Categorie archieven: Motorroutes

Coos op Reis: nog meer voorbereidingen

In de serie “Coos op Reis” hier het volgende verslag van onze verhalenmaker Coos van der Spek. We reizen met hem mee:

WÉÉR TWEE STAPPEN DICHTER BIJ MIJN DROOM…

De voorbereidingen voor mijn motorreis van drie maanden door Zuid-Europa zijn in volle gang. Wat gaat er zoal binnenkort gebeuren?

Volgende week maandag breng ik samen met motormaat Jos Francke mijn motor naar transportbedrijf Nordcargo in Klundert (bij de Moerdijk). De vrachtwagen vertrekt dinsdag en arriveert dan donderdag in Barcelona.

Vervolgens zet de familie mij woensdag op Schiphol op het vliegtuig naar Barcelona. Een enkeltje kost slechts 29 euro. Niet te geloven, hé. Daar komen weliswaar nog wat knaken bij voor de luchthavenbelasting en het aankopen van extra beenruimte, maar dan nóg…

Overnachten in Barcelona is daarentegen weer enorm duur: 250 euro voor twee nachten in hotel Exe Mitre. Het zal daar wel vakantieweek zijn. Nou ja, dan maar twee dagen niet eten… Op mijn wishlist staan o.a. de Sagrada Familia, La Rambla, Barri Gotic – de Gotische wijk, Mercat de la Boqueria – de versmarkt etc.

Op vrijdagmorgen pikt een medewerker van het transportbedrijf mij bij het hotel op. Een uur later hangen mijn koffers aan mijn motor, trek ik mijn motorpak aan, laad mijn eerste voorgeprogrammeerde route in mijn navigatiesysteem en vertrek voor de eerste 300 kilometers. Vroemmm! Deels door de bergen. Lekker stoer. Gewoon gelijk het grove werk. Ik duim voor redelijke temperaturen…

Even een blik terug? Afgelopen winter heb ik heel wat uurtjes achter de computer gezeten om mijn routes uit te stippelen. Ik heb reeds zo’n 10.000 km uitgezet. Poeh… en das best héél ver, hoor. Het uitstippelen van routes doe ik overigens met het programma Basecamp van Garmin.

De routes zet ik straks vervolgens over in mijn navigatiesysteem. Tijdens het rijden krijg ik dan via blauwe tandjes de zeer gedetailleerde navigatie-instructies in mijn helm te horen en kan ik  op mijn scherm zien hoe de weg verloopt. Ik heb ook een kleine laptop bij mij, zodat ik onderweg verder kan knutselen en routes eventueel kan bijstellen. Je zal immers maar eens een leuke tip van iemand krijgen. Zo kreeg ik van motormaat Jan Draijer al een fraaie route door Noord-Spanje en viste ik in Moto73 (ooit door jeugdvriend Ad Keukelaar mede opgericht) de vestingsroute A RAIA langs de grens Portugal-Spanje op. Allebei aanraders voor jullie toekomstige plannen, lezers!

We kijken weer vooruit. De eerste reisavond overnacht ik in de luxe bed & breakfast Luz de Azahar in Peniscola. Tja, ik weet ook niet wat ik daarvan moest denken. Maar de motorfiets mag gelukkig veilig in de garage. Dat dan weer wel…

Zaterdag rijd ik dan deels langs de oostkust en deels door de bergen naar Valencia. Ook een kleine 300 km. Ik heb een paar mooie slingerwegen gevonden. Whoeiiii!! In Valencia vond ik hotel Malcom and Barret. De motor mag voor € 10,- in de garage, zei de mijnheer door de telefoon. Pfff… ik vroeg of we die avond dan ook zouden gaan kussen. Dat begreep hij niet. Als ik genaaid word, dan wil ik er graag bij zoenen, vertelde ik hem. Nou, we zijn nu al geen vrienden…

Zondags zal ik wederom circa 250 km denderen. Op weg naar Los Alcazares. Bij Murcia. Via Facebook kwam ik terecht bij de vriendelijke Belgische mijnheer Marcel Verbist. Ik mag voor een schappelijk bedrag zijn appartement een week lang huren. In dat weekje zal ik ook zeker gaan wandelen, gaan hardlopen, een boek gaan lezen en overdag een lekker dutje doen. Owja, ik heb TWEE e-readers bij mij. Voor als er eentje defect gaat… Better safe than sorry.

