Wie ben jij en waar kom je vandaan?
Mijn naam is Anita de Beer. Oorspronkelijk kom ik uit Nederland, waar ik in teveel plaatsen heb gewoond om op te noemen. Als laatste in Spijk boven in Groningen. Vanaf 2012 woon ik samen met mijn man op Aruba. Hier werk ik parttime als preventie assistente bij een tandarts.
Heb je vroeger eerst bromfiets gereden?
Op mijn 16de kreeg ik een Puch maxi met sterwielen. Dan moest ik wel de helft meebetalen, later had toen mijn vriendje (nu mijn man, Arthur) een Puch 3bak zoals we dat toen noemden. Zo’n hoog stuur met 3 versnellingen, waar ik ook trots op naar de MAVO scheurde natuurlijk.
Wanneer kocht jij je eerste motorfiets en wat voor motor was dat?
Ik wilde mijn rijbewijs halen in 2006 nadat ik voor het eerst achterop bij Arthur op zijn Suzuki 600 zat. Dat was niks voor mij achterop. Dan kun je niet bepalen hoe of waar je heen gaat. Toen kochten we op de veiling een Honda 400. Een degelijke motor om mee te beginnen. De eerste term naar Aruba in 2007 namen we beide motoren mee in de container. Al gauw trokken de vele Harley Davidson motoren onze aandacht. In 2008 had Arthur zijn Fat Boy gekocht en mijn Sportster costum kreeg ik in 2009.
Ben je een mooi weer rijder of een doorrijder?
Ik ben zeker een mooi weer rijder. Hier op Aruba kan je dus bijna het hele jaar door rijden. In de regenperiode ligt er veel zand op de wegen en vallen de gaten in het wegdek. Dan laat ik hem mooi staan. Het is hier ook te warm voor beschermende kleding en dus geen hele pakken voor mij. Het eiland vraagt niet om hard rijders, want je wil toch ook wat zien onder weg.
Stel je wint een flinke prijs in de loterij, wat voor motor zou je dan kopen?
Zeker een Fat Boy, die wegligging is zo verademend na een sportster. Als het even kan rij ik ook op de Fat Boy van Arthur.
Wat was de mooiste rit die je ooit reed?
Naast Santo Domingo en USA was Colombia in 2019 de laatste trip die we hebben gemaakt. Heel indrukwekkend en prachtige natuur. Hier op Aruba heb je nog wel motorclubs en bij een treffen is iedere club aanwezig en gaat het heel harmonieus. Wij zetten bij een trip naar het buitenland onze motoren in een container. In een 40 ft container gaan 20 motoren.
In Colombia zijn we van Cartagena via Caucasia door Medellin naar Pereira gereden. Dwars door de bergen en langs gevaarlijke wegen. Dan zit je 1 dag 11 uur op de bike om op tijd bij het volgende besproken hotel aan te komen. Veel avonturen hebben we beleefd en zeker last gehad van de corruptie daar. Maar enorm genoten en veel gezien. Een aanrader maar wel in een groep anders is het niet veilig.
Staat er nog een bijzondere toertocht op je bucket list?
Door corona is het nu wat beperkt natuurlijk, want aangezien we op een eiland zitten zullen we de bikes weer moeten verschepen. Hopelijk kunnen we in september naar Bonaire met de groep. Al eens eerder gereden maar het blijft een heerlijk eiland om te rijden; rustige wegen, veel te zien en je mag daar nog zonder helm rijden. Heerlijk die wind door je haren. Duimen maar dat het gaat lukken.
Denk je aan een volgende motorfiets?
Doordat ik al zo vaak op de Fatboy van Arthur heb gereden, is dat toch wel mijn wens voor een andere bike. Alhoewel ik wel trots ben op mijn sportster.
Wat heeft motorrijden jou gebracht in je leven?
Super veel biker-vrienden en vooral het gevoel van vrijheid. Afgelopen zomer heb ik de sleutelcursus gedaan bij Jeanet uit Heerenveen, dus nu zou ik ook onafhankelijk kunnen blijven. Haha ik zeg voorzichtig ‘zou’, je weet maar nooit.
Wat heb ik niet gevraagd en wil jij mogelijk nog kwijt?
