Categorie archieven: Motorreizen

Rijden door Tunesië op de motor

Coco en Adriaan reden op de motor naar een bestemming waar weinig Nederlandse motorrijders ooit komen. Een land dat wereldwijd bekend werd als startpunt van de Arabische Lente. Jaren van corruptie, werkloosheid en repressie leidden daar tot een volksopstand die zich razendsnel verspreidde door de regio. Hun doel van deze motorreis: Tunesië. Ze spraken over hun avonturen met Dennis en Peter van De Motor Podcast.

Foto van een eerdere motorreis naar De Noordkaap

Wat volgt is een reisverhaal dat alles in zich heeft.

Van de ferry van het Italiaanse Genua naar Tunesische Tunis tot 3,5 week rondtrekken door een land vol contrasten. Slapen onder de sterren in de Sahara. Rijden langs kamelen en Romeinse opgravingen. Daarna weer aanschuiven bij een all-inclusive resort. Woestijn, kust, bergen en oneindige wegen.

Ze vertellen hoe de reis naar Tunis verliep en waarom Afrika eigenlijk dichterbij voelt dan je denkt. Waarom wordt Tunesië onterecht overgeslagen ten opzichte van Marokko? En hoe is het om met politiebegeleiding op plekken te komen waar normaal niemand rijdt… Natuurlijk delen ze ook wat praktische trips.

Alsof het avontuur nog niet compleet was, kregen ze te maken met pech. Een scheurtje in het motorblok. Een plas olie onder de motor. Einde reis? Hulp kwam uit onverwachte hoek en zorgde ervoor dat het avontuur toch doorging.

Het is een paar dagen na MOTORbeurs Utrecht, dus blikken Dennis en Peter nog even terug. Natuurlijk neemt Peter (met een kleine rectificatie) weer een nieuwe Bikerbiecht af!

SHOWNOTES bij deze Motor Podcast:

Het Tunesië reisverslag op MotorTravelicious.com
Coco en Adriaan op Instagram
Informatieservice Buitenlandse Zaken
De gereden route door Tunesië (MRA)

De Motor Podcast is te beluisteren via:  DeMotorPodcast.nl of Spotify. Heb je geen Spotify? Ga dan naar: //demotorpodcast.nl/hoe-luisteren/

Coos op Reis; de langste hangbrug ter wereld

Motorreiziger Coos van der Spek kennen we van heel wat reisverhalen op onze website in de serie Coos op Reis. Momenteel reist hij met motorvrienden door Nepal en India. We volgen hem via zijn Facebook en hieronder selecteerden we verhaal 14, van gisteren.

NEPAL & INDIA – 14 / Pokhara II.

Gisteravond vroeg naar bed. Om wat rust in te halen. Das gelukt. Heeeerlijk geslapen. Als een blok beton. Met het geruis van de rivier door het open raam. Onder twee dekbedden. Lekker warm.

Wij rijden vanaf nu eerst naar het zuiden en dan naar het westen en laten het gebergte achter ons. En daarmee ook de kou. We gaan naar de warmte. En we hebben inmiddels bijna alle barre wegen van ons tourprogramma verbruikt. Het wordt allemaal beter.

Gerda ontvangt van haar twee reisleiders een oorkonde. Dik verdiend! Zij heeft als een Gurkha gevochten tegen de slechte wegen en dapper geknokt met gravel, grote en kleine keien en blubber. Zelfs bij afgronden gaf zij geen kik. Wij zijn allemaal trots op Gerda. Hulde!

We ontbijten, delen elkaars live locatie op Whatsapp en gaan om negen uur op weg. Het is best nog fris in de schaduw. Maar dat verandert onmiddellijk als wij de zon indraaien. En daarmee loopt de temperatuur snel op.

Bij de eerste stop meldt Joke dat er een beest in haar lange broek zit. Die is daar waarschijnlijk vannacht ingekropen. We trekken midden op straat haar broek naar beneden en ontdekken een dood geknepen sprinkhaan. Joke geeft een gil als ze hem ziet…

We bezoeken onderweg de Shiva Tempel. Hij is gebouwd op een heilige plek. Op het terrein is ook een lullendorp gebouwd. Met grote en kleine lullen.

We rijden over de langste hangbrug van de wereld waar je met de motor overheen mag. De brug is 344 meter lang en hangt 117 meter boven de rivier. OK, best wel spannend…

Inmiddels is de temperatuur tot bijna 30 graden opgelopen. Rond half vijf rijden wij de drukte van Pokhara weer binnen en melden wij ons bij het hotel.

Best een pittige dag. Maar weer ozo mooooi.

 

Dia en Hans vanuit Chili, op de motor

Met regelmaat mogen we reisverhalen publiceren van motorreiziger Hans den Ouden. Dit verhaal schrijft hij ons op 7 maart 2026 vanuit Taltal, een plaats in het Noorden van Chili. Wij plaatsen maar een selectie van hun reisverhalen maar je kunt alle verhalen van Dia en Hans volgen via hun eigen Facebook groep.