In die week zal ik ook mijn ONROUTE-motorkaart in mijn navigatiesysteem gaan gebruiken. Deze elektronische kaart zorgt ervoor dat ik via speciale mooie motorweggetjes het binnenland in kan trekken.

De zondag erna vertrek ik weer verder naar het zuiden, richting Gibraltar en Portugal. Ik mik dan eerst op Almeria. Maar zover is het nog láng niet…

Ik hou jullie op de hoogte. Reis lekker virtueel een poossie met mij mee!

Go West Young Man

Go West Young Man

Juist nu we niet kunnen reizen, niet mogen reizen, is het een troost om reisverhalen te kunnen lezen. Gewoon even dat gevoel alsof je de prachtigste routes langs indrukwekkende Amerikaanse kusten rijdt. Hans en Dia den Ouden reizen al jaren over de hele wereld en in hun motorreis-verhalen op Ikzoekeenmotor.nl delen zij met ons hun belevenissen. En of je deze verhalen nu leest als motorrijder, of als reiziger in het algemeen, het blijft genieten….        Hier weer een verhaal van Hans:  

Na het buitenaardse traject door Utah kwamen we aan in Nevada. Achteraf hadden we vanuit Utah nog Arizona in moeten rijden en dan vooral richting de Grand Canyon. Want dat is natuurlijk ook een schitterende omgeving. Dat hebben we dan nog te goed voor een volgende reis. Het stuk door Nevada was tamelijk leeg en er waren weinig campings en hotels langs onze route. Zo reden we 1200 km in twee dagen en we hebben geen enkele foto gemaakt. Soms reden we 200 km door een totaal leeg gebied. Een deel van dit traject ging langs de oude Route 66.

Bij een supermarkt kwam er een andere motorrijder aangereden op een KTM 1290. Hij keek naar onze nummerplaten en zoals iedereen wilde hij weten waar we vandaan kwamen. Zijn openingszin was: “I can tell  by your face that you’ve been on the road a long time.” En zo voelde het ook wel na 18.000 km.

De man was 76 en vertelde dat hij pas een off-road trip had gemaakt met zijn zoon en kleinzoon. Hij kreeg last van warmtestuwing (een zonnesteek) en hij belandde daardoor in het ziekenhuis. Het was dan ook flink warm. Ik heb hem onze “Cooldown” vesten laten zien en de werking uitgelegd. We zijn gestopt in Carson City, de hoofdstad van Nevada en hebben onze plannen aangepast. We besloten om richting Sacramento te rijden en dan langs de kust over Highway One naar het noorden te rijden.

We waren erg moe van de afgelopen twee dagen rijden en sliepen mede daardoor ook nog eens slecht. Daarnaast moest er gas gekocht worden voor het kooktoestel en die winkel ging pas om 09:00 uur open. De timing om daar gas te gaan kopen bleek goed, want het oude blik was die zelfde avond leeg. We reden een heel stuk langs Lake Tahoe, een iconische plek. Het meer is prachtig en is omgeven door bergen. Tegen de wanden staan veel enorm grote huizen tussen naaldbomen. Het deed ons denken aan Paris Plage.

Van dit stuk had ik geen route gemaakt en dus gebruikte ik de functie “kronkelroute” van de Garmin Navigatie. In Nederland werkt dat niet geweldig maar hier wel. Behalve 10 km snelweg ging het inderdaad alleen maar over kleine bochtige weggetjes. Wel werd het weer erg warm, de temperatuur liep op tot 38ºC.

Na Lake Tahoe volgende nog Lake Donner, ook een mooi meer in de heuvels. We kampeerden in Oroville op weg naar Ford Braggs aan de kust.

