Met een stevige vierdaagse solo-tocht voor de boeg dit Paasweekend begint het bij De Lange Man weer ouderwets te jeuken.
Bagagelijstjes worden uitgeprint, spullen worden uit de schappen getrokken en rommel begint zich te verzamelen. Wellicht ietwat eigenwijs, een tikje overmoedig, dat is hij zeker als hij gewoon de tent besluit mee te nemen in deze risicovolle April-dagen. Pasen was jaren terug ook wel eens vreselijk warm, maar de huidige voorspellingen voor boven in Frankrijk en in Duitsland zijn somber. Het worden frisse nachten, de 500W mini kachel van de Action (E 11,–) gaat mee, zijn vet-arme boekhouders-lijf heeft die warmte nodig. Campings geboekt, routes uitgewerkt.
Na zijn woonwerk-ritje vandaag, dat voornamelijk dient om het vettige laagje van de splinternieuwe banden af te rijden, kijkt hij bij het uittrekken weer vertwijfeld naar zijn over de jaren schraal en bleek geworden rundlederen motorkleding. Het pak gaat al heel wat jaartjes mee, getuige het Nokia-size telefoonvakje naast de binnenzak.
Jaren terug heeft De Lange Man na een zweterige Italie-tocht besloten het pak maar eens te wassen. In alle nuchterheid werd na verwijdering van de protectie-plaatjes en -schaaltjes het slappe geurige leren spul in de wasmachine gegooid. Kort koud water wasje, flinke guts wasverzachter in de trommel en lekker laten draaien. Bruin-zwart water achter het ronde raam. De zwarte kleur van de jas kreeg een stevige tik en werd grijs eigenlijk, maar alles was weer schoon en fris, de zon maakte alles weer droog.
Diverse behandelingen om de leer-soepelheid te behouden passeerden de revue gedurende de jaren. Kleurloos schoensmeer, lekker ruikende zonnebrandcreme, siliconenspray.
Vandaag werd www geraadpleegd voor het betere werk om zijn koeievel weer wat soepeler en zwarter te maken. Iemand riep daar ‘ik gebruik gewoon olijfolie extra vierge, dat gaat prima, stinkt ook helemaal niet’. Overtuigd, deze nuchterheid spreekt De Lange aan. Hij grist een halve kleine fles ‘koude persing’ uit de keukenkast en gaat richting schuur waar motorpak, motorhandschoenen en motorlaarzen gretig de vette olijfolie absorberen.
Werkt perfekt, aanrader! Nog 2 nachtjes slapen, u hoort er nog van.
BMW K75c uit 94 (De Rooie Duitser)
Geschreven: Breda, woensdag 16-4-2025
Deze column is geschreven dooronze motorvriend Roland Oomens. Hij schrijft vaker fijne motorverhalen op onze site.
Meer motorverhalen met heel veel passie van hem vind je door hier onder op de GROENE TAG Roland Oomens te klikken. Veel leesplezier!
Daar zit hij op zijn knieën in het gras van een camping in de Italiaanse Dolomieten aan het eind van dag 3, zijn veldbedje in elkaar te zetten, De Lange Man.
Zijn haar aardig verwilderd, maar een smile op zijn gezicht. Hij heeft het naar zijn zin. Het dagelijkse kamp opzetten en opbreken gebeurt steeds handiger, de flow begint te komen nadat hij inmiddels 1500 km door Duitsland, Zwitserland en Italië is getrokken op zijn Rooie Duitser. Het regent in die Italiaanse 3e nacht stevig, maar in de ochtend kan onder een rustige blauwe lucht een beker koffie gebrouwen worden terwijl hij zijn rommel op de Duitser knoopt, bekende rare dynamiek in die bergen.
