Alle berichten van Redactie

Redactie Ikzoekeenmotor.nl.

Meat Loaf en zijn liefde voor motoren

Gisteren werd bekend dat de Amerikaanse rockzanger Meat Loaf op 74 jarige leeftijd is overleden. Wie heeft er niet enorm genoten van zijn geweldige nummers? Het nummer “I will do anything for love” is een rockklassieker die het bij motorfans geweldig doet. Je ziet in de video clip al snel dat de zanger niet zelf reed, dit werd gedaan door een stunt man. Waarom? Omdat Marvin Lee Aday wel gek van motorfietsen was maar niet zelf reed. Hij had een Harley Davidson Roadking en een Triumph Bonneville in zijn garage staan. Puur om er op te kunnen zitten. De passie voor motoren was er, vooral in zijn muziek dus.

 

Itchy Boots, van Ecuador naar Colombia

Als Noraly de grens tussen Ecuador en Colombia nadert, dan lijkt het dat de grensposten gesloten zijn. Normaal gesproken regelt de douane een tijdelijke invoervergunning voor je motorfiets. Uiteindelijk ontdekt ze dat ze wel heel gemakkelijk de grens kan passeren, maar het regelen van de invoervergunning is een andere zaak. Alles bij elkaar heeft ze bijna 6 uur oponthoud aan de grens. Je moet er dus wel wat geduld voor hebben.  Kijk zelf maar wat ze allemaal moet regelen.

We liepen iets achter met het publiceren van de filmpjes van Itchy Boots dus doen we er in dit artikel twee. In haar inmiddels 6e serie op YouTube zijn dit de afleveringen 18 en 19. Haar eerste dag rijden door Colombia is veelbelovend. Uiteraard neemt ze weer een uitdagende route door de bergen. Wanneer het daar regent, op de onverharde wegen, dan komen er toch wat uitdagingen bij om je motorfiets op de weg te houden.

Ton Eppenhof over passie voor Royal Enfield

Onze motorcolumnist Ton Eppenhof schreef ons eerder over zijn zoektocht naar zijn Royal Enfield en bijbehorende accessoires.

Soms mijmert hij wat hardop, en wij vroegen hem of hij deze herinneringen dan aan ons wilde schrijven, enfin, lees mee:

Ton Eppenhof, jaren terug, sleutelend in zijn achtertuin

“Er was eens een leerling monteur die werkte bij een Mercedes en Honda dealer. Ik ga terug naar de jaren 70. Om precies te zijn 1975 en het was mijn eerste baan, al kreeg ik er niet voor betaald in het begin. Het ging slecht in de garages en een leerling monteur kon amper een betaalde baan vinden . De eis om de cursus te kunnen blijven doen was dat je wel een baan had en die baan kreeg ik bij de Mercedes en Honda dealer. Ik had weinig met Mercedes in die tijd al waren ze toen eigenlijk veel meer bijzonder dan nu. Ik kreeg steeds meer belangstelling voor Honda omdat het merk echt in de lift zat. De S800 zag ik nog amper maar de Civic werd zo goed verkocht en elk jaar werd die auto weer wat beter. Dat was nodig ook. Ik had vaak medelijden met de kopers van de Honda Civic. Maar Honda groeide verder en werd uiteindelijk net zo betrouwbaar als een Toyota.

Ik mocht toen met een collega op cursus naar Ridderkerk en onze cursusleider was Frans Visbach, nestor en erelid van de Sparta Motorclub. Al snel kwam ik er achter dat Frans echt een passie voor motoren had. Hij had niet alleen de passie maar ook de kennis om alles te maken wat in zijn handen terecht kwam. Zelfs op late leeftijd reed hij nog met zijn vrouw op zijn Honda CB400F als ik het mij goed herinner. Frans overleed overigens in 2016 op 98-jarige leeftijd.

Ik haalde Frans regelmatig uit zijn concentratie tijdens onze auto cursussen en begon telkens weer over motoren met hem. Ik vond dat Honda Ridderkerk met Frans echt een geweldige man binnen gehaald had. Wat een passie voor motoren had die man. En hoe belangrijk is het voor een merk om een man met zo’n passie in je bedrijf aan te nemen. Frans kon ons overtuigen dat er voor bijna alle fouten een oplossing zou komen met de tijd. Die passie deed me geloven in het merk. Ik heb in al die jaren daarna maar weinig mensen ontmoet die die passie en kennis hadden. Als je echt iets hebt met een merk voelt het werk niet eens aan als werk vaak. Okay op het eind van de dag ben je moe maar genieten van je passie voor het werk moet net zo belangrijk zijn als geld verdienen.

