Beste lezers, we hebben vanaf februari tot vorige week mogen genieten van alle 71 verhalen van Coos van der Spek.
Zijn artikelen zijn binnen deze site altijd te herkennen aan de foto links. Met zijn lange benen in de zon, en de motor in de sneeuw.
Coos leerden wij kennen als favoriete schrijver en fan in onze facebookgroep PASSIE VOOR MOTOREN. Hij reageerde altijd tof, met kennis en ervaring. Wat bleek? Hij had in 2018, net nadat hij met pensioen ging, drie maanden gereisd door Zuid-Europa. Alleen op zijn trouwe BMW.
Die verhalen deelde hij destijds, zo ongeveer dagelijks op zijn eigen Feestboek. Coos schrijft heerlijk, denkt hardop, beschouwt, met emotie en humor. Hij leest gewoon lekker weg. Toen wij vanuit de redactie@ikzoekeenmotor.nl aan Coos vroegen of hij mee wilde doen met een interview als rijder, was zijn reactie iets in de trend van “hoezo maar één verhaal, ik heb er honderden”. Dus vroegen we hem: “Mogen wij die publiceren Coos?”.
“Tuuuurlijk joh!” was het antwoord van Coos, en enkele dagen later stroomden de verhalen met foto’s binnen. Het zijn er 71 geworden en wij hebben er dus 3 x zo lang over gedaan om ze te publiceren. Maar wat hebben we genoten, alsof we achterop zaten.
Regelmatig lazen we hier bij de redactie “stukkies Coos” voor aan elkaar en zaten we te gieren van het lachen. We kregen meer en meer reacties van lezers binnen, die nog nooit op een motor hadden gezeten, maar gewoon de reisverhalen en vakantie-anekdotes van Coos wilden lezen.
Coos, namens alle lezers en onze redactie enorm bedankt voor jouw heerlijke schrijfsels!! Het gaat in het leven niet om het einddoel, maar om de reis. Meer dan wie dan ook heb je ons dit besef gegeven.
En geef jouw Janny een dikke zoen van ons,. Jouw lieve vrouw geeft de ruimte voor jouw passie. Dat is liefde!
Hieronder jouw eigen terugblik op jouw verhalen….
COOS OP REIS : WEER THUIS!
Volgde je mijn 71 reisverslagen van mijn trip door Zuid-Europa? Ik ben inmiddels, zoals je begrepen hebt al een tijdje weer thuis. Ik dacht twintig jaar geleden al: ik ga ooit drie maanden met de motorfiets weg en kijk dan wat mij dat biedt. Hoe is het om al die tijd alleen te zijn? Hoe is het voor mij om mijn leventje los te laten? Werkloos te zijn? En wat mis ik dan? Ben ik er sterk genoeg voor? Zelfstandig genoeg? Ik wilde het ervaren, voelen, meemaken.
Mijn reis door Zuid-Europa was voor mij een unieke en fantastische ervaring. Het was heerlijk. Om nooit te vergeten. Al die vrijheid. Elke dag weer. Elke dag buiten. Teruggeworpen worden op mezelf. Alles alleen doen. Lichamelijk en geestelijk. Ik. Samen met mijn motorfiets, mijn altijd trouwe maatje. Geen wingman, geen backup, geen hulp bij mij. Het midden vinden tussen voorzichtigheid en risico’s nemen. Vinden ze je ooit als je ergens de bocht uitvliegt en naar beneden kukelt? Avontuur zoeken! Het onbekende. Spanning meemaken. Vertrouwen op mezelf. Mijn voelsprieten altijd uit. Instinctmatig handelen. Mijn gevoel volgen. Mijn eigen normen en waarden blijven hanteren….
Voor mij was dit het ultieme begin van mijn pensioenleven dat GISTEREN vier jaar geleden (!) begon. Ik had het allemaal niet anders willen doen. Een meer dan tien jaar oude droom die werkelijkheid werd. Dróóm tijdens je leven, maar ook: lééf je dromen!
In mijn slotwoord van toen geef ik al wat contouren aan voor een paar nieuwe plannen. De daar genoemde motortoer naar de Balkan heb ik inmiddels gerealiseerd, ik was inmiddels met de tent en de motor en de auto door Frankrijk en de Pyreneeën en …. vorige week heb ik mij opgegeven voor een reis met een Royal Enfield Himalayan door India en Nepal.
De verhalen van mijn reis door Zuid-Europa lees je hier:
