Tag archieven: motorvakantie

Coos op Reis, Motorreizen, Stories from abroad

Coos op Reis: Ticket to Freedom

Een reactie plaatsen

Het is eind april als Coos van der Spek dit schrijft. Wij (redactie: Betty) publiceren zijn verhalen wat later in onze serie Coos op Reis.

De hemel is strak blauw; het is prachtig weer. Waar heb ik het toch allemaal aan verdiend? Het wordt in Rome vandaag ruim 27°. En daar ga ik naar toe. Met de trein.

Deze camping is trouwens helemaal super. Alle mogelijke voorzieningen. Uitstekend restaurant voor diner en ontbijt. Zeer schappelijke prijzen. Eerst maar eens naar het uitstekende ontbijtbuffet, met alles er op en eraan, voor acht euro. Vriendelijk personeel. Alles is goed geregeld. Er zijn veel huisjes in verschillende vormen en formaten per dag te huur. En uiteraard zijn er voldoende mogelijkheden voor caravans, campers en tenten. Het is echt een aanrader als je Rome mee wilt nemen tijdens je kampeervakantie. Doen!

Direct buiten het hek zit je letterlijk gelijk midden in de hectiek van Rome. Het stoplicht staat voor de deur. Ze razen er met volle snelheid langs. Gekkenhuis. Maar wandel terug, tien meter de poort in en je komt weer in een oase van rust.

Het Toeristische Informatie Punt op de camping is vandaag gesloten. Dat had ik nou echt niet verwacht. Ik koop voor drie euro een heen-en-weertje bij de receptie en wandel 300 meter naar het treinstation. De trein gaat om de twaalf minuten. En met een kwartiertje sta ik midden in Rome.

Het is nog maar woensdag en het is gruwelijk druk in Rome. Het is niet normaal. Ik kan over de hoofden lopen. Het blijkt een feestdag in Italië te zijn.

Er is bijzonder veel bewaking van militairen en politie. Zware militaire voertuigen blokkeren de ingang van drukke straten. Stoere militairen, gewapend met hele grote geweren, staan er dreigend naast. Geen mallotige terrorist die het hier in zijn hoofd haalt om iets geks te doen. De mannen zijn scherp en houden iedereen in de gaten. Ze kijken mij recht in de ogen. Eén keer te langzaam met je ogen knipperen en je ligt met een tie wrap om beide duimen met je koontjes op de kasseien. Een foto maken van zo’n stoer karretje? De politieman komt gelijk op mij af! Het is hier nog veiliger dan op zondagmorgen tijdens kerktijd in Linschoten.

Toen Janny en ik in 2004 dertig jaar getrouwd waren, gingen we voor het eerst naar Rome. Ik vond die waanzin van die scooters en motorfietsen toen al helemaal het einde. Rome voegde ik toe aan mijn bucketlist. Daar wilde ik ook tussen rijden: in mijn donkergrijze driedelige kostuum met krijtstreep, wit overhemd en stropdas en mijn laptoptas achterop. En dan vol gas met al die achterlijke tweewielers mee als het stoplicht op groen gaat. Beng! Gas-gas-gas … en met een teringgang naar het volgende stoplicht razen. Whooooeeeiii! Helemaal het einde!

Het is inmiddels 27° in Rome en ik besluit om deze wens per direct van mijn wensenlijst af te strepen. Het lijkt me helemaal niet leuk en véél te warm. En het stinkt nog harder dan toen. Ik ben ook zo’n vijftien jaar wijzer, denk ik….

Ken je die kraampjes in de grote steden waar ze kastanjes poffen? Londen, Parijs etc? Het doet mij aan mijn jeugd denken. Bij mijn tante Jo op de Gordelweg in Rotterdam mochten Lia en ik dat soms doen. Op het fornuis. Bij tante Jo mocht alles. We noemden haar Jo van Frans. Haar man heette zo. Grappig. Ik mocht in 1973 zelfs een paar maanden bij haar op zolder logeren.

