Alle berichten van Redactie

Redactie Ikzoekeenmotor.nl.

Het aarden Beest

Het aarden Beest: een avontuur tussen ratio en de verborgen wetmatigheden van schijnbaar toevallige gebeurtenissen.

Het aarden Beest (boek van Benno Graas) neemt je mee langs de exotische kusten van Mozambique, regenwouden van Uganda, maagdelijke woestijnen van Namibië en Sudan en duizelingwekkende hoogten van Ethiopië. Het boek voert je mee door een wildernis vol inheemse dieren en laat je kennismaken met intrigerende stammen allen met hun eigenaardige rituelen.

Al in het begin van hun reis komen Benno Graas en zijn vrouw Thecla er achter dat de kleine 350cc motor veel te licht is om de zware vracht van twee personen en een aanhanger door het zand, de modder en de bergen te trekken. Dit zorgt voor krankzinnige situaties. Door hun open geest en eenvoudige manier van reizen rollen ze van het ene toeval in het andere en weten zich iedere keer op een wonderbaarlijk creatieve wijze te redden.

Het wordt een avontuur vol kostelijke taferelen; van verbrande koppelingsplaten die vervangen worden door champagnekurken tot ongelukken in Malawi waarbij ze hulp krijgen van de monteur Useless. Ze ontmoeten meerdere malen een kudde olifanten die de reizigers vlak naast hun tentje hart-verknetteringen bezorgen. In Botswana worden ze op huiveringwekkende wijze belaagd door vijf leeuwen. Nog niet bekomen van de schrik rijden ze even later recht op een luipaard in. In Tanzania gaan ze op zoek naar ‘de berg van God’ en belanden in een pick-up vol meteoorstenen. De hoofdroute van Kenia loopt vast in een supermarkt. In het grensgebied van Somalië raken ze dagenlang gevangen in de onstuimige brij van Moeder Aarde en overwegen zwemmend verder te gaan. Ethiopië verwelkomt ze met een regen van stenen en één van hen loopt malaria op. In het hart van dit fascinerende land dalen ze af naar de miljoenen jaar oude onderaardse rotskerken van Lalibela waar ze betoverd raken door wierook en engelen in vlooiengedaanten. In Sudan gekomen zuigen de spirituele soefie’s ze mee in een draaikolk waar het verstand oplost en het ego geen bestaan meer heeft.

De geest van Afrika voert ze verder langs de magische Nijl en door de gouden woestijnen van Nubië. Hier worden ze geconfronteerd met de ontzagwekkende sereniteit van de stilte. In deze overrompelende leegte blikken ze terug op een film van toevalligheden en herinneren zich met een schok de uitspraken van een helderziende man aan het begin van hun reis… Alles lijkt uit te komen.

Het is na deze ontmoeting dat ze achtervolgd worden door een mysterieus klein vogeltje dat de verdere reis iedere dag op de meest onmogelijke plekken opduikt. Maar de reis gaat dóór langs de heilige tempels van Egypte waar ze worden “aangevallen” door een melkkarton. Libanon vluchten ze uit na een bomaanslag op de president en Turkije overvalt ze met sneeuw. De laatste kampeernachten in de verlaten bossen van het Oostblok gaan vergezeld van wolvengehuil.

Na vele grappige en ontroerende momenten weten ze uiteindelijk thuis te komen. Hier komen ze tot het besef dat er zich een inwendige reis heeft voltrokken over een afstand die verder ging dan Afrika.

De lach van Afrika met zijn ondraaglijke schoonheid heeft hun bewustzijn geopend naar een andere kijk op de werkelijkheid. Een werkelijkheid waarin tijd en afstand oplossen, gedachten gebeurtenissen beïnvloeden of aantrekken waar hun denken op dát moment het meest door bezeten is. Het avonturenboek is dan ook mede een gevecht tussen ratio en ervaring…

Een reis van het hoofd naar het hart.

Wil je dit boek van Benno Graas bestellen? Klik dan hier.

Coos op Reis: IEDEREEN LEVEND VERBRAND OP DE CAMPING

Het is 17 april. (Redactie: Coos reist drie maanden door Zuid-Europa, wij publiceren zijn dagelijkse verhalen een keer of 2 per week.) Ik ben op een camping in Villeneuve-Loubet, aan de Côte d’Azur in Frankrijk. Het is al weer prachtig weer. Zoals verwacht. Strandweer!

Vandaag ben ik een man met een missie: mijn allereerste boek van deze vakantie helemaal uit lezen. Ik heb duizend boeken bij mij op twéé E-readers en, je gelooft het niet, te weinig tijd om veel te lezen. Ik ga snel op pad.

Mijn ontbijt scoor ik in de supermarkt. Hier verkopen ze ook bruin stokbrood en lekkere sapjes. Ik sla gelijk wat appels, bananen en tomaten in. Allemaal tegen de scheurbuik. Ik neem ook brood en kaas mee voor de lunch. Ik heb geen idee welke voorzieningen er op het strand zijn.

