Tag archieven: MotorReizen

Motorrijders helpen na aardbeving in Colombia

Een week geleden publiceerden wij de Motor Podcast met Marcel van der Linden uit Colombia. Vandaag schrijft marcel ons een verhaal vanuit zijn hart. Hoe motorrijders samen hulp verlenen in het door de aardbeving getroffen gebied, op plekken waar je alleen met een paard of motor kunt komen.
  

Motorrijden verbroedert!

Motorrijden is meer dan je op twee wielen of drie wielen gemotoriseerd voortbewegen om van A naar B te komen. Motorrijden, verbroedert, is therapie, is vrijheid, technisch, uitdagend, avontuur, creatief en een individuele hobby die je in groepsverband kan uitvoeren. Dat motorrijden verbroedert heb ik wederom ervaren tijdens de aardbeving van 10 augustus in Colombia.

Laat ik iets meer over mijzelf vertellen voor ik verder ga. Mijn naam is Marcel van der Linden en ondertussen 60 jaar. Ik ben een jaar geleden geëmigreerd naar Cali, Colombia.

Waarom in godsnaam Colombia?

Dit is de meest gestelde vraag die ik krijg. Alle clichés over Colombia hoor ik, wanneer deze vraag gesteld wordt. Dat is begrijpelijk, want ik had deze gedachten ook. Tijdens een vakantie naar Bogota, Medellin en Cali, kwam ik erachter hoe verkeerd die informatie is, die wij in de media, films en vooral de social media, over Colombia gepresenteerd krijgen.

Ik ontdekte dat dit ongelofelijk mooi land, met al zijn verschillende landschappen en klimaatzones, een paradijs is om met de motor te verkennen. Ruta del Lana, Ruta Del Condor, Los Nevados, Tatacoa en ga maar door. Ik ben tijdens mijn ritten (zelfs in de door Nederland gemarkeerde rode gebieden) niets anders dan aardige, hulpvaardige en gastvrije mensen tegengekomen. Ik ben echter niet de maatstaf, dat besef ik, maar het is wel mijn ervaring. Het is belangrijk dat je geen aanleiding geeft en blijft nadenken bij wat je doet. Dat is niet anders dan in welk land dan ook. 

Mijn ontdekkingsreizen op de motor door Colombia waren voor mij een wereld veranderende ervaring en na een aantal jaren heen en weer gereisd te hebben tussen Nederland en Cali, besloot ik om het comfortabele leven (dat ik in Nederland had) in te ruilen voor een nieuw avontuur in Cali. Mijn gedachten waren, dit is een tweede kans, die pak ik. Ik heb huis en haard verkocht en ben een Hostel (Casa Tierra Libre) en een bedrijf voor premium motor tourtochten gestart (Cali Travel Experts).

Naast deze bezigheden ben ik Colombia op de motor aan het ontdekken met het idee om anderen dit ook te laten ervaren. Dat ‘ontdekken’ doe ik alleen of samen met één van de twee motorclubs waar ik lid van ben: de Avonturistas en de Vagamundos. De eerste gaan full force offroad in de Andes en de ander doen het wat rustiger aan en reizen wat comfortabeler door Colombia, maar ook door Venezuela en Ecuador. Deze motorclubs zijn voor mij een bron van plezier, kennis en hulp. Ondertussen zijn ze mijn tweede familie.

Terugkomend op wat ik schreef: dat motorrijden verbroedert. 

Maandag ochtend zat ik aan het ontbijt
en voelde een lichte trilling
en ik kreeg een raar onvast gevoel.

