Categorie archieven: Gastcolumns & blogs

Coos op Reis, Gastcolumns & blogs, Ikzoekeenmotor.nl, Motorreizen, Motorroutes

Coos op Reis: ijs in Katzenelnbogen

3 reacties

DE BALKAN – IJS IN KATZENELNBOGEN

Dit is aflevering 2 in de BALKAN serie Coos op Reis. De eerdere 70 verhalen kwamen uit Zuid-Europa, de komende (ongeveer) 30 verhalen gaan over de Balkan. Dit reisverslag schrijft Coos van der Spek over zijn avonturen een tijdje terug en gelukkig deelt hij ze weer met ons op Ikzoekeenmotor.nl.

Het is zondag 26 mei. Precies om 09:00 uur trek ik de garagedeur in Linschoten open en maak vervolgens mijn trouwe blauwe dikke tweecilinder wakker. Zij is al gepakt en bezakt en wacht gepoetst en verlangend in haar hoekje. Donkerronkend komt zij met een druk op haar knop tot leven.

Ik vind 09:00 uur nou eens echt een hele mooie tijd voor een pensionado. Potver, de matineuze medemensen regeren de wereld. Hoe bedoel je, om 06:50 uur starten met heipalen heien? Of zand brengen om stenen te metselen? Of een vergadering om 08:00 uur! Of op de motor stappen? In de winter is het dan zelfs nog pikkedonker.

Enfin, 09:00 uur dus. Het is bewolkt. Droog. En 16 graden. Ik ga vandaag in Duitsland 24 graden zien. Prima weer om motor te rijden. De wintervoering is gelukkig al uit mijn Stadler-pak…

Ik dender met mijn motor de A2 af. Ik heb Flitsmeister op mijn iPhone gestart en de smartphone aan de 12 volt-stekker gekoppeld. Ik voel mij voor 95% veilig voor bekeuringen en durf best een extra poepie gas te geven. Soms tik ik even de 150+ km per uur aan. Dat schiet op. En ik ga zeker nooit tussen de slaperige koekblikken hangen. Das levensgevaarlijk. Vroemmm…

Kort na Budel, daar komen die mooie overhemden van LeDûb met mouwlengte 7 vandaan, ze draaiden gewoon de letters van het gehucht om, ga ik bij Nederweert de snelweg af. Vanaf nu pruttel ik heerlijk binnendoor. Het echte motorrijden is begonnen. Op de snelweg rijden is niks aan.

In Roermond zoek ik een koffiestop. Ik rijd een piepklein stukje de verkeerde kant in van een straat met eenrichtingsverkeer. Onmiddellijk staat een oud mannetje op het stoepie druk te gebaren. O, ik ben in de buurt van Duitsland hoor, denk ik. Het land van de regeltjes en de wetjes met ijverig gepeupel om je de les te lezen als je iets overtreedt. Duitsers… Maar toch haal ik opgelucht adem als ik de grens oversteek: de komende weken geen verkeersdrempels meer. In Afrika heten ze spoedhobbels. Leuk, hè? Dat leerde ik van Itchy Boots. Maar fijn om die hobbels eens een poossie te missen.

Eerst even tanken.

De E10 kost hier € 1,45 per liter. Het kan dus best, Den Haag. Stelletje dieven!

Onderweg geniet ik van het zacht glooiende landschap en de vergezichten.

Ik steek een paar keer de Rijn over, één van de belangrijkste rivieren voor Nederland.

En natuurlijk gluur ik even bij Klooster Arnstein. De weg daarheen is 16%!

Het wordt in de middag wat warmer. Ik verwijder nog een voering uit mijn jas en zet wat ritsen open. De voering berg ik vlot op in een waterdichte zak, snel bereikbaar op mijn topkoffer. Die zak zit met robuuste elastieken spanbandjes van The Rok vast. Ik schreef er al eerder over. Die dingen zijn werelds. Koekel op ‘Rokstraps’. Goedhart Motoren in Bodegraven heeft ze.

Tja. En dit jaar dus geen kampeerspullen bij mij. Dat scheelt veel volume en veel gewicht. En die twee zware zijtassen op mijn zijkoffers heb ik vorig jaar gelijk verkocht. Daar begin ik niet meer aan. Het rijdt echt beter zo. Ik heb ook minder spullen en kleding bij mij. Ik ga nu gewoon wat vaker wassen. Maar ja: nog wel twee paar schoenen, twee e-readers, twee slaapzakken, een elektrische bandenpomp, een sleepkabel en een doorzichtige benzineslang. Dat bedoel ik…

Vandaag ruim 450 km te gaan. Ik ontwierp in Basecamp voor vandaag wat meer routes over doorgaande wegen. Anders kom ik wel heel laat in het hotel aan.