Het strand blijkt voor 80% kiezelstrand. De andere 20% bestaat uit zwerfhout en zand. Rechts in de verte zie ik een heel luxe jacht met de afmetingen van een fregat van de Franse marine voor de baai bij Antibes liggen, links arriveren in hoge frequentie de vliegtuigen met nog ongebruinde toeristen in Nice en steken de besneeuwde bergtoppen boven de huizen uit. Achter mij raast het verkeer op een drukke tweebaansweg en daar weer achter rijdt de trein. Maar …. ik hoor de zee en de zon schijnt en …. ík vind het een fantastisch strandje.

Gewoon een lekker dagje niks doen. Op mijn vouwstoel. Aan het einde van de middag is mijn boek uit. Missie geslaagd. Ik ben gelijk aan een nieuw boek van Lee Child begonnen. Heerlijke favoriete schrijver met zijn verhalen over Jack Reacher. Ik zou graag zijn kracht en slimheid willen hebben. Hij kan alles. Reacher demonteert met één arm een Frans fregat met een nagelvijl en redt ondertussen de honderdkoppige bemanning in een handomdraai.

Pas om halfzeven wandel ik van het strand af. Het lijkt wel vakantie!

Terug naar de camping, even douchen en dan op jacht naar een restaurant om een deel van de avond warm en gezellig door te brengen. Mooie dag!

IEDEREEN LEVEND VERBRAND OP DE CAMPING.

Nog even terug naar gisteravond…   Ik wandel naar de haven om daar bij een Indiaas restaurant te gaan eten. De eigenaar van het restaurant heeft zijn prijzen afgestemd op het gemiddelde inkomen van de booteigenaren in de haven. Jeetje joh, ik moet ff twee keer slikken. En daar kom ik dan aanzakken in mijn eenvoudige motorkloffie. Maar ja, wat kan mij het schelen, dus stap ik zelfverzekerd naar binnen. Ik voel mij gelijk thuis in deze prachtige omgeving met fraai gesneden massief houten stoelen, linnen servetten, prachtige borden en bestek en een oase van planten. Het is hier prachtig. Wow! Mijn vader was vroeger maar gewoon chauffeur, maar van zijn smaak heb ik weinig meegekregen, hoor. Mijn vader hield meer van de kwantiteit, ik houd meer van de kwaliteit. Ik houd erg van mooie dingen. Ik kies iets lekkers met twee pepertjes. Lekker pittig en heet zat voor de morning-after op de caravandoos… Regeren is vooruitzien.

Ik heb na het eten geen haast en kuier nog wat door de omgeving. Op de terugweg schiet ik een paar mooie plaatjes voor the Catch of the Day.

Enfin, rond 23:00 uur kom ik bij de camping en … sta voor een héél gróót gemeen gesloten tweedeurs Duits smeedijzeren hek van een paar meter hoog en wel tien meter breed. Het is elf uur geweest. Dusss … is de campong dicht, vergrendeld, afgesloten, sperrzeit!

Wat denk ik? Juist…! Jij snapt het.

Niemand kan er in en niemand kan er uit. Als er brand uitbreekt, dan zitten alle bewoners gevangen en zullen hun huid, organen en lichaamssappen borrelend tot een kookpunt komen en het sissende vocht daarvan zal zich mengen met het slijk der aarde en vervolgens zullen de vlammen aan hun reeds geblakerde gebeenten likken. Ashes to ashes, dust to dust.

Het is elf uur, lock them up!

Tja, ik wil verder niet zo heel erg overdrijven, maar de enige die daar echt in en uit kan, is de campingpoes. Zij doet het ff voor en komt gewoon onder het hek door gedag zeggen en loopt miauwend weer terug de camping op. TYPE DE CODE IN, staat er op een display, aan de zijkant van het hek. Mij is geen code bekend. Men volgt alle procedures rondom de eierdopjes strikt op, maar we geven de toeristen níet de code van het hek. Stel je voor.

BEL AAN, als je de receptie wilt spreken, staat er bij het belletje. Dat doe ik een paar keer. Niemand reageert. De receptie is vanaf morgenochtend 09:00 uur (!) weer open zie ik in de verte op een bord staan.

Ik roep en ik fluit een paar keer hard op mijn vingers. Gelukkig kan ik dat. Niemand reageert.

Zo, daar sta ik dan. In het pikkedonker. Ik kijk eens om mij heen. Ik zou willen dat ik Jack Reacher was, die alleskunner uit mijn boek. Maar ja, ik ben Coos, ik schrijf een boek en kan niet alles.

De poes kijkt mij vanachter het hek hoopvol aan. Zij wil best even geaaid worden. Nou heb ik een klein beetje geluk. Ik ben namelijk niet zo dik. Das overigens een kwestie van niet teveel eten. Dat helpt.

Ik ga plat op mijn rug liggen en pers mij snel onder het hek door. Want als nu iemand het hek wel plots opent, dan smeren ze mij over straat uit. Probleem opgelost! De poes kijkt mij goedkeurend aan. En of ik haar gelijk even wil aaien…

De 2021 BMW R 1250 GS Adventure Safari in Cairns

Wat een motorevenement. De 2021 BMW GS Safari in Cairns (het tropische noorden van Queensland Australië).