De volgende dag reden we een leuke slingerweg door Napa Valley, tussen de wijngaarden door en daarna alleen maar bochten tot we aan de kust waren. Het werd in de middag wederom 38ºC en ondanks de Cooldown vesten was het samen met het intensieve rijden erg vermoeiend. Gelukkig ging de weg in de middag door een bos met sequoia bomen. We vonden een camping die vol stond met deze bomen.

Het bordje bij de camping meldde dat er geen plek was, de ervaring heeft geleerd dat het toch vaak loont om dat nog even na te vragen. De dame aan de balie meende in eerste instantie ook dat ze geen plek had, maar uiteindelijk bedacht ze dat er toch nog een klein plekje beschikbaar was. Op de foto kan je zien dat klein een relatief begrip was.

De volgende dag reden we op de kustweg en daar was het een comfortabele 21ºC. Op de parkeerplaats bij de supermarkt kwam een zeker Larry naar me toe. Hij wilde alles weten van onze reis en wilde met ons op de foto. Hij reed ook op een GS, maar hij was nog nooit op reis geweest. Hij bleek een pastor te zijn, na het gesprek kreeg ik een boekje van hem, zie de foto, nu zou het vast goed komen met ons…

Vanaf Gualala reden we langs de kust noordwaarts over een prachtige weg, grotendeels met uitzicht over de oceaan. Na een half uur kwamen we bij wegwerkzaamheden waar we tien minuten moesten wachten op de tegenliggers.

Tijd genoeg dus voor een babbel met de verkeersregelaar en de agent die er toezicht hield. Uiteraard werd er uitgebreid gevraagd waar we vandaan kwamen en hoe we de motoren getransporteerd hadden.  Na wat selfies over en weer konden we weer verder rijden. De temperatuur vlak aan zee was wederom perfect met 21ºC. Na 150 km boog de weg, Highway One af landinwaarts en liep de temperatuur snel op naar 32ºC.

We kwamen langs de sequoiaboom waar je met de auto onderdoor kan rijden. Dat kost $10.- voor twee motoren. Het staat daar echter vol met van die bomen, daar kan je dan weer niet onderdoor, maar ach.  Highway 1 gaat over in de 101 en die loopt weer terug naar de kust, alleen dat is dan 150 km verder. We besloten te stoppen na slechts 185 km gereden te hebben en vonden een camping met zwembad.

We zijn twee uur gaan wandelen in St. Patricks Point State Park. Vlak aan de kust was het met 12ºC aan de frisse kant,

 

De volgende dag reden we Oregon in. Californië is een dure staat. De camping daar kostte $39 gemiddeld en in Oregon $16. De benzine was in Oregon $0,70 per gallon goedkoper. De camping in Humbug Mountain State Park was wat meer ingericht op tentkamperen i.p.v. RV’s.

Grappig is dat Amerikanen op een camping altijd onmiddellijk in de weer gaan met hout om een kampvuur te maken, dat zorgt kennelijk voor het “outdoor” gevoel of is het “survival”? In ieder geval zit je dus vaak in de rook en kerosine lucht. Iedereen heeft minstens twee honden bij zich. De buren hier waren continu in de weer met hun bedoeninkje. Het was verbazingwekkend om te zien wat ze meegesleept hadden. Ze hadden bijlen bij zich waar je een sequoia mee kon omhakken.

We reden verder langs de kust richting de ferry naar Vancouver Island. Onderweg zagen we veel arenden en in de zee zeehonden. Het was moeilijk om een camping te vinden want het was het laatste weekend van de schoolvakantie en dan trekken velen er nog even op uit, Uiteindelijk vonden we een KOA camping in Astoria, met nog een plek waar je de tent op een vlonder moet neer zetten. Dat paste maar net.

De volgende dag waren we in Washington en ook daar waren de campings erg vol. Bij een visten we net achter het net en werd de laatste plaats aan iemand anders vergeven. Het was inmiddels 16:30 uur en de dame van de camping zei dat er 100 mijl naar het noorden nog wel een camping was, dat is dus 160 km. We zagen er kennelijk moe en hopeloos uit, een van de mensen die wel een plekje hadden gekregen kreeg medelijden met ons en we mochten hun plekje hebben, zij zouden dan nog een eind naar het zuiden door rijden. Geweldig!