En zo is er straks voldoende tijd voor een lekkere lunch en .. ijs in Katzenelnbogen. Kom je daar ooit in de buurt? Rijd daar dan persé NIET voorbij. En maak er gelijk een waypoint van. Voor drie grote kogels betaal ik slechts € 2,70. En ze hebben hier zoveel smaken. Heerlijk. En ze hebben er óók spaghetti-ijs. Aardbeismaak, met verse aardbeien. Oei, oei, alsof er een engeltje over je tong piest… Héééérlijk!

Ik arriveer rond 18:30 uur in het familiehotel Kern in Idstein. Het is meer dan prima hier. Het is nog heerlijk weer, dus ik geniet eerst van een biertje en dan van een glas droge witte wijn en asperges met gerookte ham op het buitenterras in het hof. En een kopje koffie. Wat een genot. Vannacht mag mijn BMW daar lekker veilig op het terras slapen.

De eerste dag is bijna voorbij. En mijn verlangen is al een beetje bevredigd. Een heel klein beetje. Ik ben immers onderweg. Mijn dromen achterna. Het was een mooie dag. En ik heb heerlijk relaxed gereje en genoeg gevangen voor The Catch Of The Day….😍

Gastcolumns & blogs, Tips en Tricks, Tussendoor

Ton Eppenhof en zijn Royal Enfield accessoires

Een reactie plaatsen

Ton Eppenhof houdt ons regelmatig via zijn columns op de hoogte van zijn zoektocht naar de juiste accessoires voor zijn Royal Enfield. Zijn eerdere verhalen lees je hier.

We kregen vorige week van hem dit vervolgverhaal ingezonden.

“In december kwam de koppelingskabel binnen. Deze 3 cm langere kabel is perfect. Ik wilde de kabel routing precies hetzelfde houden en de kabels in dezelfde standaard clips netjes langs de framebuis en net ver genoeg van de uitlaat voorpijp omhoog laten lopen. Daar moest de kabel net iets langer voor zijn dan de standaard kabel.

Verder kreeg ik (toch nog onverwacht op tijd) de zijtassen binnen met daarbij ook de beugels om ze te bevestigen. Aangezien er een paar gaatjes in de beugels zitten kon ik ze ook nog mooi van binnen tectyleren. Je weet nooit waar het goed voor is.

Het monteren was zo gedaan. Jazeker, ik ben blij met mijn kerstcadeau. Deze tassen passen beter bij de Interceptor. Ze volgen mooi de lijn van de uitlaten. Per tas kan je maar 3 kg bagage meenemen maar voor wat kleding of kleine spulletjes is dat voldoende. Daarbij heb ik ook de topkoffer nog en een grote rol die achter op het zadel kan liggen. Daarnaast moet ik nog ergens een tanktas hebben maar misschien koop ik er nog wel een die met magneten vast zit op de tank.”

Aanvulling redactie:

De zijtassen zijn geleverd door:

//ikzoekeenmotor.nl/bedrijven/gebroeders-van-doorn-motoren/

De motorfiets is geleverd door:

//ikzoekeenmotor.nl/bedrijven/axels-bike-shop/

Gastcolumns & blogs, Motorboeken en motorverhalen, Tips en Tricks, Tussendoor

Ton sleutelt bouwt verder aan Royal Enfield

5 reacties

Ton Eppenhof ruilde een paar maanden geleden zijn prachtige oude BMW in op een splinternieuwe Royal Enfield Interceptor. Hij houdt deze motorfiets behoorlijk origineel, maar past hem graag aan naar zijn eigen wensen. Zo schreef onze motorcolumnist ons eerder al over het zoeken naar motortassen en topkoffer. Bagagerek en valbeugels kwam in eerdere artikelen aan bod. In dit verhaal schrijft hij ons over het aanpassen van zijn motorzadel en de vering.

Eind oktober had ik weer een paar kleine aanpassingen gedaan. Voor op de motorfiets heb ik een Philips X-Treme vision lamp gemonteerd en mijn achterlichtje achter vervangen. Het lampje achter was niet nodig maar misschien zit er zo’n lampje in wat kwalitatief ook niet bijzonder is. Maar die lamp aan de voorkant is een gigantische verbetering. Ze zijn niet goedkoop, maar het werkt wel.