Omdat hij op dag 5, dinsdag, 2350 km van huis de veerboot in Split moet halen heerst er de eerste dagen tijdsdruk en moet hij het aantal foto- en ruststops beperken onderweg. Binnendoor door berg en dal is per dag hooguit 400km haalbaar, dat weten vele van jullie ook, dus het zal er om spannen. Dat zet De Lange Man met name in Zwitserland met zijn honderden prachtige vergezichten wel aan het denken. ‘Daar moet ik terug naartoe met meer tijd’ realiseert hij zich al snel. ‘Wat een land. Dure camping was dat daar, duur bier, maar wat een schoonheid om je heen’, hij droomt even weg.
Na inspectie en onderhoud van zijn 30 jaar oude Rooie Duitser wordt deze de avond voor vertrek gezegend met een halve liter Warsteiner Brewers Gold om de machine gunstig te stemmen. De Duitser zal de hele tocht storingsvrij rijden.
De eerste dag pakt De Lange Man 350 km snelweg naar Metz om op gang te komen, vanaf daar enkel binnendoor-wegen. ‘Het is onwenselijk u een accuraat verslag van doorkruiste gebieden en aangedane campings voor te schotelen, het is eenvoudigweg te veel. U zit niet te wachten op een opsomming die u na 5 minuten doet geeuwen. ‘Ga gerust op mijn openbare Facebook-pagina kijken voor 17 dagverslagen met route-filmpjes en 2 grote fotoseries, alleen als u echt niets anders te doen heeft. Hier slechts een globaal verslag met een paar mooie plaatjes’.
Een Zuid-Oostelijke afdaling vanuit NL leidt hem naar Freiburg onder in Duitsland, waarna hij via prachtige kronkelende Zwitserse passen doorsteekt naar de Italiaanse Dolomieten. Uiteraard met een meet and greet met het Stelvio pasje over dat heuveltje daar en wat overnachtingen in hoger gelegen gebieden waar hij in den nacht kou lijdt na zweterige dag-kilometers. Prachtig contrast.
Bij afwezigheid van stroom zal De Lange’s telefoon met extra batterij het licht moeten geven die avond. Een muziekje golft uit het JBL-staafje, een biertje wordt open getrokken en de landkaarten komen tevoorschijn voor de voorpret. Hij gaat pas uren later slapen dan de rest op de camping die vanaf 21:30 uur al doods is. Een dagelijks beeld bijna heel de reis. ‘Waarom gaat iedereen zo vroeg slapen, het is toch vakantie ?’
Zijn schemerlamp wordt trouwens na de reis omgebouwd naar 12 volt, scheelt weer verlengsnoerbagage en onnodige stroomkosten voor het zeer matige verbruik.
De dagen daarna zal hij het relatief kleine en minder spectaculaire edoch vriendelijk Slovenië doorkruisen om in Kroatië te komen waar hij wat ruzie met zijn Garmin heeft die hem zijn geplande kustroute ontneemt en hem via de binnenlanden naar de verder Zuid-Oostelijk gelegen havenstad Split dirigeert, wat echter een snelle verplaatsing mogelijk maken met baldadig hard rijden op verlaten landwegen. Niet in dorpjes trouwens, zo drukt hij ons meermalen op het hart, daar rijdt De Lange Man vol respect voor de leefomgeving gewoon 50 of 40 of zelfs 30. De Duitser vindt het allemaal prima.
Als hij in Split arriveert rond 15:00u en buiten in de hete wachtgalerij plaats neemt schiet hij eerst een verademende korte broek aan om het urenlang wachten op inscheping die avond om 19:00u draaglijk te maken. Frivool huppelt De Lange rond, neemt een broodje shoarma, wat frisjes en een ijsje. In het enorme schip heeft hij een piepklein wit stalen hokje met douche gereserveerd en gaat relaxed de avond en nacht in, met het zomerse dek als fantastisch plekje om de afvaart richting duisternis te zien. Een koppeltje dolfijnen vergezelt de boot een tijdje bij het verlaten van de haven.
Een slok water uit de kraan aan boord brengt hem de volgende ochtend vroeg in Ancona Italie behoorlijke stabiliteitsproblemen. Domme fout. 2 uur heeft hij nodig om weer helder te worden. Rond 10:30u kan hij daardoor pas richting Zuidelijk gelegen Napels cruisen maar hij besluit na 200km door tijdnood het binnenland op te zoeken en daar de tent in de grond te prikken.
