Tagarchief: Pyreneeën

Hans den Ouden vanuit de Pyreneeën

Zojuist krijgen we op de redactie een foto binnen van Hans Den Ouden, motorvriend en verhalenmaker op Ikzoekeenmotor.nl. Vanuit het prachtige Frankrijk een plaatje wat we met jullie mogen delen. Net gemaakt vlakbij Laruns in de Franse Pyreneeën. De motorreis van Hans en zijn verhalen zijn te volgen via Motorcycle Travels, een leuke Facebook groep over motorreizen! Met prachtige verhalen. Ideaal ook voor motorrijders die reisplannen hebben maar nog net over iets te weinig ervaring beschikken. Of gewoon leuk om te lezen voor mensen die genieten van reisverhalen. Wees er welkom!

Coos op Reis: SPARERIBS À LA GREPPEL

(We publiceren hier bij redactie@ikzoekeenmotor.nl maar 2 a 3 verhalen per week van Coos van der Spek, dus onze lezersreis gaat een stuk langer duren dan de 3 maanden die Coos er over deed.

Dus, het is april als hij schrijft… )

Het is vandaag 10 april.  Ik ben op een eenvoudige driesterren camping met de elitaire naam Parc de Palétès bij Saint-Girons in de Midi-Pyrenees in Frankrijk. Het is prachtig weer en de zon schijnt. Er zijn weliswaar wat wolken in de verte, maar ik zie veel blauwe luchten. Superdag! Zeker voor “Coos op Reis”.


Het heeft vannacht flink geregend, maar toen lag ik lekker warm en droog in mijn bedje.
Owja, jullie hebben mijn hutje voor deze twee dagen nog niet gezien.

Komt voor de bakker!

Het is rond 09:30 uur nog maar 11°, maar de zon brandt al enorm. Dus factor 50 op en sexy afritsbroek en stoere wandelschoenen aan. Het maakt de oude campinghond allemaal niks uit. Hij zegt er niks van. En ik zeg hem niet dat hij allemaal modder op zijn neus heeft.

Ze doen het ontbijt op de camping erg goed. De restauranthouder bakt speciaal voor mij met liefde een warm stokbroodje en als ik om kaas vraag, dan komt hij met een paar verschillende stukken geiten- en schapenbergkaas vanuit de omgeving aanzetten. Ik mag kiezen en neem ze allemaal natuurlijk. Samen met de gekookte én de rauwe ham, een vers sjuutje en een sterke koffie, geniet ik op 500 meter hoogte in het zonnetje van het begin van de dag. Ik mag nog een appel en een mandarijn meenemen en voor zeven euro mag ik ook nog vertrekken. Ik ga morgen weer. Weet ik nu al. Kwaliteit is onbetaalbaar.

Dat soort Franse kaasjes kopen Janny en ik trouwens ook als we met de caravan op vakantie zijn. We stoppen ze dan heel goed in papier, dan verpakken we ze nog een keer stevig in plastic en gaat alles in een afgesloten lade in de koelkast, maar toch, als we de caravandeur ‘s avonds opentrekken…. wát een putlucht…

Precies vandaag ben ik maar liefst zes weken op reis. Best al een tijd. En het vliegt voorbij. Ik heb het overigens nog steeds uitstekend naar mijn zin. Maar daar maakte jij, als lezer, je al niet druk om, toch?

Ik bel tijdens mijn trip regelmatig met mijn oude moedertje. Ik merk dat ze steeds ouder wordt. Ma wordt op 11 mei 88 jaar. Ik heb dan ook besloten om op haar verjaardag aanwezig te zijn. Nu kan het nog. Mijn plan is om dan een paar dagen later eindelijk eens op vakantie te gaan. Met Janny en de (nieuwe) auto naar Zuid-Frankrijk! Ik vind het een goed plan.

Ik wandel naar het dorp Saint-Girons, hier wat kilometers verderop. Ik heb verder geen strak omlijnd plan voor deze dag. Ook wel eens lekker. Een expreszootje in de zon zou een eerste doel kunnen zijn. En het proeven van een croustade, de heerlijke lokale taart gemaakt met bladerdeeg en fruit, een tweede. Om maar eens wat grootste ideeën te opperen.

