Alle berichten van Redactie

Redactie Ikzoekeenmotor.nl.
Coos op Reis, Motorreizen, Stories from abroad

Coos op Reis: RIJDEN DE KARTS?

Een reactie plaatsen
Klik op de foto om alle verhalen in de serie “Coos op Reis” te lezen.

Het is vandaag 12 april. (We publiceren wat langzamer dan Coos rijdt dus.) Ik ben op een camping in Marseillan Plage.

Het is bewolkt maar, vooruit, de zon schijnt ook.

Een heel klein beetje. Af en toe… Ze voorspellen ook regen. Wederom honderd procent. Niet minder. Het is tien graden.

Terwijl ik nog heerlijk in mijn warme oranje peentje lig en wat moeite doe om wakker te worden, denk ik aan het zomerpak dat ik voor deze reis bij Damen in Breda op maat heb laten maken. En de zomerhelm van Schubert, die ik bij Molenaar in IJsselstein kocht. En de geweldige zomerhandschoenen van Rukka, die ik bij Goedhart Motoren in Bodegraven vond. Ik ben zooo blij dat ik mijn zomerpak en mijn zomerhelm toch maar thuis heb gelaten. Wat had ik het tot nu koud gehad. Het pak hangt thuis, lekker warm en droog op zolder. Er komen deze zomer nog warme dagen zat. En alle jaren daarna ook, denk ik maar…

Ik help nog even met een camper uit de bagger duwen, maar als hij tot in zijn assen in de prut staat, dan mag van mij de tractor komen.

Het is een kansloze missie.

Ik scoor een prima ontbijt in het dorp en wandel vervolgens door de straten en langs het strand. Het is koud en er staat een straffe wind. Pikdonkere wolken in de verte beloven weinig goeds. Ik durf de beschutting van Marseillan Plage niet te verlaten. Als het later gaat regenen, wordt het ook echt onaangenaam buiten.

Tijd voor een vroege lunch. Maakt niet uit wat en waar, als de kachel maar brandt.

‘s Middags is het op en af. Regen, kou en zon. Het is gewoon een rare dag voor Zuid-Frankrijk. Ik maak mijn kilometers met mijn parapluutje wel, maar het duidelijk geen topdag.

Ik ga gewoon vroeger eten dan normaal. En vanavond een filmpje kijken op mijn thuisbioscoopsysteem. Dat heb ik gewoon meegenomen op mijn motorfiets natuurlijk. Geen enkel probleem. Als je maar niet zeikt over volume en gewicht en zo, dan kan je het jezelf altijd naar je zin maken.

Op advies van de restauranthouder eet ik ‘s avonds een lekkere kip aan een spies, een specialiteit van hem dat hij meenam uit Afrika. Gekruid met de geest van Afrika, zegt hij geheimzinnig. Hij heeft vijf jaar in Congo gewerkt, maar is kortgeleden gevlucht omdat het daar inmiddels niet meer veilig is. Nou, en daar hou ík een lekker Afrikaans kippetje aan over. Heerlijk uitstapje naar Congo. Ook koud en nat daar trouwens.

Hier in Marseillan Plage heb ik het gezien. Er is verder niks, op een enkele crash na dan. Hier moet de zon schijnen en moet het warm zijn. Dan zijn de terrasjes vol. Pas dan klopt het hier. Nu niet. Nu is het allemaal armoede met die regen en kou.

Morgen reis ik gewoon verder. Ik wil mij niet teveel aan het weer binden. In Albufeira is het vast beter weer, maar joh, als het alleen om het weer zou gaan, dan had ik daar ook met het vliegtuig naar toe kunnen gaan, nietwaar?

Ik trek morgen door richting Italië. Tegen de tijd dat ik daar ben, is het weer vast beter. En anders niet. Ik zal morgen ergens in de omgeving van Toulon landen. Dan via Nice en Monaco verder. Ik heb voor die omgeving nog een schitterende stuurroute gemaakt. Maar dan moet het weer acceptabel zijn.

En owja, de beloofde foto’s van mijn paleis voor 50 euro per nacht. Ze zijn hier wel vreselijk zeikerig over hun inventarislijst. Nondeju. Nou, ik heb geen zin om het aantal eierdopjes te tellen, hoor. Ik laat alles gewoon onder dat geheimzinnige kleed staan.

Trouwens. de borg voor de ligstoelen is … 60 euro per stuk. Maar óf de ligstoelen zijn buiten óf ik ben buiten. We kunnen niet met z’n drieën binnen. Dan kan ik daar niet lopen. Dus waar moet ik ze laten? Juist! Buiten! Dat probleem heeft iedereen toch, denk ik? Waarom zadel je daar nou je klanten mee op? Stelletje Spaanse buschauffeurs!

