Categorie archieven: Gastcolumns & blogs

Een uur sparen aan de grens

Hans en Dia schrijven regelmatig tijdens hun motorreis hun verslag van de dag. Zo mogen wij dit verhaal publiceren, geschreven op 20 april vanuit Hongarije. Momenteel rijden ze beiden op een BMW 1250 GSA.
Je kunt al hun motorreizen (met veel meer foto’s, ook van de eerdere jaren) teruglezen en volgen via hun eigen Facebookpagina: Dia and Hans’ Motorcycle Travels

Onze gastheer in Sibiu had ons verteld dat er kans op sneeuw was gisteren, vooral verder naar het westen. We stonden op en zagen dat de zon scheen, maar het was slechts 1°C. We trokken alle lagen aan en vertrokken om 08:00. Transylvania is een prachtig gebied en zeer welvarend. Het is net of je in Oostenrijk bent. Ook de huizen zijn van hetzelfde soort bouw. We maken plannen om hier nog eens heen te komen, zeker die Transfăgărășan en de Transalpina moeten afgetikt worden.

Zo mijmerend rijden we door een prachtig landschap op meanderende wegen terwijl de zon schijnt. Dat duurde dan weer niet de hele dag, want bij vlagen kwamen er donkergrijze wolken over ons heen. Daar viel incidenteel wat regen en zelfs hagel uit. Die hoorde ik dan via de intercom op Dia’s helm kletteren. Het was een prachtige dag! We lunchten in een van de vele prieeltjes die hier langs de weg staan. Rond 16:00 waren we aan de grens, dat kostte weinig tijd deze keer en we reden de Central European Timezone in, dus was het opeens 15:00.

Het eerste plaatsje over de grens is Gyula, het heeft een oud fort en prachtige lanen en pleinen. Ik zag wat hotels op de kaart, maar toen we er voorstonden waren dat van die flatgebouwen uit de communistische tijd. Dia zag even later een bord met een bedje er op. De eigenaar zei echter dat hij geen plaats had, maar wel een oplossing. In zijn KTM werkpak, hij is monteur, fietste hij voor ons uit naar een collega een straat verder. Een groot huis met binnentuin.

De motoren staan onder een afdak en het ligt midden in het centrum. Voor we de kamer te zien kregen stond er al een schnaps op tafel met een bijbehorende halve liter bier! De Hongaren houden er wel van. Het alcoholpromillage waar je mee aan het verkeer mag deelnemen is overigens 0,0! De eigenaar is een verzamelaar en rommelaar. Er staan rijen bierflesjes en andere snuisterijen, zie de foto’s. Het plaatsje is rustig. We vonden een restaurant waar een muzikant op een orgeltje speelt en er bij zingt.

Dat laatste was dan weer niet zijn sterkste kant. Het genre was Peter Maffay, dat was dan wel weer een Roemeen uit Brasov in Transylvania.

De reis gaat morgen verder langs Budapest richting Slowakije.

Gevaarlijke betongroeven op snelweg in Vlaanderen

Via de Motorrijdersactiegroep MAG zagen we dit bericht langskomen. De MAG zet zich al 35 jaar in voor veilig, vrij en betaalbaar motorrijden. Ze komen in actie tegen wegafsluitingen voor motorrijders. Ze zorgen voor motorvriendelijke onderplanken. Ze bieden je effectieve Meldpunten voor Gevaarlijke wegsituaties en Rood licht. Dát is belangenbehartiging voor motorrijders. In overleg met de MAG plaatsen wij bericht hieronder door.

“De ring Antwerpen krijgt er zes kilometer NGCS bij. (NGCS is een afkorting voor Next Generation Concrete Surface.) Ribbelbetonverdriet, in onze termen. Nu ligt het in de lengterichting gegroefde beton al tussen Borgerhout en de Posthofbrug bij Berchem; vanaf 15 april wordt het traject van Kiel tot Antwerpen Oost van groeven voorzien.

Wij (MAG) maken de verantwoordelijke instanties opnieuw attent op de gevaren voor motorrijders, maar vanuit Nederland zal dat niet veel zin hebben. Op individuele klachten van Belgische motorrijders wordt in Vlaanderen in het geheel niet, afwijzend of ontkennend gereageerd. Dus zijn er geen klachten, is dan de algehele conclusie. In Nederland ligt NGCS op twee of drie trajecten. We zijn ermee bezig om daar iets aan te doen!”                      (Wordt vervolgd….)

De lente zit in de lucht

De lente zit in de lucht!
(geschreven door Dolf Peeters)

“Zo heeft mijn brave Mash een facelift gekregen die Patty Brard en Patricia Paaij waardig is.

En dat is allemaal mogelijk gemaakt door de Action, waar ze niet alleen altijd die onmisbare, zo goed als betonnen Boedha’s hebben, maar ook….

Spuitbusjes met chroom!

Van dichtbij lijkt het minder echt.
Maar dat zal bij de dames B & P ook wel zo zijn.”

Een slechtziende zoeker uit de goot helpen

Het is zaterdag 30 december. Een vrije dag, geen afspraken, het zonnetje probeert er door te komen en buienradar is wat twijfelachtig maar het lijkt toch vooral een droge dag te worden. Een graad of 9 kan het worden. De hele maand heeft mijn motor stil gestaan. Begin deze maand werden we geveld door een stevige Corona en daarna werd de agenda opgevuld met van alles waarbij motorrijden geen ruimte kreeg. Ik moet er dus echt vandaag even van profiteren.