Ik wil nog even kwijt dat het jammer is dat in Europa de motor-clubs zijn verboden. Hier op de Caraïbische eilanden is het treffen altijd één groot feest. Geen toestanden gewoon vriendschappen en zo moet het zijn toch?! Zodra het covid gebeuren het toelaat hebben we vast weer een treffen hier en dan is echt iedereen welkom. Verhuurbedrijven zijn er genoeg die bikes klaar hebben staan. Ik zou zeggen: Kom eens mee rijden!
De zomer van 1985 was hilarisch! Een actie van mijn lieve vader, hij kocht een blauwe Honda 250 cc, dat vergeet ik nooit meer. Ik was net 18 en in die tijd kreeg je nog een oefenvergunning. Mijn heit (dat is Fries voor vader) had zin om zijn motorrijbewijs alsnog te halen en dat gold ook voor mijn moeder. Met zijn drieën hadden we een oefenvergunning, maar degene die het meest oefende was ikzelf. Het gebied waarin de vergunning geldig was, was natuurlijk grenzeloos! Zo had ik na 3 lessen veel eerder mijn motorrijbewijs op zak dan het autorijbewijs. Mijn ouders zakten helaas allebei en lieten het daarna voor wat het was. Later heb ik nog een aantal Japanse merken gereden totdat ik mijn “Yellow Angel“, een Harley Davidson, Fatboy uit 1998 zag staan. Ik was op slag verliefd! Dirk Spek van V-Twin Exclusief heeft haar omgetoverd tot een hele exclusieve bike. Omdat ik niet zo groot ben en moeilijk bij de jiffy kon heeft hij er een jiffy extension opgezet, super handig. Deze bike is liefde, ze zit vol met krijgertjes van mensen waar ik heel veel om geef!
Zoals jullie hebben kunnen lezen is het motorrijden en alles erom heen mijn grote liefde.
Mocht je een zijspanrit cadeau willen geven, aan een ander of aan jezelf, neem dan eens een kijkje op 
Ik ben Roel Verkerk uit Almere, maar ooit geboren en getogen in Utrecht. Mijn vader had een NSU Fox uit 1949. Als jochie van 9 mocht ik 1x achterop en ik was verkocht…het willen motorrijden was geboren. Als 18 jarige heb ik die NSU gerestaureerd samen met een vriend van me.
Ik heet Peter Lokker en kom uit Den Haag, de mooie stad achter de duinen. Op de foto zie je mijn onlangs aangeschafte Suzuki VStrom. Daarover verderop in dit verhaal meer.
In de 2 jaar tot mijn 18e dus heb ik er in totaal 26 verschillende gehad, onder andere Mobylette, Gazelle 3-bak, Simplex, Batavus, Rap, Sparta en ga zo maar door. In die tijd kocht je een lopende brommer voor een paar tientjes maar dat waren natuurlijk wel vaak oudelullen-brommers, haha! Uiteindelijk kon ik met eigen verdiend geld een mooie 2e hands Kreidler met voetversnelling kopen, zo gaaf!
Een vakantietocht op mijn Pan European 1300 naar de laars van Italië met mijn vrouw achterop. Met als hoogtepunt de stad Napels met het gebied eromheen, daar moest je knallen want iedereen deed dat. Langzaam rijden en aan de regels houden was gevaarlijk. Een leuke anekdote: ik kwam over de grote weg op de stad aanrijden en zag een file ontstaan. Alle scooters (snelle!) vlogen naar de vluchtstrook en race-ten verder. Ik erachteraan. Een paar kilometer later zag ik de hele meute scooters ineens tussen de file verdwijnen. Ik keek in mijn spiegel en zag dat er een politiewagen achter me reed, oeps, dat zou geld gaan kosten! Maar hij had medelijden, ik kreeg een vermanende vinger en een grijns en weg was ie. Mooi toch, die Italianen! Ze snappen dat je harder rijdt dan de bordjes, er wordt niet moeilijk gedaan, als je maar niet gevaarlijk rijdt, top!
Toen ik nog dagelijks motorinstructie gaf reed ik door weer en wind en tijdens elk seizoen. Als ik nu de keus heb pak ik met slecht weer heerlijk de auto en schaam me er niet voor. 
Heb twee 
Ik heb van m’n hobby mijn werk mogen maken en heel veel leuke mensen ontmoet. Ook heb ik door het motorrijden al heel veel leuke plekken op de wereld mogen ontdekken.