Tag archieven: Redactie Dolf Peeters

Jouw Shovelhead repareren?

In de serie boekjes over de oudere modellen Harley-Davidson in de Nederlandse taal is het zevende deel uitgebracht dat gaat over de motorblokken van de Shovelhead modellen tussen 1965 en 1984.

De eerste zes boekjes gingen over de beroemde Linkert-Langsenkamp carburateur, de gelijkstroom dynamo’s, de 3- en 4-versnellingsbakken, wielen en remmen van 1940 t/m 1984, de bovenblokken van de zijkleppers van 1937 t/m 1973 en de onderblokken van de zijkleppers van 1937 t/m 1973. Het nieuw verschenen boekje over de Shovelhead bevat 56 pagina’s en is voorzien van veel revisietips, tips voor verbeteringen en illustraties.

De prijs is 12,50 euro

De boekjes zijn verkrijgbaar via:
H-D Service G. Dijkshoorn
Amaliastraat 3
3522 AS Utrecht
Telefoon 030-2805040

Motorcycle Academy (Peter van den Barselaar)
Johan Horalaan 4
9681 CG Midwolda
Telefoon: 06-44 034809

Natuurlijk kunnen boekjes ook opgestuurd worden. Bestellen per e-mail kan via gerdijkshoorn@gmail.com of p.barselaar@home.nl. Dit persbericht is geschreven door Dolf Peeters.

De lente zit in de lucht

De lente zit in de lucht!
(geschreven door Dolf Peeters)

“Zo heeft mijn brave Mash een facelift gekregen die Patty Brard en Patricia Paaij waardig is.

En dat is allemaal mogelijk gemaakt door de Action, waar ze niet alleen altijd die onmisbare, zo goed als betonnen Boedha’s hebben, maar ook….

Spuitbusjes met chroom!

Van dichtbij lijkt het minder echt.
Maar dat zal bij de dames B & P ook wel zo zijn.”

Een groene BMW K75

“Met een abolute voorliefde voor kleine motorzaken kom je in een fijnmazig netwerk van mensen die net zo denken als jij. Mensen die ook een beetje giechelig worden van financieringstrajecten boven de 20 miel voor een Avontuurlijke Allroad met satellietverbining en automatische bandenspanningscontrole systemen.

Dat soort bedrijven bestaat doorgaans uit maximaal twee manlijke cisgendes waarbij de zuiverste 20W50 door de aderen stroomt. Ze adverteren doorgaans niet eens echt en ze krijgen hun werk via mond tot mond reclame van tevreden klanten.

Rijk, beroemd of De Grootste worden staat niet in hun Plan van Aanpak. En via de tamtam kwam ik zo in contact met Raymond van der Molen, voormalig coureur en volbloed technicus. Zijn verdienmodel zit hem in onderhouds- en reparatiewerk, hij bouwt verantwoorde caferacers en customdigesten. Maar het meest hartveroverrend is dat de otoren die hij in de verkoop heeft staan vaak BMW K100’s en K75’s zijn. Dat zijn nog steeds de beste BMW’s aller tjjden en de vliegende bakstenen zijn feitelijk nog steeds spotgoedkoop.

En in een tijd waar in deze BMW’s nog vaak herwedergeverbouwd worden tot scrambler, caferacer, bobber of ander ongerief is de adoptie van een goeie, originele K75 of K100 ook nog eens iets dat je vol overtuiging kan verdedigen binnen de familie en kennissenkring.

Je vindt Raymond van der Molen in Wijhe waar je voor klassiekere BMW’s tegen aanzienlijk optimistischer prijzen natuurlijk al bekend bent bij Beck. Maar de conclusie was immers al dat de aanschafprijs niets met het plezier van je aankoop te maken heeft. “Genieten voor ‘weing’? “Kan het nog listiger? En wat kan er duurzamer zijn dan een groene K75? Voor maar 1150 euro?”

Deze groene BMW K75 vind je bij Vandermolenoldskoolracers.com.

🏍

Dit verhaal is geschreven door Dolf Peeters.
Dolf is geboren met de helm.
Een valhelm.
Omdat het leven een avontuur is.
Motorrijdend Nederland kent Dolf vooral van zijn unieke columns en verhalen
in AUTOMOTOR Klassiek.

De MASH 125 van Dolf

Dit verhaal is geschreven door Dolf Peeters. Dolf is geboren met de helm. Een valhelm. Omdat het leven een avontuur is. Motorrijdend Nederland kent Dolf vooral van zijn unieke columns en verhalen in AUTOMOTOR Klassiek.

Mash-i-nist Dolf schrijft:

Een jaar geleden gunde Hans Juijn van Roadunner mij de Mash 125 die hij had staan. De kleine eencilinder was ZGAN. En hij deed het niet, Mash is voor veel mensen/handelaren nog een te nieuw merk. En het lukte Hans niet erg goed om als professional in contact te komen met de importeur. Hij werd uiteindelijk verwezen naar een Mash dealer.

Zo’n aanpak kan de pret er voor een serieuze handelaar af halen. Dus de Mash stond er maar. Ik vond het een erg mooi ding. We kwamen een lief prijsje overeen. Daarbij hielp het natuurlijk dat Hans en ik elkaar al zo lang kennen dat hij weet dat ik niet met huilverhalen achteraf zou komen.

De jiffyschakelaar bleek stuk. Jiffyschakelaars kunnen gemist worden. Dus die ging er tussen uit. De koppelingsschakelaar ging ook maar weg omdat hij er wat te Chinees uit zag. Toen werd ik dus Mash-i-nist. Dat bleek leuk te zijn. Maar mijn brommer had sinds aankoop in 2017 zelfs nog geen 0 beurt gehad. Ik won al een hoop toen ik de enorm stroeve O ringen ketting verving door een standaard klassieke rollenketting. Bij dit soort vermogens valt het echt op hoeveel interne wrijving een O-ringen ketting heeft. En daarbij was de mijne na zesduizend kilometer toch wel erg stram in de schalmen geworden.

De spatborden kregen een jasje met velgenspray van de Action. Het hoogst moderne achterlicht werd vervangen door een Hella met gewone gloeilampen. De witte biezen op de tank moeten nog een keertje over. Het was te koud in de garage en ik had net te weinig tape…

Omdat de inspuiting me niet beviel, heb ik er een imitatie Mikuni (for Suzuki GN125/EN125) op gezet. Die dingen vind je vanaf krap 20 euro. Ik ging voor de wat hogere prijsklasse. Origineel zijn de carburateurs ook nog leverbaar trouwens. Voor krap 500 euro. Met een gewone carburateur loopt de Mash veel beter dan met de inspuiting. En dat het waarschuwingslampje van het motormanagement nu constant brandt? Dat is gewoon gezellig.

Al zoekend wa ik ook terecht gekomen op de Facebook pagina Mash rijders Nederland. Dat is volgens mij het initiatief van Mash Point Lelystad en het is een hartveroverend initiatief. Naar mijn inschatting zijn veel Mash kopers jongere budgetkopers. Eigenaars m/v van gebruikte Mash motoren, maar ook veel tweedehands brommers zonder garantie. En er gaan dingen stuk.

Mensen zoals ik zo’n krappe halve eeuw geleden zelf was. Ze zijn enthousiast, betrokken.En ze moeten nogal eens nog veel leren. En dat willen ze ook. Op de FB pagina komen nogal wat technische vragen en problemen waar over ik – als Officieel Oude Man – vertederd mijn hoofd schud. Maar er wordt mee gedacht. Er komen tips.

Er ontstaan discussies. Net als in de tijd toen ik beginnend motorrijder zonder veel technische ervaring of geld was. Dat laatste ben ik overigens overtuigend gebleven.

Het Internet community gebeuren? Daar heb ik nooit veel mee gehad. Maar als ik zo de Mash Rijders pagina kijk, dan ben ik vertederd. “Kijk eens. Net als vroeger!” Intussen zit ik geografisch tussen Mash Point in Lelystad en de 4taktwinkel in Hattem. En dat is een prima locatie.

Toch eens vragen waarvoor dat slangetje rechts op de carburateur dient. Het staat in verbinding met de vlotterkamer…..

Klapband

‘Klapband’, is geschreven door Dolf Peeters.

Motorrijden in de Randstad? Een must! Geen files, alleen dolle pret! En zo vertrek je dan vrijdagmiddag van uit Dieren naar Amsterdam. Op de A12 ter hoogte van de afslag A2 hoor ik opeens het geluid van iemand die met dikke, slappe lippen ‘blubblubblub’ geluiden maakt. De altijd zo strak sturende Guzzi voelt opeens aan als of ik op een riant met pindakaas besmeerde boterham rijdt. En welke kant ik nu op ga heb ik even ook niet meer in de hand.

Gelukkig schiet me iets te binnen: ‘Klapband’.

Dus in de verte blijven kijken en de motor vederlicht met de toppen van de pinken dirigeren.’ Kijk; dat gaat prima! Maar het is natuurlijk meer geluk dan wijsheid dat ik overeind blijf. Op de vluchtstrook sta ik pal naast een praatpaal. Handig. De GSM ligt immers weer thuis. Mijn beschermengelen landen met verstuikte vleugels op de vangrail en kijken me bozig aan. Mijn moeder vond motorrijden ook maar niks. Na een uurtje in een milde regen komt er een wegenwachter. Die geeft me direct een oranje fluo hesje. Zo’n ding waar op gefrustreerde pedaalemmerrijders beter kunnen mikken. Er zijn 11 motorfietsen en drie motorscooters gepasseerd. Ze zwaaiden niet. Ze stopten niet. Wegenwachters plakken geen binnenbanden meer op de vluchtstrook tijdens de spits. Mijn WegenWachter probeert nog wat motorzaken te bellen. Maar die hebben geen tijd. Ik heb geen sigaren bij me. Dat maakt me wat narrig, Ik ben niet verslaafd, maar mijn systeem kan nu eenmaal niet 100 % functioneren zonder nicotine. Het begint zachtjes te sneeuwen. Elke seconde passeert er een auto. Mijn kop wordt koud. Kaalheid is een vloek. Ik zet mijn trouwe ROOF botspet op en voel me wat Willempie-achtig. Met dank aan André van Duin.

Na een uurtje komt er een lepelwagen.

Er zijn intussen weer 17 motorfietsen en twee scoots gepasseerd. Een motorrijder toeterde bemoedigend. Een autodebilist deed grappig als of hij op mij instuurde. Op de praatpaal staat dat je achter de vangrail moet blijven. De berger zegt dat hij de verwarming in zijn auto al hoog heeft gezet. We sjorren de motor aan dek. De berger is blij met ouwe Cali II. Het ding is tenminste met goed fatsoen vast te sjorren zonder dat er allerlei plestik breekt. De doorleefde Guzzi wordt in Utrecht bij de ANWB op het parkeer terrein gestald. Zaterdag hebben we eerst een crematie. Pas daarna kunnen de Guzzi repatriëringplannen beademd worden. Mijn lokale dumpdealer Gekra wordt gebeld. Gerrit hoort mijn verhaal aan en zegt dat ik zijn aanhanger niet nodig heb. Hij moet zondag toch naar Utrecht en pikt mijn motor wel even op. Dat is tekst. Mijn tweede belronde is naar TLM in Nijmegen. Daar ben ik al jaren een klant waar ze weinig aan verdienen. Wil hoort mijn huilverhaal aan en concludeert: ”Dat wordt te moeilijk. Ik druk wel een bandje om een gebruikt wiel. En morgen heb ik bij jou in de buurt een verjaardag. Oh ja; er ligt hier nog een stel handschoenen van je.”

Dit verhaal is geschreven door Dolf Peeters. Dolf is geboren met de helm. Een valhelm. Omdat het leven een avontuur is. Motorrijdend Nederland kent Dolf vooral van zijn unieke columns en verhalen in AUTOMOTOR Klassiek.