Tagarchief: motorvakantie

PASSIE VOOR MOTOREN passeert de 3.000 leden

Onze besloten Facebook groep Passie voor MOTOREN • Ikzoekeenmotor.nl is afgelopen weekend de 3.000 leden gepasseerd. En dat zijn echt niet alleen motorrijders! We hebben heel veel mensen die via onze groep #passievoormotoren alle prachtige reisverhalen en vakantieverhalen van motorreizigers vanuit de hele wereld volgen. We delen nu met nog meer mensen onze passie. Dank voor al jullie support! Ook de bekendheid van onze website Ikzoekeenmotor.nl is door jullie enthousiasme en delen enorm gegroeid in zowel Nederland als België.

Coos op Reis: Zij bestiert al 70 jaar een hotel

(Coos van der Spek is aan de laatste dagen van zijn drie maanden durende motorreis door Zuid-Europa bezig.

We lezen hier in de serie CoosOpReis zijn 67e verhaal, over 4 verhalen is hij weer thuis….)

De bewolking en de zon vechten samen hoog in de lucht uit wie hier vandaag de baas mag zijn. Het is ruim voor tienen al meer dan 20 graden. En dat is uitmuntend weer om motor te rijden. Joepie!

Ik neem afscheid van de zee. Ik reis vandaag weer verder naar Noord-Italië. Dat heet daar Süd-Tirol. De voertaal is grotendeels Duits.

Ik moet mijn olie in de gaten houden. Deze watergekoelde motoren staan er, in tegenstelling tot de luchtgekoelde blokken van de vorige generatie, om bekend nagenoeg géén olie te verbruiken. Een blik op mijn kijkglaasje geeft echter aan dat aandacht nodig is. Maar welllicht staat de motor niet helemaal horizontaal. Naar de BMW-dealer in Bolzano voor een kannetje olie is geen optie. Die is op zaterdag om 12:00 uur dicht. Dat had ik nou niet verwacht…

Al na 30 kilometer doemen de bergen in de verte op. Dat betekent tot aan Nederland géén polderlandschappen meer. Ik zit te fluiten in mijn potje van dat blije vooruitzicht.

Overigens heb ik nooit muziek aan in mijn helm. Technisch zijn alle voorbereidingen daarvoor getroffen. Het is slechts een druk op de knop en dan schuiven Gazpacho of Steven Wilson langs mijn kale schedel door mijn goudvissenkommetje zo mijn grote oren in. Maar muziek leidt mij af. Waarschijnlijk omdat het teveel met mij doet. In de jaren negentig kreeg ik van mijn werkgever mijn eerste mobiele telefoon in mijn auto. Mijn dochter noemde mij toen al Coos Draadloos. Nu heet ik voor mijn lezers vast Coos Muziekloos.

Voordat ik de wat minder bevolkte bergen in trek, wil ik eerst even tanken. Klaarblijkelijk zijn de inwoners van deze omgeving hier wat betrouwbaarder, want ik kan hier gewoon voor de benzine met mijn creditcard aan de kassa betalen. Wat een ongekende luxe. De Italiaanse maffia zit echt in het zuiden van Italië, hoor. Hier zijn ze rijk en hebben ze geld. En vertrouwen dus!

Ondertussen is het 25 graden. Best warm. Ik ben blij met mijn dunne hightechshirtje dat lichaamsvocht extra snel afvoert. Katoen wordt nat en blijft nat. Dit spul droogt ultrasnel op.

Een poos later rijd ik de bergen in en stijg als een berggeit steeds verder omhoog. Een vuistregel is dat er één graad per honderd meter van de temperatuur af gaat. De temperatuur zakt naar 19 graden.

Tijdens een fotomoment onderweg trek ik een extra truitje aan. En bij het volgende fotomoment gaat de Goretex-voering losjes in mijn jas. Dan is het nog maar 14 graden.
Een goed halfuur geleden nog 25 graden.

De donkere wolken blijven steeds wat dreigen, maar de zon heeft de overhand.

In de verte ligt sneeuw. De zon speelt met de wolken en met de door groene bomen bedekte bergen. Sommige stukken lichten licht op, andere stukken blijven donker. Het is een levendig tafereel en een prachtig gezicht.