Maar … deze home is compleet mét een gratis flesje rosé. Dat dan weer wel. Huppekee! Ik ga eens kijken hoever ik kom met dat filmpje er bij. Ik ga mijn best doen. Eerst de kachel maar eens aan.

RIJDEN DE KARTS?

Elke familie heeft zijn eigen familiegrappen. Familiegrappen zijn grappen die alleen in de familie worden begrepen. Ik vertelde al eens dat wij binnen onze familie tegen elkaar zeggen: dat doe IK niet, dat doet mijn kwast. Uitdrukking van mijn oude schoonvadertje toen hij met de verf stond te morsen.

Janny en ik hebben natuurlijk weer onze eigen grappen. Bijvoorbeeld grappen over Franse winkels, bakkers, bedrijven, de VVV, de horeca etc. Die zijn namelijk allemaal dicht als wij voor de deur staan. Ze zijn op vakantie, het is 12:00 uur of 13:00 uur of 14:00 uur of weet ik welk tijdstip, er is een sterfgeval of het is weer eens een feestdag of ze hebben die dag gewoon geen zin. Ze zijn gesloten – closed – fermé. Hatsekee!

Enfin, al meer dan 10 jaar komen we in de vakantie bijna dagelijks langs de karting van Marseillan. Vandáág is hij open, zeggen we dan tegen elkaar. Eerlijk waar. Wedden dat er nu karts rijden? En als we dan voorbij rijden, dan wapperen alle vlaggen, maar … ligt de karting er verlaten bij. Er rijden geen karts. Niet ééntje. ..

Maar vandáág…. KUT!
Jammer dat Janny geen Facebook heeft. Ze zou het niet geloven…

Het ronkend vragenvuurtje, Ikzoekeenmotor.nl, Interviews, Motorreizen

Jaap Wesselius: LUID IS UIT

3 reacties

Wie ben jij? Waar kom je vandaan?

Ik ben Jaap Wesselius, 54 jaar en woon in Marknesse, Noordoostpolder. Geboren in Haarlem, als kleine jongen verhuisd naar Hoogezand (waar Theo Louwes bij ons om de hoek kwam wonen) en via Biddinghuizen, Den Haag en Lelystad hier in de Noordoostpolder terecht gekomen.

Heb je vroeger eerst brommer gereden? 

Nee, ik heb de brommerperiode overgeslagen en doorgespaard voor mijn autorijbewijs. Ook direct op mijn 18e verjaardag (in 1985) de eerste les gehad en vrij snel theorie gehaald en afgereden. Mijn motorrijbewijs heb ik in 1988 gehaald. Toen hoefde je nog geen apart theorie examen te doen. Wel de bijzondere verrichten, maar als je er niet afviel mocht je wel door.

Wanneer kocht jij jouw eerste motorfiets en wat voor een motor was dit?

Mijn eerste motorfiets kocht ik in 1992, een oude Honda V45 Sabre, de Amerikaanse variant van de VF750S. Meteen het eerste jaar mee naar Zuid Frankrijk geweest, een motorvakantie van Horizon Motorreizen (volgens mij was dat het tweede jaar van Horizon) naar Camping Moto in Lunas. Niet lullen, gewoon met 2 man en tent op dat oude ding daarheen geploeterd. Wel een motorpak, maar niet echt geschikt voor het mooie weer dus dat was flink zweten. Ook de vering was vergaan dus dat maakte het plezier niet beter zeg maar. Eigenlijk had ik andere vering erop moeten zetten, maar uiteindelijk aan het einde van het seizoen ingeruild voor een nieuwe Honda NTV650, later nog voorzien van een Schurgers kuip. Die rijdt volgens de RDW nog steeds rond.

Ben jij een “mooiweer-rijder” of een “door-rijder”?

Vroeger was ik wel een diehard door-rijder, maar als het koud wordt gaan alle gewrichten wel zeer doen en dan wordt het snel minder leuk. Ik lig niet wakker van regen en wind, zolang mijn bril niet beslaat vind ik het wel prima. Maar erg veel rijd ik in de winter niet meer.

Stel: je wint een flinke prijs in de loterij. Wat voor motorfiets zou je dan kopen?

Ik heb sinds 2 maanden een nieuwe BMW K1600GT en heb niet de behoefte een andere te kopen. Maar als het toch moet dan staat een oude Honda CBX, een CB900F2, Kawasaki GPZ750 Turbo of Honda CX650 Turbo (heb ik gehad, ooit verkocht, grote sukkel die ik was) op het verlanglijstje. En van het geld wat overblijft een grote mooie verwarmde garage bouwen. Met een eigen brug natuurlijk.

