Tag archieven: Hans en Dia op reis

Verbijsterd over de schoonheid van Marokko

Hans den Ouden schrijft ons afgelopen dinsdag vanuit N’Kob weer een reisverslag van hun motorreis, momenteel door Marokko.

Wil jij al hun verhalen lezen, wordt dan lid van deze pagina op Facebook: Dia and Hans’ Motorcycle Travels.

“Verbijsterd is het woord voor de rit van vandaag. Aan het ontbijt raakten we in gesprek met twee andere Nederlanders. Ze waren met een gehuurde auto een rondreis aan het maken. Altijd gezellig als je andere reizigers ontmoet.

We vertrokken wel op tijd want er stond een lange rit op het programma. Van Demnate naar N’Kob is 275 km. Vorige keer reden we deze route niet. Toen zijn we van Aït Benhaddou naar Zagora gereden omdat de banden van Dia’s motor het ruwe asfalt van Marokko niet hadden overleefd. Banden slijten hier sneller door de grove structuur van het asfalt. Dat is wel iets om rekening mee te houden.

In Zagora zit een gerenommeerde garage, Iriki, die vlot banden kan leveren en omleggen. We reden vanmorgen meteen de hoge Atlas in. De weg was smal en niet altijd even goed, maar prima berijdbaar. Hier en daar lag er ijs op de plassen langs de weg en in de verte zagen we de besneeuwde toppen. Manoeuvrerend over het smalle weggetje bereikten we een hoogte van 1700m. Het was zonnig maar niet bepaald warm. We zagen een aantal, vrijwel verlaten, dorpjes en vervallen kashba’s. Enige tijd later kwamen we uit op een grotere weg. Die was dan evenwel weer in onderhoud en regelmatig moesten we stukjes gravelweg rijden, soms met diepe gravel. De Mitas Enduro Trail + motorbanden gaven echter geen krimp en we genoten met volle teugen. Ik kan eigenlijk geen woorden vinden om deze route te beschrijven, zo fantastisch is het.

Wat ook zo leuk is aan het rijden hier in Marokko is, dat veel mensen langs de weg een duimpje opsteken en kinderen en volwassenen naar je zwaaien. In Nederland staan mensen meestal boos naar je te gebaren dat het langzamer moet (al rij je stapvoets) en hier zwaaien ze en lachen ze naar je. Rond 13:00u stopten we voor een terrasje in Ouarzazate voor de lunch. Dat is een welvarende stad, waarschijnlijk ten gevolge van de filmstudio’s daar. De Atlas filmstudio is de grootste ter wereld en het is niet de enige. Er is nog een grote, CLA studio, en een paar kleinere.

We twijfelden even of we er een dagje zouden blijven, maar besloten toch door te rijden. De weg van Ouarzazate naar N’Kob is ook weer een feestje om te rijden. Prachtig asfalt en meanderend door het landschap. Inmiddels ben je uit de hoge Atlas, maar nog altijd op 1500m hoogte.

De Kashbah Ennakb in N’Kob is een leuk hotelletje in oud Marokkaanse stijl. De motoren staan in de garage, altijd een rustig gevoel. Het eten vanavond wordt ook door het hotel verzorgd. Morgen gaan we richting Merzouga.”

Hans en Dia vanuit Fez, Marokko

Hans den Ouden, bekend van zijn eerdere verhalen en motorreizen, is momenteel weer op reis en schrijft ons dit verhaal op 2 januari vanuit Fez, Marokko.

Je kunt de verhalen van Hans en Dia overigens ook volgen via deze Facebookgroep.

