt Tuktoyaktuk (in de volksmond Tuk geheten). Grappig is dat Tuk vroeger Port Brabant heette. Er wonen ongeveer 1000 mensen in 283 huizen, vrijwel allemaal mensen van inheemse stammen. Dit stuk van 140 km werd gepland in de jaren 70 van de vorige eeuw, maar was uiteindelijk pas in November 2017 klaar, het kostte $300 miljoen!
Hoe de tocht over de Dempster verliep beschreef ik reeds in een andere column.
Na twee nachten op de Takhini camping gingen we verder de Alaska Highway op richting Dawson City, na korte tijd buigt de Alcan af naar het westen en ga je verder op de Klondike Hwy. Onderweg zagen we grote bosbranden en zelfs vlak langs de weg. Best wel spannend als het zo dichtbij komt.
Er zijn veel bosbranden in Canada. De grootste oorzaak daarvan is de hogere temperaturen tegenwoordig, vooral in de winter. Daardoor gaan de “Mountain Pine Beetles” niet dood en deze kevers hebben veel naaldbomen gedood, die dan vervolgens makkelijk afbranden.
Tegenwoordig zijn er regelmatig bosbranden ten noorden van de poolcirkel, dat kwam vroeger zelden voor. Je ziet ook hele bossen die er bruin uitzien, je denkt het lijkt wel herfst, maar het zijn dus dode bomen. Het viel me trouwens deze zomer in Frankrijk ook op dat er daar ook zo veel dode naaldbomen waren. Naar ik begreep is dat ook het gevolg van een kever.
De afstand van Whitehorse naar Dawson City is 532km over de Klondike Highway.
Dawson City is een goudkoorts stadje. De Klondike Goldrush. Nu wonen er nog 1375 mensen maar in 1898 waren hier kampen van goudzoekers met 40.000 mensen. Een van de beroemdste inwoners was Jack London, die er The Call of the Wild schreef (dat stond op mijn eindexamen boekenlijst Engels op de HBS). Er wordt nog steeds goud gedolven overigens, maar niet zoals vroeger.
Het stadje leeft nu vooral van het toerisme. Het is nog grotendeels in de oorspronkelijke staat. Door het ontdooien van de permafrost zijn er wel flink wat huizen aan het wegzakken, die staan daardoor helemaal scheef. Je kan je in de zomer nauwelijks voorstellen dat het 9 maanden per jaar winter is en de temperatuur daalt tot rond de -25°C en zelfs -40°C.
We zagen toevallig een aankondiging van een lezing in het dorpshuis van een gezin met drie jonge kinderen, dat een jaar in het achterland had gewoond. We besloten om er heen te gaan. Ze toonden veel prachtige natuurfoto’s en vertelden over hun belevenissen.
Het gezin besloot om een jaar samen in de wildernis te gaan wonen, in een zelfgebouwde hut om eens goed tot elkaar te komen en omdat het kon. De hut moesten ze zelf bouwen en de reis er heen werd gemaakt in een paar rubberbootjes. Indrukwekkend.
Vlak buiten Dawson City kan je een stukje de heuvels in rijden en daar vind je nog een gouddelfmachine. De Dredge No.4, zie foto, was de grootste van deze drijvende fabrieken. Het principe is hetzelfde als zeven met een pan, alleen dan in het groot want deze “dredge”kon 4.000 m3 per dag zeven. In totaal werd er met deze machine 8 kubieke ton goud gedolven in 46 jaar. Op het hoogte punt wasten ze 23kg goud uit per 3 à 4 dagen.
Er zijn twee campings in Dawson, de ene is in het stadje zelf maar die is totaal ongeschikt om te tent-kamperen. Wel kan je er douchen voor $2.- Het is gewoon een geasfalteerd parkeerterrein voor RV’s. De andere camping is aan de overkant van de Yukon en je moet dus met de pont naar de overkant. Daar is dan een camping zonder faciliteiten, zelfs geen kantoortje of park ranger. Je moet een formulier invullen op een enveloppe met de data van aankomst en vertrek en het verschuldigde geld stop je in die enveloppe. Een stukje scheur je er af en dat bevestig je aan de paal bij je plek zodat iedereen weet dat die plek bezet is.
De hoeveelheid muggen was ook hier weer heftig. Daarom gingen we snel koken en dan de tent in. Door die muggen lagen we dan wel weer vroeg in bed.