De mannen gaan door de blubber, steken rivieren over, en ervaren eigenlijk alle soorten terrein waar deze BMW R 1250 GS Adventure voor gemaakt is. Niet een dag voor de beginnende motorrijder. En je moet er van houden om volledig onder de blubber en zeiknat aan te komen. Prachtig om te zien wat sommigen uit deze motorfiets halen. Deelnemers zijn veelal mensen die werken in de motorwereld, journalisten en fans. Ervaren off-road motorrijders. De meesten zijn bekend met deze motorfiets maar voor sommigen is het een nieuwe ervaring.

Hans den Ouden vanuit de Pyreneeën

Zojuist krijgen we op de redactie een foto binnen van Hans Den Ouden, motorvriend en verhalenmaker op Ikzoekeenmotor.nl. Vanuit het prachtige Frankrijk een plaatje wat we met jullie mogen delen. Net gemaakt vlakbij Laruns in de Franse Pyreneeën. De motorreis van Hans en zijn verhalen zijn te volgen via Motorcycle Travels, een leuke Facebook groep over motorreizen! Met prachtige verhalen. Ideaal ook voor motorrijders die reisplannen hebben maar nog net over iets te weinig ervaring beschikken. Of gewoon leuk om te lezen voor mensen die genieten van reisverhalen. Wees er welkom!

Wesley Kamerbeek maakte van zijn passie voor motoren zijn beroep

Wie ben jij? Waar kom je vandaan?

Ik ben Wesley Kamerbeek, 34 jaar jong geboren en opgegroeid in het centrum van Utrecht. Sinds 2013 woon ik in mijn nieuwe haven Hilversum ik ben gehuwd met Lynn en we hebben beide 1 kindje (2 in totaal dus). Sinds 2012 ben ik zelfstandig ondernemer en ben van zzper naar volledig garagist gegaan in de autobranche en heb dat in 2020 afgezwaaid.

Ik ben sinds juli 2020 weer zzper geworden en verdien daarmee mijn dagelijkse kost, sinds februari 2021 ben ik gestart met een klein motorzaakje wat steeds verder groeit naar inmiddels 3 vaste dagen .



Heb je vroeger eerst brommer gereden? Wat voor bromfiets was dat toen?

Ja ik heb een echte bromfiets gehad. Op mijn 16e verjaardag kreeg ik van mijn vader een Honda MT50 waarmee ik vaker gelopen heb dan gereden want het moest altijd zo hard mogelijk.

Je eerste motorfiets, wat voor een motor was dit?

Mijn eerste motorfiets was een Suzuki ls650 en die heb ik toen helemaal verbouwd tot een bobber.

Ben jij een “mooiweer-rijder” of een “door-rijder”?

Woon werk pak ik weer en wind op de motor behalve met sneeuw. Dit is een stukje risico’s elimineren. Voor mijn plezier rijden doe ik alleen als het droog is.

Stel: je wint een flinke prijs in de loterij. Wat voor motorfiets zou je dan kopen?

Dat is wel een hele lastige hoor, ik vind zoveel leuk, mooi, gaaf en stoer. Ik kan niet kiezen uit 2 motoren: De Ducati panigale v4. Of de BMW r1250GSA triple black.

Wat was de mooiste rit die je ooit reed?

Dat was mijn eerste toertocht met mijn bobber. Samen met mijn rij instructeur en 5 andere motoren. Een blauwe L er op geplakt en ik mocht mee. Dat was een hele ervaring voor mij.

Staat er nog een bijzondere toertocht op je bucket-list?

Ik wil met 4 vrienden vanuit Nederland naar Marokko rijden op de GS en via Algerije terug naar Tunesië, Sicilië, Italië, richting Nederland.

Denk je al aan een volgende motorfiets?

Ik denk altijd aan nieuwe fietsen er is zoveel leuks op de markt. Maar ik ben stiekem aan het kijken voor een andere BMW voor mijn rit naar Marokko.

Wat heeft motorrijden jou gebracht in je leven?

Toen ik 4 jaar oud was, kwam ik bij mijn oom en die had een nieuwe 1990 Ducati 900ss, in de Italiaanse kleuren. Dat was een prachtig geluid en dat heeft mij wel veroverd toen.

Wat heb ik je niet gevraagd, en wil jij mogelijk toch nog kwijt?

Tsja wat wil ik nog kwijt

Ik heb sinds februari 2021 een klein motorbedrijfje gestart waar ik 3 dagen per week mijn hobby uitvoer. Waar klanten mij tijdens een kopje koffie kunnen vertellen wat er allemaal aan mankeert of wat er gedaan moet worden. Dan gaan we samen accessoires uitzoeken uit een boekje of via websites.

Ik ben niet te beroerd om ook eigen geleverde onderdelen te monteren om zo de personen met een kleinere portemonnee ook te kunnen laten genieten van het motorrijden.

Daarnaast heb ik altijd 5 tot 10 occasions staan voor het instapbudget.