Uit die donkere wolken is een paar uur terug regen gekomen. En dat is jammer, want nu is de weg nog nat. Dat drukt het tempo.

Bij de Lidl scoor ik een broodje en een sapje voor onderweg. En dan dender ik door naar de Passo Staulanza en de Passo Duran. De Staulanzapas verbindt de Bellunese bergdalen Val Fiorentina en Val di Zoldo met elkaar en de Duranpas vormt de verbinding tussen het dal van de rivier de Cordevole en het Val di Zoldo.

De enorme klim naar boven is dertien kilometer lang. Ongeveer drie kilometer voor de pashoogte bereikt de pas een hellingspercentage van 14%. Twee kilometer lang allemaal tornanti. Wel dertig! De één na de ander. Om draaierig van te worden. Maar machtig om hier te kunnen sturen. Het Italiaanse asfalt is ook veel stroever dan in Spanje en Portugal. Het geeft bijna altijd vertrouwen.

Onderweg tref ik een echt mooi kasteel. Het hoort thuis in een sprookje. Of in de Efteling.

Ik kom hoger en hoger. Reuzen spelen hier ‘s nachts met de bomen het spelletje Mikado uit mijn jeugd.

Rond de 1800 meter ligt sneeuw. Dan bestorm ik met de nog immer loodzware BMW Passo Pordoi. Die gaat zelfs naar 2240 meter. Dit zijn de beroemde passen uit dit gebied. De natte droom van elke motorrijder. Het is er 6 graden en ik rij nog steeds met mijn zomerdoorwaaihandschoenen aan en zonder extra voering in mijn motorbroek. Het gaat wel. Of zou ik gewoon helemaal geen watje zijn? Is dat een optie? Wat denken jullie?

Passo Sella ligt ongeveer op dezelfde hoogte en ook hier ligt ruim sneeuw. De maatjes van mijn motorclub gaan over een paar weken weer naar dit gebied. Ik ben er dit jaar niet bij, maar hier alvast een impressie, vrienden en vriendinnen! Er ligt in die periode vast nog sneeuw. Heerlijk.

En terwijl aan de ene kant de sneeuw aan de kant van de weg ligt, bloeit aan de andere kant de hei. Fantastisch om hier weer te zijn. Ik rijd naar de mij bekende camping Seiser Alm op 950 meter hoogte. De camping is een topper met sanitair van het nivo van een kuuroord. Helaas verhuren ze alleen berghutjes voor een hele week. Gelukkig maar, want het wordt hier vannacht 6 graden. Daarom wijk ik maar uit naar het dorp, hier in de buurt.

Genoeg gevangen voor the Catch of the Day. Was je ooit in de Dolomiti? Prachtig gebied! Zeker op de motor. Zet ‘m op je lijst.

Uiteindelijk beland ik vier kilometer verderop, in Völsch am Schein. Voor mij een bekende plaats uit één van mijn eerdere reizen. Ik zit in het prima hotel Rose Wenzer.

ZIJ BESTIERT AL 70 JAAR EEN HOTEL

Een zeer vriendelijke ietwat warrige oude dame schrijft mij in. Op een oorkonde aan de muur staat dat Rose Baumgarten al 50 jaar dit hotel Rose Wenzer bestiert. En als ik noges goed kijk, dan zie ik dat die oorkonde uit 2001 stamt. Miljonair, stokoud en alleen maar datgene kunnen en willen doen wat je je hele leven al doet. Maar goed, zij is er gelukkig mee, hoop ik maar.

Als ik er om 22:00 uur achter kom dat ik de enige gast in het hele hotel ben, stel ik de oude dame voor dat ze voor mij nog een biertje inschenkt en dan zelf lekker naar bed gaat.

Ze laat mij zien hoe het licht uit moet en zegt wel vier keer dankuwel.

Achgossie…

Wil jij nog veel meer PASSIE VOOR MOTOREN lezen? Wellicht is het dan leuk om lid te worden van onze super gezellige besloten FACEBOOKGROEP, via DEZE LINK. We hebben nu bijna 3.000 leden!

