Wie ben jij? Waar kom je vandaan?

Mijn naam is Hans Heemskerk, ik woon sinds 1995 in het dorp Biddinghuizen, maar ben geboren (1959) en getogen in hartje Rotterdam, op gehoorafstand van de ‘Grote- of Sint Laurenskerk’.

Heb je vroeger eerst brommer gereden? Wat voor bromfiets was dat toen?

Vanaf mijn 16^e tot en met vier maanden nadat ik 18 werd, heb ik op een Yamaha FS1 brommer (ja Mink Bijlsma -interview 22 mei 2021-, alles naar beneden) gereden. Toen na twee jaar het derde setje snelle onderdelen op vriendelijk doch dringend verzoek van de politie was gedemonteerd en ingeleverd, reed het bromfietsje (net daarvoor!) ruim 100 km/uur. Plat op de tank, achter de teller, met de voeten op de duosteunen … Daarbij scheelde het wel dat ik in de zomermaanden het authentieke Yamaha-crossstuur verving door een set Tomaselli-clipons, gemonteerd onder de bovenste kroonplaat! In augustus 1977 werd ik 18 en begon ik met motorrijlessen; het aanvragen van het A-rijexamen duurde indertijd vier maanden, na een stuk of 8 rijlessen haalde ik op 19 december 1977 mijn rijbewijs, op 21 december stond ik met mijn vader (die moest tekenen, meerderjarig was je toen pas met 21 jaar) bij Motorhuis Safe in Rotterdam …

Wanneer kocht jij jouw eerste motorfiets?

Op 21 december 1977 dus. Een prachtige bordeauxrode (je had ze ook in het kanariegeel!) Honda CB750 F1. Daarna kwamen de Comstar-wielen, maar deze had nog gespaakte wielen en één remschijf in het voorwiel. Ik heb er een onvergetelijke vakantie in Spanje mee beleefd, voordat ik hem op 24 september 1978 (buiten mijn schuld) total loss reed tegen de dorpsgek van Etten-Leur. Moderne motorfietsen zijn sterker, sneller en zitten vol veilige elektronica, maar ik vind die Honda zoals ik hem had nog steeds een stijlvolle motor.

Ben jij een “mooiweer-rijder” of een “door-rijder”?

Ik ben mijn motorleven begonnen in de winter en reed de eerste jaren zonder het alternatief van een auto, dus dóór in de winter. Maar zodra er ook een auto voor de deur stond werd motorrijden een hobby en ik een ‘mooi-weerrijder’. Wat overigens niet wil zeggen dat ik allergisch ben voor rijden in de regen: een van mijn meest memorabele circuitervaringen had ik tijdens een circuitdag op het circuit van Zolder, in de stromende regen. Op een circuit ben ik zeker geen lefgozer (daarbuiten ook niet trouwens), meer iemand van de strakke lijnen en ‘blijven nadenken’, maar toen ik na 2 rondjes direct achter de Belgische voorrijder eens omkeek … zag ik niemand meer achter me; ja, zeker in de regen rijdt ‘netjes’ vaak het snelst! Maar van kou ben ik geen liefhebber, en een Supersport met handvatverwarming vind ik niks.

Stel: je wint een flinke prijs in de loterij. Wat voor motorfiets zou je dan kopen?

Na enig nadenken: na een paar jaar motorpauze (na een nekhernia-operatie) heb ik vorig jaar weer toegegeven aan het altijd sluimerende motorvirus en heb toen een ‘klassieke’ Yamaha R6 uit 2002 gekocht, een model dat ik in 2001 al eens nieuw had aangeschaft, en waarvan ik nog steeds de achterlichten de mooiste vind die ooit zijn ontworpen. Een R6 heeft alles wat ik nodig heb om van motorrijden te genieten: fantastische wegligging, fenomenale remkracht, mooi design en voldoende vermogen om prettig hard een bocht uit te accelereren. Dus met die prijs uit de loterij zou ik waarschijnlijk geen motor maar een huis in Italië kopen, om als mooi-weerrijder elke dag van mooi weer en mooie bochten te genieten …

Wat was de mooiste rit die je ooit reed?

De allermooiste!? Pfff … Dan moet ik kiezen uit vier onvergetelijke reizen naar de GP van Italia, op het circuit van Mugello, samen met vriend Rob, allebei op een R6, dé tourmotor bij uitstek, en talloze fantastische dagen op de circuits van Zandvoort, Zolder en natuurlijk Assen, een meerdaagse Advanced Riding Course van Yamaha Europe op de Nordschleife, en geweldige weekends strak sturen met motorvrienden in de Duitse Eifel … Een selectie dan: de mooiste lange rit was de derde keer Mugello, omdat het weer toen het mooist was. De meest extreme rit was die keer dat ik met YZF-R Club-vriend Manfred (die plaatselijk zeer goed bekend was) vanaf het hotel in Zilshausen een ander clublid in Cochem ging ophalen en we met voor iedereen zichtbaar glinsterende ogen bij de achterblijvers in het hotel terugkwamen. Ik heb zelden met iemand zo hard en zo strak over een bijna uitsluitend uit bochten bestaand stuk openbare weg gereden! Maar de meeste voldoening gaven denk ik toch de keren dat ik als voorrijder tijdens circuitdagen op het TT-circuit van Assen andere liefhebbers van sportief motorrijden de kunst mocht bijbrengen van hard en safe rijden. Laten zien, maar na afloop van elke sessie ook met woorden uitleggen, dat voor echt hard rijden meer komt kijken dan veel/blind gasgeven. De dankbaarheid van deelnemers die aan het eind van de dag niet alleen zichtbaar sneller, maar ook zekerder, met meer overtuiging en meer plezier hun rondjes reden, is onbetaalbaar.