Wat ik voelde, werd steeds sterker. Naïef als ik was, stond ik op om naar het balkon te lopen en te kijken wat voor vrachtwagen dit veroorzaakte. Na een paar meter voelde en zag ik dat de vloer ging golven en direct begon ook het antiek houten, met pannen bedekte, dak te kraken en te piepen. Wegwezen dacht ik, ik wilde mijn kat nog pakken, maar die was hem al naar buiten gesmeerd en ik erachter aan. Het golven veranderde in schokken en tegen de tijd dat ik de voordeur bereikte, zag ik de trap en de voordeur wel een halve meter heen en weer gaan. Buiten gekomen keek ik naar mijn huis en de paniek sloeg toe, want ik dacht: die breekt doormidden. Wat voel je je klein en machteloos bij zoveel natuurgeweld. Ik kon alleen maar wachten tot het stopte en het zal ongeveer 3 tot 4 minuten geduurd hebben voor het echt over was. Gelukkig heeft mijn huis nagenoeg tot geen schade en niemand had letsel. Ik mag mij gelukkig prijzen! Echter waren er in andere delen van de stad diverse gebouwen ingestort en zaten er mensen onder het puin.

Hulpverlening

In de motor app groepen werd voor diverse plekken in Cali om hulp gevraagd. Vrijwilligers om puin te ruimen, maar ook de hele logistiek die nodig was, werd in deze twee groepen op touw gezet. Naar aanleiding van deze oproepen ben ik gaan helpen om puin te ruimen en toen de hulpverlening georganiseerder werd, heb ik mijn huis opengesteld voor de motorclub Vagamundos als hub voor het verzamelen van goederen en gereedschap voor het dorp Roldanillo. Dit dorp is extreem zwaar getroffen en in tegenstelling tot Cali, moest daar de hulpverlening nog op gang komen. Drie dagen lang was het aan en af rijden van auto’s en motoren, die bij mij de donaties afleverde.

Ondertussen was ik met een vriend Jeroen Buyck (die ook in Cali woont) een actie gestart om van onze Nederlandse vrienden geld gedoneerd te krijgen. We hadden een lijst van het hulpcentrum en het hospitaal van Roldanillo ontvangen met noodzakelijke goederen en die is Jeroen gaan inkopen. Vrijdagavond hebben we met een grote groep pakketten gemaakt en zaterdag vroeg stonden er 30 motoren, drie auto’s en een vrachtwagen klaar om de donaties persoonlijk af te leveren in Roldanillo.

Alleen met motor of paard te bereiken

Eenmaal in Roldanillo werden de goederen afgeleverd bij het hulpcentrum, die voor de verdere verdeling zorgde. Ikzelf ben met de vrachtwagen naar het hospitaal gereden om de donaties daar af te leveren. Bij terugkomst zijn we met zijn dertigen op de motor gestapt en hebben pakketten en een adressenlijst gekregen om de getroffenen, die in de bergen wonen, te helpen. Veel plekken kan je alleen met een motor of paard bereiken. We hadden zelfs een 4×4 die de bergen inging met voedselpakketten voor honden en kattenvoer.

Voor mij is dit een enorme ervaring en het is hartverwarmend om te zien hoe in dit land en deze stad , iedereen elkaar helpt. Vooral de motor-community’s trekken alles uit de kast om te helpen. Niemand heeft het breed hier en dat maakt het nog specialer. De Avonturistas hadden eenzelfde actie, maar dan voor een ander dorp. We zijn er nog niet en we maken alweer plannen voor de volgende acties!

We blijven helpen

Het grote leed is nu geleden en nu begint het kleine leed. De vermiste familie, ingestorte en zwaar beschadigde huizen, ingestorte bejaardenhuizen, zwaar beschadigde ziekenhuizen, beschadigde en onbewoonbaar verklaarde woningen, afgesloten wijken, beschadigde infrastructuur, mensen in tenten of onder plastic zeilen in de regen, voedsel en gereedschap voor de vrijwilligers en het gaat nog weken door. En wij met de moteros willen blijven helpen.

Donaties zijn heel erg welkom

Mocht je willen helpen en doneren, graag! Jeroen en ik zorgen er persoonlijk voor dat het goed terechtkomt!

  • dit kan op NL 38 RABO  0146738837
  • ten name van Jeroen Buyck
  • en onder vermelding van donatie.

Ik beloof je dat ik een verslag maak van wat we ermee doen!
Geloof mij het is een supergoede daad!