Ik heb natuurlijk sinds die tijd veel motorfietsen gehad en aangezien mijn oudste broer ooit een Enfield Bullet had, besloot ik om ook eens een gebruikte Bullet te kopen. Niet omdat die motor kwalitatief zo geweldig was. Die motor had een mooi kloppend hart. Een blok dat bij een enorm laag toerental nog lekker rond draaide. Het geluid wat veel Britse één cilinders hadden.

Helaas deed de importeur in die tijd niet veel moeite om Enfield ‘s te verkopen. Ja het was mogelijk maar ik voelde de passie niet echt. Misschien was er die passie wel ooit maar voor mij ontbrak er veel aan. Mijn enthousiasme voor de Bullet werd wel op de proef gesteld omdat je moest blijven sleutelen en ik wilde toch ook graag wel een eind rijden. Uiteindelijk gingen onze wegen uit elkaar en ik kocht een BMW F650Strada . Eigenlijk was er weinig BMW te vinden aan deze motor. Met een super motorblok van Rotax. Tussendoor had ik nog wat meer motoren natuurlijk en uiteindelijk kwam ik weer terug bij BMW. Ik had nooit gedacht dat ik afscheid kon nemen van de BMW.

Maar waarom viel ik dan uiteindelijk vorig jaar op die Royal Enfield terwijl het zo’n probleem motor was in het verleden. Enfield mocht uiteindelijk de naam Royal Enfield weer gebruiken. De kwaliteit van nu is niet te vergelijken met de oude Bullet. Wat wel te vergelijken is, dat is dat mooie kloppende hart.

En dan kom ik eens terug op die passie. Ikzoekeenmotor is een website die nog maar enkele jaren bestaat, maar ze gooien zoveel passie voor motoren in deze website! Ze hadden contacten met diverse RE dealers, en publiceerden regelmatig verhalen over de mooie Interceptor.

Ik dacht even terug aan mijn oude Bullet en dacht die fout maak ik niet weer. Ik zei toen meteen tegen mijzelf: begin er niet aan je krijgt er spijt van. Maar toch, de nieuwsgierig was aangewakkerd en ik ging me verdiepen in de RE Interceptor en de Himalayan. De goede punten en de minder goede punten. Hoe meer ik las, hoe meer zin ik kreeg en hoe vaker ik bij de dealers binnen liep. Bij sommige RE dealers was er die passie voor het merk in mijn ogen niet maar bij andere duidelijk wel. John had de naam Gebroeders van Doorn in Ammerzoden al meerdere keren vermeld en ik wist niet eens dat we Royal Enfield dealers hadden in Nederland. We hadden er zelfs meerdere en Axel’s Bike Shop was ver weg maar toch zocht ik daar ook contact mee. Hier waren plotseling twee enthousiaste dealers.

Ik ging toch eerst bij van Doorn langs in Ammerzoden. Eerst dacht ik wat een klein bedrijfje totdat ik die trap op ging. Ik was aangenaam verrast. Wat een mooie showroom en winkel. Ook de werkplaats was geweldig. Ik droomde helemaal weg en na de proefrit was ik eigenlijk al verkocht toen ik de startknop indrukte. Het was bijna liefde op het eerste gezicht. Dat geluid alleen al. Al de eventuele foutjes zou ik gewoon zo vergeten. Sjaak vertelde mij wie de nieuwe importeur was en ik had nooit eerder van Motomondo gehoord. Als motorliefhebber had ik toch eigenlijk moeten weten dat we een nieuwe importeur hadden. En dat we nu een mooi dealer netwerk hebben. Nu moest ik bij de dealer horen dat we een Royal Enfield importeur hadden. Daar ben ik blij mee hoor. Sjaak gaf me veel informatie en ik had bijna de motor daar meteen gekocht na de proefrit. Lekker dichtbij voor mij. Echter, ik had Axels bike shop beloofd tijdens de zomervakantie dat ik na de vakantie eerst bij hem zou langskomen omdat ik van hem als eerste een bod kreeg op mijn motor. Ook bij Axels bike shop kwam ik diezelfde passie tegen voor het merk en toen ik daar die mooie Sunset strip Interceptor zag staan. was ik verkocht.