->> Volgende keer: Vancouver Island

Hans den Ouden leed aan MMS (het Multiple Motorcycle Syndrome)

Wie ben jij? Waar kom je vandaan?

Ik ben Hans den Ouden en ik ben geboren in Rotterdam in 1953. Ik ben getogen op Curaçao en door toeval weer in de buurt van Rotterdam terecht gekomen. Ik ben sinds anderhalf jaar met pensioen, dat had ik jaren eerder moeten doen. Ik kom uit een reislustig nest. Mijn ouders waren allebei gaan varen na de oorlog. Mijn vader voer zo’n negen keer van Nederland naar Indonesië als scheepsarts. Mijn ouders hebben elkaar op een schip ontmoet en zijn in Indonesië getrouwd in 1949. Na een korte interval in Nederland zijn we vervolgens naar Curacao verhuisd. De rest van mijn familie is ook vertrokken in die jaren, deels naar Canada en een broer van mijn moeder woonde jaren in Japan en later in Hong Kong.

 Ik was altijd meer met de zee bezig dan met het land. In mijn jeugd was ik vooral aan het zeilen en later aan het duiken. Mijn toenmalige schoonvader was duikinstructeur en ik werd dus al gauw ingezet als assistent.  Ik wilde in die tijd marien-biologie studeren, maar een bezoek aan de Calypso van Jacques Cousteau deed mij daar van afzien. Dat ging uiteindelijk negen maanden per jaar om olieboren. Vervolgens wilde ik met een zeilboot de wereld over. Maar daar kwam gezin en werk tussen. Ik vaar nog wel steeds graag en dan vooral op schepen van anderen op de Noordzee, maar ik heb ook wel op de Atlantische Oceaan en de Middellandse Zee gevaren.

Daarna wilde ik in de ontwikkelingshulp gaan werken in Kenia. Maar dat verhaal liep ook dood.

Op enig moment had ik een collega en diens man was helemaal lyrisch over motorrijden en zo sloeg de vonk over en ben ik ook gaan rijden. Daarnaast las ik veel reisverhalen, zoals Zen and the Art of Motorcycle Maintenance van Robert M. Pirsig en het boek van Ted Simon, Jupiter’s Travels. Dat leidde er allemaal toe dat ik ben gaan rijden.

Heb je vroeger eerst brommer gereden? Wat voor bromfiets was dat toen?

Ja ik heb een NSU gehad met drie versnellingen en daarna nog twee andere waarvan ik me niet meer kan herinneren van welk merk ze waren. Een was groen en de laatste geel. Dat brommer rijden had niets met motorrijden te maken maar meer met onafhankelijkheidsdrang. We woonden toen op Curaçao waar nauwelijks openbaar vervoer was en fietsen was niet te doen in de warmte. Dus tussen 16 en 18 reed bijna iedereen in mijn vriendenkring op een brommer. Velen hadden er een NSU want dat waren afdankertjes van de Shell.

Wanneer kocht jij jouw eerste motorfiets en wat voor een motor was dit?

Mijn eerste motor was een BMW K100, de “flying brick” van 1984. Ik kocht hem in 1993. Eigenlijk vond ik het niks, topzwaar en hij reed ook niet fijn. Na een jaar begon er van alles aan te mankeren en dacht ik “weg ermee” Ik was een keer ergens en daar hing zo’n grote poster van een nieuwe motor, een BMW R1100 RS, een fel rode. Dat was de nieuwe boxer toen, begin jaren 90. Ik kreeg die poster mee en die heb ik in mijn werkkamer opgehangen. Nadat ik er een jaar naar gekeken had, heb ik hem gekocht, inderdaad een rode. Dat is de motor die ik het langst gehad heb, acht jaar. Op een gegeven moment ging ik met een Amerikaanse vriendin een tocht maken van 8000 km aan de oostkant van de VS, ik mocht van een vriend van daar een BMW R1100 GS lenen. Toen ik thuiskwam heb ik meteen mijn toenmalige motor ingeruild voor een BMW R1200 GSA en sindsdien is dat “mijn” motor. Ik ben inmiddels aan de zesde bezig, want er zijn er twee gestolen uit mijn eigen garage nota bene.

