Tag archieven: Motorreis

Vier Dagen Trier, en Marco’s vader

In de serie Vier Dagen Trier publiceren we vandaag het verhaal van dag 3, geschreven door Coos van der Spek. 

Aangevuld met een verhaal over de vader van Marco. Motorrijders maken wat mee, onderweg…

VDT 3 – Marco’s vader.

De dag begint weer stralend. We hebben alle geluk van de wereld. Het wordt vandaag ruim 25 graden.

Hans is weer terug in het hotel. Sleutelbeen inderdaad gebroken. En in zijn hand zit een scheurtje. Hij gaat morgen met speciaal vervoer naar huis. Komt goed.

Rond half tien vertrekken wij in drie groepen naar Luxemburg. Jim rijdt vandaag weer lekker mee. Dat heeft hij verdiend.

De ochtenddauw ligt nog op de velden. Het groen glimt prachtig in het zonlicht. Ik zit te fluiten in mijn potje en mijn vizier staat open.

We drinken koffie in Larochette en lunchen in Esch sur Sure. Het is een drukte van belang met het mooie weer.

Ik heb trouwens weinig last meer van die KUT-pollen. De Cetirizine houdt het restant aardig onder controle.

Marco verliest vandaag zijn zadel. Eergisteren zijn koffer. Als het daarbij blijft, dan zijn wij zielsgelukkig. Het blijft immers een Moto Guzzi…

Marco gaat trouwens vandaag naar huis. Hij wil zondag koffiedrinken met zijn vader van 87. Dat is het laatste jaar een gewoonte geworden. Zijn vader is aan het dementeren.

MARCO’S VADER

Tot slechts vier jaar terug reed Marco’s vader nog motor. Op een sportmotor! Met ruim 70 jaar motorervaring ging dat nog makkelijk. Pa heeft zelfs in zijn jonge jaren heel lang geraced.

Enfin, na een bezoek aan Arie Molenaar Motoren rijdt één of andere automobilist pa van zijn sokken en pa komt met wat complicaties twee dagen in een ziekenhuis terecht.

Hij ligt op een zaaltje met zes stokoude mensen van zijn leeftijd. Een vrouw heeft een baarmoederverzakking, een andere vrouw een versleten heup, iemand anders een kapotte knie en er zijn twee mannen met prostaatproblemen. Allemaal oude mensen kwaaltjes.

“En waarom ligt u in het ziekenhuis mijnheer?”,
vraagt iemand aan de 83 jarige ex-coureur.

Oh, ik heb een motorongeluk gehad, antwoord pa nonchalant….

Heeeeerlijk, hè……?

🏍🏍🏍

Jim op de foto van de ene kant
En Coos op de foto van de andere kant. Motorkunst.

Vier Dagen Trier, dag 2, met een ongeval

In onze serie Vier Dagen Trier, hier het verslag van de tweede dag, die anders verloopt dan gepland.

Lees het verhaal van reisleider Coos van der Spek.

 

VDT 2 – Schouders eronder!

Stralend weer. We gaan vandaag naar de 23 graden.

Met militaire precisie start het ontbijt om 08:30 uur. De dames en heren vallen hongerig aan op al het lekkers.

Tegen tienen hebben de meesten wel hun grote boodschap gedaan en kunnen we vertrekken. Maar eerst de groepsfoto natuurlijk. Op het statief en met de Sony RX100 natuurlijk.

Reisleider Coos himself in het zo geliefde gele koolzaad.

We rijden in groepen langs onze vertrouwde campingvriend Patrick. Hij stuurt prompt een appje met de vraag of wij het waren. Ik kom over een paar weken terug. En op de koffie. Beloofd.

Hans, de vader van Jim, valt met zijn motor. Hij raakt door onbekende oorzaak met 50 kilometer per uur van de weg en mist op een haar na een groot rotsblok. Gelukkig. Hij loopt wat schaafwonden op en breekt zijn sleutelbeen, volgens dokter Gerda. Verder niks. Hij komt er genadig vanaf.

Zijn steppie en schakelpook zijn verbogen en het koelwater lekt. Niet ter plekke te repareren, volgens monteur Anton.

De alarmcentrale wordt gewaarschuwd en die regelt de rest. Hans en Jim rijden met de takelwagen mee en nemen daar een taxi naar het hotel.

Vraag mij niet waarom maar Hans wordt met loeiende sirenes en zwaailichten opgehaald om naar het ziekenhuis in Trier gebracht te worden. Voor wat foto’s.