En opeens schoof bij ons beiden het achterwiel onder ons vandaan. Een echt ‘0h shit’ momentje. Gelukkig greep de tractiecontrole in en bleven we beiden overeind. We vertrokken tegen 09:30 uit Chefchaouen om door de bergen naar Taza te rijden. Een prachtige rit door de bergen. De zon scheen en het was 7°C. We genoten volop van onze eerste rit in 2025. De weg ging geleidelijk aan omhoog naar 1700m. Na 100km reden we aan de schaduwkant en was het kouder.
De temperatuur zakte naar 2-3°C. We kwamen langs een bord met in het Frans de waarschuwing dat het vaak ijzelt. En dertig meter later gebeurde het. We lieten het tempo zakken en reden zo veel mogelijk op de niet gladde stukken van de weg, dat was meestal links, want daar viel de zon op.
Soms was er 10-15 km lang geen probleem en dan zag je de witte plekken weer opdoemen in de schaduw. Voorzichtig reden we verder, tot we in een volgend dal aankwamen. Daar had het kennelijk pas gesneeuwd en lag er zeker 5cm sneeuw op de weg. Het zag er ook niet naar uit dat het maar een klein stukje was, de hele omgeving was wit.
Er stonden wat mensen met auto’s langs de weg. De lokale bevolking rade het af om door te rijden. We keerden om en zoals het gaat in de bergen, de doorsteek naar de parallel gelegen weg was 90 km terug rijden, tot bijna aan het begin van de route. De terugweg reden we, vrijwel de hele tijd aan de zonkant en hadden we weinig last van de gladheid. De weg naar het zuiden, richting Fes en Meknès ligt lager en de temperatuur liep op naar 20°C.
Zei ik al dat we het ijskoud hadden in de ochtend? Het was stervenskoud! De navigatie gaf aan dat we na de lunch nog 200 km te gaan hadden en dat we pas rond 18:30 aan zouden komen. Dan is het dus donker. We besloten naar Fes te gaan, want dat ligt dichter bij het volgende doel, zijnde Azrou. Fes is een grote stad, met 1,1 miljoen inwoners en druk verkeer. We konden, door vermoeidheid en de duisternis het leuke hotel niet vinden. Als je ergens stopt zijn er meteen ‘fixers’ om je heen die je naar een hotel willen brengen. Dat helpt niet voor de rust om even te kijken op je navigatie. Het is ons uiteindelijk niet gelukt om het hotel terug te vinden. We hebben daarom een ander hotel gekozen aan de rand van de medina.
Om 21:00 zaten we aan het avondeten, totaal gesloopt. Vanochtend om zes uur bleek dat het dicht bij een moskee staat met een luide oproep tot het gebed. We blijven hier nog een dag om even bij te komen.
overigens ook volgen via deze Facebookgroep.

De BMW R 1300 GS Adventure, is het wat?

(Een review door Hans den Ouden)

Na alle commentaren was het nu eindelijk tijd om de nieuwe mastodont van BMW aan de tand te voelen. Bij Motor Houtrust in Den Haag stonden natuurlijk alle uitvoeringen en kleuren van de nieuwe BMW R 1300 GS Adventure in de showroom. We kregen de rode mee, de basiskleur. Voor Dia (mijn vrouw) was hij ook in de laagste stand en met ook het zadel in de laagste stand toch nog te hoog. Daarom kreeg ze een gewone GS in de Trophy uitvoering mee, ook geen straf. Daar zit ze prima op en kan ze goed bij de grond, tenminste nadat hij omlaag is gezakt.

Maar dit gaat over de Adventure. Over het uiterlijk kan je van mening verschillen, maar behalve de basisuitvoering, de rode dus, kan ik hem best hebben. De rode heeft een enorm aluminium kleurig vlak aan de zijkant en dat vind ik niet zo mooi. Bij de zwarte, triple black en de groene, de karakorum, is dat veel minder het geval. Overigens zie je het zijvlak natuurlijk niet als je zelf op de motor zit. De zit, in de hoogste stand, voor mij, is uitstekend. De kniehoek is ruim en het zadel is harder dan van de 1250. De 1250 heeft een redelijk zadel, maar deze heeft een prima zadel. Hier hou je het beslist langer op vol.  Dan het dashboard, dat is nu al zes jaar onveranderd, de GS (uit 2018) van Dia is exact hetzelfde, dat had dus ook wel eens opgefrist kunnen worden.

Eindelijk is er een elektrisch verstelbaar windscherm. In de hoogste stand hield het mij goed uit de wind. Ik vind het fijn om op de grote wegen uit de wind te zitten, maar als het warm is, dan wil ik de wind in mijn gezicht voelen en dat is nu wat makkelijker. Dan het rijden, de quickshifter werkt aanzienlijk beter, ook in de lagere versnellingen. Dat was bij de vorige edities duidelijk minder.

Je kan natuurlijk ook voor de uitvoering zonder koppeling kiezen en dat had ik ook zeker willen uitproberen als die beschikbaar was geweest. De motor is ontzettend soepel en gaat er met 145 PK als een dolle vandoor als je het gas opendraait. De 1250 was natuurlijk ook niet traag, maar deze is toch weer een stukje pittiger. De trekkracht, de torque, is dan ook weer toegenomen, 149 t.o.v. 143 voor het uitgaande model. De motor stuurt voorts opvallend licht en is erg wendbaar.

Dit exemplaar was met veel snufjes uitgerust, zoals de adaptive cruise control, forward collision warning en dode hoek sensoren. Tja je moet er van houden. Ik vind het redelijk overbodig.