Ben jij een “mooiweer-rijder” of een “door-rijder”?

Ik heb jaren lang woon-werk gereden, het hele jaar door en daarnaast nog de pretkilometers. Zodoende kwam ik aan 50-55.000 km per jaar. Soms was het lastig want ik hield er nooit zo van om te rijden als het sneeuwde en het gebeurde wel eens dat je na een nachtdienst naar huis moest en dan het intussen gesneeuwd. Dan is het wat  minder leuk. Ik had wel een pekelfiets in die tijd. Nu ben ik een mooiweer rijder, mits we niet op reis zijn. Want we zijn eigenlijk meer reizigers op de motor dan toerrijders of toeristen.

Stel: je wint een flinke prijs in de loterij. Wat voor motorfiets zou je dan kopen?

Ik heb een fantastische motor. Weliswaar een Jack of all Trades, Master of none. Een BMW R1250 GSA. Toen ik jonger was had ik altijd meerdere motoren, want ik leed aan het MMS, ofwel het Multiple Motorcycle Syndrome. Maar ik kan er toch maar op een tegelijk rijden, dus daar beperk ik me nu toe en ze zijn duur genoeg. Vorig jaar zijn we in totaal vijf maanden onderweg geweest.

Wat was de mooiste motorroute die je ooit reed?

Ik ben al op veel plekken geweest in Europa en daarbuiten zodat dit een lastige vraag is om te beantwoorden. Onze reis door Canada en de USA vorig jaar, 26.000 km in drie maanden- daar waren wel heel mooie stukken bij. Vooral Monument Valley en de Valley of the Gods waren spectaculair. Maar ook de tochten met Siem Edink in de Himalaya waren heel bijzonder. Eigenlijk zouden we nu ook in India zijn, in Himachal Pradesh en Kashmir, samen met Siem en David. Maar ja de corona crisis maakt dat onmogelijk.

Je maakt wel wat mee zo onderweg, in India sprong er een kalf voor mijn motor met wat blikschade tot gevolg. Toevallig was net iemand ons aan het filmen dus ik heb er ook nog beeld van. In Nepal trof ik een tegenligger, die in blinde bocht, vier vrachtwagens inhaalde. Dat was pijnlijker en gaf wel wat gedoe en pijn.

Op de Dempster Highway in het noorden van de Yukon in Canada reden we in twee dagen 7 keer lek. We kunnen nu dus heel goed banden pluggen en ook langs de kant van de weg de banden vervangen als het nodig mocht zijn.

Staat er nog een bijzondere toertocht op je bucket-list?

Wat ik heel graag wil doen is van Tierra de Fuego naar Alaska rijden. Het plan was om dit najaar te vertrekken als het voorjaar begint in Patagonië. De overtocht van de motoren is al geboekt. Alleen zit ook hier de corona in de weg.  Er zit eigenlijk geen tijdslimiet aan deze reis want we komen aan als we aankomen en we kunnen desnoods altijd de reis een tijdje onderbreken, mocht dat noodzakelijk zijn.

 

Denk je al aan een volgende motorfiets?

Ik heb serieus gekeken om de volgende reis te gaan maken met de Yamaha Tenere 700. Maar de totale investering voor twee motoren er bij vond ik te ver gaan en de BMW’s hebben we nu eenmaal. Ik had het idee om die Yamaha’s dan bij mijn familie in Canada te stallen, zodat we nog eens terug kunnen. Ik heb veel motorrijdende neven daar, dus dat zou wel lukken. Maar uiteindelijk staan de BMW’s in Nederland  weer af te waarderen als we daar zijn.

Wat heeft motorrijden jou gebracht in je leven?