Binnen een paar weken stond die prachtige Royal Enfield Interceptor bij mij thuis. Beide dealers hebben een geweldige indruk achter gelaten bij mij. Ik zal bij allebei nog regelmatig spulletjes voor mijn motor bestellen. Ga bij deze heren kopen mensen, want ja, ze zijn er nog mensen met echte passie voor motoren.

Wat nu echter wel blijkt uit dit alles dat ik zonder de site Ikzoekeenmotor.nl en hun facebook groep Passie voor motoren nooit had geweten dat we Royal Enfield dealers hebben en een importeur die Motomondo heet. Toevallig werd ik vandaag gebeld door Motomondo (met wat goed nieuws over een vraag) en dus alvast bedankt voor de aangeboden oplossing. Ik heb vertrouwen in mijn Royal Enfield Interceptor en eigenlijk moet ik de redactie van deze website bedanken want zonder zijn site had ik nooit in contact gekomen met al deze mensen en dan had ik nu deze RE niet gehad.

Mijn tip is dus ga vooral een keer proefrijden op een Royal Enfield en je zal niet teleurgesteld zijn. Nou lijk ik verdorie wel een verkoper dat was nou ook weer niet de bedoeling.”

Coos op Reis: romantiek in de avond

DE BALKAN – ’S AVONDS TOCH NOG ROMANTIEK

Het is maandag 27 mei. Het is bewolkt en het heeft vannacht geregend. We gaan weer verder in onze serie “CoosOpReis”. Het miezert nog een beetje. Het is om 09:00 uur 13 graden. Uiteraard weet ik niet hoeveel graden het om bijvoorbeeld 07:00 uur was…

Tijdens het ontbijt raak ik in gesprek met een ouder Duits echtpaar. Het zijn bootjesmensen. Hij verplettert mij in het Duits met uitdrukkingen vanuit zijn waterwereld. Zoiets als: de beste stuurlui staan aan wal, overstag gaan, zijn ra is lam geschoten, het loopt de spuigaten uit etc. Ik snap er niks van. Maar als hij doceert dat er altijd ‘een handdikte water onder de kiel moet zijn’, reageer ik dat we in mijn motorwereld zeggen ‘hou de gepoetste kant altijd boven!’ Hij snapt het meteen. Mijn conclusie is nu dat mijn Duits beter moet zijn dan het zijne. Kijk, dat heet nu omdenken….

Ik monteer mijn navigatiesysteem en laad rap de route. Omdat er op dat moment op de binnenplaats nog net geen satellietontvangst is, berekent de Garmin de complete route opnieuw: 1%, 2%, 3% etc. Dat is de tweede keer in mijn leven dat ik daar in trap. Opletten dus: wachten tot de satellieten in beeld zijn. En dan pas je route starten. Kijk op je scherm.


Ruim voor tienen (ik schat 3 minuten..) rijd ik weg. Lekker op tijd. Af en toe miezert het. Soms is het ff droog. De weg is nat. Ik heb een pittige dag voor de boeg. Een stuk snelweg van 60 km brengt mij rap om Frankfurt heen. Ik rijd achter de file aan. Dat schiet op zo. Regeren is vooruitzien. Een stukje vóór mij rijdt een Audi A3. Plotseling zie ik een gigantische rookontwikkeling in zijn auto. Ik houd altijd ruim afstand, zeer zeker met de motor, maar ik schrik mij de tandjes. De rook komt met vette pluimen uit zijn geopende raam. Ik denk dat de airbag is afgegaan. Ik snap niet waarom. Als ik er voorbij rijd, zie ik dat de bestuurder zit te ‘dampen’. Dat is het nieuwe roken. De Shell in Pernis is er niks bij. Die Duitsers blijven overigens maar stug doorroken. Heel opvallend. Overal sigarettenautomaten aan de muur. In elk dorp. Een land vol rokers. Het lijkt hier 1955 wel. Longkanker? Hoe bedoel je?

Verderop rijd ik Seeheim in. Voor mijn gevoel gewoon één of ander dorpje in Duitsland. Maar … er ligt tramrails. Echt waar. Net als op de Coolsingel. Gekkenhuis hiero!

Af en toe is het droog en af en toe komt de zon door. Het is een mooi schouwspel. Ik dender door het heuvelachtige en bochtige landschap. Het is hier super.