Motorvakantie

Passie voor motoren kan ver gaan. Heel wat motorrijders breiden hun hobby verder uit. De ene houdt het alleen bij motorrijden, de ander gaat ook sleutelen. Velen van ons zijn nog aan het werk en regelmatig spreken we motorrijders die met veel plezier onze site volgen. We vragen ze vaak, ‘en hoeveel kilometers maak jij per jaar?’ Dan verbaast het je hoe vaak er motorfietsen zijn die het hele jaar niet, of misschien 1 of 2 keer de deur uit komen. Tijd, gezinssituatie, keuzes, wel of niet gepensioneerd zijn, het speelt allemaal een rol.

Motorbezitters hebben we veel, motorrijders een stuk minder.

En dan zijn er natuurlijk ook motorrijders die dat gemiddelde kilometrage weer omhoog halen. Die gebruiken hun motorfiets voor woon-werkverkeer. Of, ze gaan met de motor op vakantie. Die motorvakanties zijn zeer uiteenlopend. Je kunt lekker zelf of met je partner of vrienden gaan, dat zijn de avonturiers. Maar, ben je wat minder ervaren, of hou je er gewoon van om in een groep te rijden, dan is wellicht een georganiseerde motorvakantie iets voor jou. Hoe doe je dat? Welke bedrijven ken jij die motorreizen organiseren? Heb je dit al eens gedaan? Wat zijn de ervaringen? We gaan dit uitzoeken via onze sociale media. We praten met onze lezers en gaan dit de komende maanden voor jullie in kaart brengen. Op naar heel veel prachtige motorvakanties in 2022.

Wil je alvast motorverhalen van motorreizigers lezen?

Je vindt ze hier op onze site door onderaan even te klikken op de tag ‘motorreizen’. Je komt dan ook alle verhalen tegen in de rubriek Coos op ReisBij deze willen wij van de redactie Coos enorm bedanken voor al zijn prachtige verhalen en inspiratie voor onze website! De serie loopt nog enkele weken. En uiteraard bedanken we ook zijn (en onze) motorvriend Hans den Ouden, waar de reisverhalen op onze site mee begonnen.

Zoek je een bedrijf om georganiseerd op motorvakantie te gaan?

Check onze pagina via de afbeelding hiernaast, en zoek dan in de rubriek MOTORREIZEN / MOTORVAKANTIE

 

Motorvakantie en kamperen, de ideale tent?

Op ikzoekeenmotor.nl zoeken we niet alleen naar motorfietsen. Onze domeinnaam staat symbool voor de gedachte dat de ogen van een motorrijder altijd op zoek zijn naar een motorfiets. In de afgelopen tijd zijn we steeds meer gaan schrijven over motorvakanties. Zo publiceren we nog steeds verhalen in de serie Coos op Reis, en er komen heel wat artikelen rond motorreizen voorbij. De echte avonturiers nemen natuurlijk hun eigen tent mee. Wat is een ideale tent voor de motorreiziger? Komt deze in de buurt?

Coos op Reis: VANNACHT GING HET ALARM VAN MIJN MOTOR AF

Strakblauw.
We gaan vandaag minstens de 25 graden aantikken. Heerlijk!

( Redactie, Betty: we publiceren hier verslag nummer 58 van onze trouwe columnist Coos van der Spek, in de serie: Coos op Reis)

Tijdens het ontbijtbuffet, met o.a. speciaal voor mij gebakken eieren en spek, broodjes en lekkere yoghurt, babbel ik met een Nederlands stel. Trots vertellen ze dat ze dit jaar maar liefst drie (!) weken op vakantie zijn. Gniffel-Gniffel, jaja, dat herken ik nog van vroeger… Toen ging ik trouwens vier weken… Drie weken, het lijkt wel een Belgisch pensioentje. Maar ik zeg niks. Ik vind het fijn voor ze.

Na het ontbijt wandel ik naar de receptie en boek nog een nachtje bij. Ik kan namelijk tijdens het ontbijt geen enkele reden verzinnen om vandaag al weg te gaan.

Dat zwembad zag er gisteren zooo verrukkelijk uit…

Op mijn verzoek geeft de vriendelijke receptioniste weer een advies wat ik vanavond voor lekkers kan gaan eten. Ze kan daar heel enthousiast over vertellen. Leuk, jôh!

