Tagarchief: Motorfietsen

Motorrijders in de gezondheidszorg in Afrika

Al meer dan dertig jaar werkt er een prachtige organisatie in vijf Afrikaanse landen. Met de enorme goodwill van de motorgemeenschap wordt er voor gezorgd dat de gezondheidszorg de mensen in de armste en meest afgelegen delen van Afrika bereikt. Ze deden ons op de redactie denken aan de vroegere serie Flying Doctors, die dit met vliegtuigen in Australië doen.

Two Wheels for Life, de officiële liefdadigheidsorganisatie van motorracen, organiseert veilingen en evenementen met de hulp van de rijders en teams van MotoGP™. De programma’s die men ondersteunt zijn actief in vijf Afrikaanse landen;  Gambia, Nigeria, Malawi, Liberia en Lesotho.  Unieke systemen, geleverd door zusterorganisatie Riders for Health (Riders), zorgen ervoor dat motorfietsen en andere voertuigen dag in dag uit betrouwbaar blijven rijden.

Riders for Health, supported by Two Wheels for Life in the UK, in Lesotho, Africa January 2020. Images by Tom Oldham

Op deze manier kunnen gezondheidswerkers op betrouwbare wijze naar dorpen gaan om voor baby’s, kinderen en ouderen te zorgen, en de testresultaten kunnen naar laboratoria worden gebracht en snel worden teruggestuurd voor een snelle diagnose van ziekten.

Motorrijders en motorfans weten dat motorfietsen ongelooflijke machines zijn. Ze brengen mensen samen, ze zijn leuk om te rijden en te racen, en ze zijn ook het enige voertuig dat zorg kan leveren aan enkele van de meest afgelegen gemeenschappen in Afrika.

Wil je meer lezen over deze prachtige organisatie?

Ga naar //www.twowheelsforlife.org/about-us/

Motorreizen door het leven

Een vader en een zoon in Australië. Na jaren van familieperikelen vinden ze elkaar weer op en rond de motorfiets. Een prachtig documentaire over de zoektochten in ons leven. Waarbij telkens weer duidelijk wordt hoe zeer passie voor motoren mensen kan verbinden. Heerlijk om naar te kijken. Motorreizen door het leven.

Jeroen Bosch en de Wildclogs

Wie ben jij? Waar kom je vandaan?

Mijn naam is Jeroen Bosch, ik ben in Glanerbrug (Enschede, Twente) geboren en getogen.

Heb je vroeger eerst brommer gereden? Wat voor bromfiets was dat toen?

Een Vespa Piaggio, Honda MB5, Zundapp en een Yamaha DT.

Wanneer kocht jij jouw eerste motorfiets en wat voor een motor was dit?

Dat was een Honda CBR 1000 F,  Hurrican uit 1996, deze kocht ik in oktober 2015, twee maanden voordat ik mijn rijbewijs had. Helaas heb ik deze motorfiets veel te kort gehad. Het uitlaat systeem was dusdanig verrot dat repareren niet meer de moeite was. Ik had inmiddels een FJR1300 van de KMAR in de schuur staan, dus de keuze was snel gemaakt.

Ben jij een “mooiweer-rijder” of een “door-rijder”?

Ik heb naast mijn Yamaha XV1600 roadstar, een oude KMAR fiets, (FJR1300) voor het mindere, winterse weer. Alleen als het wegdek wit is rijd ik niet.

Stel: je wint een flinke prijs in de loterij. Wat voor motorfiets zou je dan kopen?

Een oud model Fatboy, en dan volledig laten verbouwen. Een CBR 1100 xx blackbird, een Kawasaki H2R, een Indian scout, en een oude liberator. Maar mijn huidige fietsen gaan echt niet weg.

Wat was de mooiste rit die je ooit reed?

Mijn eerste met de “Wildclogs” een vrienden clubje, rond de moezel.

Staat er nog een bijzondere toertocht op je bucket-list?

Een aantal nationale parken in de US, en verschillende passen in Europa. Maar ja, dan denk ik gelijk weer aan die loterij.

Denk je al aan een volgende motorfiets?

Nee, ik heb de fiets die ik wil. Als ik dood ga, laat ik de cilinders vol storten met beton, en wordt het mijn grafsteen. Ik denk wel aan die hoofdprijs in de loterij.

Wat heeft motorrijden jou gebracht in je leven?

Onmetelijk veel plezier, een bijzondere kameraadschap met mijn clubje (Wildclogs).