Plots zie ik twee reetjes in het veld staan. Ze richten zich op. De beestjes hebben respect voor de machtige brom van mijn dikke tweecilinder. Terecht. Ze twijfelen… Steken we de weg nog ff over vóór die Nederlandse bromnozem met die vette grijns op zijn ponem of lopen we terug? Ik claxonneer. Luid! Ik heb bij de aanschaf van de motor een extra luide claxon laten monteren…

Ze kiezen gelukkig voor ‘terug’.  Het is alsof iemand de beesten in hun reetjes prikt. Ze draaien zich om en schieten als kogels terug naar hun bossies. Staartjes omhoog. Ik kijk ze zó in hun reetjes… Haha. Dit was wel erg makkelijk stoeien met de tekst….

Na circa 110 km rijden kom ik in de buurt van Feuchtwangen op mijn route een traject van 4 km tegen dat in het weekend verboden is voor motoren.

Maar het is maandag. Joepie! Het circuit is geopend. En ik hoef zelfs geen kaartje te kopen. Ik ben coureur en toeschouwer. Het is een stoer en uiterst bochtig stuk van 10 km met prachtig asfalt. Wat een lol. Subliem. Ik heb werkelijk genoten. Leden van mijn motorclub: stuur straks op zaterdag één rijder vooruit en bel even naar de rest of er überhaupt een smeris staat. Het is het mooiste stuk van deze dag. Mis het niet.

In een stuk bos vind ik ook De Limes van de oude Romeinen nog. Leuk! Tot in Woerden en omgeving zijn daar nog resten gevonden. Gewoon, van 2000 jaar terug. En daar sta ik dan, lullo, met mijn flesje water.

Precies in een haarspeldbocht kom ik een hele grote vrachtauto-met-aanhanger met omgezaagde bomen tegen. Man, wat een ding! Ik heb één meter ruimte. Tóch moet ik lachen. Tja, die bomen moeten natuurlijk ook af en toe eens afgevoerd worden, hè?

Rond 11:00 is het droog en komt het zonnetje. Ik zie al 22 graden. Ik pruttel door Ahorn. Zou daar de naam Ahornsiroop vandaan komen? Mwaw, vast niet.

In Bad Mergentheim is het lunchtijd. Ik toer de Altstad in en vind een bakker met een terras. Weet je wat er nog lekkerder is dan een lekker broodje? Twéé lekkere broodjes!

Na de lunch zit ik vrolijk te zingen in mijn helm. Ik heb het vreselijk naar mijn zin. De weg kronkelt als een woeste slang door het diepe dal. Links, rechts, links, rechts. Het zicht is optimaal. Ik kan de bochten met zeer hoge snelheid nemen. Dorpjes wisselen de route af. Even van het gas af en dan daarna, weer vol er op. Gas!

Een reuzenhand werpt schaduwen over het groene land en haar heuvels. Een meesterlijk spel van licht en donker. En het verandert steeds. Het is prachtig! Wat een mooie toeristische route. Zelf gemaakt. Ahumm…

En als ik dan langs een kweekvijver van kerstbomen rijd, dan mijmer ik vast over de Kerstdagen. Best gezellig. Maar dan ligt er vast pekel. Gas! Gas! Gas!

Ik eet een appeltje aan de kant van de weg. De auto’s suizen mij voorbij. Het valt mij op hoe oerendhard iedereen hier rijdt. Maar … ik passeer ze onderweg allemaal. De hele dag door.

Vrooeemmm! Haha.

DE ROMANTISCHE STRASSE

Ik rijd vandaag hele stukken van de Romantische Strasse. Vroeger was mijn beeld dat aan deze weg allemaal jonge dames met dirndls stonden om bloemen te strooien, als ik langs reed. Zó romantisch. Maar het is gewoon een ordinair stuk zwart asfalt met witte strepen en bomen ernaast. Net als de rest hier.

Maar … als ik dan op mijn hotelkamer kom ….

Itchy Boots, tijd voor nieuwe motorbanden

Onze Nederlandse vlogster Noraly Schoenmaker maakt zoals jullie inmiddels weten prachtige YouTube uitzendingen over haar motorreizen. In deze aflevering van Itchy Boots (onder deze naam is zij inmiddels wereldberoemd) rijdt zij naar de Cotopaxi vulkaan in Ecuador. Een hele mooie rit met adembenemende uitzichten. Haar motorbanden zijn inmiddels echt aan vervanging toe en gelukkig zit ze in de buurt van een stad waar ze vers rubber kan scoren.