Marcel van der Linden, Cali Travel Experts

Door de bergen van Argentinië op de motor

Dit is een artikel in de serie van Hans den Ouden. Hij schrijft over zijn motoravonturen (die hij samen met Dia beleeft) over de hele wereld. Wij mogen deze verslagen publiceren op Ikzoekeenmotor.nl. Je kunt de reisverhalen trouwens ook volgen als je de groene TAGS onderaan het artikel selecteert. Zit je toevallig op Facebook, dan kun je ze ook lezen via deze groep op Facebook.

Regen, bergpassen en nog meer regen

We reden vanuit Malarguë in de richting van Mendoza. Het eerste stuk, over de Ruta 40 is rechttoe, rechtaan.

We wilden niet in Mendoza verblijven, het is een grote stad, in de regio ruim een miljoen inwoners.

De stad is vermaard om zijn wijnen, de beste van Argentinië, maar helaas ook om zijn criminaliteit.

We waren er op onze vorige reis ook dus sloegen we het nu over en zo reden we naar Uspallata, in de bergen. Dat is het andere uiterste, een klein plaatsje.

We namen intrek in Hosteria Uspallata. Het is een luxueus hotel met enorme kamers, een kingsize bed en een jacuzzi op de kamer. Tegelijk zitten de stopcontacten allemaal los, de afvoer van de wastafel is niet helemaal goed aangesloten en de kraan om de jacuzzi te vullen zit naast het bad, zodat je het ding moet vullen met de douchekop.

Heerlijk zulke dingen.

Het hotel ligt vijf kilometer buiten Uspallata, dus namen we de motor om boodschappen te gaan doen en er te eten.

De volgende dag reden naar San Juan, dat is een vrij grote plaats, maar het was er uitgestorven en alles was dicht. Na veel zoeken vonden we een klein restaurantje, waar ze normaal eten serveren, maar nu konden ze alleen een tosti met een biertje leveren. Dat werd dus het avondeten. Het was de volgende morgen wat regenachtig, maar het was droog toen we vertrokken. De Ruta 40  reden we naar het noorden tot Jachal. Daar wilden we dan stoppen omdat het inmiddels was gaan regenen. Alleen er stond nergens een bord, er was geen bereik en zodoende zijn we er voorbij gereden zonder dat we het wisten. De 150 van Jachal naar Patquia is één van de mooiste wegen in het noorden van Argentinië.  Er lag wel wat modder op de weg en bij de afslag naar Patquía, aan de 38, stroomde een rivier over de weg. Terwijl ik met twee lokale motorrijders overlegde of de weg verder goed begaanbaar was, stond Dia geduldig te wachten in de modderstroom. Gelukkig was het droog toen we de RN150 reden. Het was er wel frisjes. Na aankomst in Patquia liep de temperatuur ineens op naar 30°C.

Gelukkig kon het regenpak ook uit. Na aankomst in La Rioja konden we het hotel niet vinden. Het was in ieder geval niet op de plek waar het had moeten zijn. Een aardige vrouw heeft samen met mij de kaart bekeken en stelde vast dat het drie blokken terug moest zijn. Daar vonden we evenwel ook niets. Het volgende hotel van mijn lijstje bleek wegens een verbouwing gesloten te zijn. Zo ben je toch al gauw drie kwartier verder. We vonden Hotel Sol del Velasco gelukkig wel. Daar hadden ze een ruime, airconditioned kamer voor ARS 55.000 (€34) voor ons.

De volgende dag reden we in druilerig, regenachtig weer naar Monteros, een klein plaatsje ten zuiden van Tucumán. Het hotel, Las Hortensias, vroeg omgerekend €72 voor een kamer, op Booking was de prijs €45. Ik betaal altijd liever aan het hotel zelf, maar de man van de receptie zei dat hij er niets aan kon doen, dus toen hebben we maar via Booking afgerekend. De kamer was overigens prima en de motoren stonden onder het hotel in de parkeergarage, veilig en droog.