Half november kwam mijn premium comfort zadel aan. Precies wat ik verwacht had. De montage was hooguit 10 minuten werk. Het heeft even moeten duren maar uiteindelijk zit het zadel erop. Het zadel past mooi bij de kleuren van de motorfiets en zit gewoon perfect. Als je versleten tussenwervelschijven hebt, dan moet je de druk op het staartbeen van je ruggengraat proberen te voorkomen. Daarom kocht ik dit zadel. Het schuim is gelukkig niet zo zacht; je zinkt er minder in weg. Het is tevens iets breder waardoor je meer steun krijgt. Het zadel is aan de voorkant bekleed met een anti slip materiaal en het is aan de achterkant tevens wat hoger waardoor je ook daar wat steun krijgt. Maar toch heb je nog iets aan schuifruimte voor als je wil verzitten. En tussen het schuim en het zadeldek zit tevens een 3d netting waardoor doorzitten niet zo gauw een probleem moet zijn.

De koppelingskabel is nog steeds niet binnen gekomen en ik heb besloten dat ik de gaskabels ook ga vervangen. Dan is alles perfect aangepast. De remleiding is goed en die ga ik ook niet verleggen. Vandaag ook nog eens contact gemaakt met Hagon in GB. Kijken of ze toevallig toch voorvorkveren leveren. Helaas kan Hagon geen voorvorkveren leveren en ondertussen heb ik dus mijn keus gemaakt. In de voorvork monteer ik de Hyperpro veren. In combinatie met een dikkere olie 15W moet dit een flinke verbetering geven.

De gaskabels bestelde ik bij bij Hitchcocks Motorcycles GB en die kwamen snel binnen. Met dank aan DHL. Met alle bijkomende kosten en verzendkosten waren ze erg duur maar de kabels hebben wel een nylon coating dus deze hoef ik niet meer te smeren met olie. Heel af en toe wat WD40 is schijnbaar alles wat nodig is. Zo zie je maar weer dat een stuur verhogen een stuk duurder kan uitvallen als je verwacht. Eigen schuld volgende keer niet vertrouwen op Youtube video’s. 

Ik ben echt zeer benieuwd, omdat ik alles zowat gelezen heb wat je kunt doen om de voorvork te verbeteren. Van een 6mm opvulring tot de YSS upgrades. Ik ga ervan uit dat ik tevreden zal zijn omdat ik al eerder deze veren gekocht heb. Voor de achterzijde gaan het uiteindelijk dan de Hagon 2810 worden. Afstelbare preload en demping maar dat komt er dit jaar dus echt niet meer van.

Een paar dagen later zijn de Hyperpro veren gemonteerd. Het demonteren van de vorkpoten ging redelijk goed. Eigenlijk maar één probleem. Bij één van de vorkpoten ging één inbusbout amper los. En hij moest toch echt een beetje los om de vorkpoten te demonteren.

De montage van de Hyperpro veren ging goed. En de olie heb ik ook meteen vervangen voor een 15W olie van Hyperpro. Daarna alles weer in elkaar gezet en de bout die zwaar draaide voorzichtig weer wat vaster gezet. Misschien moet ik die bout een keer laten controleren bij de dealer. Bij al de andere bouten was het een paar slagen los en daarna weer vast geen probleem. Het comfort is weer beter geworden en de motor rolt nu een stuk beter over de verkeersdrempels en putdeksels. Eigenlijk wel zo goed dat ik misschien wel niks doe aan de achtervering of het zou puur voor het uiterlijk zijn.

Qua comfort ben ik nu helemaal tevreden met de Royal Enfield Interceptor. Het benzineverbruik van 1 op 25 van de motor is ook iets waar je telkens blij van word. Van al de motoren die ik gehad heb tot nu toe is deze Royal Enfield Interceptor wel de leukste motorfiets. Zo gauw je de startknop indrukt, geniet je van het heerlijke motor geluid. Aangezien we nu voldoende RE dealers hebben verwacht ik dat er in de toekomst veel Royal Enfield rijders bijkomen.”

Gastcolumns & blogs, Motorboeken en motorverhalen, Tips en Tricks, Tussendoor

Ton zoekt verder naar accessoires

Een reactie plaatsen

Vanaf september is Ton Eppenhof al bezig met het aanpassen van zijn nieuwe Royal Enfield aan zijn eigen wensen.

Vorige keer vertelde hij over het zoeken naar bagage rek en tassen, hier een vervolg:

Het begon met een bagarek van Renntec dat meerdere bevestigingspunten heeft waardoor ik iets meer bagage op het rek kan meenemen. Sommige rekken zitten met enkele boutjes vast maar dit rek zit ook vast aan de bovenste bevestiging van de schokbrekers.

