Tagarchief: motorvakanties

Motorvakantie

Passie voor motoren kan ver gaan. Heel wat motorrijders breiden hun hobby verder uit. De ene houdt het alleen bij motorrijden, de ander gaat ook sleutelen. Velen van ons zijn nog aan het werk en regelmatig spreken we motorrijders die met veel plezier onze site volgen. We vragen ze vaak, ‘en hoeveel kilometers maak jij per jaar?’ Dan verbaast het je hoe vaak er motorfietsen zijn die het hele jaar niet, of misschien 1 of 2 keer de deur uit komen. Tijd, gezinssituatie, keuzes, wel of niet gepensioneerd zijn, het speelt allemaal een rol.

Motorbezitters hebben we veel, motorrijders een stuk minder.

En dan zijn er natuurlijk ook motorrijders die dat gemiddelde kilometrage weer omhoog halen. Die gebruiken hun motorfiets voor woon-werkverkeer. Of, ze gaan met de motor op vakantie. Die motorvakanties zijn zeer uiteenlopend. Je kunt lekker zelf of met je partner of vrienden gaan, dat zijn de avonturiers. Maar, ben je wat minder ervaren, of hou je er gewoon van om in een groep te rijden, dan is wellicht een georganiseerde motorvakantie iets voor jou. Hoe doe je dat? Welke bedrijven ken jij die motorreizen organiseren? Heb je dit al eens gedaan? Wat zijn de ervaringen? We gaan dit uitzoeken via onze sociale media. We praten met onze lezers en gaan dit de komende maanden voor jullie in kaart brengen. Op naar heel veel prachtige motorvakanties in 2022.

Wil je alvast motorverhalen van motorreizigers lezen?

Je vindt ze hier op onze site door onderaan even te klikken op de tag ‘motorreizen’. Je komt dan ook alle verhalen tegen in de rubriek Coos op ReisBij deze willen wij van de redactie Coos enorm bedanken voor al zijn prachtige verhalen en inspiratie voor onze website! De serie loopt nog enkele weken. En uiteraard bedanken we ook zijn (en onze) motorvriend Hans den Ouden, waar de reisverhalen op onze site mee begonnen.

Zoek je een bedrijf om georganiseerd op motorvakantie te gaan?

Check onze pagina via de afbeelding hiernaast, en zoek dan in de rubriek MOTORREIZEN / MOTORVAKANTIE

 

Coos op Reis: POMPEÏ

Als onze trouwe motorcolumnist Coos van der Spek dit verhaal schrijft is het eind april. Hij is aan de laatste weken van zijn drie maanden durende reis door Zuid-Europa bezig, dit is verslag nummer 60 in onze serie “Coos op Reis”. Er komen er hierna nog 11 die we de komende 2 maanden dus publiceren. Onze motorreiziger schrijft: 

Ik ben in Sorrento op camping Villaggio Campeggio Santa Fortunata. Het is bewolkt, nog vroeg maar best al warm. Het wordt vandaag een hete dag.

Ik dacht gisteravond een minder goede plek hier gevonden te hebben. Maar het valt erg mee. Bij de receptie ga ik toch nog maar een nacht bijboeken. Potver, schijnt mijn hutje inmiddels door iemand anders geboekt te zijn. Tijdens het ontbijt bedenk ik plan B en wandel terug naar de receptie om af te gaan rekenen. Daar blijkt dat het probleem inmiddels is opgelost: mijn plek is gewoon beschikbaar. Dat is fijn.

Dat was op mijn werk nou ook zo vaak. Was er plots paniek. Dan wachtte ik eerst even om te kijken wat er gebeurde. Vaak liep het dan met een sisser af of iemand anders loste het probleem op. Haha!

Dit huissie kost 24 euro. Alleen een bed. Verder niks. Poepen en wassen zoals in militaire dienst: op een centrale plek met z’n allen op een rijtje.