Ik had net een nieuwe baan bij het rekencentrum van de Melkunie. Kort daarna trouwden Janny en ik.

Ik kan het niet laten en bij zo’n kraampje koop ik gepofte kastanjes in een puntzakje. Zoooo lekker en zo’n nostalgische smaak. Terug naar mijn jeugd. Terug naar tante Jo.

Ik ben onderweg naar het Forum Romanum. Plotseling kom ik Julius Ceasar tegen met een plastic zwaard en een iPhone. Voor een euro gaat hij met je op de foto. Rome is nu echt gevallen….

Ik maak ook een selfie met de meest gefotografeerde meeuw van Italië. Geweldig. Alsof het zíjn gebouw is. Wegvliegen? Waarvan? Voor wie? Hoe bedoel je?

Bij het Forum Romanum staat een vijfkoppige Spaanse band te spelen. De rappe muziek schalt over de oude stenen. Omstanders dansen mee. Wat een feest! Ik zit er een hele poos te kijken en te genieten. Het is zooo leuk.

Heel veel wegen in het centrum zijn autovrij gemaakt. Ik vind dat erg prettig. Opzouten, met die vieze ouwe lawaaiige diesels. Dit is veel mooier zo. Goed gedaan, Rome! Ik wandel verder en kom bij De Spaanse trappen. Helaas. je ziet ze niet door de toeristen. Het is druk, druk, druk!

Dus ik zwerf verder en vermijd de drukte. In de achterafstraatjes is het ook hartstikke leuk. Door een stad moet je dwalen, haar lekker als een ouwe jas ‘aantrekken’. Heerlijk.

TICKET TO FREEDOM

Mannen uit donker Afrika hebben mij al tig keer ongevraagd een armband omgedaan en een lulverhaal verteld: ze zijn je vriend en geven je een cadeau omdat ze je aardig vinden. Maar o wee, als je bedankt en wegwandelt. En natuurlijk moet je je cadeau dan teruggeven.

Elke honderd meter hoor ik hetzelfde verhaal. Ik vertel ze veelal dat ik geen geld heb en dat ze dat mijn moeder moeten vragen. En dan wijs ik een willekeurig persoon aan. Ik zie nog steeds die wachtende sukkel van een zoon met zijn moeder voor mij, van een paar dagen terug. Weet je nog?

Maar de armbandjes gaan maar door. Daar moet een organisatie achter zitten, want het concept is elke keer hetzelfde. Dus koop ik voor een tientje drie van die dingen en draag ze opzichtig aan mijn pols. En als dan zo’n donkere mijnheer mij benadert, dan roep ik uit de verte: NO WAY MAN, GO AWAY, LET ME GO, I ALREADY BOUGHT MY TICKET TO FREEDOM!

Owja, the Catch of the Day. Voor veel lezers bekende beelden, hieronder. Nou, kijk maar. En kijk even naar het vrolijke dansfilmpje, midden in Rome:

Coos op Reis, Motorreizen, Stories from abroad

Coos op Reis: ROME, WE KOME

Een reactie plaatsen

Het is 24 april.

(* redactie: de verhalen van Coos publiceren we wat later dan dat Coos van der Spek zijn kilometers maakte. We genieten dus wat langer door hier in de serie Coos op reis.)

En het is half bewolkt. Maar de zon schijnt en het is heerlijk zwoel. Het lijkt wel alsof ik in Italië ben… Vandaag vertrek ik naar Rome!

Tijdens het bij elkaar schrapen van mijn zooi ontdek ik nog een tweede badkamer in deze caravan. Het blijkt dat aan elke slaapkamer een badkamer grenst. Was míj helemaal niet opgevallen.

Het blijkt dat niemand hier persé eierdopjes wil tellen. Ze vinden het allemaal best. Het verlies van een eierdopje zit in de prijs verdisconteerd. Goeie marketeers hier.