Ondertussen toch een topkoffer gekocht . Een Shad SH37 is het geworden. En ja je hebt helemaal gelijk als je zegt dat die niet mooi staat op de motor. Hij is praktisch maar niet mooi maar als mijn kerstcadeau in gebruik is gaat de koffer minder vaak mee.

Het kerstcadeau zie je na kerstmis wel. Eigenlijk heb je niet veel aan grote topkoffers omdat het maximum gewicht wat daarin mag meestal toch maar 5 kg is. Dat heeft de maken met de bevestiging maar ook vaak met de positie van de topkoffer die toch vaak behoorlijk ver achter de achterkant van de motor uitsteekt. Stop je er teveel gewicht dan doet het de wegligging geen goed.

Mijn flyscreen zit erop en je zou het niet verwachten maar de winddruk op het lichaam is veel minder nu. Iets meer wind op mijn helm maar ik kan er mee leven. Mijn oordopjes doen voldoende om dit geluid van de wind te verminderen tot een acceptabel niveau.

De valbeugels zitten er ook op en ze passen perfect. Ze zijn van RVS dus dat is weer een pluspunt. Ik vind het wel een fijn gevoel als het blok een beetje bescherming heeft. Geen grote valbeugel omdat die bij een val zelfs het frame kan verbuigen. Bovendien zien ze er ook niet uit.

De stuurverhogers van Motone zitten erop en de zithouding is nu 100% naar wens. Ze zijn 2,5 cm hoger en ze hebben een setback van 2,5 cm. De koppelingskabel is nu eigenlijk 2,5 tot 3 cm te kort maar met een andere kabel van Venhill ga ik dit probleem oplossen. Ze leveren een betere kabel nagenoeg onderhoudsvrij en op de gewenste maat. Kost wat maar dan heb je ook wat. De kabel vandaag (20-10-2021) besteld maar het zal enkele weken duren voordat ik hem heb.

Nu is het wachten op mijn premium touring seat. En ik ben zo slecht in wachten.

En daarna moet ik me verdiepen in de voorvering. Iets meer voorspanning en misschien emulators. Of andere veren van Hyperpro of Ikon. De demping en vering voor hebben allebei iets nodig. De achtervering is na het verhogen van de voorspanning op de veren voorlopig acceptabel. Eigenlijk wel meer dan dat. Ik laat die nog een tijd zitten.

De volgende verbeteringen zullen de banden zijn maar ik ga deze eerst gewoon rijden tot ze aan vervanging toe zijn. En dan weer een paar Bridgestones erop. De BT46 is toch wel een fijne band. De Indiase Ceat banden zullen er dan afkomen eind 2022. Tenzij ze erg vlug verslijten.

Wordt vervolgd…. Groeten, Ton.

Gastcolumns & blogs, Stories from abroad, Tussendoor, Van de redactie

Motorrijders in de gezondheidszorg in Afrika

Een reactie plaatsen

Al meer dan dertig jaar werkt er een prachtige organisatie in vijf Afrikaanse landen. Met de enorme goodwill van de motorgemeenschap wordt er voor gezorgd dat de gezondheidszorg de mensen in de armste en meest afgelegen delen van Afrika bereikt. Ze deden ons op de redactie denken aan de vroegere serie Flying Doctors, die dit met vliegtuigen in Australië doen.

Two Wheels for Life, de officiële liefdadigheidsorganisatie van motorracen, organiseert veilingen en evenementen met de hulp van de rijders en teams van MotoGP™. De programma’s die men ondersteunt zijn actief in vijf Afrikaanse landen;  Gambia, Nigeria, Malawi, Liberia en Lesotho.  Unieke systemen, geleverd door zusterorganisatie Riders for Health (Riders), zorgen ervoor dat motorfietsen en andere voertuigen dag in dag uit betrouwbaar blijven rijden.

Riders for Health, supported by Two Wheels for Life in the UK, in Lesotho, Africa January 2020. Images by Tom Oldham

Op deze manier kunnen gezondheidswerkers op betrouwbare wijze naar dorpen gaan om voor baby’s, kinderen en ouderen te zorgen, en de testresultaten kunnen naar laboratoria worden gebracht en snel worden teruggestuurd voor een snelle diagnose van ziekten.

Motorrijders en motorfans weten dat motorfietsen ongelooflijke machines zijn. Ze brengen mensen samen, ze zijn leuk om te rijden en te racen, en ze zijn ook het enige voertuig dat zorg kan leveren aan enkele van de meest afgelegen gemeenschappen in Afrika.

Wil je meer lezen over deze prachtige organisatie?

Ga naar //www.twowheelsforlife.org/about-us/