Het plan was om hier vandaan de Dempster Highway op te rijden. Daarom gingen we naar het Tourist Office voor advies en ontmoeten daar een Fries die er werkte en tevens een motorrijder bleek te zijn. Over de Dempster schreef ik een aparte column. Een van de dingen die we leerden was dat de afstand tot de eerste benzinepomp 400 km was- in Eagle Plains. Daar we niet zeker wisten of Dia dat zou redden op een tank, stelde hij voor dat we na zijn werk bij hem thuis kwamen om een jerrycan op te halen voor 5 L reservebenzine. Na de tocht zouden we hem weer terugbrengen. Zo gemakkelijk zo als dat gaat met alles daar en hoe bereid iedereen is om te helpen, dat vind je in West-Europa zelden meer.
Volgende keer: Alaska!
Iedereen die zijn motorrijbewijs heeft gehaald, is geconfronteerd met de afkorting BRAVOK. Een afkorting van een aantal belangrijke zaken die we eigenlijk dagelijks zouden moeten controleren, voor dat we op onze motorfiets stappen. Rijschoolhouder Gijs van Wijk, maakte in 2012 dit filmpje. En het is nog steeds actueel. Voor jouw veiligheid als rijder, en voor de veiligheid van de ander. Ken jij ze nog, de letters…? En controleer jij dit elke keer als je op motor stapt?
De woorden “Dat kan niet”, kent Luuc Muis niet.
Drie dagen geleden kwamen we Luuc Muis tegen op Youtube. In een prachtig internationaal filmpje van Racer TV vertelde de Groninger heel nuchter over het bouwen van een unieke Indian. Dit filmpje is nu al bijna 85.000 x bekeken. Uiteraard namen wij contact op met Luuc. We mochten hem voor Ikzoekeenmotor exclusief interviewen.
LM Creations:
“Combining my passion for motorcycle design, technology and craftsmanship to design products and parts suitable to your request.”
Luuc, kun je ons vertellen waar, op welke leeftijd de passie voor motoren begonnen is?
Haha, mijn passie voor motorfietsen begon al heel vroeg. Ik weet niet precies hoe oud ik was, maar eigenlijk ben ik zolang als ik weet al wel gebiologeerd geweest door motorfietsen. Wat op zich best gek was want in mijn familie kwamen motoren eigenlijk niet voor. Mijn beide ooms hebben motor gereden maar waren beiden gestopt. Ik heb ook enkel alleen daar een herinnering aan, dat er een “rode” motor bij mijn oom in de schuur stond. Toen ik met mijn motorrijbewijs begon wist ik (en de rij-instructeur ook) dat het niet veel lessen zou kosten om het te halen.
De motivatie die het rijden qua gevoel met zich mee bracht was zeer hoog! Twee weken voor het afrijden van mijn rijbewijs had ik mijn eerste motor gekocht en die lag dezelfde avond nog gedeeltelijk uit elkaar om wat dingetjes aan te passen. Enkele jaren later hoorde ik pas dat mijn opa ook motor reed en toen heeft mijn oom een super vette foto gestuurd van mijn opa op zijn eerste motor een Maico M250. En heb ik mijn eigen vader voor zijn 55ste verjaardag maar zijn eerste motor rij les gegeven en hij heeft nu ook zijn rijbewijs gehaald, wat ik echt heel tof vind!
Wat heb je voor opleiding gedaan, waar heb je zoal gewerkt de afgelopen jaren, en hoe ben je er toe gekomen met je eigen bedrijf te starten?
Ik heb Industrieel product ontwerp (IPO) gestudeerd op het Windesheim in Zwolle, de keuze voor deze opleiding lag bij mij al lang vast omdat ik wist dat ik hier zou leren wat ik moest leren om zelf mooie producten en motorfietsen te kunnen gaan ontwerpen. Mijn vader was grafisch vormgever zodoende was ik als kind al veel in contact met Photoshop Illustrator en andere design programma’s. Deze interesse is nooit weer verdwenen. Rechtstreeks vanuit mijn studie ben ik dankzij één van mijn hobby bouw motorfietsen (een BMW R60/2 met een R90S blok en zeldzame Heinrich tank) terecht gekomen bij Motorcycle Storehouse een groothandel in Harley Davidson Aftermarket parts. Hier heb ik bijna 6 jaar gewerkt als product designer en engineer. Onder andere heb ik hier onderdelen ontworpen, verbeterd, motoren gebouwd en samen met een collega het kledingmerk Roeg neergezet. Hoe ik er bij ben gekomen om een eigen bedrijf te starten kwam eigenlijk mede door het Indian project dat ik mocht doen voor Indian Benelux, aan de hand van dit project heb ik dusdanig veel vraag gekregen naar werkzaamheden dat dit niet meer te combineren was met mijn fulltime baan. Toen daar ook nog eens de V85tt marketing motorfiets van Vanguard bij kwam wist ik het zeker. Ik moet voor mijzelf beginnen!