Hans den Ouden op deze nieuwe BMW R 1300 GS Adventure. Let wel: Hans is 1,94 meter lang!

Dan wat over de bagagemogelijkheden. Er zitten op diverse plekken haken en ogen waar je kleine tasjes aan kan ophangen. Achteraan zitten vrij grote ogen waar je de aluminium zijkoffers aan kan hangen. Als die er niet aanhangen vind ik ze niet fraai. Ik wil ook geen aluminium koffers, ik wil mijn MoskoMoto Backcountry Panniers er aan kunnen bevestigen. Daar zal dus de aftermarket industrie wat op moeten verzinnen. Sowieso heeft BMW zijn best gedaan om je hun eigen tassen en koffers te laten komen kopen. Ik snap het wel, maar ik wil mijn eigen keuzes kunnen maken wat dit betreft.

Ook deze motor was weer voorzien van de Michelin Anakee motorbanden. Op de 1250 waren die buitensporig lawaaiig, op deze motor is dat minder, maar ze zijn nog steeds te luidruchtig.

De motor lijkt wat kleiner, maar dit komt omdat Hans 1,94 lang is.

Mijn eerste indruk: over het uiterlijk kan je twisten, maar ik vind het een fantastische motor. Enkele details vind ik minder, maar overall is hij erg overtuigend.

Ruim 9.000 km in 43 dagen

Na 43 dagen zijn er nog twee over en dan zijn Hans en Dia weer thuis. Ze reden tot nu toe ruim 9.000 km en hebben er nog 625 te gaan. Ze reden door 15 landen en sommige landen bezochten ze zelfs twee keer. En weer hebben ze een prachtige reis gehad en kijken ze uit naar de volgende.

Op Facebook runnen Hans en Dia deze besloten pagina over Motorcycle Travels. Daar schrijven ze over hun dagelijkse avonturen en kun je ook heel wat foto’s bekijken. Klik op de afbeelding hieronder:

De verte roept!

Hans den Ouden

Wat wil je nou eigenlijk?
Weg hier!

Waarheen dan?
Dat kan me niet schelen…

De verte roept!

Ik wil gewoon weer op reis en dan zien we wel. De motoren daar moet nog wat aan gedaan worden, maar dat is zo klaar, dan de tank vullen, kom we gaan. Wat is het dan dat je hier weg wil? Dat is een onbestemd gevoel van onrust. We zijn al weer een maand thuis, dat is lang genoeg, de verte roept!

(Bovenstaande conversatie is een samenvatting tussen een gesprek wat motorreiziger Hans den Ouden de afgelopen dagen voerde met Dia Bijleveld. Hans schrijft verder….)

We pakken onze spullen in, lopen de lijst langs van wat er mee moet en weten dat we toch altijd wat vergeten.

We pakken onze kleren in, veel gaat er niet mee, want je hebt ook niet veel nodig. Als je maar wat mee hebt voor warme dagen, koude dagen en natte dagen. Wij rijden niet onze neus achterna, immers is alles er op gericht dat je op de snelweg terecht komt en dat willen we niet. Er zijn dus routes, minder romantisch, maar het leidt wel tot meer motorplezier.

We gaan eerst naar het oosten, richting Polen. Ten noorden van Warschau woont een vriend, daar gaan we eerst maar eens heen. Daarna naar het zuiden, tot in Albanië en dan weer naar het noordoosten, richting Roemenië. Daar zijn nog wat wegen die we dit voorjaar niet konden rijden, ze zijn alleen in de zomer open. De Transfǎgǎrǎșan en de Transalpina, volgens de mannen van TopGear, destijds de mooiste weg van Europa. De eigenaar van het hotel in Sibiu (Hotel Buon Gusto, motorcycle friendly) adviseerde ons om eind september terug te komen, dan is het er op zijn mooist.

De motor van Dia is aan een beurt toe, de mijne wil andere, nieuwe bandjes en er moet ook nog een navigatie op. Ik koos dit keer niet meer voor een Garmin, maar voor een tablet, we gaan het zien. In Leek, bij Bluerider.nl wordt het ding er opgeschroefd, dus daar moeten we ook nog even langs. Dan weten we ook meteen weer wat we aan kampeerspullen echt nodig hebben. We maken er een driedaagse van.

IK wordt al helemaal onrustig…

Meer lezen van Hans en Dia?

Je kunt hun motorreizen ook volgen via hun eigen Facebookpagina:
Dia and Hans’ Motorcycle Travels.