Deze BMW K75RT is een fijne machine om mee te toeren, met een vermogen van 75 pk.
Deze motor stond vorige maand hier op de website voor 1750 euro en inmiddels is
de vraagprijs
gezakt naar 1100 euro.
De K75. We hebben al vaker over deze gewilde oude motorfiets geschreven. Klik maar eens op de tags onder het artikel. Hij wordt vaak omgebouwd tot caféracer, maar nog leuker lijkt het ons als hij een nieuwe eigenaar vindt die hem origineel wil houden.
Deze K75RT heeft 108.000 km gereden en is van 1994.
Bij een motorvriend van Ikzoekeenmotor.nl (hij woont in het dorpje Schijf aan de Belgische grens) staat deze BMW K75RT al een jaartje of drie stil en voor je ermee gaat rijden is het verstandig om even de olie te verversen en de benzine te vervangen. Tot het parkeren liep de motor altijd prima. Er staan 108.000 kilometers op de teller, en dat valt gezien de leeftijd van 1994 best mee.
De originele koffers (in kleur van de motor) worden meegeleverd! Je ziet ze op de foto hieronder.
Wil je een bod uitbrengen? E-mail ons dan!
De eigenaar wil deze motor te koop aanbieden voor een aangepaste vraagprijs van 1100 euro. Wil je een bod uitbrengen, of afspreken met de eigenaar, dan brengen wij je in contact met hem. Stuur dan een e-mail naar redactie@ikzoekeenmotor.nl.
Een column van onze motorvriend en schrijver Roland Oomens. Hier een vorig verhaal van hem en afgelopen zaterdag kregen we dit motorverhaal van hem binnen. Alle andere verhalen vind je door onderaan dit artikel op de GROENE TAG Roland Oomens te klikken.
‘Amper waard om te delen met die lezers’,zo meldt De Lange Man, maar hij begint toch te vertellen.
Als na lamlendige weken van verkoudheid de fut weer terug komt in zijn lijf en bol, en de buitentemperatuur langzaam beter wordt, komt De Lange Man in actie. Hij is zijn lamlendig gedrag beu, genoeg bank gehangen, genoeg tv gekeken, genoeg bier gedronken zonder echt dorst gehad te hebben.
Met een naderend motorseizoen wordt het tijd zijn K-75 wat aandacht te geven. De olie die 8600km geleden ververst werd heeft inmiddels een stevig deel van Europa gezien. Ze werd opgejaagd door het duistere lawaaierige motorblok maar mocht telkens bij het passeren van het kijkglaasje even buiten kijken.
Ze werd er blij van, haar hele 3,5 liter heeft mooie dingen gezien. Maar nu is het afscheid daar. De volledige 3,5 liter verlaat het BMW-lichaam. Er is in al die kilometers niets opgestookt, een onbegrijpelijk gegeven.
Verse 20W50 half synth gutst het blok in tot het kijkglaasje pakweg 80% volgelopen is.
De spiebanen bij het cardanhuis worden blootgelegd, ze blijken nog redelijk vettig te zijn na 8600km, tuurlijk wat vet weggeslingerd. Met een tandenborstel krijgen alle ribbels weer een mooi vet wit jasje en het spul kan weer op zijn plek.
De voorspatbordverlenger die een dag voor de grote 2024 tocht binnen kwam werd toen niet meer gemonteerd en kon toen dus zijn werk niet doen, hij zal zich nu moeten gaan bewijzen.
Het zwarte Bridgestone rubber kan nog een kleine 1000km mee maar zal binnen 6 weken vervangen worden want De Lange Man heeft een vierdaagse solotocht met Pasen in gedachten.
Het onderhoudslogboek van de K75 in het Haynes-boek is vol, een A4-tje wordt toegevoegd.
De Lange glimlacht, ‘laat het voorjaar maar snel komen’. Hij trekt een biertje open, hij heeft van dat middagje prullen dorst gekregen.
BMW K-75, 1994, km-stand 110.067
Breda, zaterdag 1-3-2025
Meer verhalen van Roland lezen? Je vindt ze door onderaan dit artikel op de GROENE TAG Roland Oomens te klikken, en scrollen dan maar.
‘Nee, hij zit in dat Atelier van hem geloof ik, aan zijn motor aan het prullen, ga maar op de lucht van afgewerkte olie, smeermiddelen, verfdampen en sigaren af, dan kom je hem wel tegen. Hij heeft een wit T-shirt aan dat al een paar dagen niet meer wit is. Hij stinkt en zijn haar zit vreselijk. Maar doe jezelf een plezier en zeg over alles wat je aantreft maar niks tegen hem want hij lacht je venijnig en honend recht in je gezicht uit. Achter die deur eindigt de beschaving. Succes’.
De Lange Man pleegt in 2 sessies voor en na de vakantie met zijn Blondje noodzakelijk en preventief onderhoud aan zijn geliefde motorfiets ‘De Rooie Duitser’ die begin juli de garage niet meer uit wilde vanwege een haperend contactslot.
Hij besluit meteen maar regulier onderhoud te plegen, wat dingen te vervangen en ook wat preventief na te kijken, en natuurlijk het contactslot te vervangen.
Het biedt hem tevens de mogelijkheid zijn aandrijflijn van een gouden verflaagje te voorzien en de zij-kapjes opnieuw te spuiten na wat opgelopen beschadigingen.
Motorolie en filter worden vervangen, alle remblokken waren versleten, binnenwerk achterrempomp (12mm, import uit USA, hoe raar) moest vervangen worden, elektrische stekers los en met contactspray reinigen, luchtfilter nieuw, koolstiften dynamo op lengte gecontroleerd, bewegende bedieningsdelen gesmeerd, koppelingskabel gesmeerd.
Bij eenmanszaak Bandencentrum Gilze haalt hij twee nieuwe aangenaam geprijsde Battlax BT46-banden.
Online koopt hij een universeel contactslot voor pakweg 2 tientjes in plaats van een origineel BMW-slot voor E 239,– dat het zelfde doet. Met een kleine aanpassing van de originele houder en wat soldeerwerk van draadjes doet het ding thans prima zijn werk. De Lange is blij.
Een aandachtspunt bij deze motoren, een zwakke plek zo u wilt, indien niet goed vet gehouden, zijn de spie-banen waarmee de aandrijfdelen naar achter met elkaar verbonden zijn. In het laatste stuk naar het cardan-huis schuiven ze namelijk over elkaar door wijzigende lengte bij inveren van het achterwiel.
Na schoonmaak blijken alle geribbelde banen nog in goede staat te zijn, gelukkig niks te vervangen.
Speciaal voorgeschreven ENORM plakkend dik vet aangeschaft voor de smering er van. Dit is wonderlijk hechtend spul dat ook nog eens lekker ruikt, het enige in het Atelier deze dagen.
Eenmaal terug in elkaar geschroefd ziet De Rooie Duitser er best lekker fris uit, net genoeg goud om een kitsch-status te ontwijken, maar het is tegen het randje, zijn rood-zwart-goud verhouding is goed zo.
Nadat hij naar buiten gereden is deze zaterdag hoor je het machientje ‘Ich Will’ neuriën, een ballade van Die Rammsteiner Muzikanten die zijn honger naar kilometers vorm geeft. Hij wil weg, De Lange voelt het. Nog even geduld jongen.
Breda, wat avondjes viezerikken in juli en augustus 2024
aan een BMW K75 uit 1994
Kijk De Rooie Duitser eens blinken, met gouden achtertrein.
Wil je meer foto’s en de toelichtingen van de schrijver daarbij lezen?
Titel-toelichting:
‘Has anyone here seen Basie ?’ was een nummer dat componist/arrangeur Neal Hefti voor het Count Basie orkest schreef in 1958. Lange Man Oomens bestond toen nog niet anders had Hefti het wellicht anders genoemd.
Het overkwam De Lange Man al een paar keer dat zijn Blondje hem meedeelde: ‘Ik heb zondagmiddag een vrouwenfeestje, wat ga jij dan doen ?” Een mededeling en een besluit ineen.
Hij moet uit beeld verdwijnen, da’s duidelijk.
Nou kan hij natuurlijk wat mannen optrommelen en naar het Café gaan om een avond serieus te bieren of een concertje doen ergens of zo. Er dreigt echter een weekend met tegenwoordig schaars mooi weer, dus hij vat het plan op om het reeds geplande punk-concertavondje vrijdag over te slaan, zijn pyramide-tent achter op de De Rooie Duitser te knopen en 3 dagen de wereld in te trekken.
Roland Oomens, de schrijver van dit motorverhaal, op zijn “Rooie” BMW K75
Ja, hij zet het in gang met een baldadige smile op het steeds rimpeliger wordend gelaat. De laatste jeugdige cellen in zijn lijf draaien op volle toeren.
De route
Het eerste idee is om de Moezel helemaal van boven naar onder af te rijden en daarbij trachten een leuk plekkie voor de zomervakantie met zijn oude 1973-caravannetje tegen te komen. De onrustbarende berichten over wateroverlast in het zuiden van Duitsland en de hoge waterstand in de Moezel doen hem echter besluiten zijn uitspattingen elders vorm te gaan geven. Noord Frankrijk met zijn glooiende landschap en relaxte kleine wegen worden zijn doel. Hij was er al een paar keer in het verleden en de sfeer aldaar bevalt hem prima. Omdat hij eigenlijk altijd zin heeft om veel en langdurig te rijden en dit stuk van Frankrijk geen bergen heeft en een spannend bochtenfeestje ontbreekt, lijkt het hem beter dit alleen te doen, hij wil bevriende motorzielen niet met zijn drang lastig vallen.