Gisteravond at ik op haar advies de grove pasta van deze streek: Tonnarelli Cacio e Pepe. Een gerecht met Romeinse kaas, Pecorino kaas, verse olijfolie en grove zwarte peper uit de molen. Het was en bijzonder en erg lekker. Zij weet het allemaal. Als ik noges ga trouwen…..

Ik installeer mij met mijn e-reader aan het zwembad en mijmer in het zonnetje noges over het gesprek dat ik gisteren op een bankje bij het Forum Romanum met een jong stel voerde. Begin dertigers. Vrolijk en vrij en zonder zorgen. Wij genoten met z’n drietjes van de opzwepende muziek van vijf muzikanten en het dansen van wat willekeurige omstanders. Het was erg leuk en we hebben daar een hele poos gezeten. Ik werd van de muziek en de dans en het decor van het Forum Romanum zo vrolijk, dat ik een ceedeetje van ze kocht. Om ze te sponsoren. Het was immers een gratis concert.

Dat jonge stel vertelde over hun leven in Italië en ik over mijn leven in Nederland. Zij vertelden in Sorrento te wonen, voorbij Napels en Pompei. Hij rijdt ook motor. En samen vertellen zij mij dat ik Italië persé níet kan verlaten zonder de kustweg naar Amalfi te rijden. Ik heb er werkelijk nog nooit van gehoord en lees er op mijn iPhone het één en ander over. Het ziet er goed uit.

Weet je wat ik doe? Ik doe het. Ik ga! Lekker van het plan afwijken. Gewoon, omdat het kan. Drie weken vakantie, ammehoela. Die tijd heb ik gehad. Nooit meer werken. Niemand heeft mij meer nodig. Niet meer bij een werkgever belangrijk zijn. Lang leve de lol. Joepie!

Dus ik ga het zwembad in om van mijn besluit te genieten. Het voelt goed. Dat besluit dan, want het water is stervenskoud…

Uitgerust van een dagje zwembad, kom ik bij mijn bungalow. Brandt al weer het buitenlicht. Ik weet zeker dat ik dat altijd uit doe. Blijkt dat er hotelservice bij de bungalow zit. Was mij nog niet opgevallen. Ze hebben de handdoeken vervangen en mijn peentje op het bed is netjes opgevouwen. Voor het eerst van zijn leven. Lief, hè?

Kleine wereld aan het zwembad vandaag. Prima dag.

VANNACHT GING PLOTS HET ALARM VAN MIJN MOTOR AF

Ergens om 06.00 uur vanmorgen gaat plotseling het alarm van mijn motorfiets af. Ik kijk door het raam wat er aan de hand is. Het alarm schakelt gelukkig zelf na korte tijd weer uit, zodat ik niet in mijn blote kont en in mijn blote tenen door het zeiknatte gras hoef. Luxe hoor. Aan het oranje knipperende accuverklikkerlampje zie ik dat er zonet stroom is verbruikt en het alarm echt van mijn motor was. Das raar, want het alarm op al mijn eerdere BMW’s is nog niet eerder zonder reden afgegaan.

Ik kijk goed, ik zie niks bewegen. Ik luister goed, ik hoor niks. Ik zet al mijn zintuigen open. Géén idee wat er aan de hand is. Het alarm schakelt zichzelf weer in, dus spring ik weer in mijn peentje en slaap heerlijk verder.

Vanmorgen onderzoek ik mijn motor wat nader. Het alarm is errug scherp afgesteld. Wellicht … heb ik … íets gevonden …. Zou het..?

Coos op Reis: Ticket to Freedom

Het is eind april als Coos van der Spek dit schrijft. Wij (redactie: Betty) publiceren zijn verhalen wat later in onze serie Coos op Reis.

De hemel is strak blauw; het is prachtig weer. Waar heb ik het toch allemaal aan verdiend? Het wordt in Rome vandaag ruim 27°. En daar ga ik naar toe. Met de trein.