Wat heb ik je niet gevraagd, en wil jij mogelijk toch nog kwijt?

Je kunt me nog genoeg vragen, maar wie weet komt dat een keer. Ik ben iemand met veel meningen over veel onderwerpen. maar die worden niet altijd gewaardeerd. Onder aan de streep heb ik eigenlijk maar 1 boodschap: “Give respect to get respect”, gedraag je in het verkeer, wees een voorbeeld voor anderen. En hou de glimmende kant boven!

Motorjournalisten hebben een perfect leven

“Motorjournalisten hebben een perfect leven. Ze reizen de wereld rond, worden fantastisch onthaald, maken van alles mee en ze krijgen er nog voor betaald ook.”

(redactie:) We plaatsen hier een column van Dolf Peeters die hij een paar jaar terug schreef. Een verhaal wat we jullie niet willen onthouden. Meer lezen van Dolf?

Hij heeft een prachtig boek geschreven. Een politiek incorrect boek over motorrijden, motorrijders en motoren. 

Mannen, motoren, en (wat) meisjes.)

 

Het gaat in ons voorbeeld om de introductie van een nieuwe productlijn van een ambitieuze Italiaanse fabrikant.

Er wordt dus een freelancer M/V ingehuurd. Freelancers M/V zijn gedreven mensen die de hang naar aardse rijkdom ontstegen zijn.

DAG 1:

Voor de incheckbalie van Ryanair staat een hele slang mensen. Er staat iemand in de rij met een complete achtpersoons bungalow tent. Hij kan het maar niet vatten dat zijn vracht niet als handbagage mee mag. De freelancer checkt geroutineerd in. De poort piept op de Leatherman.

Die gaat uit zijn houdertje en in de handbagage tussen de laptop en andere elektronica.

De passagiers stromen via het vliegtuig in. Een stewardess die Engels spreekt met het accent uit een Britse comedy serie repeteert in snelvuurtempo dat ieder vrij is om een stoel uit te zoeken. Dat geeft gedrang bij de raamplaatsen. De twee andere stoelen in de rij van drie worden gevuld door een enorm dikke Italiaanse en haar minuscule echtgenoot. Een dikke Italiaanse voelt aan als een weldoorvoede airbag.

De captain heeft een loodzwaar Iers accent. De stewardessen draaien met een doodse blik in hun ogen de veilgheidsroutines en lopen daarna dingen te verkopen en vuil op te halen. Er worden krasloten verkocht. Het landen gaat prima. Buiten is het dertig graden. In de aankomsthal staat een bezwete man met een papiertje waarop met pen de bedrijfsnaam is geschreven. Naast hem staat al een andere genodigde. Het is een jonge vrouw in zomerkleding. In tussen heeft de chauffeur, die net als alle Italianen een aan zijn hand vastgegroeide GSM heeft, contact met de hele wereld en de zaak.

Er blijken ook nog een Griek en wat Fransen zoek te zijn. We stappen in en rijden de file in. Langs een soort doorgaande weg staan tientallen luchtig geklede meisjes vriendelijk naar automobilisten te zwaaien. Het hotel staat op een desolaat industrieterrein. In het hotel is er tijd voor een vlugge douche. Want om acht uur is de pers genodigd voor een diner. Maar voorlopig bestaat de pers dus uit een tweepersoonsdelegatie uit Nederland. Er missen nog een mannetje of 38.

Om ongeveer half tien is bijna iedereen er. De spokesmanager van de fabriek vertelt al gs-emmerend dat de bus er nu ook elk moment kan zijn. En jawel… De buschauffeur krijgt ruzie met zijn GPS en het verdwaalt… Erg laat komt de ploeg aan bij het beloofde restaurant. Er liggen drie onweersbuien om onze lokatie de manager vertelt dat een van zijn personeelsleden de zaak via de buienradar in de gaten houdt. De man kijkt tevreden naar zijn gasten en de hoosbui barst onverwacht los. Iedereen wordt nat. Om een uur of half twee worden de nog natte, maar voldane gasten voor het hotel gelost. Ondanks het late uur zijn er nog meisjes die de na dampende gasten maar wat graag willen troosten De harde kern duikt de hotelkelder in. Daar is de bar. Tijd voor werkoverleg en de laatste bedrijfs- en vak roddels.