Als je de 5 neemt naar het zuiden vanuit Antofagasta kom je langs het iconische beeld “La Mano del Desierto.

Het beeldhouwwerk is van de hand van de Chileense beeldhouwer Mario Irarrázabal en ligt op een hoogte van 1.100 meter boven de zeespiegel. Zijn overdreven grootte zou de menselijke kwetsbaarheid en hulpeloosheid benadrukken.

Het beeldhouwwerk is 11 meter hoog en heeft een basis van ijzer en beton. Het werd gefinancierd door de Corporación Pro Antofagasta, een lokale boosterorganisatie, en werd ingehuldigd op 28 maart 1992.

Hoewel we er niet direct langs kwamen, de weg die wij moesten hebben, gaat naar rechts een kleine 20km eerder, zijn we er toch langs gereden. Er komen veel toeristen langs en er worden veel selfies gemaakt, maar wij waren er alleen. Nou ja zie de foto’s. De woestijn is sowieso prachtig met zijn grote variatie in kleuren en droogte. Er groeit niets. De weg naar de kust ligt op een hoogte van welhaast 2000m en het was er dan ook frisjes. Aan de kust, rijdend op Ruta 1 was het aangenamer met 23°C. Vlak voor Taltal is er een strandje met prieeltjes en tafeltjes waar we lunchten. Er zijn weinig hotels in Taltal, maar gelukkig was er plek in La Piedra Blanca.

Uitzicht vanuit het hotel.

We liepen een kilometer de heuvel af naar de kust waar wat restaurantjes zijn. We konden er eten, maar ze hadden geen biertje erbij. We rijden vandaag weer 240km verder naar het zuiden.

Hier nog even een filmpje.

Langs de kust van Chili op de Ruta del Desierto.

Motortrip in Zuid-Frankrijk

Door een tip van een trouwe lezer kwamen wij (redactie) op het spoor van de journalist en filmmaker Dominique Peltier. Zijn YouTube kanaal heet: Le Nez dans Le Moteur. Deze man maakt al jaren prachtige korte documentaires rondom zijn motortrips. Hier een aflevering gemaakt ten noorden van Nice en Monaco. De man praat weinig, maakt fantastische opnames, professioneel gemonteerd met heerlijke muziek erover heen. Kijk en geniet.

Dia en Hans, door de Andes op de motor

Met regelmaat mogen we reisverhalen publiceren van motorreiziger Hans den Ouden. Momenteel reist hij samen met zijn vrouw Dia door Zuid-Amerika, om precies te zijn door het Andes gebergte in Peru. Een land wat overigens 31 x groter is dan Nederland. Je kunt de verhalen van Dia en Hans volgen via hun eigen Facebook pagina.

Hier een verslag van gisteren.

2025-02-14 Huancavelica

We stonden vroeg op en zaten om 08:00 op de motor richting Huancavelica over de 26b. De route loopt door de hoge Andes. We zagen 4510m op de app voorbijkomen.

De weg is vrij smal en we niet overal even goed van kwaliteit. We reden door aardig wat stroompjes die over de weg liepen.

Rond 11:00 reden we een dorp in waar de carnavalsoptocht precies het dorp in kwam op de weg die wij moesten hebben. Zo stonden we een half uurtje te kijken naar de dansende en swingende mensen. Af en toe wordt je nat gegooid met water, dat is hier kennelijk een traditie. Gelukkig gebruiken ze water en geen verf, zoals in Cajamarca.

Vanwege de temperatuur en het regenseizoen rijden we sowieso veelal in het regenpak. De uitzichten waren weer geweldig vandaag. De Alpaca’s waren in grote getale aanwezig langs en soms op de weg.

In een dorp zei de navigatie dat we rechtdoor moesten, maar kennelijk was het een eenrichtingsweg, natuurlijk de andere kant op. Het leidde tot een hoop geschreeuw en woest gebaren, alvorens we het door hadden.

In Huanvelica bleek het hotel binnen het afgesloten gebied van de binnenstad te liggen. Of het altijd zo is, of alleen met carnaval weet ik niet. We zijn op zoek gegaan naar een andere plek. Dat lukte in Hospedaje Camacho. De motoren staan binnen in een slaapkamer die niet meer in gebruik is. De kamer kostte slechts 50 soles, dat is ongeveer €12,50. We liepen nog even een rondje door het dorp en gingen een hapje eten. Zonder dat we iets besteld hadden, werd er een enorm bord met kip, friet en salade voor onze neus gezet. Daarnaast kregen we ook nog een glas sangria aangereikt. Het geheel kostte 30 soles, ofwel €7,50.

De Valentijns ballonnen die we er ook bij kregen hebben we aan de mensen die naast ons kwamen zitten gegeven. Door de stromende regen renden we terug naar het hotel. Dat gaat inmiddels redelijk goed op 3680m. Morgen zullen er ook weer wat buien vallen. We gaan naar Huancayo, dat is 138km naar het noorden.