Met regelmaat mogen we reisverhalen publiceren van motorreiziger Hans den Ouden. Dit verhaal schrijft hij ons op 7 maart 2026 vanuit Taltal, een plaats in het Noorden van Chili. Wij plaatsen maar een selectie van hun reisverhalen maar je kunt alle verhalen van Dia en Hans volgen via hun eigen Facebook groep.

Als je de 5 neemt naar het zuiden vanuit Antofagasta kom je langs het iconische beeld “La Mano del Desierto.

Het beeldhouwwerk is van de hand van de Chileense beeldhouwer Mario Irarrázabal en ligt op een hoogte van 1.100 meter boven de zeespiegel. Zijn overdreven grootte zou de menselijke kwetsbaarheid en hulpeloosheid benadrukken.

Het beeldhouwwerk is 11 meter hoog en heeft een basis van ijzer en beton. Het werd gefinancierd door de Corporación Pro Antofagasta, een lokale boosterorganisatie, en werd ingehuldigd op 28 maart 1992.

Hoewel we er niet direct langs kwamen, de weg die wij moesten hebben, gaat naar rechts een kleine 20km eerder, zijn we er toch langs gereden. Er komen veel toeristen langs en er worden veel selfies gemaakt, maar wij waren er alleen. Nou ja zie de foto’s. De woestijn is sowieso prachtig met zijn grote variatie in kleuren en droogte. Er groeit niets. De weg naar de kust ligt op een hoogte van welhaast 2000m en het was er dan ook frisjes. Aan de kust, rijdend op Ruta 1 was het aangenamer met 23°C. Vlak voor Taltal is er een strandje met prieeltjes en tafeltjes waar we lunchten. Er zijn weinig hotels in Taltal, maar gelukkig was er plek in La Piedra Blanca.

We liepen een kilometer de heuvel af naar de kust waar wat restaurantjes zijn. We konden er eten, maar ze hadden geen biertje erbij. We rijden vandaag weer 240km verder naar het zuiden.

Hier nog even een filmpje.

Langs de kust van Chili op de Ruta del Desierto.