Motorrijden is voor mij een manier van reizen, geen enkele andere manier van reizen brengt je het zelfde. Ik heb ook wel eens naar een campertje gekeken, maar het probleem is dat ik aan autorijden weinig plezier beleef. Ik zal nooit een stukje gaan toeren met de auto. We hebben een tijdje een cabrio gehad, we zijn er een keer mee weggeweest naar de Eifel. Het was prachtig weer en ik zat continu te denken, waarom ben ik hier niet met de motor? Vroeger reed ik veel harder dan nu, ik heb nu meer plezier in het reizen dan alleen maar zo hard mogelijk te rijden. Reizen is geen wedstrijd en een ongelukje tijdens een reis in  een afgelegen gebied heeft heel andere consequenties dan in Europa. Ik ben erg blij dat mijn vrouw net zo dol is op reizen en motorrijden als ik. En ook niet voor een kleintje vervaard is, zowel op de motor als daarbuiten.

Wat heb ik je niet gevraagd, en wil jij mogelijk toch nog kwijt?

Het is heerlijk om te rijden, maar daarnaast hebben we ook nog andere hobby’s. We duiken samen en deden al menige duikreis, ook naar verre buitenlanden. Ook proberen we onze conditie op peil te houden door veel te lopen en te fietsen, want hoe ouder je wordt, hoe belangrijker het is om op kracht te blijven. Ik wil me ook nog eens meer toeleggen op off-road rijden. Immers 80% van de wegen buiten Europa is onverhard en zo’n zware all-road is ideaal voor reizen, maar vergt wat meer van je techniek en rijvaardigheid dan een lichter apparaat.

Wie onze reizen wil volgen kan terecht op de FB pagina “Motorcycle Travels” (ook wel hansendiaopreis)

Tipje van de redactie:
Wil jij meer lezen over motorreizen?
Ga dan naar deze rubriek voor meer artikelen.

 

Michel van Hagen volgt de oude grenzen in Europa

In overleg met Michel van Hagen van MyRoute-app, hieronder een verhaal over zijn grenzeloze plannen!

Blog MRA Iron Curtain Trail

Alles begint met een idee…

In 2019 hebben we de Navigaton Grand Tour georganiseerd. Een evenement waarbij de deelnemers gedurende het kalenderjaar individueel 4 routes hebben gereden met als thema de 2e wereldoorlog. De 127 deelnemers hebben de ritten opgenomen met MRA Navigation en diverse opdrachten uitgevoerd. Met elke opdracht waren er punten te verdienen en uiteindelijk heeft Rob Scheepers met de meeste punten een GoPro Fusion gewonnen. Het verslag van dit evenement is voor de liefhebbers hier te lezen.

Nu willen we als MRA voor 2020 ook een evenement organiseren, maar wat en hoe? Het eerste wat in mij op kwam was ‘grenzen’, na de 2e wereldoorlog zijn een aantal grenzen in Europa opnieuw getekend. Misschien is het wel leuk om zo dicht mogelijk op de oude grens van oost en west Duitsland te rijden. In de Harz ben ik wel eens naar het grensmuseum Sorge gereden en dat was best interessant. 


Grensmuseum Sorge in de Harz 2011


Grensmuseum Sorge, vanuit een bunker, 2011

Zoekende op het Internet naar informatie hoe de grens toen precies heeft gelopen kwam ik terecht op de website van de Iron Curtain Trail, vrij vertaald ´IJzeren Gordijn Route’. En dat was gelijk ´boem´, dat wil ik ook! Helaas blijkt deze trail een fiets trail te zijn, nog een uurtje gezocht of er ook een auto of motor versie van de route bestaat, maar voor zover ik kan zien is die er niet. Dus daar ligt een flinke uitdaging voor mij.

Het IJzeren Gordijn (Iron Curtain) was een grens die zich uitstrekt van de Barentszee tot aan de Zwarte Zee. Het volgen van deze (fiets) route gedurende meer dan 9.950 km is een les in levende geschiedenis, maar biedt ook een welkome herinnering aan de vrede en verzoening na de val van het ‘Gordijn’. Deze route rijden lijkt mij een geweldige ervaring, laten we er gewoon voor gaan!