De tent blijft er 2 nachtjes staan. De volgende dag rijdt De Lange op en neer naar Napels, gewoon om er even te zijn. Check. Maar warm…. en idioot verkeer……
De rest van de toer brengt veel mooie landschappen, ontelbare bochten, een enorme gevaarlijke hoosbui in de Italiaanse bergen waar hij zeiknat wordt maar gaandeweg ook weer deels opdroogt.
Via de kust-bergen rijdt de Lange gaandeweg om Genua heen richting Zuid Frankrijk en zal zich daar wederom suf rijden in bergen en dalen met ontelbare bochten, warmte en kampeergeluk. Ook daar in France ergens in den middag een enorme hoosbui met 10 meter zicht, iedereen reed 50, en een dag later in de bergen regen en dikke mist die elke blik op natuurschoon deed verdwijnen. Wel droog gebleven door het groene Boerenbond regenpak, het enige dat water echt tegenhoudt. Dat u het weet. Voor de rest superweer gehad.
Hij houdt er enorm van de veelal uitgestorven kleine bergwegen waar, eenmaal De Duitser aan de kant geparkeerd, het gewoon doodstil en wonderschoon is. Hij zal in al het toergeweld vaak eventjes onderweg stoppen, met draaiende motor een foto nemen en weer door gaan. Het mondt uit in een mooie serie platen. Zie zijn Facebookpagina.
Als er nog twee toerdagen resteren blijkt de originele restroute niet haalbaar en wordt deze met 300 km ingekort om op een christelijke tijd thuis Het Blondje een hug te kunnen geven op zondag 8-9.
‘Het was een fantastische ervaring, zo’n solo-tocht met sober eten van de Super vaak, en eenvoudige overnachtingen, terug naar de basis’, zo besluit De Lange Man als ik hem wijs op de uit de hand lopende lengte van zijn betoog. Hij moet nu echt stoppen met praten.
Zijn originele route, slechts op enkele puntjes wat bijgesteld:
De Lange Man kijkt moeilijk, haast verwijtend, met een gefronst, geïrriteerd voorhoofd als we tegenover hem aan tafel zitten en hem vragen:
‘Hoe was het, die 17-daage motor-marathon die je onlangs reed?’
Een onmogelijk te beantwoorden klein trut-vraagje om een intense motorbeleving in een korte one-liner samen te vatten. Hij weet ook wel dat het niet kan tippen aan een wereldreis of een diverse continenten-omvattende oertocht die hij bij andere fanatiekelingen ziet, bescheiden als hij is. Hij is gewoon binnen Europa gebleven, de traditioneel goed te berijden asfalt-landen ook nog eens, maar heeft wel ‘zijn ass off’ gereden zoals hij ergens in het gesprek ongenuanceerd laat vallen.
‘Europa is groot en mooi, en dan heb ik nog maar een fractie van die fantastische hoop binnendoor-wegen in de vele landen aangeraakt deze keer’ zo meldt hij. Ruim 31 Jaar geleden begon hij met wat vrienden motor-weekenden en -weken te organiseren waarbij prachtige kronkelwegen ‘in de buurt’ gepakt werden tot aan De Dolomieten en De Pyreneeën toe, maar waarbij tevens elke keer opnieuw zijn drang naar meer en intensiever de kop op stak. Hij organiseerde ‘Beuldagen’ waarin getracht werd 1000 km op een dag zonder snelweg te rijden, op 40km na nooit gehaald. Ze hebben er veel om gelachen, die vrienden van hem tijdens nabeschouwende biertjes in tenten en WC-gebouwen bij ernstige regen. Mooie tijden, prachtige tijden met een stuk of 20 motor rijdende vrienden. Gaandeweg krimpt zo’n groep altijd, andere dingen, het leven, maar bij een kern rijders zit de jeuk diep. Zo ook bij De Lange Man.