Ik wandel nog even naar zee en rond 09.30 uur druk ik op de startknop van mijn machtige BMW. De motor slaat soepel aan en begint mooi rond te draaien. Ik schakel in en vertrek. Het wordt een lange dag. Ik ga eerst tanken voordat we de bergen in sturen. Het is broodnodig, mijn dashboard geeft al een poosje aan dat ik op reserve rijd. De benzine kost hier in Livorno  € 1,75 de liter. Niet normaal. En een uurtje verderop nog maar € 1,55 per liter. Stelletje dieven.

Ik rijd door het werkelijk prachtige Toscane. La dolce vita, ofwel: het goede leven. Het is er adembenemend mooi. Absoluut één van de allermooiste en rijkste regio’s van Italië. Toscane is super. De glooiende heuvels, de middeleeuwse dorpjes, de eeuwenoude wijngaarden die de beste wijnen ter wereld produceren, de villa’s op de toppen van de heuvels en de stokoude boerderijen.

Iedereen die er is geweest, is gelijk verliefd op Toscane. De beelden van Toscane blijven de rest van je leven op je netvlies staan. De schitterende cipressen langs de wegen maken een onuitwisbare indruk. Het licht in Toscane is véél intenser dan in de rest van Italië. Alles is veel groener dan normaal. Zelfs het onkruid is groener, geler, bruiner en roder. De blaadjes aan de bomen fonkelen als sterren aan de hemel. Het is alsof achter elk blaadje een lampje brandt. Een sprookje in deze tijd van het jaar.


Toscane ís anders, voelt anders en ruikt anders. Ruiken, één van de vele voordelen van het motorrijden. Je ruikt de route! Ik ruik onderweg veel gras. Geen gemaaid gras. Natuurlijk, dat ruik ik onderweg soms ook. Nee, zo’n vettige boterachtige lucht van vers groeiend gras. Van dichtbij. Alsof je op je buik in de wei ligt. Het is heerlijk. Ik ruik ook de bloemen, bomen en alle dieren. Geweldig! Owja, en pollen natuurlijk. Prikkels voor al mijn zintuigen.

Er is hier opvallend weinig rotsgrond. Toscane is bijna volledig groen gestoffeerd. Zo’n aaibaar knuffellandschap. Het lijkt wel één grote groene golfbaan. Het asfalt is wisselend. De éne keer twee streepjes gas extra, de andere keer vier streepjes minder en dan vliegt toch nog het grit je om de oren.

Ik neem onderweg nog even de tijd voor een kopje koffie. De Italiaanse is de lekkerste van de wereld. Ik stop zomaar bij een willekeurige tent. Ik heb geen spijt van mijn keus trouwens….

Na het heerlijke broodje van panifici e pasticcerie Sclavi in Monteriggioni (sinds 1949) mogen mijn BMW en ik even een klein dutje, met uitzicht op het meer en in de schaduw van een prachtige boom, doen. Zwaar leven. Klopt. Een goed kwartier op een mooie platte bank en dan zijn we allebei weer zo fris als twee fruitvliegjes op een mooie rijpe sinaasappel.

De route is prima. Ruim 180 km flink sturen plus circa 200 km op wat meer doorgaande wegen. Ik zie o.a. Volterra, Sienna, Bolsena, Viterbo, Sutri en natuurlijk … Rome.

Het is al met al een stevige dag sturen om bijtijds op de camping te arriveren. Vooral het laatste stuk is erg druk. Ik zit dan in de buitenwijken van Rome en rijd midden tussen zenuwachtig en hectisch verkeer. Ik moet het territorium van mijn kasteel agressief verdedigen. Ik moet breder zijn, harder rijden, grover sturen en meer toeren en lawaai maken.

Dit is het absurde verkeer van Rome. Het  is Amsterdam in het kwadraat. Auto’s, scooters en motoren zijn hier allemaal rondom beschadigd. Soms hangen spatborden er gewoon op half zeven los bij. Hier val je, sta je op en rijd je verder, zonder je om het blik of plastic te bekommeren. Schadeformulieren bestaan niet. Je scooter is geen bezit. Je rijdt gewoon met een vervoermiddel. Verder niks.

