Alle berichten van Redactie

Redactie Ikzoekeenmotor.nl.
Het ronkend vragenvuurtje, Ikzoekeenmotor.nl, Interviews

Brandon wil van New York naar Los Angeles op de motor

Een reactie plaatsen

Wie ben jij? Waar kom je vandaan?

Mijn naam is Brandon Franco Herbit, 26 jaar, ik woon in Hasselt (België) en ik ben een horeca medewerker.

Heb je vroeger eerst brommer gereden?

Tuurlijk! Mijn allereerste brommer was een replica Honda Dax. Wat een prachtige tijd heb ik gehad met de Dax. Deze bromfiets had ik ongeveer 10 jaar in bezit en ik heb er toch 42.411 kilometers mee gereden.

Wanneer kocht jij jouw eerste motorfiets en wat voor een motor was dit?

Mijn eerste motorfiets kocht ik ongeveer 3 jaar geleden en het was een nieuwe KTM 390 Duke.

Ben jij een “mooiweer-rijder” of een “door-rijder”?

Ik ben vooral een door-rijder. Ik heb het liefst droog weer maar of het 25°c graden is of 5°c … ik blijf wel rijden.

Stel: je wint een flinke prijs in de loterij. Wat voor motorfiets zou je dan kopen?

De motorfiets die ik direct zal kopen is de Ducati Streetfighter V4 maar ik zou ook nog wat andere motorfietsen aanschaffen omdat ik ooit een moto-collectie (mooi Vlaams woord, redactie) wil hebben.

Wat was de mooiste rit die je ooit reed?

Mijn mooiste rit tot nu toe is gereden in de Belgische Ardennen.

Staat er nog een bijzondere toertocht op je bucket-list?

Absoluut! Ik wil zeker nog een roadtrip door Europa doen en als het financieel mogelijk is, wil ik ooit met mijn eigen motorfiets van New York helemaal naar Los Angeles rijden.

Denk je al aan een volgende motorfiets?

Op dit moment niet, ik heb net een nieuwe Ktm 890 Duke gekocht en een Honda Monkey 2022 model. Maar je weet nooit wanneer ik er nog eens een koop. want ik heb er ondertussen 8 verschillende gehad haha oeps…

Wat heeft motorrijden jou gebracht in je leven?

Motorrijden is voor mij goed voor mijn mentale gezondheid, ik word gewoon samen als 1 met de motor. Het is voor mij meer als een passie.

Wat heb ik je niet gevraagd, en wil jij mogelijk toch nog kwijt?

Wat mijn favoriete spreuk is: “Drive them don’t hide them!”

En als je een motor ziet die je wilt (maar wil wachten) dan zou ik zeggen: “Gewoon doen en kopen want het kan altijd je laatste dag zijn”.

Dolf Peeters, Tussendoor, Uit de oude doos!

Cadzand in de regen

Een reactie plaatsen

Met regelmaat plaatsen we hier een verhaal van Dolf Peeters. Dolf is geboren met de helm. Een valhelm. Omdat het leven een avontuur is. Dolf schreef het boek “Mannen, motoren en (wat) meisjes”. Een politiek incorrect boek over motorrijden, motorrijders en motoren. Hier een verhaal van hem:

Ernie is ooit, als dertienjarige naar Cadzand Bad gefietst. We besluiten de rit op de motor over te doen. In dertig jaar is Nederland erg veranderd. En vier ouwe motorfietsen zijn wat anders dan een fiets. Zeker als er een zijspan mee rijdt. De rit volgt zo natuurgetrouw de authentieke route. We rijden over fietspaden, door inmiddels gegroeide woonwijken, plantsoenen en winkelcentra. Het is hartje zomer dus iedereen denkt dat we een lokale vakantieactiviteit zijn. Het veer Kruiningen-Perkpolder is niet meer. Maar zo’n tunnel heeft ook wel wat. De oudgedienden daveren door de kilometerslange pijp die zich van voor tot achter met geblaf, geknal en gegrom vult. Wat spelen met de voorontsteking levert een onweersbui van daverende knallen en blauw paarse uitlaatvlammen op. Vakantiegangers met caravans dwarrelen verdoofd in ons spoor. De geluidsorkaan loopt ook voor ons uit. Dat heeft blijkbaar iets te maken met resonantiefrequenties. Het oplopen van blijvende gehoorschade is een feest!  Aan de andere kant van de tunnel komen we in een wat sombere klimaatzone, maar we halen Cadzand Bad, de badplaats met de lelijkste boulevard ooit. Het is een lange dag geweest en er moet dus eerst gefoerageerd worden. We lopen naar de Zeemeeuw. Daar is het gezellig druk op het terras. Iedereen knipoogt tevreden naar de zee. De bewolking neemt toe. Jacks en helmen mogen in een hoek van het terras uitrusten. We doen een bier en regelen asbakken. Er zit een man met Harley tattoos op zijn anabole schouders. Hij heeft een aanzienlijk jongere dame bij zich en is erg druk met het negeren van motorrijders zonder Harley tattoos. Zou dat eigenlijk pijn doen, een tattoo zetten? Er vallen wat druppels. Wij bestellen nog wat bier en een driedubbele bittergarnituur. Gefrituurde dingen zijn goed. Want een motor kan ook niet zonder olie. Het begint serieus te regenen. Het terrasvolk vlucht massaal naar binnen. Zomerregen is niet erg. We doen gewoon onze motorspullen weer aan. En waarom zou je je helm niet opzetten omdat je toevallig op een terras zit? De bediening snapt het volkomen. Onze bitterballen en dingen worden opgediend onder plastic. In de eetwaar zijn vrolijke parapluutjes gestoken die doorgaans op sorbets gezet worden. Het is stevig doordrinken om de glazen leeg te krijgen. We zoeken ons honk op. De volgende dag is het weer zomer. In Philippine zit een mosselrestaurant waarvan we de eigenaar kennen. De man heeft een mooie collectie Vincents achter de zaak staan. Een dag is zo voorbij.

Op de terugweg is er alleen nog wat consternatie bij de tolpoort. We zeggen dat we niet hoeven te betalen omdat er aan de andere kant van de tunnel een man met een tas staat die de voorverkoop van de kaartjes regelt. Er gaan direct twee tunnelaars met een dienstwagen op zoek naar de zojuist bedachte ondernemer aan het andere eind van de pijp. De terugreis gaat over gebaande wegen. Als je met tachtig over de snelwegen rijdt creëer je je eigen eiland van verkeersstilte. Zo’n weekend is zo voorbij. Jammer.

Wil je meer lezen van Dolf Peeters? Hier bestel je zijn boek:

//bestelmijnboek.nl/product/mannen-motoren-en-wat-meisjes/

Gastcolumns & blogs, Motorboeken en motorverhalen, Tips en Tricks, Tussendoor

Ton zoekt verder naar accessoires

Een reactie plaatsen

Vanaf september is Ton Eppenhof al bezig met het aanpassen van zijn nieuwe Royal Enfield aan zijn eigen wensen.

Vorige keer vertelde hij over het zoeken naar bagage rek en tassen, hier een vervolg:

Het begon met een bagarek van Renntec dat meerdere bevestigingspunten heeft waardoor ik iets meer bagage op het rek kan meenemen. Sommige rekken zitten met enkele boutjes vast maar dit rek zit ook vast aan de bovenste bevestiging van de schokbrekers.

Ondertussen toch een topkoffer gekocht . Een Shad SH37 is het geworden. En ja je hebt helemaal gelijk als je zegt dat die niet mooi staat op de motor. Hij is praktisch maar niet mooi maar als mijn kerstcadeau in gebruik is gaat de koffer minder vaak mee.

Het kerstcadeau zie je na kerstmis wel. Eigenlijk heb je niet veel aan grote topkoffers omdat het maximum gewicht wat daarin mag meestal toch maar 5 kg is. Dat heeft de maken met de bevestiging maar ook vaak met de positie van de topkoffer die toch vaak behoorlijk ver achter de achterkant van de motor uitsteekt. Stop je er teveel gewicht dan doet het de wegligging geen goed.