Het centrum van het stadje is wat groter dan verwacht. Ik kijk naar een paar winkels en tref verder wat mooie bloemen, gebouwen en een kathedraal aan. Een bord geeft aan dat er wandelroutes zijn en ik pik er eentje van 15 kilometer uit. Dan kom ik ruim boven de 20 vandaag. Kan makkelijk.

Samen met Google Maps volg ik stroomopwaarts de woeste rivier La Quinta de natuur in. Ergens in het bos loop ik tegen het oude Canal de la Papeterie aan. Dit kanaal werd gebruikt voor de fabricage van sigarettenpapier. Het is wel een grappig gezicht, highspeed water dat dwars door het grillige bos tussen twee hoge kademuren bijna perfect recht naar beneden suist. Een soort bobslee van water.

Ergens maait men het gras. Tussen dat hoge gras zit waarschijnlijk één of ander kruid. De bedwelmde geuren van het kruid waaiert over de velden naar mij toe. Mmmm … héérlijk én exotisch.

Gaat hier alles verder goed dan? Nou nee, niet alles… Vanaf Noord-Spanje heb ik last van de pollen. Dat betekent een grieperig gevoel, brandende ogen, een loopneus, gezwollen klieren in mijn hals en verlies van energie. Ik heb weliswaar druppels, snufjes en pilletjes tegen hooikoorts, maar die helpen op dit moment maar matig.

Morgen vertrek ik naar Sète, aan de Middellandse Zee. Ik hoop dan op wind van zee. En op zee staan weinig van die KUT-bomen…!

SPARERIBS À LA GREPPEL

Tijdens mijn wandeling ruik ik plots een onaangename geur. In de greppel ontdek ik een half vergaan everzwijn.

Coos op Reis: ZE HEET WHISKY EN ZE LIGT HÉÉL SEXY OP DE BAR

(Aflevering 41 in onze serie “Coos op Reis”)

Het is bewolkt maar droog. Nu nog wel. Het is 12°. Mijn nieuwe banden zijn gelukkig ingereden. In Nederland geeft Sabra Motorbandenservice na montage van nieuwe sloffen altijd het advies mee om de eerste honderd kilometer ff rustig aan te doen. In Italië kregen mijn vriend GerritJan en ik ooit het advies om de eerste vijf kilometer rustig aan te doen… We moesten namelijk gelijk de bergen in. Toen we weer bij het hotel arriveerden waren ze inderdaad ingereden. In Spanje vertelden ze mij niks. Zoek het lekker zelf uit. Zoiets.

Ik rijd nog één keer met de motor naar het gezellige haventje. Voor mijn laatste ontbijt. Terwijl ik geniet van de lekkere broodjes, geniet een groep mensen zichtbaar van mijn motor. Ze maken er zelfs foto’s van. Ze vinden het prachtig als ik ook van hun tafereel een foto maak.

Monter vang ik de reis aan. De eerder ‘geplande’ route gaat aan de Spaanse kant door de Pyreneeën en dan bij Andorra de grens over. Het weer is daar echter veel te slecht. Daarom heb ik vannacht besloten om de route te verleggen. Het doel voor vandaag is nu Pau in Frankrijk. Het nieuwe plan is om dan de kust af te gaan richting San Sebastián en bij Irun de grens over te steken om daarna aan de Franse kant verder langs de Pyreneeën naar de Middellandse Zee te reizen. Ik vind het goed plan. Ik wil ook tijdens mijn reis altijd een rode draad hebben. Prima om er dan onderweg van af te wijken. Ik ben maar een heel klein beetje autistisch, hoor.