Deze camping is trouwens helemaal super. Alle mogelijke voorzieningen. Uitstekend restaurant voor diner en ontbijt. Zeer schappelijke prijzen. Eerst maar eens naar het uitstekende ontbijtbuffet, met alles er op en eraan, voor acht euro. Vriendelijk personeel. Alles is goed geregeld. Er zijn veel huisjes in verschillende vormen en formaten per dag te huur. En uiteraard zijn er voldoende mogelijkheden voor caravans, campers en tenten. Het is echt een aanrader als je Rome mee wilt nemen tijdens je kampeervakantie. Doen!

Direct buiten het hek zit je letterlijk gelijk midden in de hectiek van Rome. Het stoplicht staat voor de deur. Ze razen er met volle snelheid langs. Gekkenhuis. Maar wandel terug, tien meter de poort in en je komt weer in een oase van rust.

Het Toeristische Informatie Punt op de camping is vandaag gesloten. Dat had ik nou echt niet verwacht. Ik koop voor drie euro een heen-en-weertje bij de receptie en wandel 300 meter naar het treinstation. De trein gaat om de twaalf minuten. En met een kwartiertje sta ik midden in Rome.

Het is nog maar woensdag en het is gruwelijk druk in Rome. Het is niet normaal. Ik kan over de hoofden lopen. Het blijkt een feestdag in Italië te zijn.

Er is bijzonder veel bewaking van militairen en politie. Zware militaire voertuigen blokkeren de ingang van drukke straten. Stoere militairen, gewapend met hele grote geweren, staan er dreigend naast. Geen mallotige terrorist die het hier in zijn hoofd haalt om iets geks te doen. De mannen zijn scherp en houden iedereen in de gaten. Ze kijken mij recht in de ogen. Eén keer te langzaam met je ogen knipperen en je ligt met een tie wrap om beide duimen met je koontjes op de kasseien. Een foto maken van zo’n stoer karretje? De politieman komt gelijk op mij af! Het is hier nog veiliger dan op zondagmorgen tijdens kerktijd in Linschoten.

Toen Janny en ik in 2004 dertig jaar getrouwd waren, gingen we voor het eerst naar Rome. Ik vond die waanzin van die scooters en motorfietsen toen al helemaal het einde. Rome voegde ik toe aan mijn bucketlist. Daar wilde ik ook tussen rijden: in mijn donkergrijze driedelige kostuum met krijtstreep, wit overhemd en stropdas en mijn laptoptas achterop. En dan vol gas met al die achterlijke tweewielers mee als het stoplicht op groen gaat. Beng! Gas-gas-gas … en met een teringgang naar het volgende stoplicht razen. Whooooeeeiii! Helemaal het einde!

Het is inmiddels 27° in Rome en ik besluit om deze wens per direct van mijn wensenlijst af te strepen. Het lijkt me helemaal niet leuk en véél te warm. En het stinkt nog harder dan toen. Ik ben ook zo’n vijftien jaar wijzer, denk ik….

Ken je die kraampjes in de grote steden waar ze kastanjes poffen? Londen, Parijs etc? Het doet mij aan mijn jeugd denken. Bij mijn tante Jo op de Gordelweg in Rotterdam mochten Lia en ik dat soms doen. Op het fornuis. Bij tante Jo mocht alles. We noemden haar Jo van Frans. Haar man heette zo. Grappig. Ik mocht in 1973 zelfs een paar maanden bij haar op zolder logeren.

Ik had net een nieuwe baan bij het rekencentrum van de Melkunie. Kort daarna trouwden Janny en ik.

Ik kan het niet laten en bij zo’n kraampje koop ik gepofte kastanjes in een puntzakje. Zoooo lekker en zo’n nostalgische smaak. Terug naar mijn jeugd. Terug naar tante Jo.

Ik ben onderweg naar het Forum Romanum. Plotseling kom ik Julius Ceasar tegen met een plastic zwaard en een iPhone. Voor een euro gaat hij met je op de foto. Rome is nu echt gevallen….

Ik maak ook een selfie met de meest gefotografeerde meeuw van Italië. Geweldig. Alsof het zíjn gebouw is. Wegvliegen? Waarvan? Voor wie? Hoe bedoel je?