Mijn flyscreen zit erop en je zou het niet verwachten maar de winddruk op het lichaam is veel minder nu. Iets meer wind op mijn helm maar ik kan er mee leven. Mijn oordopjes doen voldoende om dit geluid van de wind te verminderen tot een acceptabel niveau.

De valbeugels zitten er ook op en ze passen perfect. Ze zijn van RVS dus dat is weer een pluspunt. Ik vind het wel een fijn gevoel als het blok een beetje bescherming heeft. Geen grote valbeugel omdat die bij een val zelfs het frame kan verbuigen. Bovendien zien ze er ook niet uit.

De stuurverhogers van Motone zitten erop en de zithouding is nu 100% naar wens. Ze zijn 2,5 cm hoger en ze hebben een setback van 2,5 cm. De koppelingskabel is nu eigenlijk 2,5 tot 3 cm te kort maar met een andere kabel van Venhill ga ik dit probleem oplossen. Ze leveren een betere kabel nagenoeg onderhoudsvrij en op de gewenste maat. Kost wat maar dan heb je ook wat. De kabel vandaag (20-10-2021) besteld maar het zal enkele weken duren voordat ik hem heb.

Nu is het wachten op mijn premium touring seat. En ik ben zo slecht in wachten.

En daarna moet ik me verdiepen in de voorvering. Iets meer voorspanning en misschien emulators. Of andere veren van Hyperpro of Ikon. De demping en vering voor hebben allebei iets nodig. De achtervering is na het verhogen van de voorspanning op de veren voorlopig acceptabel. Eigenlijk wel meer dan dat. Ik laat die nog een tijd zitten.

De volgende verbeteringen zullen de banden zijn maar ik ga deze eerst gewoon rijden tot ze aan vervanging toe zijn. En dan weer een paar Bridgestones erop. De BT46 is toch wel een fijne band. De Indiase Ceat banden zullen er dan afkomen eind 2022. Tenzij ze erg vlug verslijten.

Wordt vervolgd…. Groeten, Ton.

Coos op Reis, Ikzoekeenmotor.nl, Stories from abroad, Tips en Tricks

Coos op Reis: THUIS!

Een reactie plaatsen

Vandaag publiceren wij het 71e, en laatste verhaal van onze motorreiziger Coos van der Spek. In deze serie dan hè, want, we gaan samen met Coos mooie dingen doen hierna.

Wordt vervolgd.

We hebben vanaf februari tot nu al zijn verhalen gepubliceerd over de drie maanden durende motorreis die Coos heeft gemaakt door Zuid-Europa.

Je kunt ze allemaal teruglezen in de serie “Coos op Reis“. 

Het is 9 mei. Dit is mijn allerlaatste reisdag. Voor mij een dag met twee kanten. Heerlijk om straks weer thuis te zijn. Maar ook jammer dat morgen mijn avontuur voorbij is. Het is prachtig weer. Strakblauw en geen wolkje aan de hemel. Tot exact 09:30 uur kan ik beneden ontbijten, leerde ik gisteren van mijn hospita. Háál ik makkelijk, Duitser! Pfff…

Ik pak voor de allerlaatste keer al mijn zooi in en bind het allemaal weer op de motor. Dat ga ik morgen zeer zeker allemaal niet missen. Vanaf morgen liggen mijn tandenborstel en onderbroekies weer op dezelfde vaste plaats.

In mijn Garmin-navigatiesysteem laad ik de route richting Maastricht. Dit is de oudste internationale route die ik ooit ontwierp. Nog met Excel. Ik schat in 2004 of zo. Ik neem afscheid van de vriendelijke dame, start mijn motorfiets en vertrek.