Het eerste stuk van de dag begint droog. Vervolgens klim ik de bergen in en gaat het zachtjes regenen. Ik ben eigenwijs en besluit om mijn regenpak nog ff niet aan te trekken. De route brengt ons immers zo weer naar de kust. Ik krijg spijt. De weg slingert verder omhoog en de regen komt met bakken naar beneden. Het hoost! Mijn Stadler motorpak wordt nat en koud…. Stom! Maar de wegen zijn smal en erg avontuurlijk. Ik zit er toch van te genieten.

Ik stop in een dorp voor een dubbele expreszo. Als ik weer vertrek, dan is het droog. Dat is mooi, want dan zal mijn motorpak snel droogwaaien. Als het een poos later weer gaat dreigen, ben ik verstandiger en trek bijtijds mijn regenpak aan.

De kustroute is prachtig. De ene keer rijd ik een meter boven zee, de andere keer driehonderd meter. De uitzichten zijn fenomenaal.

Ik steek de monding van de rivier de Deva over en rijd Deba binnen. Het  is een wat grotere stad met fraaie gevels van oude gebouwen. Ik gluur daar ook even naar een bijzonder grillig en rotsachtig stuk van de kustlijn. Voor onderweg koop ik er drie broodjes met tapas en een flesje cola met een kroonkurk. Een kroonkurk is geen probleem, want een echte motorrijder heeft natuurlijk een goede flesopener bij zich…

Ik kies weer voor een stuk kustweg. Ik kan het niet laten. Het is een onbedwingbare behoefte om de zee te zien en het zoute water te ruiken. Wat een genot om hier te zijn. Het is prachtig. Kort daarna trek ik weer wat het binnenland in om vervolgens San Sebastián in te rijden. Dat lijkt een beetje op Knokke. Allemaal hoge, statige gebouwen aan de zee. Mooi gezicht.

Ik vervolg mijn weg weer richting Irun en vind een mooi plekje in een bergdorpje voor een mok koffie. Op dat moment heb ik al zes (!) roofvogels gezien. Ik zie ze boven én onder mij. Fantastisch. Maar ik zie onderweg ook loslopende koeien, wolkenflarden die heuvels bedekken, bergen van goudgeel gras, water dat een weg zoekt, borden met 1100 meter hoogte en peilloze dieptes zonder vangrail.

Bij Irun steek ik de grens over en start mijn zwerftocht door het Franse deel van de route. Pas vrij laat zoek en vind ik een mooie overnachtingsplek in Tardets-Sorholus, Frankrijk.

Ik zit nu in een tuinhuisje van Hans & Grietje op een camping. Zo’n soort tuinhuisje als in die ouwe serie van Van Kooten & De Bie uit de jaren tachtig. Weet je nog? Over Ir. Walter de Rochebrune? Hij was een non-actieve mijnbouw-ingenieur die in onmin met zijn moeder in haar tuinhuisje in de tuin leefde en haar nooit meer sprak. Hij noemde zijn tuinhuis al 14 jaar zijn denk-laboratorium. Sinds de sluiting van de mijnen werd hij op zijn 41e jaar kluizenaar. Zijn vader had in 1935 een houten kubus uitgevonden, maar kwam in 1942 in Stalingrad om het leven. Zijn moeder had de kubus in 1945 bij het vuilnis gezet en dat vergaf Walter haar nooit. Walter probeerde een aantal paradoxale kwesties op te lossen en stuurde deze oplossingen naar de wereldleiders, maar kreeg nooit bericht terug… Zoek maar met Google. Erg leuk.

Dit tuinhuisje kost € 45 per nacht. Zonder factuur. En ik krijg ook nog een halve fles Monbazillac uit 1996 kado. Maar das een dessertwijn. En ik heb geen ijs hier, dus die laat ik maar staan.

Kortom: de regen viel vandaag achteraf wel mee. Een paar uurtjes en toen klaar. En ik ben Spanje uit. Regen en Spaanse wegen is een drama. Ze zijn vaak spekglad. In Frankrijk voel ik dat de banden veel meer grip op de wegen hebben.

Nou ja, ‘t is hier maar voor één nachtje. Er is hier weinig te doen. Wel grappig. Morgen reis ik verder. De madame roept vanaf de overkant: “La cuisine du restaurant ferme à 20h30. Vous n’êtes pas ici en Espagne, monsieur!” Precies over de brug kan ik nog net bijtijds een restaurant vinden.

