Wie met een auto rijdt, gaat nogal eens van A naar B. Wordt vervoerd. Motorrijders zien hun motorfiets toch veelal als veel meer dan een vervoermiddel. Heel wat motorrijders rijden vanuit passie. Maken hun hoofd leeg. Kiezen om een stuk te gaan rijden. Vaak zonder doel. Kijken waar het stuur naar links gaat, of rechtsaf. Als het maar rolt. De reis is belangrijker dan de bestemming.
Even een rondje uitwaaien, noemen we dit dan graag. En kom je na 2 uurtjes weer thuis dan kan het voelen alsof je een week met vakantie bent geweest of een goed gesprek hebt gehad met de beste psycholoog ter wereld. Dat gevoel, is eigenlijk bijna niet uit te leggen. Dit filmpje komt echter aardig dicht in de buurt bij wat we hier proberen te omschrijven.
“Royal Enfield werd in Groot-Brittannië in 1893 opgericht en begon o.m. met de productie van fietsen. In 1901 zag de eerste motorfiets met 211 cc Minerva inbouwmotor het levenslicht. Vanaf 1933 rolden de 350 cc en 500 cc ééncilinder Bullets van de band, die tot op de dag van vandaag nog steeds geproduceerd worden, zij het wel met de nodige wijzigingen. Na de Tweede Wereldoorlog ging men ook weer dikkere twins bouwen, de 750 cc Interceptor was in 1963 de grootste twin die het merk ooit gebouwd heeft. Royal Enfield vestigde in 1955 in India een dependance fabriek onder de naam Enfield India. In de toenmalige Britse kolonie was veel vraag naar motoren voor het leger en voor andere overheidsinstellingen. Daar werd ook begonnen met de productie van de 350 cc Bullet, waarvan zelfs een Dieselversie leverbaar is geweest. Evenals vele Engelse motorfietsfabrikanten sloot Royal Enfield in 1970 de hoofdvestiging, daarentegen is de Indiase vestiging “still going strong”, maar het duurde wel een aantal jaren voordat de Indiase vestiging de naam Royal Enfield mocht gebruiken.
Vorig jaar introduceerde Royal Enfield 2 modellen met een nieuwe 650 cc twin, goed voor 47 pk, dus ook geschikt voor het A2 rijbewijs. Retro modellen zijn populairder dan ooit en de nieuwe Interceptor lijkt als 2 druppels water op zijn 750 cc naamgenoot uit 1963. Er is ook een caféracer onder de naam Continental GT leverbaar, dit model heeft een andere tank, zadel, stuur en de voetsteunen zijn 65 mm naar achteren geplaatst.
Behalve een elektronisch motormanagementsysteem zijn beide twins verder wars van elektronica. Of de twin is uitgerust met een balansas is niet bekend, maar hinderlijk trillen doet het blok met 270 graden ontstekingsinterval absoluut niet. Schakelen doet de zesbak perfect en de kabelbediende natte meerplaatskoppeling is prima te doseren. Vanaf 2500 toeren heeft de machine al voldoende in huis om weg te rijden en de krachtbron is werkelijk soepel te noemen. Bediening van de knoppen op het stuur gaat als vanzelf en de analoge klokken zijn prima afleesbaar. Verchroomde ronde spiegels passen goed bij dit concept en bieden prima zicht. Om de 18 inch velgen zijn Pirelli Phantom banden gemonteerd, je merkt wel dat de machine gevoelig is voor oneffenheden in het wegdek, ondanks de goede stuureigenschappen. Aan het frame kan het niet liggen, dat is bij Harris Performance in Engeland ontworpen. Het schijnt dat de Continental GT door de sportievere zithouding daar minder gevoelig voor is. Stelmogelijkheden zijn alleen weggelegd voor de veervoorspanning van de stereo achterschokbrekers. Voor en achter zijn beide modellen uitgerust met een enkele schijfrem voorzien van dubbelzuigerklauwen, die voldoende vertraging hebben en afkomstig zijn van BijBre, het Indiase zusterbedrijf van Brembo. Op de bedienbaarheid van beide standaards valt niets aan te merken.
Dat Royal Enfield vertrouwen heeft in de nieuwe twins blijkt wel uit het feit dat er 3 jaar garantie zonder kilometerbeperking gegeven wordt. Vanaf € 7798,- verwisselt de Interceptor van eigenaar, de prijs verschilt wel per kleur! Je kunt kiezen uit oranje, rood, zilvergrijs, wit, zwart of grijs. Aan de Continental GT hangt een prijskaartje vanaf € 8098,- ook afhankelijk van de kleur.
Veel familie van mij emigreerde na WO II naar Canada en allen gingen in het westen wonen. Het gevolg is dat ik nu in BC zo’n 50 familieleden heb, zowel van mijn vaders als moederskant. Dus we gingen eerst uitgebreid op familiebezoek en dat was dan ook meteen goed voor de jetlag. We kregen veel hulp met het afhalen van de motoren en er werd ons onderdak geboden, waar we uiteraard graag gebruik van gemaakt hebben. Uiteraard moesten er ook nog wat boodschappen gedaan worden want voor het koken moest er gas gekocht worden en we wilden ook een spuitbus “Bearspray” meenemen. Bearspray is hetzelfde als traangas, maar dat is dan weer verboden in Canada. We hebben het steeds bij ons gehad maar nooit nodig gehad al zagen we wel beren, zelfs van dichtbij.
Na een kleine week gingen we noordwaarts, uiteindelijk was dat de reden van onze reis.
Gelukkig is er wel een camping. De campings in de National Parks zijn veelal vrij primitief. Er zijn geen toiletgebouwen en alleen chemische toiletten, dat is geen feest want ze stinken enorm. Gelukkig is er meestal wel water, maar meestal alleen een kraan en geen douche.
Na een gezellige avond met Norm en Pauline gingen we verder richting Nakusp. We kregen onderweg een paar flinke buien over ons heen. Tegen de avond zagen we wel veel bliksem en regen in de bergen maar wij kampeerden droog. De volgende dag echter was zo nat dat we in Golden besloten om een hotel te nemen. De ferry’s die we onderweg namen waren allemaal gratis want in Canada maken die gewoon deel uit van het wegennet, zo is de filosofie.
Onderweg van Jasper naar Hythe zagen we de eerste beer, een Grizzly, kariboe’s en een elk. De kariboe’s zijn de neefjes van de rendieren.
De elk was net zo schuw als de elanden in Noorwegen, dus die was al weg voor ik de camera had getrokken.
De Alascan Highway is 2237 km lang. De eerste 450 km is tamelijk desolaat. Je komt er een benzine pomp en een winkeltje tegen, maar verder niets. Dan arriveer je in Fort Nelson, een dorpje met 4500 inwoners. Grappig is dat je steeds dezelfde motorrijders tegenkomt bij elke benzine pomp. Voorts door naar de Liard Hotsprings weer 500 km. Op dat hele traject is geen enkele winkel dus we konden ook geen eten in slaan. Gelukkig is er wel een indiaans restaurant waar je een buffalo burger kan eten. De tijd heeft daar flink stil gestaan. Bij de benzinepomp moet je zelf onthouden hoeveel liter je getankt hebt en dan binnen gaan afrekenen. Warbij met zo’n jaren 80 rekenmachientje vastgesteld wordt hoeveel je moet betalen.
Onderweg naar Teslin kom je langs Watson Lake waar het Signpost Forest is. Dat werd gestart door de bouwers van de Alcan Highway in 1942 en bevat nu duizenden nummerplaten en andere bordjes uit de hele wereld, een leuke lunch plek.