Wat was de mooiste rit die je ooit reed?

Met huwelijksreis waren we in Salt Lake City en een paar ST1100 rijders tegenkomen die we van het toenmalige ST1100 forum kenden (in 1999!). Daar konden we logeren en zijn motor lenen. Een dagje door de bergen van Salt Lake City naar Wyoming gereden. Dat was wel erg gaaf. Maar ook op de motor naar Spanje in 2019 was erg leuk om te doen. Vrouw en kinderen met het vliegtuig en ik op de motor. Lekker 4 dagen binnendoor rijden, met niemand rekening houden, gewoon lekker rijden van hotelletje naar hotelletje en onderweg langs vrienden en familie. Daar heb ik ook nog wat blogjes over geschreven.

Ook mocht ik een keer naar Stockholm voor een cursus, in plaats van met het vliegtuig ben ik toen met de motor geweest. In augustus, dat bleek de warmste week van het jaar te worden in Zweden. De cursus was vaak voor 3 uur al afgelopen, dus nog mooi elke dag de tijd voor extra rondritjes. Dat was in 2001 met een Pan European. Ik had toen een Garmin Navigator IV gekocht, ik weet niet hoe weinig geheugen daarin zat, maar na 300 km rijden moest je ander kaartmateriaal laden hahaha. Maar het werkte wel, de tracks heb ik nog steeds. Dat zijn leuke herinneringen.

Staat er nog een bijzondere toertocht op je bucket-list?

Ik zou nog wel eens naar Gibraltar en Ceuta (Noord Afrika) op de motor willen, en de Noordkaap natuurlijk. Of het er ooit van komt weet ik niet, mijn wederhelft begint wat problemen te krijgen met die hele lange tochten, maar op de bucket-list staat het zeker.

Denk je al aan een volgende motorfiets?

Op het moment niet echt, maar dat komt omdat ik mijn huidige fiets pas 2 maanden heb. Daarnaast hebben we ook nog een K100 en een K75 staan, dus er is geen ruimte meer voor een extra motor. Nou ja, als ik eerlijk ben, misschien komt er nog wel een elektrische motor bij. De motorfietsen zijn zakelijk, dus dat maakt het wel makkelijker om zoiets te doen.

Wat heeft motorrijden jou gebracht in je leven?

Veel plezier, leuke reizen en toch ook wel veel (motor)vrienden.

Wat heb ik je niet gevraagd, en wil jij mogelijk toch nog kwijt?

Tja, iets over ‘luid is uit’ misschien. De hele discussie over geluidsoverlast wordt serieus verkracht door een aantal gefrustreerde mensen die te pas en te onpas allerlei uit hun verband gerukte zaken lopen te roeptoeteren. Aan de andere kant kruipen motorrijders vaak wel snel in de slachtofferrol. En begrip voor de mensen die er wel echt last van hebben lijkt er niet te zijn, dat is jammer. Je zal er maar wonen, en de godganse dag motoren voor je deur langs zien en horen komen, ik kan me voorstellen dat je daar flauw van wordt.

Gelukkig pakken organisaties als de MAG dit wel goed op, zowel richting de klagende roeptoeters alsook richting de motorrijders met hun actie ‘luid is uit’.

Maar waarom altijd maar over die dijkjes willen rijden? Nederland is zo groot en heeft zoveel mooie plekken waar je ook heerlijk kunt sturen.

De elektrische motorfiets, Ikzoekeenmotor.nl, Motorbedrijven en hun passie, Motornieuws, Persbericht

Eerste Voge 500R afgeleverd in Nederland!

1 reactie

Een nieuw tijdperk in de motormarkt breekt aan.

Voge heeft via de importeur in België voeten aan de Nederlandse grond gezet middels de dealers Moto Stretta in Zwolle en MVS Motormakelaardij in Terschuur.

Voge is het premium merk van Loncin, een Chinese gigant met een productiecapaciteit van 2,5 miljoen motorfietsen per jaar. Loncin produceert zowel onderdelen als complete motorfietsen voor gerenommeerde merken als Honda, MV Augusta en BMW Motorrad.

In Nederland zijn de beschikbare modellen van Voge op dit moment de 500 R (€6499) voor de sportieve rijder en de 500 DS (€6979) voor de all-road of toerrijders. Daarnaast is er de 300 AC leverbaar als ‘Advanced Classis’ en de ER10 (€7.999) als elektrische variant. Binnenkort wordt het assortiment uitgebreid met de 650 DSX als Adventure en de 500 AC als uitbreiding van het klassieke segment.