Het heeft ontzettend veel en hard geregend in deze regio waardoor er veel modder op de weg ligt. We zagen het zelfs op het nieuws en in de kranten op de voorpagina staan. De weg van Monteros door de bergen naar de Ruta 40 ten zuiden van Cafayate is prachtig, maar de eerste 80km reden we weer in de regen. Eenmaal boven de wolken scheen de zon. Op de pas El Infiernillo rij je op 3042m hoogte. Boven op de pas liepen veel Lama’s en Alpaca’s. Dia kocht er twee paar sokken van Lama wol.

Eenmaal op de Ruta 40 weer beneden in het dal stroomde het vele water aan weerskanten met de weg mee.

Op sommige plaatsen zijn er, wat ze in de UK ‘fords’ noemen, waar de weg lager ligt, zodat het water weg kan stromen. Maar daar moet je dan wel door de modderstromen rijden.

Tegen de middag kwamen we aan in Cafayate. Op de bergpas was het 13°C en het stadje was het 25°C, met het regenpak nog aan, pfff. Cafayate is een toeristisch dorpje met een park/plaza in het midden waaromheen talloze restaurantjes zijn gevestigd. We vonden een hotel (Plaza) vlak naast deze plaza. Gelukkig weer een ruime kamer voor €39 per nacht. We blijven hier twee nachten. We naderen gestaag het noorden van Argentinië.

Wat anders op de weg, nog wat plaatjes en een Youtube video!

En de beloofde video:

 

Motorrijden door de jungle in Colombia

Marcel van der Linden liet zijn vaste baan in de motorbranche los en koos voor een in eerste instantie onzeker bestaan in Colombia. Hij begon zijn eigen B&B voor voornamelijk motorrijders in Cali in Colombia. Inmiddels heeft hij met Cali Travel Experts zijn zaken goed voor elkaar, maar dat ging zeker niet zonder slag of stoot.

Op één van zijn eerste ontdekking motorreizen door Colombia belande hij in de woestijn, want ook die heb je in dat verre land in Zuid Amerika. Nu is hij een volleerd motorgids in de regio die wij vooral kennen van de cocaïne productie. In de praktijk merk je volgens Marcel weinig van de drugskartels. Dat maakt Colombia tot een prachtig motorland met schitterende routes. Hij vertelt erover in deze aflevering.

Verder komt Nick van Riders.Nu vertellen over een offroad event dat hij binnenkort organiseert. Een motorevenement vooral voor de de motorrijder die kennis wil maken met offroad rijden. En Karin en Paul van Off We Go melden zich voor een kort reisverslag, want ook die zijn weer op pad.

SHOWNOTES, die aan bod komen in deze aflevering:

– Website Cali Travel Experts | Instagram | YouTube
– Casa Tierra Libre website | Instagram | Facebook

De Motor Podcast beluister je via: DeMotorPodcast.nl of Spotify. 
Heb je geen Spotify? Ga dan naar: //demotorpodcast.nl/hoe-luisteren/

Bergen en tempels in het Noorden van Thailand

De relaxte YouTuber Joe Ryan reist op zijn Royal Enfield door Thailand. Joe komt uit Australië. Hij neemt de kijkers mee, de hele wereld over, meestal op een Royal Enfield. Prachtige beelden! De toelichtingen van Joe zijn super relaxt om naar te luisteren. Dit wordt weer een prachtige route. Bergen, temppels, alles komt voorbij. Aflevering 6 in deze serie. De foto links boven komt van zijn Instagram account Freewayproject.

Vier Zweden door de UK

Wie van motorreizen houdt (en inspiratie opdoet op YouTube) kent ongetwijfeld de vier motorvrienden van Nomad Sweden. Zij maakten in 2024 vanuit Zweden, via wat overtochten met de boot naar en vanuit Nederland een motortrip door Groot Brittannië.

Screenshot uit de YouTube beelden

Het is een heerlijke relaxte aflevering om naar te kijken. Ze reizen naar het noordelijkste punt van Schotland en rijden dan naar het zuiden van de UK. En overal in Europa waar ze komen plakken ze, liefst op verkeersborden hun stickers.