DAG 2:

De excursie staat geplanned vanaf 9.30 uur. Om een uur of half elf komt de Sales Director in Armani vragen of iedereen er klaar voor is. Hij zwaait naar buiten. Het publiek ziet dat een bus zijn deuren sluit en weg rijdt. De Verkoopdirecteur rent buiten, start zijn zwarte Alfa Romeo en verdwijnt ook. Er komt een wat kleinere touringcar aanrijden. Het ding stopt en er stappen twee Italianen uit die gister ook al gezien waren. In correct Engels wordt de pers uitgenodigd om in de bus plaats te nemen. Het is weer een uurje rijden. Het bedrijfspand ziet er van buiten kaal-strak uit.

Maar binnen is te zien waarom Italianen zo’n reputatie op het gebied van schoonheid hebben. Allemaal setting & design. Top! Er loopt een cameraploeg. Er is een podium met twee enorme flatscreens. Fotomodellen. Macho mannelijke Italianen. Rank gesneden dames.! De presentatie is helemaal goed. De persmappen zijn zo mooi dat het bijna niet meer hinderlijk is dat ze alleen in het Italiaans zijn. Eerst krijgt iedereen cappucino of espresso. Een echte espresso veegt alle vermoeidheidsflarden van een volle week zinderend weg. Het journaille loopt tevreden keuvelend rond. Beginnende verslaggevers haal je er zo uit. Met de mooie pen uit persmap maken ze als waanzinnigen aantekeningen in het design kladblok dat in de map zat. De veteranen kijken geïnteresseerd naar de activiteiten. Ze schrijven niet. Ze weten dat alle info, inclusief de foto’s op de CD’s in de persmap staan.

Een product directeur houdt intussen een betoog over zijn product. In het Italiaans. Hij laat zich meevoeren door zijn emoties.

Zijn tsunami van produkt informatie valt stil. De man kijkt naar de vertaalster die het hele betoog met groeiende verbijstering heeft aangehoord. De dame is Engels. Ze kiest dus voor een aanpak die geen Italiaan in zijn hoofd zal halen. Ze vat de verbale storm van krap tien minuten lang samen in het meesterlijke: “This is a very good and modern product”.

De helft van de aanwezigen spreekt geen Italiaans of Engels. De stemming is ontspannen. Een Spaanse journalist zit te flirten met een duitse fotografe. De communicatie man van het bedrijf spreekt goed Engels en neemt het woord. Hij stelt ons voor aan de verantwoordelijke van de wedstrijd afdeling. De man is een doodnerveuze, spichtige zuid Italiaan. Hij morrelt wat aan zijn stapel aantekeningen. Hij begint te praten. Loopt vast. Grijpt verbeten naar zijn teksten Maar de bladen liggen niet op volgorde. Hij slaat de handen ten hemel. Pakt zijn papieren en verdwijnt.

Bij het presentatieteam heerst enige consternatie… De race verantwoordelijke komt weer terug.

Hij kijkt boos het publiek in en herstart zijn verhaal. Hij praat razendsnel en zonder stoppen. De vertaler heeft geen kans. Als de man toch buiten adem raakt probeert de communicatiebaas hem af te serveren. De circuitspecialist kijkt met dodelijke haat in zijn ogen de zaal in en ratelt zeven minuten door. Hij besluit zijn betoog met een hoofdknik en verdwijnt weer.

Daarna is de officiële presentatie voorbij. Er kan inter-gevjoewd worden met de gesponsorde rijders. Ze laten zich gewillig fotograferen. Er is een fantastische lunch op het dak van het bedrijf. Later blijkt dat het grootste deel van de produktie- in China en de Oekraine wordt gemaakt. De wereld is een dorp. Een Italiaanse redacteur heeft zijn ogen constant op de Duitse fotografe die al eerder werd genoemd gericht. De Germaanse is er een kanjer. Minstens 1 meter 85. Rondborstig. Vol in de heupen. De Italiaan rukt zijn ogen van haar af en zegt met een onnavolgbaar accent tegen de Britse redacteur naast hem “Big girls frighten me”.

Er zijn een paar journalisten die kenbaar hebben gemaakt dat ze sommige 2016 items wel heel vet vinden. Met een samenzweerderig gebaar worden ze meegenomen naar ‘achteren’. Daar staat een hele stapel weggeefdingesten.