De Lange’s vriendenkring bevat trouwens inmiddels meerdere ‘Johnnen’, een stuk of 4 zelfs, grappig, hij zit nu tegenover John van Ikzoekeenmotor, den Mensch met Baard die relatief laat de motor als uitlaatklep in zijn leven ontdekt heeft en zijn nieuw gevonden passie vorm geeft in het succesvol verhalen- en belevingsplatform waar u dit nu op leest. Dat doet hij goed. De Lange Man voelt zich hier op zijn gemak, als in een familie. Bij zijn tweede aangeboden kop koffie wil hij dan ook een geliefde Agio Gouden Oogst zeppelin sigaar opsteken, wat meteen afgeremd wordt. ‘Eeej’, roept de Baard onverwacht vals, ‘dat doen we hier binnen niet jongen, verdomme. Op een berg of in je atelier moet je zelf weten, hier op de redactie (zijn keuken) gaat dat niet gebeuren’. ‘Sjeezus, sorry John, ik zal het nooit meer doen’ zegt De Lange zachtjes met een geniepige grijns op zijn hoofd die anders doet vermoeden. De Baard kalmeert, het kennismakingsgesprek gaat verder.
‘Maar even over die tocht’ zo vervolgt De Lange zelf, ‘het zat al jaren in mijn kop, een tocht waarin ik mezelf volledig leeg kon rijden, tot het gaatje kon gaan, een marathon zo u wilt. Uiteraard met de begrenzingen van vakantiedagen op het werk, centen en de te missen kleine menschen in mijn opa-leven. Jaja, ik ben inmiddels 3-voudig toegewijd opa. Dat die tocht in mijn uppie zou moeten zat er in eerste instantie dik in. Het lange rijden, alleen noodzakelijke stops, met je hardwerkende machine op pad, het jezelf uitputten, eenvoud in kamperen, het kon eigenlijk niet anders dan solo.
Tot mijn verbazing omarmde vriend John Ackermans (ja, 1 van de 4) dit initiatief en hebben we tezamen met wat bieren op tafel een ambitieuze route gepland die ongetwijfeld gaandeweg aangepast diende te worden, wisten we toen al eigenlijk. Klote, maar John A kon uiteindelijk niet mee door andere baldadige verplichtingen in zijn traditionele Carbage Run. Ik heb mijn sluimerende drang om toch te gaan naar hem geuit, hij gunde mij de tocht alleen’. Friends. ‘Luister’ zegt De lange, ‘met de milieu-mensen heb je met zo’n tocht al per definitie wrijving, veel motorliefhebbers hebben al snel vragen omtrent genegeerde terrasjes met bijklets-momenten na elke 50 kilometer rijden, dan wel rijzen vragen over het telkens overnachten in een tent…, een tent…., ‘sjeezus, doe dat jezelf niet aan Oomens’ riepen ze in koor, terwijl zijn niet motor rijdende vrienden en bekenden zich verbazen over ‘de niet bezochte mooi-heden op je route’.
De Lange Man relativeert al die commotie. ‘Ik snap het wel, die verbazingen, maar het is allemaal goed gekomen, lees mijn verslag (wat binnenkort op de site komt hier) met een serietje foto’s hierna maar eens, genoeg moois gezien’.
De Baard en De Lange kletsen en lachen nog een eind na, de Agio Gouden Oogst gaat buiten alsnog in de fik terwijl ze bij De Rooie Duitser staan die De Lange Man een kwartiertje later huiswaarts zou brengen. Ze blijken behoorlijk dicht bij elkaar te wonen, dit was niet de laatste kop koffie.
‘Nee, hij zit in dat Atelier van hem geloof ik, aan zijn motor aan het prullen, ga maar op de lucht van afgewerkte olie, smeermiddelen, verfdampen en sigaren af, dan kom je hem wel tegen. Hij heeft een wit T-shirt aan dat al een paar dagen niet meer wit is. Hij stinkt en zijn haar zit vreselijk. Maar doe jezelf een plezier en zeg over alles wat je aantreft maar niks tegen hem want hij lacht je venijnig en honend recht in je gezicht uit. Achter die deur eindigt de beschaving. Succes’.