Onlangs heeft Moto Stretta de eerste Voge 500 DS verkocht en afgelopen weekend is de eerste Voge 500 R afgeleverd door MVS Motormakelaardij. Volgens Mark van Schaik van MVS Motormakelaardij was de aflevering van de 500 R, gelijk al heel speciaal. “De nieuwe eigenaar, Jan Kees Scherpenisse uit Oud-Beijerland had de Voge 500 R als zelf samengestelde ‘Special Edition’ besteld. Zelf vond ik zijn wensen heel spannend. Met name de bijzondere kleur van de velgen en de duo-handgrepen. Maar nu hij helemaal af is, is het resultaat verbluffend en heeft de klant een prachtige motor gecomprimeerd!”

Coos op Reis, Gastcolumns & blogs, Motorreizen

Coos op Reis: WATER BIJ DE WIJN

Een reactie plaatsen
Klik op deze foto om alle verhalen in de serie “Coos op Reis” te lezen.

Het regent pijpenstelen. Grote druppels kletteren keihard op mijn plastieken dakkie. Honderd procent kans op regen, voorspelden ze gisteravond. Gatver, daar is geen reet aan. Het is grauw en grijs en slechts zes graden. Er is geen ontsnappen mogelijk. Of zal ik de wekker nog even….

Ik zit hier op een camping op 500 meter hoogte en kijk tijdens het ontbijt al tegen de onderkant van de wolken aan. Mwah, hoger hoef ik vandaag niet. Maar ja, het kan niet altijd kaviaar zijn. En de regen is goed tegen de pollen! Vandaag ben ik aan de beurt met het pokkenweer. Jammer. Regenpakkie aan en gaan met die banaan.

Ik praat tijdens het ontbijt met een jonge Argentijn. Leuke, vrolijke vent. Hij komt een half jaar door Europa fietsen. Een half jaar! Baas boven baas, hè? Hij wacht de regen af. Nou…. díe duurt nog een poossie…

Ik start mijn motor, verlaat de Pyreneeën en ga op weg naar de Middellandse Zee. Vanwege de regen kies ik er voor om wat meer gebruik te maken van de doorgaande wegen.

En ik heb een missie! Vandaag wil ik scoren: het mij geappte middeltje tegen de pollen van mijn privé dokter Hans den Ouden, een volle tank benzine, antischeurbuikfruit en Frans water in een fles uit de supermarkt. Onder Breda drink ik geen water meer uit de kraan. Spuitpoep en motorrijden door velden en over wegen gaan slecht samen.

Na 20 km is het droog en na noges 10 km is zelfs de weg droog. Nou, daar rekende ik echt helemaal niet op.  Wat een onverwacht genot.

Ik moet weer wennen om de rotondes hier in Frankrijk ‘netjes’ te nemen. Heel goed mijn richting aangeven en heel goed voorsorteren. Ik heb dat in Spanje volledig afgeleerd. In Spanje ‘overleef’ je op een rotonde. Een rotonde is daar een jungle. Het gevaar komt van alle kanten. Elke Spanjool doet waar hij zin in heeft. Bijna niemand geeft richting aan. Levensgevaarlijk als ze het wél doen. Naar rechtsaf richting aangeven en gewoon naar links gaan? Geen enkel probleem. En niemand die het raar vindt. Rechts rijden om later links af te gaan? No problemo. Zelf gaf ik in Spanje geen richting meer aan. Allebei mijn handen aan het stuur en ook achter en naast mij kijken. Voorsprong vergroten, ruimte maken en zo snel als kan weer van die rotonde af. Zo recht mogelijk oversteken, want ze zijn spekglad. Maar in Frankrijk doe ik het inmiddels wel weer netjes.

Het is zonet weer gaan regenen. Vollebak! Dikke plassen op de weg. Ik drink een hete kop koffie in Mirepoix. Mirepoix is een oud plaatsje in het departement Ariège, in de regio Midi-Pyrénées, in de buurt van Carcassonne. Mirepoix staat bekend als een prachtig vestingstadje met één van de mooiste middeleeuwse pleinen in het zuiden van Frankrijk. Dit plein wordt omringd door vakwerkhuisjes, waarvan de eerste verdiepingen zijn gebouwd op houten overkappingen. Ik zit onder zo’n afdak op dat prachtige plein met haar stokoude huizen.

Ik krijg een speculaasje bij de koffie. Altijd gedacht dat het typisch Nederlands was.

Een stukje verderop zit een apotheek en ik scoor daar het middel van Hans.

Als een junk neem ik al in de winkel gelijk een diepe snuif. Cocaine in my brain!