Het ontbreekt De Lange Man de dagen ervoor aan zin om een GPX-routebestand aan te gaan maken op zijn PC, dus maakt hij een lijstje met willekeurige dorpjes die samen een slinger door het landschap vormen en van plaats naar plaats te rijden.
Snelwegen en onverharde wegen zijn taboe.
Zijn recent aangeschafte nieuwe Garmin krijgt middels de stand ‘Adventurous Routing’ de vrijheid om waar mogelijk leuke bochten en heuvels toe te voegen, hij laat het gewoon gebeuren. Snelwegen en onverharde wegen taboe natuurlijk. Het blijkt een gouden zet, ‘absolute aanrader mensen!’, zo roept hij, er van overtuigd dat deze boodschap u langs deze weg zal bereiken.
De Lange Man en zijn volgeladen Rooie Duitser krijgen van alles voor hun kiezen, van supersmalle kronkelige landweggetjes met af en toe traktorisch ontstane moddersporen tot langgerekte verbindingswegen waar je 80 mag, maar de locals 110 rijden. De Lange haalt hier en daar stevig uit binnen de 75pk-grenzen die zijn machine hem oplegt, in bewoonde gebieden en dorpjes echter 50- en 30km respect, hij verlangt dat zelf ook.
Een in de middag achteloos bestelde ‘grote friet en 2 frikandellen’ bij een frietkar bij een rotonde blijkt een idiote hoop friet op te leveren in een opgevouwen krant, nauwelijks saus en geen vorkje.
Het geviezerik eindigt hij na de verwerking van de goed smakende dellen en wat friet, maar dit geprul heeft hij geen zin in. Weg ermee.
In de avond maakt op camping 1 een prachtige pizza en een grote Leffe Blond in het goed lopende camping-restaurant veel goed. Een koude nacht en daardoor weinig slaap volgt, wekker op 7 uur.
Door de eerder gemelde storing bij aanvang dag 2 in het vorig jaar nog gerepareerde contactslot moest door tijdverlies een lus in de route geschrapt worden. De problematiek doet die ochtend alle haren van De Lange Man in onvrede rijzen, en dat zijn er nogal wat. Maar als na wat gepriegel de storing toch rijdbaar blijkt neemt de energie snel toe. Dochter Jolien wilde hem al komen halen en vriend John (ja, die van het Portugal-drama) had de motoraanhanger al bijna achter de auto hangen toen De Lange ze middels een telefoontje dankvol en liefdevol afwees, de-activeerde eigenlijk. Hij neemt het risico de geplande route verder te volgen. Het wordt een intense toerdag waarbij einde middag een gezochte camping onvindbaar blijkt en alsnog 50 km overbrugd moet worden om een andere te bereiken. Net voor sluitingstijd rolt hij het bescheiden terrein van Camping les Usages in Saâcy-sur-Marne op. De eigenaar/uitbater verwelkomt hem en wijst een mooi plaatsje toe.
Ze blijken geen restaurant te hebben, de eigenaar belt een pizzeria voor De Lange maar bezorging van 1 exemplaar wordt niet gedaan. Dan gebeurt er iets hartverwarmends als de eigenaar aanbiedt om voor De Lange Man een Kebabschotel in het dorp te gaan halen met de auto. Biertjes heeft hij zelf liggen. Een kwartier later, als de tent van De Lange staat en de rust aan het indalen is komt de man met een witte plastic zak en twee biertjes aan lopen. ‘Bon apetit’. Een fooi weigert hij pertinent. De Lange vertelt hem lachend ‘I love you’, de man antwoordt ‘I love you too’ en gaat terug naar zijn huisje waar zijn vrouw en zoontje klaar staan om het hek dicht te gooien. Wow, nog nooit meegemaakt.
Ook nacht 2, hoewel een stuk minder vochtig, is koud. De Rooie Duitser heeft het deze drie dagen geweldig naar zijn zin op dat akkefietje na en zoemt als een dikke bromvlieg door het landschap. Hij geeft geen krimp, zijn door een vorige eigenaar gemonteerde progressieve veren voor en achter pakken de lastigste hobbelwegen met betrouwbare precisie en zijn remmen breken de meest baldadige uithalen van De Lange Man aan het eind van lange bochten of landwegen perfect af. Wat een motortje man, heerlijk.