POEPEN

Enfin, dus ik met mijn verse rol, ik heb er nog niet ééntje van de vier gebruikt, op een drafje naar het toilet. Je kent vast die campingtoiletten in Italië wel. Strak naast elkaar en met zo’n flinterdun zwevend schotje d’r tussen. De eigenaar heeft alle toiletbrillen verwijderd. Uit hygiëne. Voor de heren zijn er echter geen urinoirs… Met stukken toiletpapier poets en bedek ik daarom de porseleinen rand van de pot. Heb ik dan smetvrees, bedenk ik mij? Aan de schaduw, onder het zwevende schotje, zie ik dat mijn buurman zich met dezelfde boodschap bezighoudt als ik. Als ik weer opsta, blijft er heel even een velletje papier aan mijn rechterbil plakken om direct daarna, licht als een wuivend najaarsblad van een jonge boom, naar beneden te dwarrelen. Het is bijna op de grond als een opwaarts windje er even mee speelt. Het velletje landt net aan de andere kant van het schotje. Ik houd mijn adem in…

Wat zou jij nou doen, in zo’n situatie? Laten liggen! Tja, dat lijkt mij geen optie. Dat is onprettig voor de poepende buurman, nietwaar? Wellicht blaast de wind het velletje terug? Niet dus …Het lijkt als aan de grond geplakt. Komt dat door mijn rechterbillenvet? Met mijn linkerhand onder het schot door, om het te pakken? Even snel? In een flits? Maar als mijn buurman dat nu ziet? Dat is wel een erg grote inbreuk op zijn privacy: het ongewenst naar binnendringen van iemands campingtoilet… Dat is vast strafbaar.

Met veel gegrom en lawaai beëindigt mijn buurman zijn boodschap en laat met een grote knal van de deur, mij en mijn twijfels, achter. Zijn aandacht ging absoluut ergens anders naar uit. Er is hem vast niks opgevallen. Opgelucht raap ik snel het velletje op en stap uit mijn kleine wereld, de grote wereld in…

Tegenover de ingang van de camping stopt de bus naar het station van Sorrento. Wat een geluk… En in Sorrento pak ik vervolgens de trein naar Pompeï.

Ik reis anderhalf uur met een vriendelijk jong stel van de camping en we hebben geanimeerde gesprekken. Ze komen uit Leeuwarden en hebben allebei twee maanden onbetaald verlof geregeld. Hij werkt in de psychiatrie en volgt een HBO-opleiding om in het laboratorium te kunnen gaan werken en zij is beleidsmedewerker in Harlingen. Goed gedaan. Ik heb tot mijn 66e op deze trip moeten wachten.

Bij het station in Pompeï scheiden onze wegen. Zij hebben een ander programma dan ik. Wellicht zie ik ze morgenochtend nog in de douche.

POMPEÏ

Op het station koop ik een kaartje voor een bezoek aan Pompeï. De ingang van het museum ligt 100 meter van het station. Ik hoef, ondanks de drukte vanwege de vakantie en het weekend, verder nergens in de rij te staan en ben in een paar minuten binnen.

Het komt door mijn oude moedertje dat ik graag naar Pompeï wilde. Toen ik kind was, vertelde zij daar al over. Dat het in Zuid-Italië lag en dat op 25 augustus in het jaar 79 de stad door een vier meter dikke laag as en stenen werd bedolven na de uitbarsting van de vulkaan Vesuvius. En dat er, juist omdat in korte tijd alles door die hete as bedekt werd, veel oudheden heel goed bewaard zijn gebleven. Het is één van de best bewaarde Romeinse steden

Al in 1594 werden bij de aanleg van het Sarnokanaal resten van Pompeï gevonden. In 1748 werden opgravingen verricht, maar de eerste serieuze opgravingen begonnen in 1860. In die tijd bedacht men ook het procedé om gipsafgietsels van de slachtoffers te maken. Inmiddels is ongeveer 60% van Pompeï opgegraven. Vanaf 1999 wordt er meer geconcentreerd op conservering en worden er nauwelijks nieuwe opgravingen meer gestart.