Dan blijken er nog drie journalisten over te zijn. Die zijn vliegtechnisch geplanned voor de volgende dag. Helaas heeft de organisatie vergeten nog een extra hotelnacht voor ze te boeken. En de mensen van de fabriek zelf hebben absoluut geen tijd meer voor de drie overblijvers De extra overnachtingen zijn geen probleem. Er wordt afgesproken dat er op kosten van de zaak ook in de stad gedineerd kan worden. Het eten is matig. De oberes heeft een vijfpuntige ster onder haar rechteroor getatoeëerd. Het stadje zelf is om 21 uur 30 net zo uitgestorven als Maasmechelen bij nacht.

Terug bij het hotel krijgt iedereen ruzie met de taxichauffeur De gerant komt naar buiten en maakt kenbaar dat het niet aanvaardbaar is om toeristen op kosten van een Italiaans bedrijf harteloos te bestelen. De taxichauffeur wordt zo boos dat hij een deuk in zijn auto schopt. Bedtijd.

DAG 3:

Na het opstaan kijkt de free lancer de terugreis documenten in. Het blijkt dat er de avond ervoor een vlucht was geplanned naar Stuttgart. Een ander papier meldt dat de teugreis twee dagen later om 6.30 uur naar Amsterdam geboekt is. De derde boeking is blijkbaar gedaan op dezelfde vlucht als die van de andere Hollandse collega. Een uurtje later dan afgesproken worden de overblijvers opgehaald.

De chauffeur van de bedrijfsbus doet er alles aan om de verloren tijd in te halen. Daarbij steekt hij de ene sigaret na de andere op. Zijn andere arm is vergroeid met zijn GSM. Met een derde arm pakt hij constant snoepjes uit het dashboardkastje. Op het vliegveld blijkt dat er nog twee andere stoelen op dezelfde naam geboekt staan. Bij de douane blijkt de Leatherman nu een echt probleem. De beveiliger adviseert ‘Dzjoekenne zrow iette away’.

Een voordelig vormgegeven dame vraagt “Ga je ook naar Eindhoven?” Op het ‘ja ‘zegt ze: “Dan geef je dat ding toch gewoon aan mij mee. Omdat er voor de free lancer in elk geval drie zetels waren geboekt is er wat ruimte. Er nestelt zich alleen nog een mollige, bleke en zwetende twintigster. Ze is Spaans. Haar vriend woont in Vlaanderen. Ze heeft vliegangst. De free lancer praat haar door de start heen en vraagt de haar of ze bij het raam wil zitten. Ze slaat haar zorgvuldig gemanicuurde handen voor haar gezicht en huivert: “Never!” De vlucht verloopt voorspoedig. Na de landing wordt er geklapt. De Spaanse bedankt voor de coaching.

Bij de lopende band wordt de vriendelijke Katelijne opgespoord. Ze blijkt het fenomeen Leatherman niet te kennen, maar is na verduidelijking gepast onder de indruk. en heupwiegt volkomen naturel weg. Daar kan geen Italiaanse tegen op. Buiten staat de Guzzi van de free lancer. Nog 114 kilometers Dan: Thuis. Bijpraten…. Chinees halen. Morgen de tekst maken. En faktureren.. Het leven is een feest.”

Wil Stevens, trots op zijn motorrijdende kinderen

Wie ben jij? Waar kom je vandaan?

Mijn naam is Wil Stevens en ik kom uit Zuid- Limburg.

Heb je vroeger eerst brommer gereden? Wat voor bromfiets was dat toen?

Mijn eerste bromfiets was een Zundapp.

Wanneer kocht jij jouw eerste motorfiets en wat voor een motor was dit?

Op mijn 18e jaar heb ik gelijk een motor gekocht. Dat was een Honda XL600R.

Ben jij een “mooiweer-rijder” of een “door-rijder”?

Ik ben een doorrijder.

Stel: je wint een flinke prijs in de loterij. Wat voor motorfiets zou je dan kopen?

Dan zou ik een Panhead en een Shovel kopen.

Wat was de mooiste rit die je ooit reed?

Mijn mooiste rit was binnendoor naar Zuid Frankrijk, daar de boot op en naar Corsica. Na een week weer de boot op om naar Toscane (via Umbria) en Frankrijk weer terug naar huis te rijden. Dat was een rit van 3 weken, waarin we 4500 kilometers reden.

Staat er nog een bijzondere toertocht op je bucket-list?

Met de kinderen een maand naar Amerika, en daar te gaan rijden op een Harley.

Denk je al aan een volgende motorfiets?

Nee, de motoren die ik nu heb, wil ik nooit meer weg doen.

Wat heeft motorrijden jou gebracht in je leven?