Nét voordat de deuren van de ambulance dichtklappen, roept Anton: nou Hans, zet je schouders er ff onder, hè?

Met zulke vrienden heb je geen vijanden meer nodig…..

Vier Dagen Trier, met Coos op Reis

Enkele dagen terug mochten we in dit artikel onze trouwe schrijver Coos van der Spek na ruim een jaar van afwezigheid herintroduceren. Hier het vervolg (de eerste dag) in de serie Vier Dagen Trier.

VDT 1 – Rursee.

Ik heb mijn kippenpikkenleren motorpak in het vet gezet. Ik glim als een hondenlulletje in de maneschijn. Maar owo, er rijdt op de motor niks lekkerder dan leer. Geweldig.

We doen ff Vier Dagen Trier. Dat betekent een dagje heen door de Eifel, een dagje Luxemburg, nog een dagje en dan een dag terug door Duitsland en België. Mooi hotel, prima eten en prachtige routes. Lekker clubje van een stuk of TWINTIG ervaren motorrijders.

De Rursee is in het weekend én tijdens feestdagen verboden voor motoren. Maar … het is daar net een circuit en echt niet te versmaden. Tja, ik heb best een flinke groep achter mij rijden. Wat denk je? Durf ik de gok te nemen?

Welja, Ich darf das! We komen er zonder bekeuring doorheen. Geluk.

Het is met circa 20 graden plus een zonnetje, prachtig motorweer om in het leder te rijden, de weg is droog en het tempo ligt lekker. En uiteraard genieten we onderweg van de lunch en de korte stops.

Rond zes uur heffen we met elkaar het glas. En om half acht schuiven wij met elkaar aan tafel.

Perfecte motordag van een kleine 500 kilometer….

De ultieme documentaire van een motorrijder

De maker van deze documentaire heeft besloten om niet één motortrip in beeld te brengen. Hij (Ryan) heeft voor deze film meer dan een jaar gereden met de motor en heel wat uren gefilmd en gemonteerd. Het resultaat is een documentaire die aanstekelijk werkt voor elke motorrijder die erop uit wil. Gewoon heerlijke beelden om naar te kijken.  Het rijden op een Harley Davidson Road Glide Special door de Verenigde Staten bracht hem geweldige ervaringen en mooie vriendschappen.

Dia en Hans zijn weer op motorreis

Dia en Hans reisden eerder 8 maanden door de Amerika’s en hebben daar op onze site regelmatig verhalen over gepubliceerd.

Foto gemaakt in Andalusië, lees hieronder.

Eenmaal thuis begon het deze zomer weer te kriebelen. Hans schreef ons erover in oktober:

“Ik heb de afgelopen week een rondreis door Marokko in elkaar gezet. Woensdag (begin november) leveren we de motoren in bij Nordcargo en gaan ze naar Malaga. Grofweg is dan het plan als volgt. We rijden een tijdje in Spanje en Portugal. Dan gaan we met de ferry via Ceuta en doen we drie weken Marokko. Daarna gaan de motoren met Nordcargo weer naar Nederland en zijn dan de maand februari thuis. In maart gaan de motoren met een vervoerder naar Italië en reizen we naar Brindisi.  Via Griekenland reizen we naar Turkije en maken daar een rondreis. Daarna gaan we via Istanbul over de oude zijderoute weer terug. In mei komen we vermoedelijk weer thuis, in de Nederlandse lente.”

Door de bergen van Andalusië.

De motorreizigers Dia en Hans zijn te volgen via de Facebook pagina Dia en Hans’ Motorcycle Travels. Hieronder een recent verhaal, geschreven 9 december, vanuit Andalusië….

Voor we Andalusië verlaten en met de ferry naar Marokko vertrekken, reden we nog een rondje door de bergen. Je kan hier heerlijk rijden, al zijn niet alle wegen even goed onderhouden. Als je vanaf de kust komend Ronda voorbij bent, wordt het stil op de wegen. De dorpjes zijn prachtig en allemaal wit. We dronken koffie in Grazalema. Toen we vroegen naar iets bij de koffie, verwees de dame ons naar de bakker aan de overkant. De witte dorpen, “los pueblos blancos” kan je ook in een soort van route volgen. Ze zijn erg populair en trekken veel toeristen. We reden 290 km vandaag op de kleine bergweggetjes.

De witte huizen, in de witte dorpen, ‘los pueblos blancos’.