Staat er nog een bijzondere toertocht op je bucket-list?

Nou, volgens mij heb ik nog nooit een echte toertocht gereden, ik ben geloof ik niet zo’n ‘toerder’ … Maar wat ik zeker nog ga doen, en váák hoop ik, is mijn oudste dochter, die sinds 2020 ook motorrijdt, en haar vriend de mooiste bochten van de Duitse Eifel laten zien. Als je ervaring wilt opdoen, is er geen mooier gebied dan dat: je rijdt naar Aachen, gaat bij Aachen-Brand de snelweg af en rijdt dan via de B258 naar hét eldorado voor bochtenfanaten. Natuurlijk wel een beetje op de verkeersregels letten, anderen niet in gevaar brengen en geen overlast veroorzaken, maar dan is het geweldig leuk en bijzonder leerzaam bovendien.

Denk je al aan een volgende motorfiets?

Nee, zie het antwoord op vraag 5. Ik rijd op mijn 10^e motor, heb 2 Honda’s, 2 Suzuki’s en 6 Yamaha’s, waaronder 5 keer een R6, gehad en heb heel bewust voor dit 2002 model R6 gekozen. Ik heb tussendoor op heel veel verschillende (Supersport)motoren van vrienden gereden, van R1 tot Fireblade en van GSX-R1000 tot dikke Ducati’s, maar blijf het leuk vinden om op zo’n ‘klein’ 600-je die grote jongens voor te blijven. Als het voldoende bochtig is tenminste …

Wat heeft motorrijden jou gebracht in je leven?

Heel veel, deels direct, deels indirect (toeval bestaat niet!): fantastisch mooie (stuur)momenten en unieke, onvergetelijke ervaringen en de kennismaking met veel sympathieke mensen. Zo ben ik door het motorrijden bij de Yamaha YZF-R Club terechtgekomen, een geweldig gezelschap liefhebbers, waar ik onder andere een aantal jaren verantwoordelijk was voor het clubblad. Het versterkte me in de overtuiging dat ik ‘iets’ met tekst moest gaan doen, een professionele stap die ik een paar jaar later daadwerkelijk heb gezet: Heemskerktekstentaal.nl. Bovendien ben ik er lang geleden al door in aanraking gekomen met de wegracesport, wat er indirect weer voor zorgde dat een andere hobby tot professionele proporties uit de hand kon lopen …: Fotohansheemskerk.nl.

Maar eerlijk is eerlijk, het heeft me ook twee dierbare vrienden gekost, die op een motor dodelijk zijn verongelukt. Een in 1980, tijdens een motorrace op een Nederlands stratencircuit. De ander in 2005, op weg naar huis na een sfeervolle ALV van de Yamaha YZF-R Club, waar hij enkele uren daarvoor nog naast mij achter de bestuurstafel had gezeten. Naar de crematie reed een indrukwekkende stoet van zo’n 100 Yamaha R-motoren achter de rouwauto aan. Het was de passie voor motorrijden die hen fataal werd, maar paradoxaal genoeg ook voor een belangrijk deel het leven voor hen de moeite waard maakte.

Wat heb ik je niet gevraagd, en wil jij mogelijk toch nog kwijt?

Iets over een ervaring waar meer motorrijdende ouders denk ik mee te maken hebben: het moment dat je kind zegt dat hij/zij (in mijn geval ‘zij’, ik heb twee dochters) wil gaan motorrijden en hoe je daar dan als liefhebbende ouder op reageert. Ik kreeg toen mijn oudste dochter in 2020 een prachtige Honda CBR600-RR kocht in elk geval nogal wat reacties van andere ouders in de trant van: vind je dat goed, dat is toch hartstikke gevaarlijk, en als er nu iets gebeurt? Sowieso merkte ik dat de reacties werden beïnvloed door het feit dat het om een dochter ging. Meisjes en motoren, voor veel mensen nog steeds iets bijzonders. Mijn reactie was steeds: hoe kan ik iets wat ik al vanaf mijn 18^e met zoveel passie en overgave doe, mijn kinderen onthouden of zelfs verbieden? Wat ben je dan voor een ouder? En dan nog, mijn dochter is meerderjarig, ze heeft mijn toestemming niet nodig. Nee, mijn dochter moet niks, en ze hoeft zeker niet te doen wat ik leuk vind, maar ze mag het wel. En daar reageer ik dan enthousiast op. En ik geef tips. Ben geïnteresseerd in haar rijopleiding. Ga (mee) proefrijden als er serieuze interesse voor een motor is. En ik ga natuurlijk, nu ze een motor heeft, mooie ritjes met haar maken. Ik heb heel veel andere rijders geleerd hoe ze met plezier snel en veilig kunnen rijden, zowel op het circuit als op de openbare weg, dus dat doe ik ook bij mijn dochter. Het is een beetje zoals ernaast lopen als ze leren fietsen: als je wilt dat ze goed leren fietsen is het je verantwoordelijkheid als ouder om daar moeite voor te doen. En ik heb tenslotte die motor in de garage staan én een jarenlange ervaring. Dus zie ik inmiddels met een goed gevoel dat mijn dochter een prima rijtechniek heeft ontwikkeld, lekker doorrijdt, maar wel haar hersens gebruikt en volop geniet van haar Honda 600. En ja, motorrijden brengt risico’s met zich mee, net als leven in het algemeen en op een ladder staan in het bijzonder. Maar plezierig leven betekent nu en dan enig (gecontroleerd) risico nemen, en wie gunt zijn kind geen plezierig leven?

Blijf rijden, val niemand lastig en geniet van alles!