Al die verhalen van mijn moeder in mijn jeugd maakten het voor mij toen al tot een mystieke voorstelling. En nu ben ik er! Ik ben intussen veel ouder dan mijn moeder toen zij mij hierover vertelde. Het is echt bijzonder voor mij en het ontroert mij als ik daar over na loop te denken. Kon ze er maar bij zijn…

Pompeï is vele malen groter dan ik dacht. Ik verwachtte wat huizen en een populatie van 500 inwoners. Dat is helemaal niet zo. Schattingen lopen uiteen dat hier tussen de 10.000 en 30.000 mensen woonden. Er staan restanten van enorme gebouwen en pleinen en er is zelfs een theater. Het was daar in die tijd reusachtig.

Ik wandel door de straten en over de oude kasseien en moet mij bedwingen om niet te gaan rennen omdat ik steeds meer en meer wil zien. Veel huizen in Pompeï hadden een binnentuin en verschillende woon- en werkvertrekken. De huizen hadden doorgaans ook een bovenverdieping, maar daar is zelden nog iets van bewaard. Veel huizen waren verbonden met een werkplaats. Vaak ook was er een winkel of een bar op de begane grond aan de straatkant. De huizen waren rijk versierd met mozaïeken op de vloeren en fresco’s op de muren. Tijdens mijn wandeling bewonder ik de mooi overgebleven resten. Er zijn tempels, badhuizen en een openluchtzwembad met nissen voor de kleding, latrines en peeskamers. En in het museum ontdek ik ook een afdruk van iemand die zijn handen voor zijn gezicht houdt om zich te beschermen tegen de giftige dampen vanuit de vulkaan. Het voelt alsof ik het zelf ben.

Ik moet efficiënt met mijn dag omgaan en wandel via de uitgang weer naar het station. Na mijn bezoek aan Pompeï is er nog tijd over om 10 km verderop de veroorzaker van al deze narigheid te bezoeken: de Vesuvius.

VESUVIUS

Aan de zijkant van het treinstation vertrekt een bus naar de Vesuvius. Die brengt mij voor 10 euro bijna bij de top. Onderweg stopt de bus omdat ik daar nóg een toegangskaartje van 10 euro moet kopen. Tja, dom van mij natuurlijk. Daar heb ik beneden ook niet naar gevraagd. Ullahh…. Als je toerist bent, dan word je genaaid.

Het laatste stuk moeten we lopen. Dat is een half uur steil omhoog. Dat is echt stevig met deze temperatuur. Ik zie voldoende mensen met een minder goede conditie afhaken. Ik loop regelmatig 10 km hard, dus ik kom wel boven.

Ik ben er. En ik tuur in de diepte naar beneden. Daar sta ik dan. Op het randje van de vulkaan in ruste. De grote gemene veroorzaker van alle verhalen van mijn moeder over Pompeï. Mooi moment voor mij! Ach, als ze zich toch eens zou kunnen herinneren hoe zij al die verhalen aan mij vertelde. Wat zou dat mooi zijn. Op 11 mei is ze jarig. En … ik héb haar nog….

TWEE MAANDEN

Vandaag ben ik twee maanden op reis. Ik startte op de verjaardag van mijn tien jaar geleden overleden vader, 28 februari, in Barcelona. Het is onvoorstelbaar hoe snel mijn leven nu verloopt. Er gebeurt zoveel. Met een hoge frequentie veranderen mijn omgeving en mijn parameters. Het is enerverend, vermoeiend en verfrissend. Maar helemaal super. Ik vind het machtig. Niks ‘elke dag om 08:30 uur naar Amsterdam’. Dat was toen ook prima hoor, maar dit is echt een mooier leven. Dit is Genieten, met een grote G. Ik vind het allemaal nog steeds prachtig. Op reis met mijn motor, het onbekende, de omgeving, de mooie weggetjes, de lekkere geurtjes, de uitzichten, het leven van de zuidelijke landen, het weer, het lekkere eten en de lekkere wijntjes. Het onvoorspelbare maakt het altijd weer spannend. Wow! Aanrader! Wacht niet te lang. Denk aan die jongelui in de bus van vanmorgen.