Eerst wip ik even de grens over en gooi in Luxemburg fluitend voor € 1,23 mijn tank vol. Dan pak ik de route op en rijd een stuk door Duitsland naar het noorden. Na een poos kom ik vervolgens via Vianden weer terug in Luxemburg. Net voorbij Vianden geniet ik van het stoere asfalt op de 322 bij het waterleidingsbedrijf. Man, wat een vreselijk mooi stukkie weg blijft dat. Wat een circuit. Van die mooie lange doorlopers die je met zeer hoge snelheid kunt nemen. Vanwege de bepakking houd ik snelheid en hellingshoek vandaag beperkt. Als ik hier de bocht uitga, dan kom ik nooit meer thuis.

Ik rijd verder, kom op de N25 bij Kautenbach en vervolg mijn weg naar Merkholtz. Ook weer zo’n superstuk voor de motor. Wat een plezier en wat een mooie strakke weg. Mijn credo: in Duitsland slapen, eten en Hefeweizen drinken en in Luxemburg tanken en rijden. Plezier gegarandeerd. Luxemburg is en blijft toch een van de mooiste landen om motor te rijden. En lekker dichtbij.

In een aanhanger is vast een groot blik witte verf omgevallen. De man is vervolgens half Luxemburg doorgereden. Ik kom het verfspoor letterlijk overal tegen. Ik moet er hartelijk om
lachen. Ha, daar heb je de schilder weer, denk ik steeds…

Ik kan mijn foto’s aardig kleuren, maar die Luxemburgers kunnen er met hun kleurige huizen ook wat van. Ze zijn een fraai onderdeel van een prachtig decor.

Ik gluur even binnen bij een kleine houtzagerij. De man zet speciaal zijn kraan even stil voor de foto. Dit is vast niet de belangrijkste bron van inkomen van Luxemburg.

Ik stap weer op mijn motor en ontdek dat de bomen van één boomsoort met elkaar hebben afgesproken om vandaag alle pluisjes los te laten. Het is soms net een sneeuwblizzard waar ik in rijd. Ik houd mijn vizier maar dicht.

Ik rijd België in en passeer Vielsalm en Trois-Ponts via een voor mij, en veel van mijn oude motormaten, een bekende slingerweg. Daar scoor ik een broodje met pikante tonijn. Vervolgens dender ik langs Coo, Stoumont en Spa. Allemaal erg vertrouwd.

Bij Theux is het 29 graden. De laatste 50 km van deze route is toch niet zo interessant, dus pak ik vanaf hier de snelweg. Eerst naar Maastricht en dan via Eindhoven en Den Bosch naar Linschoten.

Rond 18:00 uur zet ik mijn motor tikkend in de garage en kus ik Janny gedag. Ze is mooi aangekleed en ruikt heerlijk. Natuurlijk neem ik haar ‘s avonds mee uit eten om alles te vertellen. Janny heeft immers geen Facebook…

En morgen halen we onze nieuwe auto.

Over een paar dagen gaan we samen met de auto op vakantie naar Zuid-Frankrijk.

Kut-leven!

THUIS

Ik ben weer gezond en wel thuis in Linschoten. Tweeëneenhalve maand op reis! Vanaf nu voorlopig geen telefoonsex meer….

Ik dacht heel lang geleden al: ik ga ooit drie maanden met de motorfiets weg en kijk dan wat mij dat biedt. Hoe is het om al die tijd alleen te zijn? Hoe is het voor mij om mijn leventje los te laten? Werkloos te zijn? En wat mis ik dan? Ben ik er sterk genoeg voor? Zelfstandig genoeg? Ik wilde het ervaren, voelen, meemaken.

Mijn reis was voor mij een unieke en fantastische ervaring. Het was heerlijk. Om nooit te vergeten. Al die vrijheid. Elke dag weer. Elke dag buiten. Teruggeworpen worden op mezelf. Alles alleen doen. Lichamelijk en geestelijk. Ik. Samen met mijn motorfiets, mijn altijd trouwe maatje. Geen wingman, geen backup bij mij. Het midden vinden tussen voorzichtigheid en risico’s nemen. Vinden ze je ooit als je ergens de bocht uitvliegt en naar beneden kukelt? Avontuur zoeken! Het onbekende. Spanning meemaken. Vertrouwen op mezelf. Mijn voelsprieten altijd uit. Instinctmatig handelen. Mijn gevoel volgen. Mijn eigen normen en waarden blijven hanteren.