De Lange Man pleegt in 2 sessies voor en na de vakantie met zijn Blondje noodzakelijk en preventief onderhoud aan zijn geliefde motorfiets ‘De Rooie Duitser’ die begin juli de garage niet meer uit wilde vanwege een haperend contactslot.
Hij besluit meteen maar regulier onderhoud te plegen, wat dingen te vervangen en ook wat preventief na te kijken, en natuurlijk het contactslot te vervangen.
Het biedt hem tevens de mogelijkheid zijn aandrijflijn van een gouden verflaagje te voorzien en de zij-kapjes opnieuw te spuiten na wat opgelopen beschadigingen.
Motorolie en filter worden vervangen, alle remblokken waren versleten, binnenwerk achterrempomp (12mm, import uit USA, hoe raar) moest vervangen worden, elektrische stekers los en met contactspray reinigen, luchtfilter nieuw, koolstiften dynamo op lengte gecontroleerd, bewegende bedieningsdelen gesmeerd, koppelingskabel gesmeerd.
Bij eenmanszaak Bandencentrum Gilze haalt hij twee nieuwe aangenaam geprijsde Battlax BT46-banden.
Online koopt hij een universeel contactslot voor pakweg 2 tientjes in plaats van een origineel BMW-slot voor E 239,– dat het zelfde doet. Met een kleine aanpassing van de originele houder en wat soldeerwerk van draadjes doet het ding thans prima zijn werk. De Lange is blij.
Een aandachtspunt bij deze motoren, een zwakke plek zo u wilt, indien niet goed vet gehouden, zijn de spie-banen waarmee de aandrijfdelen naar achter met elkaar verbonden zijn. In het laatste stuk naar het cardan-huis schuiven ze namelijk over elkaar door wijzigende lengte bij inveren van het achterwiel.
Na schoonmaak blijken alle geribbelde banen nog in goede staat te zijn, gelukkig niks te vervangen.
Speciaal voorgeschreven ENORM plakkend dik vet aangeschaft voor de smering er van. Dit is wonderlijk hechtend spul dat ook nog eens lekker ruikt, het enige in het Atelier deze dagen.
Eenmaal terug in elkaar geschroefd ziet De Rooie Duitser er best lekker fris uit, net genoeg goud om een kitsch-status te ontwijken, maar het is tegen het randje, zijn rood-zwart-goud verhouding is goed zo.
Nadat hij naar buiten gereden is deze zaterdag hoor je het machientje ‘Ich Will’ neuriën, een ballade van Die Rammsteiner Muzikanten die zijn honger naar kilometers vorm geeft. Hij wil weg, De Lange voelt het. Nog even geduld jongen.
Breda, wat avondjes viezerikken in juli en augustus 2024
aan een BMW K75 uit 1994
Kijk De Rooie Duitser eens blinken, met gouden achtertrein.
Wil je meer foto’s en de toelichtingen van de schrijver daarbij lezen?
Titel-toelichting:
‘Has anyone here seen Basie ?’ was een nummer dat componist/arrangeur Neal Hefti voor het Count Basie orkest schreef in 1958. Lange Man Oomens bestond toen nog niet anders had Hefti het wellicht anders genoemd.
Het overkwam De Lange Man al een paar keer dat zijn Blondje hem meedeelde: ‘Ik heb zondagmiddag een vrouwenfeestje, wat ga jij dan doen ?” Een mededeling en een besluit ineen.
Hij moet uit beeld verdwijnen, da’s duidelijk.
Nou kan hij natuurlijk wat mannen optrommelen en naar het Café gaan om een avond serieus te bieren of een concertje doen ergens of zo. Er dreigt echter een weekend met tegenwoordig schaars mooi weer, dus hij vat het plan op om het reeds geplande punk-concertavondje vrijdag over te slaan, zijn pyramide-tent achter op de De Rooie Duitser te knopen en 3 dagen de wereld in te trekken.