De Italiaantjes zoemen als vliegen om mij heen. In hun korte broek. Met hun mouwloze shirtjes. In hun teenslippers. En ik zie ze zwenken en draaien en scheuren. Met soepele polsbewegingen draaien ze aan het gas. Remmen doen ze niet. Ze ontwijken. Naast mij, voor mij en achter mij. In mijn spiegels kijk ik al helemaal niet. Die moet je op het circuit ook afplakken. Het gevaar komt van voren. Ik hou mijn motor hoog in zijn toeren en hoor de uitlaat ronken en klappen geven. Ik voel mij Sir Lancelot en ga met een heldhaftige reddingsactie mijn geliefde Guinevere uit handen van de vijand houden. Opzouten! Want ik ga dood als ik maar één krasje op mijn motor krijg. Hahaha! Ik gebruik de breedte, de indrukwekkende verschijning van mijn machine en haar bagage en mijn postuur om mij een weg te banen. Gewoon méé met de waanzin! Maar het gaat allemaal goed.

ROME, WE KOME…

Ik ben in Rome. Op een megagrote camping aan de rand van deze megagrote stad. Voor 60 euro per nacht. Maar hier met alles d’r op en d’r an. Met een meer dan uitstekend restaurant met zeer acceptabele prijzen, een vriendelijke receptie, een fraai zwembad en een oase van rust. Prima. Helemaal goed. Ik ben tevreden.

Owja, en het metrostation naar het centrum van Rome is op wandelafstand van de camping. Wat heb ik toch weer… Nee, hoor. Dat is niet waar. Dat heb ik afgelopen winter allemaal uitgestippeld.

Morgen ga ik een dagje Rome bekijken. Daar heb ik zin in.

Janny en ik waren er twee keer. Een keer op eigen rekening en … een keer op rekening van mijn werkgever, ISS Nederland, na het succesvol beëindigen van een studie in Engeland. We kregen van ISS een enveloppe met geld mee, hebben eerste klas gevlogen en eerste klas geslapen op twintig meter van de Spaanse trappen. De bagage werd op de kamer gebracht en er stond een lakei in een pak voor de voordeur met een hoge hoed. Het hotel kostte per nacht een klein vermogen. Maar…. als Janny in de badkamer wilde, moest ik er uit. Samen paste echt niet… Wat een stad.

Eerst maar eens even ergens iets lekkers gaan eten en een koud biertje zien te vinden.

Proost!

Motorreizen, Tips en Tricks, Tussendoor, Van de redactie

Een motortent waarbij je motorfiets ook binnen slaapt

Een reactie plaatsen

Er zijn heel wat van onze lezers die hun motorvakantie momenteel plannen of al ergens rijden nu. Iedereen heeft zo zijn eigen manier van kamperen, inpakken en meenemen. Vandaag kwamen we deze Atacama motortent tegen.

Zo te lezen handig, en je kunt je motorfiets “binnen” parkeren. We zijn best benieuwd of er lezers/leden zijn die ervaringen hebben met deze motortent. Reageer gerust op onze socials, we zijn nieuwsgierig. In onze facebookgroep PASSIE VOOR MOTOREN is het bericht zojuist geplaatst. We zijn benieuwd naar jullie ervaringen.

Coos op Reis, Gastcolumns & blogs, Motorreizen

Coos op Reis: Drie maanden met de motor door Zuid-Europa

5 reacties

Ikzoekeenmotor.nl stelt je graag voor aan een nieuwe motorreis-verhalenverteller: Coos van der Spek. We gaan nog heel wat verhalen van hem lezen. We publiceren dit zoals Coos het aan het begin van zijn pensioen schreef, de motorreis is dus al gemaakt, wij kijken mee in de film van Coos:

Coos van der Spek (1952) droomde op de Middelbare School op 14-jarige leeftijd al van brommers. Na zijn bromfietsperiode haalde hij direct in 1970 op 18-jarige leeftijd zijn motorrijbewijs in Rotterdam. Overigens in vijf lessen á negen gulden per uur. Vervolgens keerde hij zijn spaarvarken om en schafte een spiksplinternieuwe Honda CB250 aan. Daarmee stak hij voor het eerst van zijn leven de grens over en ging met zijn huidige vrouw met een tentje op vakantie naar Zwitserland. Vele motorreizen en avonturen volgden. En zó begon het motorleven van Coos….