Voor mij was dit het ultieme begin van mijn pensioenleven dat op 13 november 2017 begon. Ik had het allemaal niet anders willen doen. Een meer dan tien jaar oude droom die werkelijkheid werd. Droom tijdens je leven, maar ook: lééf je dromen!

Wat was het grootste gevaar? De weg en het verkeer? Nee, ik denk dat niet. Ik schreef al eerder: dat motorrijden zit in mijn genen. Ik voel mij altijd veilig in het verkeer. Ik heb er controle over. Dat heb ik van mijn vader meegekregen. Ik reed al vrachtauto toen ik tien jaar was. Op een glijpartijtje door slecht asfalt rijd ik dan ook al ruim vijftig jaar schadevrij met auto en motor.

Met die crimineel in het donker meegaan naar een besloten feestavond dan? Mwah, daar zou ik wellicht een volgende keer iets langer over na moeten denken. Dat was achteraf misschien niet zo heel verstandig. En zeker niet toen ik aldaar van anderen hoorde dat het een crimineel was. Maar ja, met mijn 1.95 meter vallen ze mij niet zo snel lastig. En ik kan, ondanks mijn 69 jaar, nog steeds 10 km hardlopen, vergeet dat niet….

Ik denk dat je in Europa geen groot gevaar loopt.  Ik heb ook nergens agressie gezien of meegemaakt. En als je altijd maar goed uitkijkt en scherp blijft. Helemaal met foto’s maken en de weg oversteken. Dan moest ik altijd wel even extra attent blijven.

Ah …. wil je een advies van mij? Is dat waarom je nu nog steeds aan het lezen bent?

Hier komt mijn advies. Doe het! Ga!

Het hoeft echt niet persé drie maanden te zijn. En je hoeft niet persé al gepensioneerd te zijn. Vier weken is ook fantastisch. Dat is op je werk best te regelen. Geniet van het leven. Nú! Je weet nooit wat de dokter je morgen vertelt. Ik heb bijna vijftig jaar in de ICT gewerkt en met collega’s gewerkt die nog geen veertig jaar oud werden. Ik heb een paar weken geleden nog een collega weggebracht. Investeer in ervaringen en in herinneringen. Lééf je dromen! Een nieuwe iPhone is na een paar maanden al verouderd. Maar dit soort verhalen worden alleen maar mooier en kleurrijker in je hoofd.

Ga je het doen? Echt? Heel goed! Neem dan vooral minder mee dan ik. Véél minder. Motorrijden is het leukst als je lekker lichtvoetig rijdt. Ik had veel te veel bij mij. Dat doe ik de volgende keer anders. Nee, ik heb mijn tent niet gebruikt. En ook mijn elektrische bandenpomp niet. En ook de verzekering van mijn motor niet, de zorgverzekering niet, de verbandtrommel niet etc. Gelukkig maar…

Ik heb een kleine 10.000 km gereden. Ik had in Spanje nieuwe banden nodig. Die banden waren voorzien. En in Oostenrijk had ik 400 cc olie nodig. Dat was niet gepland.

Wat heb je nodig?

Een vrouw die het goed vindt dat je gaat! Eentje die weet dat het belangrijk voor je is. Eentje die erop vertrouwt dat je voorzichtig bent en weer veilig terugkomt. Eentje die het thuis ook in haar eentje rooit. Dat is een eerste vereiste. Anders ben je kansloos. Janny, bedankt! Dikke kus.

Maar je hebt nog meer nodig! Geld! Ik denk circa een euro per kilometer. Ik heb ongeveer 10.000 km gereden. Het overnachten was het duurst. Dan de brandstof en dan het eten en drinken. Kan het goedkoper? Jazeker. Met een tentje. Maar vertrek dan niet op 28 februari. De nachten zijn tot ver in april nog best koud. Ga dan lekker in de zomer en trek een doorwaaipak aan. Gebruik gewoon je regenpak als het ff fris is. Dat werkt prima. Je weet het: travel light!