Roland Oomens, de schrijver van dit motorverhaal, op zijn “Rooie” BMW K75
Ja, hij zet het in gang met een baldadige smile op het steeds rimpeliger wordend gelaat. De laatste jeugdige cellen in zijn lijf draaien op volle toeren.
De route
Het eerste idee is om de Moezel helemaal van boven naar onder af te rijden en daarbij trachten een leuk plekkie voor de zomervakantie met zijn oude 1973-caravannetje tegen te komen. De onrustbarende berichten over wateroverlast in het zuiden van Duitsland en de hoge waterstand in de Moezel doen hem echter besluiten zijn uitspattingen elders vorm te gaan geven. Noord Frankrijk met zijn glooiende landschap en relaxte kleine wegen worden zijn doel. Hij was er al een paar keer in het verleden en de sfeer aldaar bevalt hem prima. Omdat hij eigenlijk altijd zin heeft om veel en langdurig te rijden en dit stuk van Frankrijk geen bergen heeft en een spannend bochtenfeestje ontbreekt, lijkt het hem beter dit alleen te doen, hij wil bevriende motorzielen niet met zijn drang lastig vallen.
Het ontbreekt De Lange Man de dagen ervoor aan zin om een GPX-routebestand aan te gaan maken op zijn PC, dus maakt hij een lijstje met willekeurige dorpjes die samen een slinger door het landschap vormen en van plaats naar plaats te rijden.
Snelwegen en onverharde wegen zijn taboe.
Zijn recent aangeschafte nieuwe Garmin krijgt middels de stand ‘Adventurous Routing’ de vrijheid om waar mogelijk leuke bochten en heuvels toe te voegen, hij laat het gewoon gebeuren. Snelwegen en onverharde wegen taboe natuurlijk. Het blijkt een gouden zet, ‘absolute aanrader mensen!’, zo roept hij, er van overtuigd dat deze boodschap u langs deze weg zal bereiken.
De Lange Man en zijn volgeladen Rooie Duitser krijgen van alles voor hun kiezen, van supersmalle kronkelige landweggetjes met af en toe traktorisch ontstane moddersporen tot langgerekte verbindingswegen waar je 80 mag, maar de locals 110 rijden. De Lange haalt hier en daar stevig uit binnen de 75pk-grenzen die zijn machine hem oplegt, in bewoonde gebieden en dorpjes echter 50- en 30km respect, hij verlangt dat zelf ook.
Een in de middag achteloos bestelde ‘grote friet en 2 frikandellen’ bij een frietkar bij een rotonde blijkt een idiote hoop friet op te leveren in een opgevouwen krant, nauwelijks saus en geen vorkje.
Het geviezerik eindigt hij na de verwerking van de goed smakende dellen en wat friet, maar dit geprul heeft hij geen zin in. Weg ermee.
In de avond maakt op camping 1 een prachtige pizza en een grote Leffe Blond in het goed lopende camping-restaurant veel goed. Een koude nacht en daardoor weinig slaap volgt, wekker op 7 uur.
Door de eerder gemelde storing bij aanvang dag 2 in het vorig jaar nog gerepareerde contactslot moest door tijdverlies een lus in de route geschrapt worden. De problematiek doet die ochtend alle haren van De Lange Man in onvrede rijzen, en dat zijn er nogal wat. Maar als na wat gepriegel de storing toch rijdbaar blijkt neemt de energie snel toe. Dochter Jolien wilde hem al komen halen en vriend John (ja, die van het Portugal-drama) had de motoraanhanger al bijna achter de auto hangen toen De Lange ze middels een telefoontje dankvol en liefdevol afwees, de-activeerde eigenlijk. Hij neemt het risico de geplande route verder te volgen. Het wordt een intense toerdag waarbij einde middag een gezochte camping onvindbaar blijkt en alsnog 50 km overbrugd moet worden om een andere te bereiken. Net voor sluitingstijd rolt hij het bescheiden terrein van Camping les Usages in Saâcy-sur-Marne op. De eigenaar/uitbater verwelkomt hem en wijst een mooi plaatsje toe.