Bij het Forum Romanum staat een vijfkoppige Spaanse band te spelen. De rappe muziek schalt over de oude stenen. Omstanders dansen mee. Wat een feest! Ik zit er een hele poos te kijken en te genieten. Het is zooo leuk.

Heel veel wegen in het centrum zijn autovrij gemaakt. Ik vind dat erg prettig. Opzouten, met die vieze ouwe lawaaiige diesels. Dit is veel mooier zo. Goed gedaan, Rome! Ik wandel verder en kom bij De Spaanse trappen. Helaas. je ziet ze niet door de toeristen. Het is druk, druk, druk!

Dus ik zwerf verder en vermijd de drukte. In de achterafstraatjes is het ook hartstikke leuk. Door een stad moet je dwalen, haar lekker als een ouwe jas ‘aantrekken’. Heerlijk.

TICKET TO FREEDOM

Mannen uit donker Afrika hebben mij al tig keer ongevraagd een armband omgedaan en een lulverhaal verteld: ze zijn je vriend en geven je een cadeau omdat ze je aardig vinden. Maar o wee, als je bedankt en wegwandelt. En natuurlijk moet je je cadeau dan teruggeven.

Elke honderd meter hoor ik hetzelfde verhaal. Ik vertel ze veelal dat ik geen geld heb en dat ze dat mijn moeder moeten vragen. En dan wijs ik een willekeurig persoon aan. Ik zie nog steeds die wachtende sukkel van een zoon met zijn moeder voor mij, van een paar dagen terug. Weet je nog?

Maar de armbandjes gaan maar door. Daar moet een organisatie achter zitten, want het concept is elke keer hetzelfde. Dus koop ik voor een tientje drie van die dingen en draag ze opzichtig aan mijn pols. En als dan zo’n donkere mijnheer mij benadert, dan roep ik uit de verte: NO WAY MAN, GO AWAY, LET ME GO, I ALREADY BOUGHT MY TICKET TO FREEDOM!

Owja, the Catch of the Day. Voor veel lezers bekende beelden, hieronder. Nou, kijk maar. En kijk even naar het vrolijke dansfilmpje, midden in Rome:

Coos op Reis: ROME, WE KOME

Het is 24 april.

(* redactie: de verhalen van Coos publiceren we wat later dan dat Coos van der Spek zijn kilometers maakte. We genieten dus wat langer door hier in de serie Coos op reis.)

En het is half bewolkt. Maar de zon schijnt en het is heerlijk zwoel. Het lijkt wel alsof ik in Italië ben… Vandaag vertrek ik naar Rome!

Tijdens het bij elkaar schrapen van mijn zooi ontdek ik nog een tweede badkamer in deze caravan. Het blijkt dat aan elke slaapkamer een badkamer grenst. Was míj helemaal niet opgevallen.

Het blijkt dat niemand hier persé eierdopjes wil tellen. Ze vinden het allemaal best. Het verlies van een eierdopje zit in de prijs verdisconteerd. Goeie marketeers hier.

Ik wandel nog even naar zee en rond 09.30 uur druk ik op de startknop van mijn machtige BMW. De motor slaat soepel aan en begint mooi rond te draaien. Ik schakel in en vertrek. Het wordt een lange dag. Ik ga eerst tanken voordat we de bergen in sturen. Het is broodnodig, mijn dashboard geeft al een poosje aan dat ik op reserve rijd. De benzine kost hier in Livorno  € 1,75 de liter. Niet normaal. En een uurtje verderop nog maar € 1,55 per liter. Stelletje dieven.

Ik rijd door het werkelijk prachtige Toscane. La dolce vita, ofwel: het goede leven. Het is er adembenemend mooi. Absoluut één van de allermooiste en rijkste regio’s van Italië. Toscane is super. De glooiende heuvels, de middeleeuwse dorpjes, de eeuwenoude wijngaarden die de beste wijnen ter wereld produceren, de villa’s op de toppen van de heuvels en de stokoude boerderijen.

Iedereen die er is geweest, is gelijk verliefd op Toscane. De beelden van Toscane blijven de rest van je leven op je netvlies staan. De schitterende cipressen langs de wegen maken een onuitwisbare indruk. Het licht in Toscane is véél intenser dan in de rest van Italië. Alles is veel groener dan normaal. Zelfs het onkruid is groener, geler, bruiner en roder. De blaadjes aan de bomen fonkelen als sterren aan de hemel. Het is alsof achter elk blaadje een lampje brandt. Een sprookje in deze tijd van het jaar.