 

Ik vervolg mijn route. Er zit al een poos zo’n klein pestautootje achter mij. De ene keer zie ik haar honderd meter achter mij in mijn spiegels, de andere keer zit ze met één meter bijna op mijn rug.

Ze is net zo’n pestvlieg. De dame zit van alles te doen in haar auto en ik zie dat ze niet geconcentreerd aan het autorijden is. Ik mag hier 90 en ik rijd bijna 120 km. Dat is vooral niet tuttig en ik moet ook een beetje op de gendarmerie letten natuurlijk. Verderop zie ik dat een tegemoetkomende auto gaat afslaan en mijn baan gaat  oversteken. Ken jij ook die situaties die al van tevoren niet goed aanvoelen? Nou, dit is er zo eentje. Het stinkt naar de misdaad. Blijft de afslaande auto daar straks staan om op mij te wachten? Of zit daar ook iemand in die druk is met andere zaken? De tuthola zit heel kort achter mij en doet iets in haar dashboardkastje. Teringjantje, wat word ik hier chagrijnig van. Ik zit helemaal in de sandwich. Ik kan geen kant op. Ik zwiebel een beetje links en rechts op mijn baan om mijn zichtbaarheid te vergroten en kies vast een vluchtroute naar het open veld links. De auto blijft gewoon op mij wachten, hoor. Het loopt goed af. Ik bal mijn vuist naar de dame achter mij, geef gas en vlucht met 150+ bij haar vandaan. Stomme doos!

Bij Carcassonne zie ik rechtsachter een lichte lucht en wat zon. Ik eet bij een bakker even een quiche lorraine onder een luifeltje. Wie weet haalt de zon mij in? Je moet een beetje positief blijven denken, niet waar?

De zon komt niet, dus ik vervolg mijn weg. Maar het is wel weer gestopt met regenen.

Ik dender over een heuvelachtige weg. Op een bord staat het plaatsje Pouzols-Minervois aangegeven. Het duurt een paar seconden voordat het kwartje valt. Maar dan weet ik het. Ruim tien jaar terug stonden Janny en ik daar met de caravan op een camping L’Etoile d’Oc bij de Nederlanders Elisa en Franklin. Lekker rustig plekkie, weinig hectiek. Heerlijk gegeten in hun restaurant en goede gesprekken gehad met een paar glaasjes wijn. Zeer aardige mensen met een sociaal bewogen leven en een duidelijke eigen mening. En hij kon vreselijk lekkere steaks maken. Zij werkten hard op hun camping maar waren gefrustreerd omdat ze door de gemeente en dorpsgenoten werden tegengewerkt. Zij waren ‘de buitenlanders’. Erg jammer dat hun dromen de mist in zijn gegaan. Elisa en Franklin, waar jullie ook zijn: leef blij en gelukkig!

Ik besluit om even te gaan kijken wat er van de camping over is. Nou, ziehier een voorbeeld van een droom die uiteengespat is. Er staan zelfs nog oude verweerde caravans en het zwembad is compleet verdwenen onder het groen. Wat een narigheid. Ik moet er echt even een kwartiertje van bekomen.

En de wifi doet het daar trouwens ook niet meer. Das helemáál kut.

Nog een vijftig kilometer verder, en ik ben er. Nu zit ik op camping Nouvelle Floride in Marseillan, Languedoc-Roussillon, aan de Middellandse Zee! Yeah, ik ben het Ibirische schiereiland helemaal rond. Weet je wat? Ik maak er een feestje van. Weliswaar vanavond niet met kaviaar, maar wel met lekkere mosselen en veel groenten. Heerlijk!

Morgen nog wat andere foto’s van onze slaapplek. Mijn Beemer staat onder een tropisch afdakje. Vindt zij fijn, jôh! Dicht tegen de caravan aan, beschut tegen de regen en de wind.

Ik heb haar vanmiddag weer lekker in bad gedaan, alle modder van haar zachte huid verwijderd, helemaal afgesopt en alle geheime gaatjes en kiertjes heerlijk met warm schuim afgespoten.

En nu hoor ik de zee in mijn plastieken hutje keihard bulderen, zo dicht zit ik bij mijn favoriete strand! Ik zou trouwens ook zo maar een kind van mijn schoonmoeder kunnen zijn, hoor. Zij was ook helemaal stapel van zee. Ach, ze is in 2018 overleden. Ze is ruim 50 jaar mijn schoonmoedertje geweest.

WATER BIJ DE WIJN

Er is zóveel regen gevallen! Niet normaal. De wijnstokken staan letterlijk in het water. Nou weet ik hoe ze het doen….