Ze blijken geen restaurant te hebben, de eigenaar belt een pizzeria voor De Lange maar bezorging van 1 exemplaar wordt niet gedaan. Dan gebeurt er iets hartverwarmends als de eigenaar aanbiedt om voor De Lange Man een Kebabschotel in het dorp te gaan halen met de auto. Biertjes heeft hij zelf liggen. Een kwartier later, als de tent van De Lange staat en de rust aan het indalen is komt de man met een witte plastic zak en twee biertjes aan lopen. ‘Bon apetit’. Een fooi weigert hij pertinent. De Lange vertelt hem lachend ‘I love you’, de man antwoordt ‘I love you too’ en gaat terug naar zijn huisje waar zijn vrouw en zoontje klaar staan om het hek dicht te gooien. Wow, nog nooit meegemaakt.
Ook nacht 2, hoewel een stuk minder vochtig, is koud. De Rooie Duitser heeft het deze drie dagen geweldig naar zijn zin op dat akkefietje na en zoemt als een dikke bromvlieg door het landschap. Hij geeft geen krimp, zijn door een vorige eigenaar gemonteerde progressieve veren voor en achter pakken de lastigste hobbelwegen met betrouwbare precisie en zijn remmen breken de meest baldadige uithalen van De Lange Man aan het eind van lange bochten of landwegen perfect af. Wat een motortje man, heerlijk.
Het voor vertrek geconstateerd olie zweten van de versnellingsbak aan de achterzijde blijkt na 1000km geen verlies te hebben veroorzaakt. Het reservoir van de voor vertrek geconstateerde natte achterrem-pomp werd toen bijgevuld en had ook na 1000km geen noemenswaardig verlies van DOT4 geleden, een nieuw 12mm binnenwerk is overigens in USA besteld, was overal uitverkocht of niet leverbaar.
Verbruik motorolie?
Sorry, daar doet deze K75 niet aan. Hij draait nu al duizenden kilometers perfect op 20W50 half synthetisch en dat gaat er hierna ook weer in.
Verbruik benzine?
Met al het relaxte rijden, maar ook veel ragwerk met snel optrekken en hard rijden op verlaten lange rechte wegen tussen akkers, komt het benzine-verbruik uit op 1:18,8. Bewonderenswaardig, helemaal blij.
Een magisch moment, de 100.000 km passeren….
Op de 7e juni van het jaar des Heeren 2024 maakt De Rooie Duitser om 11:17uur de magische 100.000e kilometer vol en wordt een fotomoment ingelast, een boterham gegeten en een sigaar gerookt om dit alles te vieren.
En weer door. De Duitser heeft het op deze Franse wegen prima naar zijn zin, hij gaat hier zeker nog terug komen. Ergens 1 haarspeldbocht genomen. 1.
Dag 3, de zondag, worden wat concessies gedaan in de route huiswaarts om op fatsoenlijke tijd Het Blondje thuis een hug te geven. Pasta wordt gemaakt. De Lange glijdt een warm ontspannend bad in en breekt daarna tot de grond toe af en gaat snurken. Nee, na zo’n driedaagse is zijn sociale uitstraling tot 2,3 op de schaal van 10 gedaald, Truste jongens.
Samenvattend:
– Solo motor-drie-daagse, 7 tm 9-6-2024
– 1527 km Belgie en Noord Frankrijk
– BMW K75 uit 1994, teller op 101.352km
– Lange Man uit 1962, teller verwijderd
– Nacht 1: Camping Sorel in Orvillers-Sorel
– Nacht 2: Camping Les Usages in Saâcy-sur-Marne
Nog wat sfeerplaatjes:
🏍🏍🏍
Dit artikel is geschreven door motorrijder Roland Oomens. Je kunt hem volgen of contacten via zijn facebookpagina.
We gaan vast vaker van hem horen en vooral lezen op deze website.
Deze column is geschreven door onze motorvriend Roland Oomens. Hij schrijft vaker fijne motorverhalen op onze site.
Wil je meer foto’s en de toelichtingen van de schrijver daarbij lezen?