Toscane ís anders, voelt anders en ruikt anders. Ruiken, één van de vele voordelen van het motorrijden. Je ruikt de route! Ik ruik onderweg veel gras. Geen gemaaid gras. Natuurlijk, dat ruik ik onderweg soms ook. Nee, zo’n vettige boterachtige lucht van vers groeiend gras. Van dichtbij. Alsof je op je buik in de wei ligt. Het is heerlijk. Ik ruik ook de bloemen, bomen en alle dieren. Geweldig! Owja, en pollen natuurlijk. Prikkels voor al mijn zintuigen.

Er is hier opvallend weinig rotsgrond. Toscane is bijna volledig groen gestoffeerd. Zo’n aaibaar knuffellandschap. Het lijkt wel één grote groene golfbaan. Het asfalt is wisselend. De éne keer twee streepjes gas extra, de andere keer vier streepjes minder en dan vliegt toch nog het grit je om de oren.

Ik neem onderweg nog even de tijd voor een kopje koffie. De Italiaanse is de lekkerste van de wereld. Ik stop zomaar bij een willekeurige tent. Ik heb geen spijt van mijn keus trouwens….

Na het heerlijke broodje van panifici e pasticcerie Sclavi in Monteriggioni (sinds 1949) mogen mijn BMW en ik even een klein dutje, met uitzicht op het meer en in de schaduw van een prachtige boom, doen. Zwaar leven. Klopt. Een goed kwartier op een mooie platte bank en dan zijn we allebei weer zo fris als twee fruitvliegjes op een mooie rijpe sinaasappel.

De route is prima. Ruim 180 km flink sturen plus circa 200 km op wat meer doorgaande wegen. Ik zie o.a. Volterra, Sienna, Bolsena, Viterbo, Sutri en natuurlijk … Rome.

Het is al met al een stevige dag sturen om bijtijds op de camping te arriveren. Vooral het laatste stuk is erg druk. Ik zit dan in de buitenwijken van Rome en rijd midden tussen zenuwachtig en hectisch verkeer. Ik moet het territorium van mijn kasteel agressief verdedigen. Ik moet breder zijn, harder rijden, grover sturen en meer toeren en lawaai maken.

Dit is het absurde verkeer van Rome. Het  is Amsterdam in het kwadraat. Auto’s, scooters en motoren zijn hier allemaal rondom beschadigd. Soms hangen spatborden er gewoon op half zeven los bij. Hier val je, sta je op en rijd je verder, zonder je om het blik of plastic te bekommeren. Schadeformulieren bestaan niet. Je scooter is geen bezit. Je rijdt gewoon met een vervoermiddel. Verder niks.

De Italiaantjes zoemen als vliegen om mij heen. In hun korte broek. Met hun mouwloze shirtjes. In hun teenslippers. En ik zie ze zwenken en draaien en scheuren. Met soepele polsbewegingen draaien ze aan het gas. Remmen doen ze niet. Ze ontwijken. Naast mij, voor mij en achter mij. In mijn spiegels kijk ik al helemaal niet. Die moet je op het circuit ook afplakken. Het gevaar komt van voren. Ik hou mijn motor hoog in zijn toeren en hoor de uitlaat ronken en klappen geven. Ik voel mij Sir Lancelot en ga met een heldhaftige reddingsactie mijn geliefde Guinevere uit handen van de vijand houden. Opzouten! Want ik ga dood als ik maar één krasje op mijn motor krijg. Hahaha! Ik gebruik de breedte, de indrukwekkende verschijning van mijn machine en haar bagage en mijn postuur om mij een weg te banen. Gewoon méé met de waanzin! Maar het gaat allemaal goed.

ROME, WE KOME…

Ik ben in Rome. Op een megagrote camping aan de rand van deze megagrote stad. Voor 60 euro per nacht. Maar hier met alles d’r op en d’r an. Met een meer dan uitstekend restaurant met zeer acceptabele prijzen, een vriendelijke receptie, een fraai zwembad en een oase van rust. Prima. Helemaal goed. Ik ben tevreden.