MEEST ZUIDELIJKE PUNTJE

Morgen vertrek ik naar wat ze het paradijs van Zuid-Italië noemen: de kust van Amalfi. Ik ben benieuwd. Dit is voor mij het meest zuidelijke puntje in Italië. Zuidelijker ga ik niet. Ik wil langs de Italiaanse Adriatische kust weer richting het noorden rijden.

Ik vind het ook wel weer een lekker idee om richting huis te rijden. Twee-en-halve maand weg is best lang. En ik heb weer reuze zin om Janny en Danielle te knuffelen, de kater een aai te geven, in mijn eigen bed te slapen, mijn eigen badkamer en toilet te hebben en … nou ja, gewoon weer thuis te zijn. Want thuis is ook fijn.

Zittend voor mijn tent met de kou van de nacht nog in het metaal van mijn motor gevangen

Bert, we kennen jou van een eerder interview op ikzoekeenmotor.nl. We hebben vernomen van je nieuwe zakelijke plannen in de reizen wereld, kun je ons vertellen wat je gaat doen?

Ik ben reisorganisator. Een duidelijk verschil met een reisbureau of reisagent. Een operator stelt zelf de reizen samen (i.s.m. de klant) en een reisbureau verkoopt bestaande reizen (van bv een reisorganisator) al overlapt dit elkaar soms. Kort gezegd wil ik mooie reizen samenstellen die nog lang bijblijven en smaken naar meer. Ik ontwerp actieve reizen (duiken, fietsen, wandelen, motorrijden, kajakken) en reizen voor rolstoelgebruikers. Ook voor actieve rolstoelgebruikers! Alles op maat, naar wens van de reiziger. De meeste van mijn bestemmingen zijn trouwens buiten Europa, met uitzondering van Ierland en IJsland. Ook bied ik reizen aan naar de Zuidpool.

Wat ik zonder meer wil proberen is mensen ervan te doordringen dat je je vakantiebestemming niet moet willen omtoveren in een tweede Nederland maar je juist de lokale cultuur moet ondergaan. Eet wat daar gegeten wordt. Voeg je naar de gebruiken. Jij bent daar te gast. Pas je aan en sta open. Pas dàn ben je er echt geweest. Of dat nu te voet, per motor of op de fiets is maakt niet uit.

Niet het aantal klanten maar het goede contact telt voor mij. Wanneer ik met iemand door de bocht kan ga ik me ook inzetten voor een onvergetelijke vakantie. Want dan wordt het persoonlijk. En persoonlijk ga ik graag goed voorbereid op reis, haha!

Uiteraard ga je met jouw achtergrond je dan verdiepen in de speciale reizen voor motorrijders. Hoe ga jij je onderscheiden t.o.v. al de bedrijven die zich al bezig houden met reizen en motorreizen?

Die motorspecialiteit ligt voor de hand, zou je zeggen. Maar naast hartstochtelijk motorrijder ben ik ook (rugzak-) wandelaar, heb ik MTB ervaring en ooit peddelde ik rond met een kajak, deed aan klimmen en abseilen. Het onderscheidende ligt bij mij op het onverwachte: vette motortochten in Australië of Oeganda. Die landen liggen minder voor de hand en daar kies ik juist voor: noch het massatoerisme, noch het extreme. Je moet het met je partner, familie of vriendenclubje kunnen doen. Bereikbaar en toch bijzonder. Kijk, er zijn supermooie motortochten naar het verre oosten te rijden of een Route 66 op een dikke Harley. Maar voor velen is een barre rit door de Oriënt conditioneel gewoon niet weggelegd. En een Route 66 op de brommer is vast wel leuk maar…ikzelf heb weinig met de States. Daarom organiseer ik mijn motortochten op minder voor de hand liggende bestemmingen maar wel met WOW!-gevoel en naar kunnen van de reiziger. Wat ik wil geven is dat je je motorhobby op een unieke manier met je vakantie kunt verbinden en daarnaast nog andere leuke dingen kan doen.