Vrijheid! Ik heb mensen mogen ontmoeten en mooie plaatsen gezien in Europa.

Wat heb ik je niet gevraagd, en wil jij mogelijk toch nog kwijt?

Twintig jaar geleden hadden we speciaal voor de kinderen een zijspan gekocht. Iedere vakantie en alle weekenden gingen we samen met hen op pad. Nu na zo veel jaar hebben ze alle twee zelf het motorrijbewijs gehaald, en maken wij samen met de kinderen weer mooie tochten en vakantie-ritten met de motorfiets. Mijn vrouw en ik zijn heel trots.

Barber Motorcycle Museum, “the movie”

Misschien is dit wel één van de mooiste motorfietsen musea ter wereld. Er staan meer dan 1600 unieke motoren. Ongelooflijk, heerlijk om er binnen te kunnen kijken. Via deze Youtube opname gaan we even naar Birmingham, Alabama. Wat een prachtige verzameling. De filmers wandelen door een sprookje, we kijken mee:

Jacqueline Vermeulen gaf de motorliefde door aan haar kinderen

Wie ben je waar kom je vandaan?

Ik ben Jacqueline Vermeulen – Hopmans  (64)  uit Dinteloord en heb geen motor rijbewijs, maar geniet van het meerijden met mijn man  Will (67) uit  Klundert. Onze beide vaders reden motor, in- en net na de oorlog, AJS en Jawa.

Heb je vroeger eerst brommer gereden? Wat voor bromfiets was dat?

Ik reed op en neer naar school met mijn Puch. Will had toen een Zundapp.

Wanneer kocht jullie de eerste motorfiets en wat voor motor was dit?

In 1974 kochten wij samen (alleen kon hij het niet betalen ) de Honda CB 450. Dit was een snelle motor met torsie staaf klepvering, een unieke constructie.

Ben jij een mooiweer-rijder of een door-rijder?

Vroeger reden we door weer en wind (schooltijd en militaire dienst) maar nu vooral met mooi weer.

Stel je wint een prijs in de loterij ? Wat voor motorfiets zouden jullie dan kopen?

Een BMW  F900 XR.

Wat was de mooiste rit die jullie ooit reden?

In 1976 naar Oostenrijk. We gingen met de Honda CB 350F naar de Grossglockner. In 1980 naar Italië , Venetië, San Marino, Rimini en Florence.

Staat er nog een bijzondere toertocht op jullie bucket-list?

Niet echt,  toertochtjes samen kunnen maken in de Benelux. En we willen nog een gezin toertocht plannen.

Denk jullie al aan een volgende motorfiets?

Ja, die BMW F900 XR dus, zie een paar regels terug.

Wat heeft motorrijden jullie gebracht in je leven?

Het geeft een heerlijk gevoel zo echt in de buitenlucht te rijden. Het achterop zitten kan ik uren volhouden. Het is dan ook leuk er samen op deze manier van te kunnen genieten.

Wat heb ik je niet gevraagd, en wil jij mogelijk toch nog kwijt?

We zijn samen begonnen met motor rijden. Ik zit altijd achterop en ook dat moet je leren. Het jezelf durven overgeven aan de bestuurder, lekker mee hangen in de bochten en relaxed kunnen rondkijken.

We gingen naar motor sprint in Den Helder en de vliegstrip in Drachten samen met Jan en Willy Vos ( CB750 ) en de Van Veen Wankel, verder naar de TT Assen, en naar diverse motorbeurzen.

Op vakantie bleef de auto altijd thuis en gingen we met de motor op weg. Van Honda CB450 (1972) naar Honda CB 350 F, Kawasaki Z750 Twin  (de schuimklopper) tot  1980 . Toen kwamen de kinderen en later pakten we het weer op. Vanaf 1999 een Suzuki VX 800 .

Leuk is om te vermelden dat wij de motorliefde hebben door gegeven. De oudste zoon rijd een Ducati 848 Evo (neemt deel aan circuit dagen), onze dochter een Suzuki Bandit 600 en de jongste zoon een Harley Davidson Sportster 48. Hij crost ook graag op zijn KTM 450 Factory edition.

Verder hebben we nog wat “collector items” : Een CB 400F (1979) een Harley Davidson SX 250  (1974) en een Harley Davidson SS250  (1976).

Genoeg om van te genieten zowel in de winter als in de zomer.