ZE HÉÉT WHISKY EN ZE LIGT HÉÉL SEXY OP DE BAR….

….en natuurlijk staat ze op de foto…..

Op de motor naar de Pyreneeën?

IN JUNI GAAN DE GRENZEN VAN FRANKRIJK WEER OPEN!

Fotograaf: //commons.wikimedia.org/wiki/User:Jean-Christophe_BENOISTGisteren stond in de krant dat vanaf 9 juni de grenzen waarschijnlijk weer open gaan in Frankrijk. Dat betekent dat motorrijders die van plan waren naar (hun droombestemming) de Pyreneeën te toeren, weer op pad kunnen. Daar gaan wij ze bij helpen. Onze trouwe schrijver Coos van der Spek praat ons bij.

We kennen hem van onze serie COOS OP REIS, hier even een artikel van hem tussendoor, vol met TIPS EN TRICKS!

Lees mee hoe Coos van der Spek voor zijn motorclub MC Zegveld een compleet draaiboek in elkaar zette en talloze fraaie routes en scenario’s bedacht. Je kunt zélfs je motor met een lijndienst per vrachtauto vanaf Klundert door Nord Cargo naar de Pyreneeën laten vervoeren. Daarna stap je met je meisje op het vliegtuig naar Barcelona. Dat is uiteraard de méést luxe manier om een weekje Pyreneeën te doen. Zelf rijden is avontuurlijker en stoerder maar kost meer tijd. Je kunt dan wél onderweg op een sappig veldje in je tentje overnachten, een stacaravan huren of je kiest onderweg voor een mooi hotel. Plan en reserveer niks. Je vindt overal altijd wel een kamer. Dat is en blijft het leukst en het avontuurlijkst en het geeft je maximale vrijheid. Dus snelwegvreters, toertuffers, vrije reizigers met een eigen programma, aanhanger-huurders en -bezitters met een er aan vast geknoopte romantisch-erotische vakantie, snelle solorijders, vliegtuighoppers, strandliefhebbers: pak je kans en creëer je eigen vakantie! In Spanje heeft Coos een prima hotel voor je gevonden, een mooie uitvalbasis voor fraaie dagtochten. En alles lekker op eigen gelegenheid. Vrijheid-blijheid!

Uniek voor de lezers van IKZOEKEENMOTOR:

  • Lees het gratis uitgebreide draaiboek Pyreneeën 2021 van 31 pagina’s dik. Coos neemt je in zijn draaiboek mee in een verhaal hoe je naar de Pyreneeën gaat, verblijft, rondtoert, wandelt en weer vertrekt. Er zijn talloze scenario’s. Het wordt in elk geval altijd een machtige, stoere tocht met een hele berg bochten!
    De link naar dit draaiboek in PDF staat ook nog onderaan dit artikel.
  • Download vanaf maandagavond a.s. via onze besloten Facebook-groep PASSIE VOOR MOTOREN (via bestanden) alle ROUTE BESTANDEN IN GPX.

Wil je alvast even een hele snelle en korte blik op het plan werpen?

Alle heen-routes beginnen en eindigen bij Hendrik Ido Ambacht aan de A16. Als je met elkaar wilt afspreken, dan zou dat dáár kunnen. Of spreek af aan de grens bij Hazeldonk. Deze waypoints zitten in de routes.

In Nederland en in België maak ik gebruik van de snelwegen. Het échte mooie leven begint immers in Frankrijk. Trek tussen de één en zeven dagen uit voor de heenreis naar de Pyreneeën. Mik op vier dagen. Er zijn verschillende scenario’s om straks bij het hotel in de Pyreneeën te komen. Het kan heel snel, maar ook erg toeristisch.