Coos startte in 1969 zijn arbeidzame leven als shiftleader-operator in de ICT. Na een paar jaar avondstudie klom Coos snel via analist-programmeur op naar ontwerper en projectmanager. Aanvullende avondstudies zorgden ervoor dat hij het grootste deel van zijn vijftigjarige (!) carrière als manager leiding mocht geven aan grote ICT-afdelingen en interessante omvangrijke en complexe ICT-projecten. Coos werkte bij bedrijven als Melkunie, ISS en DAS Rechtsbijstand.

Kort na zijn pensionering liet Coos een oude droom in vervulling gaan. Hij startte zijn drie maanden durende avontuurlijke motorreis door Zuid-Europa.

In de komende maanden zal hij regelmatig op zijn eigen en kenmerkende wijze ‘een luchtig verslag’ over zijn avonturen schrijven. We kijken nu al uit naar zijn verhalen.

Coos (1952) is getrouwd met Janny (1951). Zij wonen sedert 1990 in Linschoten, een dorpje onder de rook van Utrecht. Zij hebben een dochter Danielle (1978).

Tip van de redactie: als je onderaan de artikelen op de “tag” Coos van der Spek” klikt, of links op deze banner, dan kom je straks vanzelf in zijn serie van verhalen. We starten vandaag… 

Motorbedrijven en hun passie, Motorreizen, Stories from abroad, Van de redactie

Eifelhotel Malberg; motorrijders komen thuis tijdens vakantie

6 reacties

Via Ronald van Oostveen kregen we op de redactie@ikzoekeenmotor.nl dit verhaal binnen. Het voorjaar is weer in aantocht, plannen worden gemaakt, dus wij brengen de lezers van “ikzoekeenmotor” graag op leuke ideeën.

“5 jaar geleden zijn mijn vrouw Gret’l en ik Ronald van Oostveen getrouwd. Naar jaarlijkse gewoonte gingen wij met Valentijn een weekendje weg. Dit is meestal naar Duitsland (niet te ver weg) en even lekker genieten. Stond daar in Monschau een hotel te koop! Dus we keken elkaar aan en dachten: dat lijkt ons wel tof. Een aantal hotels hebben we bekeken maar we vonden toch niet wat we wilden. Op een gegeven moment ontving ik een email van de makelaar met een Hotel in Malberg. Ik zeg tegen Gret’l “moet je eens kijken wat ik ontvangen heb, ziet er prachtig uit met een schitterend uitzicht”. Op de foto’s afgegaan perfect gewoon! Ik belde de makelaar dat ik de dag erna naar dat Hotel in Malberg ging kijken. Gret’l moest die dag werken en ben ik dus alleen naar Malberg gegaan. Aangekomen in een dorpje van 500 inwoners (boven op de berg) staat het hotel op de Am Annenberg.

Het hotel zag er wat verlaten uit met weinig tot geen gasten (heb er 4 geteld) de hele familie “werkte” daar in het Hotel. De geldkraan was dicht gedraaid en het hotel Haus Sonnenschein was eigenlijk failliet. We maakten een vervolgafspraak voor de maandag erop om samen met mijn vrouw Gret’l te kijken. De kogel ging door de kerk en wij gingen meteen praten met de bank en ons werk opzeggen. Jawel, 6 weken later waren wij eigenaar van een Hotel met een zeer slechte reputatie. Enfin alles verandert ook de naam in Eifelhotel Malberg, alles schoon gemaakt, nieuwe matrassen, handdoeken gekocht, vergunningen aangevraagd, website bouwen, domeinnamen gekocht en draaien maar. We zitten gelukkig in streek waar je heerlijk kan wandelen, vliegvíssen, fietsen en natuurlijk ook motorrijden!