Aan motorrijders vragen we vaak, welke motor ze zouden kopen bij het winnen van de loterij. Aan jou een andere vraag: Stel, ze geven jou een basis motorfiets waar jij een ultiem exemplaar van mag maken en je inkomsten worden sowieso een half jaar vergoed? Heb je al een idee wat voor een droomproject je dan zou willen uitvoeren?
Haha, zelfs dat is een lastige vraag, meestal heb ik een motor maar gemiddeld 6 maanden en dan verbouw ik hem en is voor mij de uitdaging er weer af en kan ik er iemand anders blij mee maken. Mijn focus op mijn eigen motorfietsen ligt momenteel veelal op moderne exemplaren na 2015. Weinig bouwers gebruiken moderne motorfietsen vanwege de “moeilijke of grote hoeveelheid” electronica maar ik zie hier juist mooie uitdagingen om nieuwe dingen te proberen. Maar ik heb wel een lijstje van motorfiets basis-en (en dan heb ik het veelal met name alleen over het blok) die ik ooit zal willen gebruiken: beginnen met de Vincent 1000, Indian FTR, BMW R18, Aprilia Rs660. Daarnaast vind ik elektrische motorfietsen ook wel interessant om customs mee te gaan bouwen maar hiervoor is nog niet echt een publiek.
We hebben in je filmpjes al gezien, dat je leeft voor je passie. Heb je naast jouw bedrijfsactiviteiten zelf nog tijd om te toeren en mooie ritten te maken?
Jazeker, ik heb vele van mijn vrienden aan weten te sporen om ook hun motorrijbewijs te halen. Dus samen met hen en met mijn vriendin (die ook 3 motorfietsen heeft) maken we redelijk wat tripjes. Momenteel rijden we regelmatig TET routes, wat echt super is om te doen dus daar ga ik een dedicated motor voor bouwen op basis van een MT-07. Daarnaast hebben we veel motorvrienden in het buitenland en daar proberen we toch zeker wel 1 keer met de motor op bezoek te gaan. Tot slot rij ik samen met mijn vriendin (sinds deze zomer) amateur motorsport flattrack (voor ons eigen plezier, niet echt competitief) wat echt leuk is om te doen. Wat naast “driftend door de bocht gaan” mooi is aan deze sport, is dat er ook een behoorlijk custom-bouw gehalte is aan de motoren waarin ik mijn ei goed kwijt kan.
Kun je ons een paar foto’s laten zien van de mooiste of leukste concepten die je gebouwd hebt, en de lezers van Ikzoekeenmotor.nl uitleggen waarom deze voor jou zo bijzonder zijn?
Foto 1 (Indian Hasty Flaming Buffalo) Dit was het grote project waar ik het over had dat voor mij de eerste doorslag gaf om voor mijzelf te gaan. En echt een mega uitdaging om deze motor in slecht 20 weken van begin tot eind klaar te krijgen voor Indian Benelux, wat ik heel bijzonder vind is dat de motor zelf een jaar later nog steeds overal op social media opduikt en in artikelen word geplaatst. (tevens is hij te koop)
Foto 2 (Moto Guzzi V85tt) Deze heb ik gebouwd voor Vanguard als marketing project en de eerste motor die ik als officieel bedrijf heb afgeleverd wat ik tof vind aan dit project is dat bepaalde design aspecten redelijk uniek zijn zoals de resin inlays, cleane aspect van de tank met gat er door. Daarnaast is het gewoon super tof om bijna iedere dag de motor wel een keer op de TV reclame voorbij te zien komen in de commercial van Vanguard.
Foto 3 (Flattracker KTM 390) Dit is de motor die ik voor ons volgend Flattrack seizoen ga bouwen om de baan mee op te gaan. Ik ga hiervoor een uni body uit aluminium engineeren die “bolt on” op het bestaande frame zal passen.
Foto 4 (Yamaha XSR700) Dit ontwerp word de eerste (van hopelijk vele) kit en producten die ik wil gaan verkopen. Volledig bolt on, met nette instructies en alles er op en er aan. Geïnspireerd op Flattrack motorfietsen maar volledig bruikbaar voor op de weg.
Wat doet Luuc over 10 jaar?
Wat doe ik over 10 jaar… uhm.. geen idee, hopelijk hetzelfde maar iets groter. Met meer gereedschap speeltjes zoals een metaal 3D printer, 3D scannen, succesvolle kits ontwikkelen en bouwen aan leuke unieke motorfietsen. Maar het zou wel echt mijn droom zijn om een productie motorfiets onder mijn naam te hebben of misschien zelf wel mijn eigen motorfiets productie merk te voeren. Dat kan lastig worden, maar ik zie niet zo snel iets als onmogelijk, vrijwel alles is te bedenken en er is meer te maken dan men denkt! “Kan niet”, ken ik niet.