MRA Iron Curtain Trail overzicht

We gaan er een fantastisch mooi evenement van maken, eerst de routes digitaal ombouwen voor auto’s en motoren, een evenement in MRA aanmaken, er komt een aparte website en een beloningstructuur voor mensen die de MRA Iron Curtain Trail helemaal met MRA Navigation hebben gereden en getrackt. En niet geheel onbelangrijk, ik wil hem zelf ook rijden, niet in één keer, zo lang mag en kan ik niet weg, maar komende jaren ieder jaar een stuk. Juni 2021, in leven en welzijn, de eerste 2000 km vanuit Moermansk, samen met Serge, de huispresentator van MyRoute-app, wie kent hem niet…

Hoe we de routes gaan ombouwen, hoe we de trip in 2021 gaan organiseren, dat lees je in een volgende blog. Ik heb er enorm veel zin in, en jullie? Groeten, Michel van Hagen.”

Michel Driessen, een sportieve rijder

Wie ben jij? Waar kom je vandaan? 

Ik ben Michel, 48 jaar getrouwd, sinds 1999 woonachtig in Roosendaal. Opgegroeid in Noord-limburg in Arcen, het dorpje van de bierbrouwerij Hertog Jan en de Kasteeltuinen. Door studie in Tilburg gaan wonen en via werk eerst naar Rotterdam en uiteindelijk geland in Roosendaal.

Heb je vroeger eerst brommer gereden? Wat voor bromfiets was dat toen?

Op mijn 10de had ik een Vespa en deze omgebouwd tot crossbrommer, daarna een Zundapp 50cc en uiteindelijk een Yamaha Enduro  en Yamaha DT, 80cc opgevoerd. Vanaf mijn 16de ben ik motorcross gaan rijden, gestart op een Suzuki 125 cc en later KTM 600cc

Wanneer kocht jij jouw eerste motorfiets en wat voor een motor was dit? 

Een suzuki 125cc crossmotor toen ik 16 was, later een KTM 600 of the road waar ik na het behalen rijbewijs ook op de weg mocht rijden en off the road wedstrijden. Daarna een Harley Sportster uit 78, nostalgie maar verschrikkelijk om te rijden. Daarna een Suzuki gs1000 uit 76. Toen lange tijd geen motor gehad en via een Suzuki Gsxf 1100 uiteindelijk een Suzuki Gsxr 1100, wat mijn huidige motor is.

Ben jij een “mooiweer-rijder” of een “door-rijder”? 

In die zin rij ik gewoon door in de winter, dus is het droog dan zit ik erop. Ik doe niet aan winterstop oid. Het houdt je rijvaardigheden ook op pijl.

Stel: je wint een flinke prijs in de loterij.
Wat voor motorfiets zou je dan kopen? 

Vroeger zou ik zeggen een Harley hardtail, maar daar ben ik helemaal vanaf. Door motorcross verleden ben ik een hele actieve rijder. De KTM 490 off the road, of de nieuwe Suzuki gsxr1000 er of de BMW r1000rr.

Wat was de mooiste rit die je ooit reed? 

Heb ik niet echt, ik vermijd wel de routes waar alle toerrijders met hun navigatie rijden. Veel te druk. Het mooiste is verdwalen en gewoon niemand tegenkomen

Staat er nog een bijzondere toertocht op je bucket-list? 

Nee ik rij geen toertochten tenzij voor goed doel. Parijs-Dakar had ik graag willen doen en net als de strandrace van Scheveningen. Canada lijkt mij wel mooi.

Denk je al aan een volgende motorfiets? 

Nee ben tevreden en blij met mijn gsxr1100.

Wat heeft motorrijden jou gebracht in je leven? 

Spanning en actie. En dat geeft weer ontspanning. Dat zogenaamde vrijheidsgevoel heb ik helemaal niets mee. Zeker niet als je tegenwoordig de massa toerrijders ziet. Voor mij is motorrijden vooral de sportieve kant wat mij aantrekt.

Wat heb ik je niet gevraagd, en wil jij mogelijk toch nog kwijt? 

Ik rij vaak alleen of met bekenden. Ik ben niet zo van grote massa of club gebeuren. Het is leuk om je sport of hobby te delen, maar liefst in klein gezelschap

Dit was het interview met Michel Driessen. In het dagelijkse leven is hij directeur-bestuurder bij Conaction.