Binnen een jaar was het oude Hotel Sonnenschein een Motorhotel. Onze gasten zijn voor 95% motorrijders uit Nederland en Belgie. We liggen ook super centraal in de Eifel slechts 300 km van Utrecht en 230 km van Antwerpen dus perfect aan te rijden op 1 dag. Als onze gasten aankomen op de Motor is het eerste wat ze doen foto’s maken van het schitterende panoramisch uitzicht om zo het thuisfront lekker te maken. Iedereen wordt vriendelijk onthaald door de gastvrouw Gret’l. Wij beschikken over 16 gastenkamers, allemaal met douche, toilet en balkon en een schitterende groepsaccommodatie (vroegere feestzaal) voor 10 volwassenen met 4 douches en 2 toiletten. In totaal beschikken wij over 44 slaapplaatsen. Onze gasten stallen de motoren in 1 van de 3 garages en of op onze (videobewaakte) priveparkeerplaats. Bij aankomst is het vaak lekker omkleden in vrijetijdskledij. Ze drinken een biertje op het terras met ook weer een prachtig uitzicht op het Kylltal en om 19.00 uur staat het eten voor onze gasten klaar. Mijn vrouw Gret’l zorgt voor de drankjes en Ik kook zelf, dus de eigenaar staat aan het fornuis en maakt een heerlijk buffet voor onze gasten met diverse vleessoorten, groentes en aardappelen/frietjes of rijst. Op zaterdag ben ik de Grillmeister en dan sta ik buiten te kokkerellen. Iedereen voelt zich thuis. Lekker ongedwongen, gezellig, babbeltje maken (in het Nederlands) met onze gasten, gezellig muziekje draaien.

Gewoon een goede sfeer creëren en een thuis gevoel geven. Als de avond is gepasseerd en na het slapen gaan, staat er vanaf 8.00 uur een ontbijtbuffet klaar met verse broodjes, vleeswaren en kaas, gekookte en of gebakken eitjes enz. Een goed begin van de dag! De gasten stappen dan vaak weer op de motor en rijden of hun zelfgemaakte routes of de routes van het Hotel. Deze kunnen ze thuis al downloaden. Onze klanten zijn super tevreden en zeker 50 % komt alle jaren terug naar Malberg. Sommigen al voor de 5e keer. Dat geeft voor ons als eigenaars natuurlijk een goed gevoel. Ook de facebookpagina van De Motorrijder met 41000 leden is fan van het Eifelhotel Malberg ook zij komen ieder jaar met de Bende van ellende naar ons.

Wat mogen onze gasten verwachten:

Stalling in de garages of een veilige parkeerplaats, kleine werkplaats met gereedschap, compressor, snelstarter, hogedrukspuit, handschoen- en schoendrogers en verder gezelligheid, een goed matras, het moet schoon zijn, een goeie en warme douche, free Wifi in het hele hotel, lekker eten, een goed ontbijt en ’s avonds een lekker biertje drinken samen met hun motormaten gezellig babbelen op het terras of in onze wíntergarten en overdag heerlijk toeren in de omgeving. De meeste maken een dagtoer van 220-280 km en rijden dan naar Trier, Bitburg, Prüm, Vianden, Cochem, en Luxemburg. Het is allemaal perfect te rijden in een schitterende omgeving met goed onderhouden wegen, bergachtig gebied met prachtige bochten en rechte stukken waar je het gas ff kan opendraaien. Voldaan na een mooie dag is het lekker onderuitzakken met een fris biertje en videootjes bekijken die we die dag hebben opgenomen en deze te delen met de Motormaten.”

The place to Be!

Eifelhotel Malberg
Am Annenberg 23 – 54655 Malberg
Telefoon 0049 6563 9608505
info@eifelhotelmalberg.de

*Winnaar van de Zoover Golden Award, Tripadvisor 4,5/5.0 en Zoover 9/10