Het voor vertrek geconstateerd olie zweten van de versnellingsbak aan de achterzijde blijkt na 1000km geen verlies te hebben veroorzaakt. Het reservoir van de voor vertrek geconstateerde natte achterrem-pomp werd toen bijgevuld en had ook na 1000km geen noemenswaardig verlies van DOT4 geleden, een nieuw 12mm binnenwerk is overigens in USA besteld, was overal uitverkocht of niet leverbaar.
Verbruik motorolie?
Sorry, daar doet deze K75 niet aan. Hij draait nu al duizenden kilometers perfect op 20W50 half synthetisch en dat gaat er hierna ook weer in.
Verbruik benzine?
Met al het relaxte rijden, maar ook veel ragwerk met snel optrekken en hard rijden op verlaten lange rechte wegen tussen akkers, komt het benzine-verbruik uit op 1:18,8. Bewonderenswaardig, helemaal blij.
Een magisch moment, de 100.000 km passeren….
Op de 7e juni van het jaar des Heeren 2024 maakt De Rooie Duitser om 11:17uur de magische 100.000e kilometer vol en wordt een fotomoment ingelast, een boterham gegeten en een sigaar gerookt om dit alles te vieren.
En weer door. De Duitser heeft het op deze Franse wegen prima naar zijn zin, hij gaat hier zeker nog terug komen. Ergens 1 haarspeldbocht genomen. 1.
Dag 3, de zondag, worden wat concessies gedaan in de route huiswaarts om op fatsoenlijke tijd Het Blondje thuis een hug te geven. Pasta wordt gemaakt. De Lange glijdt een warm ontspannend bad in en breekt daarna tot de grond toe af en gaat snurken. Nee, na zo’n driedaagse is zijn sociale uitstraling tot 2,3 op de schaal van 10 gedaald, Truste jongens.
Samenvattend:
– Solo motor-drie-daagse, 7 tm 9-6-2024
– 1527 km Belgie en Noord Frankrijk
– BMW K75 uit 1994, teller op 101.352km
– Lange Man uit 1962, teller verwijderd
– Nacht 1: Camping Sorel in Orvillers-Sorel
– Nacht 2: Camping Les Usages in Saâcy-sur-Marne
Nog wat sfeerplaatjes:
🏍🏍🏍
Dit artikel is geschreven door motorrijder Roland Oomens. Je kunt hem volgen of contacten via zijn facebookpagina.
We gaan vast vaker van hem horen en vooral lezen op deze website.
“Met een abolute voorliefde voor kleine motorzaken kom je in een fijnmazig netwerk van mensen die net zo denken als jij. Mensen die ook een beetje giechelig worden van financieringstrajecten boven de 20 miel voor een Avontuurlijke Allroad met satellietverbining en automatische bandenspanningscontrole systemen.
Dat soort bedrijven bestaat doorgaans uit maximaal twee manlijke cisgendes waarbij de zuiverste 20W50 door de aderen stroomt. Ze adverteren doorgaans niet eens echt en ze krijgen hun werk via mond tot mond reclame van tevreden klanten.
Rijk, beroemd of De Grootste worden staat niet in hun Plan van Aanpak. En via de tamtam kwam ik zo in contact met Raymond van der Molen, voormalig coureur en volbloed technicus. Zijn verdienmodel zit hem in onderhouds- en reparatiewerk, hij bouwt verantwoorde caferacers en customdigesten. Maar het meest hartveroverrend is dat de otoren die hij in de verkoop heeft staan vaak BMW K100’s en K75’s zijn. Dat zijn nog steeds de beste BMW’s aller tjjden en de vliegende bakstenen zijn feitelijk nog steeds spotgoedkoop.
En in een tijd waar in deze BMW’s nog vaak herwedergeverbouwd worden tot scrambler, caferacer, bobber of ander ongerief is de adoptie van een goeie, originele K75 of K100 ook nog eens iets dat je vol overtuiging kan verdedigen binnen de familie en kennissenkring.
Je vindt Raymond van der Molen in Wijhe waar je voor klassiekere BMW’s tegen aanzienlijk optimistischer prijzen natuurlijk al bekend bent bij Beck. Maar de conclusie was immers al dat de aanschafprijs niets met het plezier van je aankoop te maken heeft. “Genieten voor ‘weing’? “Kan het nog listiger? En wat kan er duurzamer zijn dan een groene K75? Voor maar 1150 euro?”
Dit verhaal is geschreven door Dolf Peeters. Dolf is geboren met de helm.
Een valhelm.
Omdat het leven een avontuur is.
Motorrijdend Nederland kent Dolf vooral van zijn unieke columns en verhalen
in AUTOMOTOR Klassiek.
Wil je meer foto’s en de toelichtingen van de schrijver daarbij lezen?