Waar zou je over 5 jaar ongeveer willen staan met je bedrijf?

Vanwege de Coronacrisis moet ik een slag om de arm houden, we weten nog lang niet hoe dit zich ontwikkelt en wanneer we er vanaf zijn. Ik meende toch mijn bedrijf per 1 april 2020 te openen om al bekendheid te krijgen. De hele wereld vertraagd even, mijn groei dus ook. Maar laten we deze vraag even aanhouden…

Over 5 jaar wil ik veel mensen een onvergetelijke vakantie hebben bezorgd! Maar wat wil ik nog meer? Een stabiel pakket bestemmingen en een klantenkring waar ik blij mee ben en die blij is met mij. Ook wil ik de zakenwereld gaan bedienen. Zakenreizigers zoeken ook ontspanning tijdens langere verblijven ver weg van huis. Zo ken ik enkele motorrijders die zakelijk nogal eens langer en verder weg moeten. Is het dan niet heerlijk om tussendoor eens op twee wielen de verplichtingen achter je te laten door 1 of 2 dagen met een huurmotor te cruisen? Ik zorg dat die al klaar staat, je hoeft niet zelf de plaatselijke Gouden Gids uit te pluizen.

Wat zou voor jou persoonlijk, niet zo zeer voor je klanten, maar voor je zelf de ULTIEME droomreis nog zijn?

Diep in mijn hart wil ik heel graag nog eens terug naar Australië en daar een maand rondreizen, op de motor uiteraard. Bekende plekken van toen bezoeken, de veranderingen zien, nieuwe plekken bekijken… Het lijkt me fascinerend om op 2 wielen de Nullabor Plains over te steken naar West-Australië of door de Blue Mountains te slingeren, uitkijkend voor carpet-snakes die zich op het asfalt liggen te warmen. Kamperen in de woestijn en die geluidloos exploderende zonsopkomst weer mee te maken, zittend voor mijn tent met de kou van de nacht nog in het metaal van mijn motor gevangen. Onder het stof mijn jiffy uitklappen bij een roadhouse, naast trucks van dik 50 meter lang en een koele XXXX (Four X, biertje) te drinken en aan de truckers te vragen: How’s the road up ahead? Natuurlijk krijg je steevast te horen: ‘She’ll be right…’

Wat wil je tot slot de lezers van ikzoekeenmotor.nl nog mee geven?

Mijn visitekaartje, hihi. Maar nee, ik wil iedereen, motorrijder of niet, meegeven om altijd goed je reizen te plannen. Naar Amsterdam, naar de Ardennen of Afrika. Naar Zeebrugge, Zweden of Zuid-Korea. Van A tot Z dus. Naar de Ardennen en Zweden zal wel gaan. Maar wil je brommeren buiten Europa? Neem een ervaren specialist in de hand. Op eigen houtje organiseren, dat betekent ook: op eigen houtje de shit oplossen wanneer je daar onverhoopt in terecht komt. Daar kan iedere ondernemer je over vertellen. En sinds Covid-19 ook duizenden reizigers die ‘het wel op eigen houtje konden regelen…’ Maar van een reisorganisatie weet je dat die er alles aan doet om hun klanten te helpen wanneer ze in nood zijn.

Ik wens iedereen een droomreis maar nog meer een behouden aankomst. Hou je 2 wielen op de grond. We zien elkaar vast nog!

Bert Harte,    //www.bharte-reizen.eu/