Ik zet de motor alvast buiten en hij start meteen. Fijne machine die oude BMW.

De eerste motorrit van de decembermaand en de laatste van het jaar 2023. Net na de middag gewoon even wat dorpen langs, ik heb er zin in. Via Zegge, Bosschenhoofd en Etten-Leur richting Zundert en Rucphen. De weg is overal redelijk droog het is hier en daar wat oppassen voor boerenmodder. Maar prima om te toeren. Even iets afgeven in Rucphen en daarna ga ik even bij ‘ons moeder’ langs. Na de koffie besluit ik de rit verder te maken richting België.

Tanken in België

Als ik dan toch aan het rijden ben, neem ik altijd een stukje Vlaanderen mee, zeker als ik toch moet tanken. Waarom zou ik die Nederlandse belasting op brandstof betalen als het 5 kilometer zuidelijker bij Smeekens in Horendonck (Essen) stukken goedkoper is. Sowieso is het heerlijk om door België te toeren. Veel minder van die agressieve verkeersdrempels.

Wat steekt daar nu over?

Na het tanken ga ik rechts richting Roosendaal en zie ik een klein beestje over de weg trippelen en in de goot belanden. Het beestje blijkt een mol. Je ziet hem niet vaak overdag maar ja, oversteken moet soms gebeuren.

Bron van deze foto: Wikipedia.

Hij trippelt rustig naar de overkant, maar het lukt niet om de stoeprand op te komen en zoekend, slechtziend als hij is met die kleine oogjes, blijft hij de goot volgen. Ik parkeer mijn motor en bij een tweede keer bukken lukt het om de mol te pakken. Het lijkt erop alsof hij me wil bijten, maar het kan ook een liefdevolle zoen zijn. Een dankjewel. Ik heb mijn motorhandschoenen aan en voel gelukkig niks. Ik breng de prachtige mol naar een hele grote tuin en zet hem daar over de muur tussen de struiken. Of die mensen er blij mee zijn? Geen idee…. Laten we het hopen… (molshopen in de tuin haha).

Voor mijn gevoel heb ik een slechtziende zoeker die de weg kwijt was, uit de goot geholpen. Een fijn gevoel.

Bij thuiskomst blijkt dat ik op deze fijne zaterdagmiddag toch een 80 kilometer heerlijk heb gereden.

Wat blijft het toch een super fijne machine, die BMR R80R. Dertig jaar oud, rijdt als nieuw.

Namens het team van Ikzoekeenmotor.nl
willen wij iedereen
een gezond en onbezorgd 2024 wensen!
Maak er een kleurrijk jaar van met veel veilige kilometers!

Redactie John

Hans en Dia vanuit Marokko

Hans en Dia berichten ons regelmatig tijdens hun motorreis. Vandaag schrijven ze ons vanuit Taroudant, in Marokko waar ze nu 2 weken zijn.
Je kunt hun motorreizen overigens ook volgen via hun eigen Facebookpagina: Dia and Hans’ Motorcycle Travels.

“We vinden het een schitterend land en genieten van de mooie wegen en de prachtige steden en ontzettend aardige mensen. Marrakech hebben we snel verlaten. We vonden er weinig aan na Fes en Chefchaouen. Daarnaast is het buiten de medina groot en druk. Er wonen dan ook een miljoen mensen. Na een halfuur waren we de stad uit en gingen we de bergen in. De weg was in onderhoud en daardoor tamelijk slecht.

De omgeving was schitterend, maar de aardbeving van afgelopen september heeft veel schade aangericht aan de huizen. Dat is wel hartverscheurend om te zien. Van sommige dorpen is helemaal niets over, alleen puin. Op andere plaatsen waren de huizen wel overeind gebleven, maar zaten er vaak grote gaten in de muren of was het dak weg. De bergbewoners zijn sowieso niet de welvarendste Marokkanen.

Na de rijkdom in Marrakech is het contrast schrijnend. Veel mensen wonen nu al weer maanden in tenten of containers. Vooral rond het epicentrum van de aardbeving stond er geen steen meer op de andere. De overheid hier pakt het tot nu toe niet erg voortvarend aan, kregen we de indruk. De Atlas is echter prachtig om doorheen te rijden. Wel zijn er een aantal stukken waar de weg erg smal is en vlak langs het ravijn loopt. Geen traject voor mensen met hoogtevrees.

Opvallend hier is, hoe vriendelijk iedereen naar je zwaait en de kinderen staan langs de kant om je een high five te geven en te zwaaien. De lolly’s zijn inmiddels op, dus we moeten weer een nieuwe zak kopen. We reden over de hoogste pas van Noord-Afrika op 2100m Tizi N’ Test. Er was een restaurant waar we lunchten, al kletsend met twee Nederlandse camperaars, die de andere kant op reden.

In Taroudant werden we het slachtoffer van de lokale dienstklopper die vond dat we niet stil genoeg hadden gestaan bij een stopbord en daar wilde hij twee keer MAD 400 voor hebben. Toen hij aan de tweede bekeuring wilde beginnen zeiden we dat eentje wel genoeg was. Gelukkig kon hij zich daar in vinden. De Riad waar we verblijven is heel onopvallend aan de buitenkant, maar van binnen de mooiste plek tot nu toe.”