Owja, en het metrostation naar het centrum van Rome is op wandelafstand van de camping. Wat heb ik toch weer… Nee, hoor. Dat is niet waar. Dat heb ik afgelopen winter allemaal uitgestippeld.

Morgen ga ik een dagje Rome bekijken. Daar heb ik zin in.

Janny en ik waren er twee keer. Een keer op eigen rekening en … een keer op rekening van mijn werkgever, ISS Nederland, na het succesvol beëindigen van een studie in Engeland. We kregen van ISS een enveloppe met geld mee, hebben eerste klas gevlogen en eerste klas geslapen op twintig meter van de Spaanse trappen. De bagage werd op de kamer gebracht en er stond een lakei in een pak voor de voordeur met een hoge hoed. Het hotel kostte per nacht een klein vermogen. Maar…. als Janny in de badkamer wilde, moest ik er uit. Samen paste echt niet… Wat een stad.

Eerst maar eens even ergens iets lekkers gaan eten en een koud biertje zien te vinden.

Proost!

Een motortent waarbij je motorfiets ook binnen slaapt

Er zijn heel wat van onze lezers die hun motorvakantie momenteel plannen of al ergens rijden nu. Iedereen heeft zo zijn eigen manier van kamperen, inpakken en meenemen. Vandaag kwamen we deze Atacama motortent tegen.

Zo te lezen handig, en je kunt je motorfiets “binnen” parkeren. We zijn best benieuwd of er lezers/leden zijn die ervaringen hebben met deze motortent. Reageer gerust op onze socials, we zijn nieuwsgierig. In onze facebookgroep PASSIE VOOR MOTOREN is het bericht zojuist geplaatst. We zijn benieuwd naar jullie ervaringen.

Coos op Reis: Drie maanden met de motor door Zuid-Europa

Ikzoekeenmotor.nl stelt je graag voor aan een nieuwe motorreis-verhalenverteller: Coos van der Spek. We gaan nog heel wat verhalen van hem lezen. We publiceren dit zoals Coos het aan het begin van zijn pensioen schreef, de motorreis is dus al gemaakt, wij kijken mee in de film van Coos:

Coos van der Spek (1952) droomde op de Middelbare School op 14-jarige leeftijd al van brommers. Na zijn bromfietsperiode haalde hij direct in 1970 op 18-jarige leeftijd zijn motorrijbewijs in Rotterdam. Overigens in vijf lessen á negen gulden per uur. Vervolgens keerde hij zijn spaarvarken om en schafte een spiksplinternieuwe Honda CB250 aan. Daarmee stak hij voor het eerst van zijn leven de grens over en ging met zijn huidige vrouw met een tentje op vakantie naar Zwitserland. Vele motorreizen en avonturen volgden. En zó begon het motorleven van Coos….

Coos startte in 1969 zijn arbeidzame leven als shiftleader-operator in de ICT. Na een paar jaar avondstudie klom Coos snel via analist-programmeur op naar ontwerper en projectmanager. Aanvullende avondstudies zorgden ervoor dat hij het grootste deel van zijn vijftigjarige (!) carrière als manager leiding mocht geven aan grote ICT-afdelingen en interessante omvangrijke en complexe ICT-projecten. Coos werkte bij bedrijven als Melkunie, ISS en DAS Rechtsbijstand.

Kort na zijn pensionering liet Coos een oude droom in vervulling gaan. Hij startte zijn drie maanden durende avontuurlijke motorreis door Zuid-Europa.

In de komende maanden zal hij regelmatig op zijn eigen en kenmerkende wijze ‘een luchtig verslag’ over zijn avonturen schrijven. We kijken nu al uit naar zijn verhalen.

Coos (1952) is getrouwd met Janny (1951). Zij wonen sedert 1990 in Linschoten, een dorpje onder de rook van Utrecht. Zij hebben een dochter Danielle (1978).

Tip van de redactie: als je onderaan de artikelen op de “tag” Coos van der Spek” klikt, of links op deze banner, dan kom je straks vanzelf in zijn serie van verhalen. We starten vandaag…