Vanaf de éérste zondag na je aankomst ga je je tourritjes in de Pyreneeën rijden. Woensdag is een rustdag. Voor de Diehards is er voor die dag óók een route. Maar die missen een heerlijke Spaanse lunch met een koel glas bier of een roseetje… Jaca is leuk om rond te wandelen en je kunt natuurlijk ook een dagje van de spa in het hotel genieten.

Ook voor de terugweg zijn er verschillende scenario’s: je kunt in één dag naar huis, maar je kunt er ook twee weken over doen. Mik gemiddeld maar op vier dagen.

Veel plezier met het mijmeren, de voorbereidingen en het leesvoer!

HET DRAAIBOEK kun je hier al downloaden:
VBT21 – Draaiboek en kaarten trip Pyreneeën v2021-06-05d
Voor de ROUTES in GPX kun je vanaf MAANDAGAVOND 3 MEI terecht op facebook, via onze besloten groep
PASSIE VOOR MOTOREN.

Wordt vervolgd!!

Etienne Beda: “Het is één grote familie!”

Wie ben jij waar kom je vandaan?
Ik ben Etienne Beda en ben woonachtig in Malderen een gezellig dorpje in Vlaams Brabant (België).

Heb je vroeger eerst brommer gereden? Wat voor bromfiets was dat toen?
Mijn eerste bromfiets was een Suzuki AC 50 cc waar al snel een 65 cc cylinder op ging. Nadat deze gestolen was is er dan een Yamaha RD50 voor in de plaats gekomen, die later door de politie in beslag werd genomen. Ze konden het niet hebben dat ik te snel reed en geen geldig rijbewijs had voor deze bromfiets die eigenlijk een motorfiets was.

Wanneer kocht jij jouw eerste motorfiets en wat voor motor was dat?
In 1976 kocht ik dan mijn eerste echte motorfiets een Honda CB360, leuke motor maar het arme ding heeft het maar een jaar uitgehouden. Ik vroeg waarschijnlijk iets te veel van het 360cc blokje.

Ben jij een mooi weer rijder of een door-rijder?
Vroeger reed ik zomer en winter, maar dat doe ik niet meer, nu rijd ik meestal enkel als het goed weer is en geniet ik van mijn ritjes met vrienden of samen met mijn vrouw die zelf ook met een Honda CMX 500 Rebel rijdt en in de zomer periode zijn we meestal ieder weekend de weg op.

Stel: je wint een flinke prijs in de loterij. Wat voor motorfiets zou je dan kopen?
De nieuwe Honda Goldwing 1800, daar bestaat geen twijfel over, maar niet het model met de DCT, ik schakel nog altijd liever zelf.

Wat was de mooiste rit die je ooit reed?
Dat is een moeilijke, ik heb door de jaren heen al zoveel prachtige ritten gereden, maar als ik er dan toch eentje uit haal is het de rit van vorige zomer. Misschien omdat dit nog vers in het geheugen zit, maar toch, vorige zomer zijn we een week in de Pyreneeën gaan rijden, een arrangement van Moto-Pyrénées, Wij hadden er meteen onze vakantie van gemaakt en zijn via de de Franse Vogezen helemaal binnen door naar Llivia gereden, om van daar uit iedere dag een rit in de bergen te gaan maken en dank zij de goede organisatie was dit voor mij wel een topper.

Staat er nog een bijzondere toertocht op je bucket-list?
Dit jaar waarschijnlijk niet, wel enkele kortere ritten of al eens een weekend weg, maar volgend jaar plan ik om eens te gaan rond rijden in Ierland voor een week of 2, of wel trek ik terug de Pyreneeën in.

Denk je al aan een volgende motorfiets?
Niet echt. En zelfs als er al een nieuwe zou komen, zou ik mijn huidige motorfiets toch niet weg doen , vorige winter heb ik hem nog eens helemaal in orde gezet en gepoetst en nog houdt het niet op want ik vind nog steeds zaken die beter kunnen of onderdelen die ik er nog kan opzetten.

Wat heeft motorrijden jou gebracht in je leven?
Heel veel vrienden en vriendschap en dat is nu het fijne van het motorrijden, eender waar je gaat, in welk land waar ook, het is één grote familie.