Thièrry Witteveen heeft passie voor motoren en een zwak voor buitenbeentjes

Thièrry Witteveen begon met crossen op een brommertje. Inmiddels runt hij Witteveen Motoren in Oudelande (Zeeland). Wij stelden hem eens wat vragen:

Thierry, kun jij ons vertellen waar de passie voor motoren begonnen is?

‘Het heeft er altijd al wel ingezeten. Het is begonnen in mijn pubertijd met brommers. Het begon met crossen op een brommer van de buurman. Spatborden eraf zagen, opvoeren, we vonden het allemaal prachtig. Vanaf dat ik 12 jaar was deden we dit, tot mijn 16e. Toen mocht ik op de brommer naar school. Maar die moest niet standaard zijn, dus gingen we hem opvoeren, overspuiten en voorzien van een kuip. Gelijk toen ik 18 jaar was, heb ik mijn motorrijbewijs gehaald. Dit deed ik tegelijkertijd met mijn autorijbewijs, om en om,  en dat was niet zo handig achteraf. Het kostte me een klein vermogen, ik kreeg het niet aan gewerkt. Op mijn 19e liep ik geregeld binnen bij Koppejan Motoren in ‘s- Gravenpolder. Maar omdat ik zo in de weg liep, werd ik steeds gevraagd om klusjes te doen. Van het ene kwam het ander en ik ben nooit meer weggegaan uit de motorwereld. ‘

Je bent begonnen als monteur en inmiddels ben je vooral bezig met de inkoop en verkoop van motorfietsen. We zagen hele mooie machines staan op Witteveen Motoren. Stel dat je wat meer mensen om je heen had en je kon exact datgene doen wat je het leukste vond van jouw huidige vak. Wat zou dat zijn?

‘De omgang met mensen, en daarmee eigenlijk de verkoop. Het contact leggen via what’s app, email en telefoon tot aan de uiteindelijke verkoop. Daar tussenin zit heel veel. Ik vind vooral het kennismaken met de klanten erg leuk. Ik vind het leuk om te weten wie mijn klanten zijn. Ik investeer veel tijd daarin. Dus klanten zijn niet binnen een uur weg. Ik vind het belangrijk dat klanten (of ze wel of niet kopen) zich welkom voelen bij mij. Ik ben echt een mensen mens.’

Waarin onderscheidt Witteveen Motoren zich nu echt van andere motorbedrijven?
‘Ik ben goed bereikbaar. Ik probeer te begrijpen wat mensen willen. Mijn voorraad wisselt snel, met hele nette motoren. En heel belangrijk, ik kom altijd mijn afspraken na!’

 

Heeft dit rare Corona jaar 2020 veel invloed gehad op het succes van jouw bedrijf?

‘Jazeker. Mensen hebben meer tijd gehad en middelen over. Er was weinig vrijheid maar één van de weinige vrijheden die coronaproof wel mocht… dat was motorrijden.’

Wat voor motorfietsen koop je het liefst? 

‘Ik heb een zwak voor de buitenbeentjes, dus niet de motoren die op elke hoek van de straat te koop staan. Daar kan mijn zaak niet op draaien dus ook andere motoren verschijnen op mijn site. Ach, ik doe gewoon keihard mijn best om leuke handel te hebben. ‘
En logischerwijs vragen we ons af, wat de mensen
momenteel vooral zoeken?

‘Op dit moment wordt er veel gekeken naar all-road, toermotoren en naked bikes.’

Stel iemand gaat zijn eerste motorfiets kopen, en heeft een budget van rond de 5.000 euro. De koper wil niet te veel sleutelen…
Wat adviseer jij zo een koper?

‘Voor 5000 euro is het aanbod best breed. De vraag is te breed om een advies te geven. Wat is de leeftijd, gewicht en lengte van de motorrijder? Welk rijbewijs heeft hij/zij? Met welk doel wordt de motor gekocht?’

Is Oudelande (een dorpje in provincie Zeeland), geen vreemde plaats voor een motorzaak?

‘Op zich wel, Oudelande ligt niet echt centraal. Maar motorrijden draait om beleving. Hier rij je niet weg op een industrieterrein of in de stad maar je stapt bij mij op je nieuwe motor en de beleving begint hier direct voor de deur. Je rijdt over oude zeeuwse bloemdijken, langs boomgaarden, vlak aan het water en stap je af, dan geniet je van de rust.’

Heb jij het afgelopen jaar zelf nog tijd gehad om motor te rijden?

‘Veel te weinig. Dit is mijn voornemen voor 2021. Meer gaan motorrijden samen met mijn vrouw.’