En je hebt een goede en betrouwbare motorfiets nodig. Eentje die je niet in de steek laat. Die goed is nagekeken voor je vertrek.

Bedankt voor jullie enthousiaste reacties! Het heeft mij gestimuleerd om elke dag een reisverslag te schrijven en mijn foto’s te publiceren. Dat was ik eigenlijk in deze vorm van tevoren helemaal niet van plan. Maar het ging vanzelf. Het is voor mij een prachtig document geworden om alle herinneringen levend te houden. Ik heb ze inmiddels gebundeld en alles is klaar om in een boek te stoppen….

Ga ik noges? Absoluut! Ik weet nog niet in welke vorm en hoe en waarheen, maar het avontuur trekt enorm. Een keer naar de Balkan? Dat staat al veertig jaar op mijn lijst. Dat kon op ons Hondaatje met haar 10 litertank in de jaren zeventig persé niet. De brandstofpompen lagen verder uit elkaar dan de actieradius van de Honda. En wellicht dan doorrijden via Albanië naar Griekenland? Of met een Royal Enfield Himalayan door India? Of eerst eens naar Frankrijk met de tent en de auto? Net als toen ik jong was? Nog geen idee. Maar zeker ga ik iets doen. Achter de geraniums zitten doe ik wel als ik 90 ben.

Nou, je snapt het. Het was super! Van mijn kant heb ik alles met genoegen gedeeld. Bedankt voor alle tips en aangeboden hulp en alle reacties onderweg. Heb ik erg gewaardeerd.

Tjúúús! Coos van der Spek, Linschoten

Wil je met Coos contact opnemen, stuur dan een e-mail naar redactie@ikzoekeenmotor.nl en wij koppelen jou aan hem. Je vindt hem uiteraard ook via onze besloten groep op Facebook.

Namens de redactie, en ik weet zeker, namens heel wat lezers, willen we Coos bedanken voor zijn prachtige verhalen, we komen daar volgende week in een artikel op terug. Wat Coos ons gebracht heeft, en wat de plannen voor de toekomst zijn, het wordt vervolgd.

Gastcolumns & blogs, Stories from abroad, Tussendoor, Van de redactie

Motorrijders in de gezondheidszorg in Afrika

Een reactie plaatsen

Al meer dan dertig jaar werkt er een prachtige organisatie in vijf Afrikaanse landen. Met de enorme goodwill van de motorgemeenschap wordt er voor gezorgd dat de gezondheidszorg de mensen in de armste en meest afgelegen delen van Afrika bereikt. Ze deden ons op de redactie denken aan de vroegere serie Flying Doctors, die dit met vliegtuigen in Australië doen.

Two Wheels for Life, de officiële liefdadigheidsorganisatie van motorracen, organiseert veilingen en evenementen met de hulp van de rijders en teams van MotoGP™. De programma’s die men ondersteunt zijn actief in vijf Afrikaanse landen;  Gambia, Nigeria, Malawi, Liberia en Lesotho.  Unieke systemen, geleverd door zusterorganisatie Riders for Health (Riders), zorgen ervoor dat motorfietsen en andere voertuigen dag in dag uit betrouwbaar blijven rijden.

Riders for Health, supported by Two Wheels for Life in the UK, in Lesotho, Africa January 2020. Images by Tom Oldham

Op deze manier kunnen gezondheidswerkers op betrouwbare wijze naar dorpen gaan om voor baby’s, kinderen en ouderen te zorgen, en de testresultaten kunnen naar laboratoria worden gebracht en snel worden teruggestuurd voor een snelle diagnose van ziekten.

Motorrijders en motorfans weten dat motorfietsen ongelooflijke machines zijn. Ze brengen mensen samen, ze zijn leuk om te rijden en te racen, en ze zijn ook het enige voertuig dat zorg kan leveren aan enkele van de meest afgelegen gemeenschappen in Afrika.

Wil je meer lezen over deze prachtige organisatie?

Ga naar //www.twowheelsforlife.org/about-us/